Archief

De aurikel (Primula auricula) is een plant uit de sleutelbloemfamilie (Primulaceae) De plant is een relict uit de laatste ijstijd en oorspronkelijk afkomstig uit het Tiroler Gschnitztal. Carolus Clusius beschreef de plant al in de zestiende eeuw.

Aan het eind van de negentiende eeuw was het kweken van aurikels een ware rage. Er waren veel verschillende variëteiten in verschillende vormen en kleuren. In Engeland zijn er ook nu nog veel liefhebbers en is er nog steeds een grote Primula- en Aurikelvereniging, de 'National Auricula and Primula Society'. Deze vereniging die nu nog steeds regelmatig tentoonstellingen organiseert werd reeds in 1872 opgericht. De aurikels worden in zgn. "theaters" opgesteld om de kleuren en vormen beter te laten uitkomen.

Voor nieuwe cultivars met afwijkende kleuren werden soms belachelijk hoge prijzen geboden, bijna als tijdens de tulpengekte in Holland zo'n kleine 400 jaar geleden! Ik heb alleszins geen extra anti diefstalverzekering afgesloten voor dit exemplaar van 2 of 3 euro, maar ik vind het wel een mooi plantje.

Stomorhina lunata is de officiële naam van deze vlieg met opvallende strepen op de ogen, een puntig snuitje en grijs bestoven lengtestrepen op het borststuk. 

Tot voor 15 jaar werd deze vlieg zelden of nooit in onze contreien waagenomen. De laatste jaren nemen ze exponentieel toe! Waar hebben we dat woord nog gehoord?

De larven van S. lunata leven van de eitjes van een aantal Afrikaanse sprinkhaansoorten, waaronder de treksprinkhaan. Maar die treksprinkhaan komt (bijna) niet voor in W-Europa. 

Wat die Sprinkhaanvliegen de voorbije jaren dan zo massaal in West-Europa komen doen, is niet helemaal duidelijk. Het zijn goede vliegers, dat staat vast. Zelfs in het zuiden van Scandinavië zijn al sprinkhaanvliegen opgemerkt. Maar hun gastheren, de treksprinkhanen, zijn al decennia afwezig in West-Europa. Is deze soort in staat zich aan te passen en ook op andere, inheemse sprinkhanen te parasiteren? Is de opmars van de soort klimaatgerelateerd? Dat zijn vragen die nog moeten uitgeklaard worden.

Als je dus niet moest weten wat te doen, hier ligt werk genoeg te wachten!

Voor wie de laatste weken niet meer is buiten geweest of op een andere planeet woont : de zomer is voorbij! Langzamerhand beginnen zelfs de bomen het te beseffen en beginnen ze zachtjes aan te verkleuren. Het lijstje met geplande werken gisteren werd afgewerkt met zelfs nog een paar extra"s met dank aan de regen die pas een aantal uur later dan aangekondigd kwam. 

De Madagaskarpalm staat binnen en nu pas valt het op dat ons boompje weer serieus gegroeid is tijdens het afgelopen half jaar. Als dat aan het huidig tempo doorgaat komen we binnen een paar jaar in de problemen. De oplossing is een serre zoals in Laken maar dat laat mijn huidig pensioentje dan weer niet toe! Maar ja, dat zijn problemen voor later. 

De flessenpalm hebben we in één moeite ook mee verhuisd, die staat nu in de veranda tot volgend voorjaar. Die is gelukkig wat meer handelbaar wegens een paar maatjes kleiner.

Ons schaduwgazon is ingezaaid onder de intussen gesnoeide Mahonia en we hebben achter ons prieel eikeltjes uit het gazon geharkt, zo ongeveer een GFT container vol. Hopelijk kantelt de vuilniswagen niet om want het ding weegt behoorlijk zwaar!

In de tuin gebeurt niet zo gek veel meer. De meeste borders gaan stilaan in winterrust, alleen de prairieborder en de siergrassen doen nog dapper even door. Het wordt dan ook moeilijker om elke dag nog iets nieuw te vinden dat de moeite loont om een artikeltje over te schrijven. We gaan binnenkort dus ook stilaan overstappen naar de wintermodus. Dat wil zeggen dat we nog een 3 tal keer per week iets gaan neerpennen en in het voorjaar gaan we terug dagelijks de evolutie in beeld trachten te brengen. Tussendoor kunnen we af en toe eens terugblikken op 2020 zoals gisteren bvb. met de vlindertjes. 

Ik heb nog heel wat plannen voor volgend jaar! Een totaal vernieuwde border waarvan jullie nog niet veel gezien hebben en de border rond de vijver gaat de schop op. De Miscantus groeit daar iets te snel naar mijn zin waardoor je binnenkort geen vijver meer kan zien als het zo doorgaat. Ik heb daar iets in gedachten met éénjarigen en lage siergrasjes van 30-40cm hoog!

Maar eerst ga ik vandaag nog wat grasmengsel voor de schaduw inzaaien onder de Mahonia. Zoals je kan zien op onderstaande foto neemt die zoveel licht weg dat er niets meer onder wil groeien. Dus daar gaat de snoeischaar in! 

De driehoekspalm uit Madagascar gaat vandaag ook naar zijn winterstek in de inkomhal want er worden nachttemperaturen van slechts zo'n 6° voorspeld en da's kort tegen de limiet voor deze palm. Het overgrote deel van de exoten blijft voorlopig nog op post in de tuin zolang er geen nachtvorst in aantocht is. 

Ik denk dat we kunnen zeggen dat het vlinderseizoen voor dit jaar voorbij is! Behalve een enkel verdwaald klein koolwitje heb ik deze week niet veel meer zien voorbij fladderen. Daar zal de wind en de regen ook niet vreemd aan zijn. De wind is ondertussen (eindelijk) gaan liggen. Meer nog, het is hier compleet windstil en er hangt ochtendmist. hopelijk komt straks het zonnetje nog een kijken! 

Indien niet kan je hieronder een aantal fotootjes van fladderaars bekijken. Mijn excuses aan de diverse soorten koolwitjes, zandoogjes, atalanta's en gamma uilen die er hier vandaag niet bij zijn. Die komen later nog wel eens aan bod! 

Dagpauwogen waren er dit jaar niet zo veel als anders, pas vanaf augustus zag je ze regelmatig opduiken!

Het landkaartje zie je hier maar enkele keren per jaar langskomen.

De kolibrievlinder is een zuiderse gast en komt de laatste jaren steeds vaker op bezoek. Op de foto zie je duidelijk de lange roltong die bijna groter is dan het vlindertje zelf.

De kleine parelmoervlinder zag je hier vroeger nooit! Pas de laatste 2-3 jaar duiken ze regelmatig op!

En als kers op de taart onze grootste en mooiste inheemse vlinder! Deze mocht zeker niet ontbreken : de koninginnepage.

Alle foto's zijn deze zomer hier op Bernerhof genomen.

Waar dat"Blue" vandaan komt in de naam weet ik ook niet. Dit roosje is mooi rose en bloeit van juni tot Kerstmis als het weer wat mee wil. In augustus is er gewoonlijk een periode waarin het lijkt of de bloei gedaan is. Niets is minder waar: een lichte snoei waarbij alle uitgebloeide bloemetjes wordt weggeknipt doet wonderen. Enkele weken later heeft ons roosje zijn tweede adem gevonden en begint terug vrolijk te bloeien. In het voorjaar als je ziet dat er terug leven in de zaak komt even wat in model brengen en meer is er niet nodig behalve de zon en wat rozenmest. Dit is één van de weinige rozen die het hier al jaren na mekaar goed doet! 

Misschien heb je het vorige week op het nieuws gezien of gehoord : er was toen een kleine invasie van Tipula palidosa of langpootmuggen in het Nederlands. In tegenstelling tot  de gewone steekmuggen die ons in de zomer wakker houden, hebben deze langpootmuggen geen water nodig voor hun nageslacht. Deze muggen leggen hun eitjes liefst ergens in het gazon. Als deze eitjes uitkomen kruipen de larcen de grond in en eten daar van de fijne worteltjes van het gras. Hierdoor kunnen bruine afgestorven vlekken in het gazon optreden. Nog erger wordt het als de vogels dit ontdekken. Vooral kraaiachtigen beginnen met hun snavel het gazon om te ploegen op zoek naar emelten zoals de larven genoemd worden. Na afloop ziet het gazon eruit als een slagveld! Omdat het gevaar vanuit de grond komt is hier helaas niet veel aan te doen. Je kan in (goede) tuincentra wel nematoden (aaltjes) bestellen. Dat zijn eitjes van kleine parasitaire rondwormpjes die de emelten besmetten en ze van binnenuit opeten. Zo'n nematode eitjes los je op in water en daarmee begiet je het aangetaste gazon. Er zijn meer dan 25.000 soorten nematoden in grootte variërend  tussen 8m lang en microscopisch klein.

Je kan ze o.a. bestellen bij Aveve of on-line. Opgelet, in de winkel moet je ze meestal vooraf bestellen want ze zijn maar beperkt in tijd houdbaar! 

En om positief te besluiten, de langpootmug steekt niet. "Elk nadeel heb z'n voordeel" zei een bekende voetballer ooit! (Willem van Hanegem)

Deze orchideetjes smukken al enkele jaren na mekaar in de herfst de veranda op. Ze staan redelijk licht maar nooit rechtstreeks in de zon en in de winter hebben ze een rustperiode van enkele maanden waarbij de temperatuur schommelt tussen 10 en 15°C met de hulp van elektrische verwarming. Dankzij dubbele beglazing en acrylaat op het dak is dat nog net financieel haalbaar. Nu er nog plaats is om te zitten kan je er nog van de tuin genieten bij regenweer. Het heeft wel iets als je de druppeltjes op het dak hoort tikken en zelf toch droog en uit de wind kan blijven. Binnen een paar weken echter kan je jezelf nog net een weg door de jungle banen want dan staat deze plaats helemaal vol met tropisch spul dat nu nog buiten staat. Onze rode banaan neemt de meeste plaats in maar er zijn nog talloze andere planten die hier komen overwinteren. De palmen, oleander en yucca's gaan de serre in, die zijn al blij als het daar net niet vriest. Dan is er nog de ondertussen flink uit de kluiten gewassen driehoekspalm die naar de inkomhal moet omdat geen enkele andere plaats hoog genoeg is! En al de rest gaat dus de veranda in! De winter heeft ook z'n charmes maar de zomer is toch veel leuker!

Wie gaat wie opeten ?

Iedereen heeft het overleefd !

Aard- en veldhommels zijn nauw aan mekaar verwant. Zo nauw dat het verschil soms moeilijk of zelfs helemaal niet te zien is. Maar af en toe zie je dan toch eens een veldhommel waarvan je zeker kan zijn dat het er inderdaad eentje is. Ze hebben omzeggens dezelfde grootte en tekening  maar de veldhommel oogt wat meer "afgeschenen" door de zon. De werksters van beide soorten zijn praktisch niet van mekaar te onderscheiden! Men spreekt dan ook over het "aardhommel complex". Van deze twee zijn we wel zeker wie of wat ze zijn!

                 Boven : veldhommel                                                                     Onder : aardhommel

Aardhommels zie je hier vanaf het vroege voorjaar en heel de zomer met tientallen. Het is na de akkerhommel de meest voorkomende soort in Bernerhof. Veldhommels zie je op een enkele uitzondering na pas vanaf augustus-september en in veel kleinere aantallen. Ik vermoed dat ze andere voorkeuren hebben wat favoriete bloemen betreft waardoor ze in de lente en zomer elders gaan foerageren en pas later op het seizoen naar hier afzakken als de herfstbloeiers aan zet zijn.!