Daglelies

Als er een scheefbloemwitje bestaat zal er ook wel zoiets als een scheefbloem bestaan zeker? En inderdaad, de Nederlandse naam voor Iberis is scheefbloem. Het scheefbloemwitje legt hier zijn eitjes die later rupsjes worden die van de bladeren van de plant leven. Ho maar hoor ik je roepen, wordt dit weer zo'n verhaal zoals de buxusmot ? Voorlopig alleszins niet, het scheefbloemwitje is nog redelijk zeldzaam en dat kan je van de buxusmot niet zeggen. En als meesjes eitjes van gewone koolwitjes eten zullen ze deze ook wel lusten. En als wij dan niet met vergif spuiten gaan de meesjes niet dood en is er niets aan de hand ! Simpel toch ?

En als je goed kijkt zit er midden op de foto een totaal verhakkeld koolwitje tussen de bloemen. 

Het scheefbloemwitje is een exootje uit het Middellandse zeegebied dat zich de laatste jaren meer en meer in onze contreien laat zien. Eerst alleen in de provincies Limburg (B + NL) en Luxemburg maar nu duiken ze ook al regelmatig op in Vlaams Brabant en Antwerpen.

Vorig jaar had ik er ook eentje op bezoek in de tuin, dit jaar al zeker een drietal.

Een subtropisch hoekje in de tuin. De Z-Afrikaanse osteospermums doen het net als de agapantus prima deze zomer. Zo ook de salvia's die eigenlijk uit Mexico komen. In de natuur ga je deze combinatie dus nooit tegenkomen.

We hadden ze nog bijna niet gezien dit jaar : de dagpauwoog, normaal één van de meest algemene vlinders in de tuin. Daar zal de grote droogte van vorig jaar wel wat met te maken hebben. De rupsen van de dagpauwoog leven namelijk enkel en alleen van de grote brandnetel. En die zijn vorige zomer massaal verdord met de droogte.

Alstroemeria of Incalelie : de Nederlandse naam geeft al een idee waar ze vandaan komen. De Andes liggen dan misschien wel dwars over de evenaar maar door het feit dat deze plantenfamilie op grote hoogte groeit zijn ze verrassend goed bestand tegen ons koel klimaat. Bij mij hebben ze toch al een tiental winters overleefd zonder enige winterbescherming. Ik moet er wel bij vertellen dat ze hier op onze Kempense zandgrond redelijk droog staan. In de zomer hebben ze het wel graag iets vochtiger. Of ze in de zon of schaduw staan schijnt ze niet veel uit te maken alhoewel je overal kan lezen dat ze veel zon nodig hebben. Hier staan ze in de halfschaduw, een paar uurtjes zon op de middag en de rest van de dag in de schaduw van de bomen en ze doen het prima.

Tegenwoordig zijn ze (gelukkig) zeldzaam geworden maar gisteren heb ik er toch eentje gezien.

De Paardendaas wordt tot 2,5 cm groot. Ze komen meestal voor in weiden in de nabijheid van vee, en soms, zoals hier vliegt er eens eentje binnen. Deze daas vliegt met een alarmerende bromtoon. Het mannetje zuigt nectar op bloemen. Het vrouwtje zuigt bloed, vooral bij runderen en paarden, en zeer zelden ook bij mensen.

Deze vlieg brengt geen ziekten over, maar de steek kan heel pijnlijk zijn. De vlieg steekt met de bek door de huid en zuigt bloed op. De pijn wordt veroorzaakt door het coagulerende speeksel, dat in de wonde wordt gepompt.

Dit van origine Z-Afrikaans gewas is al vele jaren een bekende in de tuin. Naast de blauwe zijn er ook cultivars met witte bloemen. Het aantal cultivars moet momenteel in de honderden lopen. Sommige zijn perfect bestand om onze winters in volle grond zonder problemen te overleven. Andere, vooral dan smalbladige, moeten in de winter naar binnen. Zet ze in een lichte koele ruimte bij een temperatuur tussen 5-10°C en geef zeer spaarzaam water. In het voorjaar verpotten en de plant zal je belonen met een rijkelijke bloei. De plant op de foto is een niet winterharde soort.

De bijen draaien overuren. Rond de lavendel en de verbena is het aanschuiven om mee van de feesttafel te komen eten. De vlinders stoppen ermee als het zonlicht weg is. De bijen daarentegen gaan door tot de schemering invalt.

Het heeft even geduurd maar met het warme weer van afgelopen week zijn er ineens vlindertjes in overvloed. Vooral de verschillende soorten koolwitjes en de distelvlinders komen nu in grote aantallen voor. Op atalanta's en dagpauwogen blijft het voorlopig nog even wachten.

Deze roodbruine heidelibel was gisteren  pas begonnen aan het "vliegend" gedeelte van haar leven. Als nimf heeft ze een jaar lang de vijver onder water onveilig gemaakt. Nu is ze "uitgeslopen" en zit ze te drogen in het zonnetje. Maar ze zal steeds op haar hoede moeten zijn want de kikkers broeden op wraak voor de dood van ettelijke dikkopjes die ze vroeger allicht bejaagd heeft. En zo'n dikke libel is een heerlijke kikkersnack.

Het is al warm in de tuin en de donkere bijna zwarte kleur van deze daglelies doet daar nog een schepje bovenop. Een heel contrast met het haast verkoelende zachtgeel van zijn neefje. Zoals bij alle daglelies gaan de bloemen maar één dag mee, gelukkig zijn er zoveel knoppen dat het feest toch nog even kan doorgaan !

"Gehakkeld" en niet "verhakkeld" zoals we vroeger wel eens zeiden. Alhoewel sommige exemplaren beide tegelijk zijn. Kan je nog volgen? In ieder geval hebben we er dit jaar nog niet veel gezien. Een gevolg van de hete droge zomer van vorig jaar waar veel rupsjes zijn dood gegaan van de honger doordat mensen "vergeten waren" hun brandnetels en distels ook water te geven.

Dit vliegend juweeltje toerde hier gisteren rond en het heeft zijn naam niet gestolen. Dit beestje was uitgedost in een rood waar de brandweer jaloers zou op zijn. Het was de eerste vuurlibel die ik hier ooit gezien heb en daarmee komt de teller op 25 libellensoorten.

Deze Kniphofia's "Alcazar" knallen eruit met hun hevig oranje kleurtje en contrastreren fel met het donkere blad van de Cotinus (Pruikenboom). De hitte schijnt hun niet te deren, ze komen dan ook uit Z-Afrika en daar zijn ze wel wat gewoon.

Groot zijn ze niet, nauwelijks 5 cm hoog zijn deze steenanjertjes. De geur die ze verspreiden maakt dit echter meer dan goed ! 

Eerst waren er wekenlang bijna geen vlinders te zien en opeens zijn ze er dan toch ! De distelvlinders waren gisteren veruit in de meerderheid. Het zijn vrij grote en makkelijk herkenbare vlinders. De rupsen van de distelvlinders leven van jawel ... distels. 

Lilium martagon of Turkse lelie komt voor in grote delen van Z-Europa. Bij ons doet de plant het nochtans ook prima. Het is wel een kwestie de leliehaantjes voor te blijven want als er één lelie is waar ze gek op zijn dan is het deze. Dit jaar heb ik de schade kunnen beperken zodat de plant niet zoals vorig jaar enkel een kale stengel was met aangevreten bloemen.

21/6 : Een mooie datum om dit blogje terug van onder het stof te halen !

Op de foto : een blauwe breedscheenjuffer

Drukke tijden voor de azuurwaterjuffers : kindjes maken !