Archief

Dit waterjuffertje is een gast die elke zomer wel een paar keer opdaagt. Het blijft dan gewoonlijk wel bij één of twee exemplaren, in tegenstelling met bvb. de azuurwaterjuffer die je hier op zonnige dagen soms met 50 stuks of meer tegenkomt. Dat 'hij' er meer grijs dan blauw uitziet is niet mijn schuld ! En dat het een 'hij' is, daar ben ik wel zeker van !

Bijna alles steekt en prikt aan deze sierdistel ! Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd want de kleur is zo onvoorstelbaar blauw ! Onze 'prikkemans' staat in de tropenborder naast de vijver voldoende ver weg van gevoelige hondenneusjes (en mijn benen). Op de foto zie je er maar eentje maar ze zijn met drie.

De bloemetjes van het olijfboompje zijn blijkbaar onweerstaanbaar voor deze bandzweefvliegjes. Met tientallen waren ze niet we te slaan van dit nectarfeestje! Schrik voor een steek moet je niet hebben. Zweefvliegen doen heel hard hun best om op een bij of wesp te lijken maar ze hebben geen angel !

De turkse lelie heeft zijn naam niet gestolen. Met wat fantasie hebben de bloemen het uitzicht van een tulband. Het zijn makkelijke, betrouwbare bloeiers maar toch is het een probleemplantje ! Dat ligt niet aan de plant zelf maar wel aan het feit dat de leliehaantjes van kilometers in het rond erop afkomen. Sinds maart doe ik dagelijkse controles en nog is bijna alle bladgroen opgevreten door deze snoodaards ! Als ik niet moest ingrijpen vreten ze bloemen en al op ! Enfin, ze staan uiteindelijk in bloei en ik ben er best blij mee ! 

Wie is nu de slimste? Ik, die hele dagen slag lever tegen het onkruid, of die viervoeters die van het zonnetje genieten en in het gras liggen rollen? 

Ze waren er reeds toen de dinosaurussen hier nog rondliepen ! Kan je je dat voorstellen ? Een jungle met reuzenvarens, bloemen waren er toen nog niet, warm en vochtig en libellen van een halve meter groot ?  De kikkers zouden zich nogal in de ogen wrijven bij het zien van zo'n vliegende monsters. Misschien aten die libellen van toen wel kikkers. Voor de kikkers en voor mij is het nu beter geregeld. De kikkers zitten geduldig te wachten tot er een waterjuffer nietsvermoedend binnen hun actieradius komt zitten, dan slaan ze bliksemsnel toe. Ook de mussen zijn deze week even geen vegetariërs. En ik loop rond met een fototoestel om verslag uit te brengen! 

Viervlek

Platbuik

Azuurwaterjuffer

We staan er eigenlijk niet meer bij stil maar Rododendrons zijn eigenlijk invasieve exoten. De meest algemene, blauwpaars bloeiende soort is de Pontische Rhododendron die zijn origine in Klein-Azîe heeft. De meeste soorten worden echter aangetroffen in de uitlopers van de Himalaya van Nepal en Sikkim tot Yunnan en Sichuan in China. Er komen ook Rododendrons voor tot in Korea, Taiwan en Japan. Mettertijd zijn er honderden kruisingen en cultivars ontstaan. Zelfs in N-Amerika zijn er inheemse soorten te vinden. 

Hiernaast zijn er een aantal tropische Rhododendron-soorten (sectie Vireya) inheems in het gebied van Nepal tot Noord-Australië, met vele soorten in Borneo en Nieuw-Guinea.

De meeste soorten houden van (half)schaduw op een niet te droge grond. Ze wortelen eigenlijk heel oppervlakkig  en daarom vind je ze dikwijls net naast het water van vijvers. Voorts hebben ze graag lichtzure grond maar buiten dat zijn het eigenlijk best makkelijke planten.

De pioenrozen zijn goed gelukt dit jaar! Ze begonnen net hun bloemen te openen vorige week toen er een paar plensbuien passeerden maar ze zijn sterker dan ik dacht. Ze hebben het onweer overleeft. Jammer dat het binnen een week of twee gedaan is maar gelukkig staan er al veel andere bloemknoppen te dringen om in de belangstelling te komen tegen dan ! En ondertussen is het genieten !

Als ik 's morgens de gordijnen van de living openschuif is dit zo ongeveer hoe de buitenwereld zich aanbiedt. En dat zal de volgende weken alleen nog maar verbeteren. Momenteel staat er nog niet veel in bloei in de prairieborder maar ontelbare bloemknoppen laten me al wegdromen. Ik word er alleszins nu reeds gelukkig van !

Ons vast ochtendritueel bestaat o.a. uit de honden buitenlaten en de kippetjes uit hun nachthok bevrijden. Met alle marters en andere onverlaten is het hier geen overbodige luxe de kippen achter slot en grendel te zetten als de duisternis invalt. In de wintermaanden is dat al rond vijf uur, nu mogen ze nog een terrasje doen tot tien uur 's avonds ! Onderweg passeren we nog een aantal leuke plekjes. Tegen dat we terug binnen komen is de koffie klaar kan mijn dag al niet meer stuk.

Deze Irissen staan bij mij in de tuin mooi te wezen. Ik heb er echter al herinneringen aan van sinds ik nog in korte broek door de tuin van mijn grootouders rondliep. Om één of andere reden zijn ze wat uit de belangstelling van de tuiniers verdwenen. Het zijn nochtans makkelijke planten. Je plant ze heel ondiep met de rizomen half boven de grond op een plaats in het zonnetje. Eens ze geworteld zijn zijn ze perfect droogteresistent, niet onbelangrijk de voorbije jaren ! 

De gele lis op de tweede foto is van een gans ander kaliber. Deze staat met zijn voetjes in het water in de moeraszone van de vijver. Aan de bloem zie je direct dat ze familie van mekaar zijn maar qua groeicondities zijn ze totaal verschillend ! Behalve gele lissen zijn er nog vele andere soorten die prima gedijen in moerascondities ! Bewijs daarvan is de onderste foto !