Archief

Onze wilde eend is terug. Dat dacht ik eerst even, bij nader inzien is dit een "bijna" dubbelganger, de witte band rond de hals is er hier niet : dus niks wilde eend! Waarschijnlijk een 'parkeend", een kruising van de "wilde eend" met iets anders. Komt in de beste families voor, kijk maar wat er aan "het hof" ooit allemaal gebeurd is! In ieder geval kwam meneertje rustig wat ronddobberen in de vijver! 

De meeste rododendrons in onze tuinen zijn van nature afkomstig uit de uitlopers van het Himalaya gebergte (Bhutan, N-India, Nepal), NW China tot Japan. Uit N-Amerika komen ook een aantal soorten.

Ze zijn nauw verwant met de Azalea’s, veel van onze tuinazalea’s worden tegenwoordig mee tot de Rododendron familie gerekend als dwergrododendron.

Rododendrons zijn bijna allemaal zuurminnende struiken tot kleine bomen met verspreid staande bladeren. Ik heb ze zelf nog nooit geteld maar volgens de” boekskes” zijn er 5, 10 of 27 meeldraden per bloem. De meestal altijd groene bladeren hebben een gave rand en kunnen gegroepeerd staan aan het eind van de tak, wat tot een schijnkrans leidt. De bloemen staan vaak in eindstandige dichte of losse tuilen, maar kunnen ook alleenstaand zijn. Bloeien doen ze tussen april-juni. Je kan bijna geen kleur vinden die niet voorkomt bij rododendron (wit, allerlei tinten roze tot lila, rood, purper, geel, oranje, ...) Sommige soorten krijgen nog een (bescheiden) tweede bloei in september-oktober. 

Rododendrons staan graag in een zure bodem in de lichte schaduw tot halfschaduw. Eventueel kan je turf en/of dennennaalden in de grond inwerken om dit te bereiken. Is het te donker, dan bloeien ze slecht. Bij te veel zon verdrogen ze gemakkelijk. De wortels moeten gelijkmatig vochtig worden gehouden, niet te nat of te droog.  Je zou haast gaan denken dat dit allemaal nogal ingewikkeld is en dat het moeilijke planten zijn. Niets is minder waar. Dek de bodem gewoon af met een laagje schors of bladeren en je hebt aan alle voorwaarden voldaan. Ik tuinier hier op de droogste zandgrond van België maar ik de Rodo’s nog bijna nooit extra water moeten bijgeven (het eerste jaar van de aanplant uitgezonderd). Op echt hele donkere plaatsen kan de bloei wat tegenvallen. De dwergrodo's hebben dezelfde eisen qua grondkwaliteit maar staan wel liever in het zonnetje.

Geef ze na de bloei wat extra voedsel onder de vorm van wat compost of een organische meststof. Als de bladeren gelig worden duidt dit op een tekort aan ijzer en/of magnesium. Strooi eerst wat turf om de bodem te verzuren en geef dan een extra meststof met ijzer en magnesium. Een pH waarde tussen 5 - 5.5 is ideaal voor de meeste Rodo’s.

Veel Rododendrons zijn giftig maar ik heb nog nooit gehoord van iemand die een overdosis Rododendron genomen heeft en daar iets van overgehouden heeft. Kijken is totaal ongevaarlijk!

Morgen volgt nog een artikeltje over ziektes bij Rododendron (wat gelukkig weinig voor komt).

Joe Cocker zong dit jaren geleden al. Wie die vrienden waren weten we niet. In de tuin heb ik alleszins een klein vriendje dat komt kijken telkens ik in de grond aan het wroeten ben. Als ik rustig even ter plaatse blijf komt ie na een tijdje bijna tot op mijn voeten zitten. Vanmiddag was zijn geluksdag, een dikke rups werd gulzig opgepikt maar was te groot om in één keer door te happen. Dan maar even met de buit een rustig hoekje zoeken en hup, weer een rups minder die mijn planten op eet. Het leek of hij kwam nadien nog even zeggen dat het lekker was geweest. Beleefd vogeltje! 

Verwacht van mij nu geen recept om houtduif klaar te maken. Alles wat passeert in Bernerhof kan komen en gaan in “peis en vree”. Enige uitzondering op deze regel zijn slakken en muggen.

De houtduif is de meest voorkomende duivensoort in onze parken en tuinen. Houtduiven broeden het liefst in bossen, parken en tuinen, maar omdat ze tegenwoordig meer en meer in stedelijke gebieden voorkomen, maken ze niet zelden gebruik van gebouwen. Ze bouwen slordige nesten van soms slechts enkele takken en het is geen uitzondering dat een ei na het leggen meteen door de losjes gegroepeerde takken op de grond valt. Houtduiven leggen meestal 2 eieren. Na het uitbroeden voederen zowel het mannetje als het vrouwtje de jongen. Jonge dieren missen in de eerste zomer de kenmerkende witte halsvlek. Blijkbaar kwamen ze vroeger, en dan heb ik het over 300-400 jaar geleden amper voor in onze contreien. Omdat de site “waarnemingen.be of .nl” toen nog niet bestond kunnen we ons enkel baseren op schilderijen uit die periode.  

Voor zover bekend heeft geen enkele 16de of 17de eeuwse Vlaamse of Hollandse schilder ooit houtduiven afgebeeld. De soort ontbreekt in elk geval in het werk van de Antwerpse barokschilders Frans Snyders (1579-1657) en Alexander Adriaenssen (1587-1661). Beide schilders verwerkten doorgaans heel wat inheemse vogels in hun doeken. Houtduiven worden daarentegen wel afgebeeld door Zuid-Europese schilders uit dezelfde periode, zoals de Italiaan Michelangelo Meris Caravaggio (1571-1610) en de Spanjaard Juan Sánchez Cotán (1561-1627). Dit geeft mogelijk aan dat de houtduif in die periode zeldzaam was in de Lage Landen en men kan zich zelfs afvragen of de soort toen wel tot onze avifauna behoorde.

Momenteel zijn ze na de kauw en de zwarte kraai de meest voorkomende vogel volgens de resultaten van de laatste vogeltelweek in de scholen in Vlaanderen. Dat komt vooral door het feit dat ze niet schuw zijn en de speelplaats na elke speeltijd bezaaid ligt met kruimels en etensresten. Op Bernerhof heb ik ook de indruk dat de houtduiven met meer graankorrels gaan lopen dan de kippen waar ze eigenlijk voor bedoeld zijn! Ach ja, als ze daar gelukkig mee zijn is het voor mij ook goed. Ik kan redelijk veel verdragen behalve  dan op de tuintafel sch… , dat gaat me net iets te ver. Er is nog werk aan de heropvoeding. Is hier misschien een rol weggelegd voor de Berners?

2018 wordt blijkbaar een goed bloemenjaar, alleszins voor de voorjaarsbloeiers! De Viburnums en Seringen zijn bijzonder goed gelukt dit jaar. Op de bloei van de Gouden Regen is het nog even wachten maar het aantal bloemtrosjes op de struik creeërt grote verwachtingen. Ondertussen komen de Rododendrons ook stilaan in bloei, daar komen we één van de volgende dagen zeker nog eens op terug. 

"t Zal hier straks heerlijk gaan geuren als de seringen beginnen te bloeien !

Ik weet het, het is één van de drukste periodes van het jaar in de tuin. Je kan natuurlijk als een gek zitten wroeten en woelen maar dan mis je heel wat.

Je zou ook af en toe eens op een stoel kunnen achterover leunen en naar de dingen rondom kijken. Of met een fototoestel op safari gaan in je eigen achtertuin. De eerste libel of een bepaalde vlinder vastleggen op de gevoelige (digitale) plaat. Misschien eens toekijken wat voor halsbrekende toeren een hommeltje moet uithalen om in een bepaalde bloem te geraken op zoek naar voedsel. Dat levert soms mooie toevalstreffers op.

Alle foto's die ik hier op de site zet zijn zelf gefotografeerd in de eigen tuin! Zo heb ik met het mooie weer vorige week de eerste vuurlibellen van het seizoen in Bernerhof vastgelegd. Bovendien was dit een soort die ik hier vorig jaar niet gezien had. Met de libellen van vorige zomer erbij kom ik op 15 verschillende soorten. Als je dan weet dat er in België en Nederland ongeveer 70 soorten voorkomen vind ik dit geen slecht resultaat. Biodiversiteit in je eigen tuin! Als dat geen bewijs is dat het nuttig is de gifspuit te laten staan weet ik het ook niet meer. 

Dus volgend weekend niet vergeten te genieten. O ja, je zal waarschijnlijk een paraplu nodig hebben. Van achter glas met een drankje kan ook : santé, schol, proost, whatever!

Brahea armata, in het Nederlands blauwe hesperpalm of Mexicaanse waaierpalm genaamd is een wintergroene palmboom afkomstig van het schiereiland Baja California in NW-Mexico. Zijn forse stam en grote diep ingesneden zilverblauwe waaiervormige bladeren doen enigszins aan de ''Washingtonia'' denken, alleen is het blad veel impressionanter. Deze traaggroeiende waaierpalm bloeit na enkele jaren in de zomermaanden met talrijke geurende, roomwitte bloempjes die in grote bloeiwijzen, vrijhangend bijna de grond raken. Later worden dit bolvormige, eerst groenige, later helderbruine vruchten van ongeveer 2cm. Brahea armata houdt van een beschutte standplaats in de volle zon en een goed doorlaatbare, kalkrijke, liefst niet te rijke grond. Deze plant is slechts matig winterhard en wie geen risico wil nemen houdt hem best als kuipplant en overwintert hem in een niet- of matig verwarmde serre. Afhankelijk van de bron vindt je voor de winterhardheid minimum temperaturen gaande van -5° tot -10°C. Bij deze laatste moet de grond dan wel goed droog zijn wat in onze winters niet vanzelfsprekend is. Bij mij gaat hij van het moment dat er nachtvorst verwacht wordt de veranda in (10-15°C), bij deze temperaturen moet de plant dan wel 1 keer per week wat water krijgen. Mijn exemplaar is momenteel nog een klein ukkepukkie wat in de winter een voordeel is want de winterparking staat elk jaar goedgevuld. Van ziektes schijnt deze soort weinig of geen last te hebben.

Nog zo'n leuk "onkruidje" dat bij mij welkom is in de tuin!

Bonte gele dovenetel is verwant aan de inheemse gele dovenetel (Lamium galeobdolon subspecies montanum), ze kan hiervan echter gemakkelijk worden onderscheiden door middel van de bontgekleurde bladeren. Deze cultivar heeft ook een andere groeiplaats : waar de inheemse gele dovenetel vooral op vochtige tot natte voedselrijke leem- en kleibodems wordt gevonden, heeft de gevlekte gele dovenetel het naar zijn zin in matig voedselrijke lichte, zandige bodems, waar de soort zich vooral ontwikkelt in de ruwe humuslaag.

Ze kruipen voort en bedekken zo hele schaduwpartijen waar toch niks anders wil groeien. Als je ze wil inperken kan je ze heel makkelijk uittrekken, ze wortelen namelijk heel oppervlakkig. Ze bloeien van eind maart tot een stuk in mei. Momenteel staan ze op hun mooist. Na de bloei heb je nog altijd het bonte blad dat ook sierwaarde heeft. Je hoeft er niks aan te doen, in de winter verdwijnen ze maar in maart staan ze er weer.

Eens je ze hebt raak je ze niet meer kwijt en in dit geval vind ik dat niet eens zo erg!

10 dagen : met deze tussentijd zijn beide foto's genomen.

Wie nu nog niets ziet evolueren heeft dringend een nieuwe bril nodig. Al eens aan een groene gedacht?