Tetrapanax papyrifer of rijstpapierplant oogt exotisch met zijn enorme bladeren. De plant is dan ook een echte exoot uit tropisch Azië maar is verrassend genoeg toch volledig winterhard in volle grond in onze tuinen. De bladeren vallen af na de eerste nachtvorst maar de stam loopt in het voorjaar terug uit vanuit de groeipunt bovenaan. Het enige wat je moet doen is die groeipunt wat bescherming geven. Ik doe dat met een stuk isolatiekoker die je in de doe-het-zelf zaken kan kopen en die eigenlijk bedoeld is  om chauffagebuizen of waterleidingen te isoleren/beschermen tegen de vorst. En moest de groeipunt dan toch bevriezen heb je veel kans dat de plant vanuit de wortels toch terug uitloopt. Zover is het hier echter nog nooit gekomen en in de Kempen kan de temperatuur in de winter soms toch flink onderuit gaan. Eind mei komt er terug een groene punt tevoorschijn en dan gaat het snel. De plant op de foto is pas 3 jaar oud. Zet ze wel graag wat beschermd tegen te felle middagzon want die kan de bladeren verbranden. Eén of twee uurtjes zon kunnen ze wel hebben. Hier staat de plant ook enigzins beschermd tegen de wind alhoewel de bladeren vrij stevig zijn. Van slakken of andere plaagdieren hebben ze geen last. Van de stengels van deze plant werd of wordt een soort van rijstpapier gemaakt, vandaar de Nederlandse benaming. Niet te geloven dat deze plant verre familie is van onze inheemse klimop!

Ondanks het iets minder goede weer van de laatste dagen (maanden) staat de tuin er nog nog redelijk goed bij. De phloxen die dit jaar geen meeldauw hebben gaan er waarschijnlijk nooit last van hebben. En het subtropisch spul zoals Canna, Crocosmia en Kniphofia proberen er toch nog het beste van te maken.

Grote winnaar dit jaar is de grasmat. Lang geleden dat die er eind augustus nog zo groen bij lag. En dan nog zonder besproeien! Je ziet, helemaal slecht is het nooit. Alhoewel, gisteren heeft de maairobot een black-out gekregen. Het ding was stilgevallen en doet niets meer. Het display licht nog wel op maar dan zonder één letter tekst. Dat ziet er niet goed uit. Zes jaar lang van maart tot november werd het gras dagelijks netjes afgereden en nu is het wachten op het verdict van de grasrobottendokter. Hopelijk valt de diagnose nog mee. Helemaal slecht wordt het nooit, toch?

Deze dwergkruisdistel wordt maar maximum zo"n 30 cm hoog. Een ukkepukkie in vergelijking met zijn meeste familieleden. Eryngium planum 'Blue Hobbit' is rijkbloeiend met distelachtige intens metaalblauwe eivormige bloemhoofdjes en grijsgroene tot blauwe schutbladeren op hoge zilvergroene tot blauw vertakte stengels. Ook het blad heeft een blauw schijntje. Ze bloeien van juni tot september mits ze in de volle zon staan. Ze gedijen best in een goed doorlatende, droge, arme en steenachtige grond. Verdraagt absoluut geen natte voeten in de winter. 

Blue Hobbit is mijn zoveelste poging om sierdistels in de tuin te houden. Tot nu toe zonder veel succes. Deze staat op een zeer zonnig plekje op een lichte verhoging net op de rand van het kiezelstrandje aan de vijver. Die kiezeltjes geven extra drainage en bovendien houden ze de zonnewarmte een tijdje vast wat een zeer lokaal microklimaat zou moeten opleveren. Da's de theorie, of de praktijk ook zo is zal pas na de winter duidelijk worden. Als naaste buren staan er zeer lage siergrasjes. 'Elijah Blue' zit in het zelfde kleurenpalet ams onze hobbit e, gaan volgens mij goed samen.

Vandaag is het blijkbaar "dag van de hond". Ik zou het niet geweten hebben als het niet net op het nieuws was geweest. Naar aanleiding hiervan vragen de politievakbonden om politiehonden het statuut van ambtenaar toe te kennen.

Ambtenaar zullen mijn twee rakkers wel nooit worden maar daar liggen ze ook niet echt wakker van (denk ik). In de tuin spelen vinden ze veel leuker! En af en toe eens poseren om op de foto te komen!

Boven: mevrouw                                                                         Onder: meneer

Scheefbloemwitjes zijn al lang niet echt meer een zeldzaamheid op Bernerhof. Sinds ze hier zo'n jaar of 3 geleden voor het eerst verschenen zie ik ze vrij regelmatig. Ik heb tot nu toe zo'n 100 bevestigde waarnemingen gedaan. Ik heb dan ook speciaal voor hen Iberis (scheefbloem) aangeplant zodat ze daar hun eitjes kwijtkunnen. Als je zo'n zeldzame diva wil behagen moet je er wat voor doen!

Een vrouwtje scheefbloemwitje op, je raadt het nooit, ... scheefbloem!

Gisterenavond kwam ik deze lieverd tegen op het tuinpad naar de voordeur. De meeste naaktslakken die ik tegenkom overleven het niet  maar voor deze maak ik een uitzondering. De reden is dat één zulk exemplaar honderden eitjes van gewone naaktslakken verorbert en voorts alle slakken opeet die niet groter zijn dan zijzelf. En laat de tijgerslak nu net de grootste inheemse naaktslak zijn. Tot 20cm kunnen ze worden! Dit was een bescheiden exemplaartje van ik schat zo'n 10-12 cm. Ze eten ook wel eens een blaadje maar als daar een paar honderd andere naaktslakken tegenover staan is dat blaadje hen gegund.

Net als andere naaktslakken is ook deze hermafrodiet, ze moeten dus niet met twee zijn om kindjes te maken! Elke slak kan zichzelf bevruchten en een paar honderd bevruchte eitjes produceren. En dan kan het snel uit de hand lopen zoals dit jaar!

De akkerhommel is één van de meest voorkomende hommeltjes op Bernerhof. Je hebt ze in verschillende kleurschakeringen en formaten. Deze "rosse" viel op door zijn kleuren en was ook wat groter dan de gemiddelde akkerhommel. Hoe dat komt weet ik ook niet, ik ben geen hommelspecialist. Ik weet wel dat het vreedzame beestjes zijn. Ik heb al meermaals eentje bijna letterlijk opzijgeduwd zonder ooit gestoken te worden. Bedenk ook dat er zonder hommels, bijen en zweefvliegen geen bestuiving mogelijk is bij bepaalde planten. De wereld zou er gans anders uitzien zonder deze kleine zoemers!

Voor de Berners is het een geslaagde zomer dit jaar. Geen temperaturen van 40° en meer. Met zo'n bontjas was het toen buiten niet te keren voor onze vrienden. Met de huidige temperaturen is het veel leuker, ze zijn dan ook veel actiever en spelen elke dag met mekaar in de tuin. En als ze het dan toch wat warm krijgen zijn ze slim genoeg om een schaduwplekje te zoeken en een zalige siesta te houden!

Geef ze eens ongelijk!

Vandaag is het in en rond Antwerpen "Moederdag", de rest van Vlaanderen doet dat in mei maar daar doen we hier niet aan mee. Daarom wat fotootjes met bloemetjes voor de mama's! Kwestie van iedereen tevreden te houden.

Pluk je zelf maar een mooi virtueel boeketje en geniet ervan!

Dit is één van de kleinste gevederde vriendjes die de tuin bevolken. Dit winterkoninkje was voor éénmaal eens iets minder schuw dan gewoonlijk. Je hoort ze dan wel dikwijls maar ze verschuilen zich liefst in het allerdikste struikgewas zodat je ze zelden goed te zien krijgt. Tijdens de winter heb je meer kans want dan laten veel struiken hun blad vallen en zijn ze makkelijker te spotten. Ondanks hun naam houden winterkoninkjes niet van strenge winters. Ze zijn zo klein dat ze dan moeite hebben om hun lichaamstemperatuur op peil te houden en lopen risico op doodvriezen. Ze leven vooral van spinnen en insectjes. Voorlopig moet ons winterkoninkje zich nog niet teveel zorgen maken want het is nog wel even zomerlekkertijd! Hm, zou dat een nieuw woord kunnen zijn?