Nooit meer

Lieve Zoon,

Zoveel liefde, zoveel pijn.

Het weten dat je nooit meer bij ons zult zijn.

Nooit meer Pap Mam ik heb eten voor jullie meegebracht.

Nooit meer je ontwapende humor en lach.

Nooit meer je belletjes elke dag

Ooh God, dit hadden we toch niet verwacht.

Het is voor ons niet te bevatten.

Toch vinden we troost in,

er zijn van jou nog 2 kleine schatten.

Jij zult in je kinderen voortleven

Dat zal ons toch weer een stukje moed  geven.

Lieve zoon rust zacht in vrede.

Neem al onze liefde voor jou met je mee.

Pap en Mam.

In liefdevolle herinnering

aan

Mario Visser

Geboren 2 januari 1968 te Zevenaar

Overleden 29 november 2009 te Elten

Op 4 december 2009 hebben wij hem begraven op de

Alg. begraafplaats te 's-Heerenberg

Een liefdevolle, bijzondere persoonlijkheid is van ons heengegaan.

Mario was iemand van iedereen, hij stond altijd voor je klaar.

Als kind bleek al snel zijn liefde voor de natuur, alles wat groeide en

bloeide hield hem bezig. Een tamme kraai, altijd met de naam Jacob,

ging overal met hem mee voorop zijn fiets.

Op zijn 16e kwam er de eerste brommer, hierna volgden er nog velen in steeds mooiere modellen. Later van de brommers over naar de auto's en al snel had Mario zijn eerste Porsche, een witte 924 die al snel werd omgebouwd tot een 944. Zo ontstond zijn autobedrijf, welke hij later voortzette met alle steun van zijn vader.

Mario had zoveel verschillende interesses, zo ook lekker koken. Hij belde zijn moeder geregeld voor het juiste recept.

Mario trouwde met Esther en uit dit huwelijk werden hun twee kinderen Noah en Indya geboren, waar hij intens van hield.

Na een moeilijke periode, met vele veranderingen wist Mario de draad weer op te pakken. Zijn inmiddels nieuwe vriendin Chantal, waar hij veel van hield, was daarin zijn steun en toeverlaat.

Diep bedroefd zijn wij door zijn plotseling overlijden.

Wees ons kompas...

Bedankt voor uw medeleven, fijn dat u er was.

Intens Verdriet

In de tunnel van verdriet,

Waar je licht nog toekomst ziet.

Waar het gemis je lichaam raakt,

Waar je hete tranen laat.

Tot in de ziel de leegte voelt,

Daar is het leven onderkoelt.

Afscheid nemen doet zo’n pijn

En het zal altijd bij je zijn.

Blijven tot de laatste snik

Een kind verliezen blijft, weet ik.