Categorie: Berner Sennen

Waar zitten al die kikkers nu ?

Gisteren heb ik ze weer betrapt, die twee sloebers die blijkbaar dol op mekaar zijn. Urenlang kunnen ze mekaar in de ogen kijken. Je voelt zo aan dat er iets moois aan het groeien is. Meneer de haan staat meestal een metertje verder te kijken om te kunnen ingrijpen.Tot nu toe is dat nog niet nodig geweest. Tijdens het weekend had mevrouw Woef me gepakt in snelheid en was mee het kippenhok binnengetrokken. Ik dacht dat er een dwaas spelletje zou beginnen maar neen hoor. Woefke ging er heel rustig bij zitten om alles eens van dichtbij te bekijken zonder dat stomme tuingaas er tussen.

Is dit nu een nieuwe hedendaagse dierenversie van Romeo & Julia ? In ieder geval, kleintjes zullen er nooit van komen, al fantaseer ik soms wel eens hoe die er dan zouden kunnen uitzien. 500 jaar geleden werden Zijdehoentjes zelf ook al door gewiekste zakenlui uit Venetië verkocht als een kruising tussen kip en konijn! Gelukkig zijn de meesten van ons tegenwoordig iets minder goed- gelovig!

In ieder geval heb ik het graag zo, liever dan de dreiging voor een nieuw regionaal conflict. Voor dat laatste hebben we Trump al, dat is al meer dan genoeg! Veel meer kan de wereld niet aan.

Groetjes uit het zonovergoten Bernerhof.

Onze jongste Berner maakt het goed momenteel. De aanvallen van hersenvliesontsteking zijn nu hopelijk onder controle met een minimum dosis cortisone. Duimen dat dat zo blijft en ondertussen genieten, want dat doen die sloebers ook hoor!

Groeit daar een mooie vriendschap ?

Zaterdagvoormiddag, ik had net gedaan met de living en de keuken te dweilen en wou gaan eten. Toen kwam daar plotseling ons klein monstertje vrolijk binnengelopen nadat de jonge dame zich had geamuseerd in de kleine vijver in de modder en tussen de lissen. Baasje kreeg bijna een hartinfarct!

Hondje onder de modder, keuken onder de modder ! Ik kon ze nog net op tijd buiten krijgen alvorens ze verder onheil kon aanrichten want ik zag ze aanstalten maken om zich eens goed uit te schudden. Een gevoel van "waarom ik?" maakte zich heel even van mij meester. Toen terug alle moed bijeen geschraapt voor operatie "Mud Storm", vloertje terug gedweild en hondje met veel water (buiten) terug een beetje toonbaar gekregen en daarna zo goed mogelijk afgedroogd (toen kon de wasmachine ook weer aan de slag). Ik was behoorlijk ver van mijn "zen" niveau verwijderd!

Lang kan je echter niet kwaad blijven op zo'n pluizenbol, 's namiddags lag ze zeker een uur lang vertederd aan de deur van de kippenren naar de kippetjes te kijken. Haar interesse werd beloond want de kippetjes kwamen alle drie vlak bij haar hun toilet maken. Vreedzaam tafereeltje ! Da's dan één van de pluspunten van een Berner Sennen, absoluut geen jachtinstinct !

Op 1 december is Qiana bij ons komen wonen na het vroegtijdig overlijden van Malou.

Wat toen een "bolletje pluche" van 5 kg was is nu al een mooie jonge dame van meer dan 25 kg geworden. Ze kan het best vinden met grote "zus" Laïka. Ze is al bijna even groot dan Laïka en zal nog wel even doorgaan met groeien. Ik verwacht binnen nog eens 6 maanden een levend teddybeertje van ergens achteraan de 40 kg!

We zijn terug van weggeweest ! Wat later dan voorzien maar dat had zo zijn redenen. Na de veel te vroege dood van Malou, onze jongste Berner Sennen is het een tijdje stil geweest in huis. Maar dan is Qiana bij ons ingetrokken, met dit jong geweld in huis hadden (en hebben) we de handen vol !

Nu is ze 5 maanden en kan ze, als het een beetje goed weer is mee naar buiten. Alles moet ontdekt worden : één van haar favoriete bezigheden is duiven de schrik van hun leven te bezorgen. Met het kippetje (ja hier is er ook eentje van gestorven) komt ze goed overeen. Grootste probleem is terug binnenkomen, als ik de deur openzet en ze laat binnenkomen "Qiana-style" kunnen we het huis met de brandweerlans proper spuiten. Dus alleen buiten als het enigzins droog is en pootjes afkuisen bij het binnenkomen.

Begin deze week hoorde ze voor het eerst kikkers kwaken : fascinerend in haar ogen. Als ik ze niet had teruggeroepen was ze waarschijnlijk de vijver in gesprongen om het van dichterbij te gaan belijken.

Jammer genoeg is ons Qianaatje ook niet 100% gezond. Ze lijdt aan een vorm van hersenvliesontsteking die door haar eigen imuunsysteem wordt uitgelokt. Gelukkig is dit goed te behandelen met cortisonen. Niet gezond, zeker niet voor een opgroeiende pup. Maar er is geen alternatief. Eens ze 2 jaar wordt zou de ziekte vanzelf moeten verdwijnen, duimen maar. Ik vind het wel frappant dat ik nu 2 keer op 2 een Berner heb met een auto immuunziekte! Soms vraag ik me af of je niet beter bent met een bastaardje uit het asiel dat niemand anders hebben wil!

Nu het zonnetje schijnt gaan we wandelen met de familie Woef. En dan de tuin in. Er is nog werk genoeg. 

Gelukkig zijn de rozen en de siergrassen al gesnoeid, respectievelijk gekortwiekt. Gisteren hebben we een oud lavendelgroepje  opgeruimd en de nieuwe opvolgers staan al klaar om de grond in te gaan. Dit keer geen Lavendula Hidcote meer! Munstead bloeit even mooi, maar kan beter tegen snoeien, als je hier eens even in het hout knipt loopt deze toch terug uit, bij Hidcote zit je dan met een kale kapstok. Munstead blijft ook iets compacter. Enfin da's theorie, we zullen wel zien hoe het uitdraait. Alleszins hebben ze ook graag wat extra kalk zoals alle Lavendula. Tot binnenkort en veel tuinplezier! 

Op de foto onze kleine spruit.

Gelukkig hoeft onze Malou niet nu meer af te zien!

We zullen altijd aan haar terugdenken als "een zotte doos", altijd vriendelijk tegen iedereen, steeds bereid de boel op stelten te zetten maar steeds met een gouden hart!

Malou, onze jongste Berner Sennen wordt maar zieker en zieker.

Maandag avond is ze letterlijk door de poten gezakt van uitputting. Het arme beest had nog een hematocrietwaarde van 12 (normaal 50) waardoor ze een acuut zuurstoftekort heeft. Ze heeft nu een bloedtransfusie gekregen met bloed van onze oudste Berner (Laïka). Hierdoor is ze voorlopig wat opgelapt maar dit is maar tijdelijk. Ze krijgt reeds 2 verschillende cytostatica om haar immuunsysteem plat te leggen maar tot nu toe zonder veel resultaat. Ze lijdt aan een auto immuunziekte (AIHA) waardoor haar immuunsysteem haar eigen rode bloedcellen afbreekt. Na een rustige nacht is ze nu wat alerter en heeft wat gegeten.

We hopen nog dat het goed komt maar ik vrees er een beetje voor. Niet normaal dat je een hond van 4 jaar zou moeten laten inslapen ! Bernerhof zou niet meer hetzelfde zijn !

Op de bovenste foto Malou, daaronder Laïka