bidprentjes-bloemlezing + stamboomonderzoek
Adagio
De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.
En donker zingt mijn bloed.
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.
F Timmermans
Als 't donker...
Als 't donker ligt te zwijgen
de nacht de aarde kust
wil ik de parels rijgen
in stille zielerust.
Rust bevrijdt mijn denken
weg menselijke schijn.
Geen woord kan mij nog krenken
gewoon gelukkig zijn
Mijn mens-zijn wil nu slapen
mijn ziele blijft nabij
in haar wil ik ontwaken
dan is het nooit voorbij.
Judith De Wolf
je was een man
Je was een man
van weinig woorden,
duidelijk herkenbaar
voor degenen
die bij je hoorden.
Een man waar je kon op bouwen
met één woord,
waarop je kon vertrouwen.
Achter je ligt een leven
van werken en plicht,
juist dàt bepaalde in alles
je eigen gezicht.
Als vrienden
Als vrienden gingen we door het leven,
door jou
heb ik iets mooi mogen beleven.
Vergeten doe ik je nooit,
daarvoor was onze vriendschap te groot.
Als je mij nog iets wilt geven...
Als je mij nog iets wilt geven
dan zou ik vragen:
sterf niet met mij,
maar omhels het leven.
Als een bloem...
Als een bloem, zo is het leven.
Het begin is teer en klein.
De één, die bloeit uitbundig,
de ander geurt heel fijn.
Sommige bloemen blijven lang,
weer anderen blijven even.
Vraag niet bij welke groep je hoort,
dat is het geheim van het leven.
Toen ik op deze aarde kwam...
Noem me zoals je me steeds...
Noem me zoals je me steeds genoemd hebt
spreek tegen mij,zoals weleer
op dezelfde toon
niet plechtig,niet triest
Lach om wat ons samen heeft doen lachen
Bid, glimlach,
denk aan mij, bid met mij
Spreek mijn naam uit thuis
zoals je altijd gedaan hebt
zonder hem te benadrukken
zonder zweem van droefheid.
Dankbaar zijn we om de herinnering,
Dankbaar zijn we om de herinnering,
al doet het afscheid pijn,
als om een waardevol geschenk,
om wat je voor ons hebt mogen zijn.
Dankbaar zijn we om al het mooie
dat jij ons hebt geven,
zodat jij, zolang wij zijn,
in ons blijft verder leven.
Verdriet
Eigenlijk kun je niet omschrijven,
wat je voelt als je eigen kind er niet meer is.
je hebt een enorme leegte van binnen,
het is meer dan een gemis.
Je hebt een gevoel
of je niet kompleet meer bent,
een gevoel van binnen
die je nooit eerder hebt gekend.
Een open wond aan je hart
die nooit meer dicht zal gaan,
een plekje diep van binnen
waar jij in blijft bestaan.
Ilse Pont
De kerstkaarten zijn verstuurd...
De kerstkaarten
zijn verstuurd...
het boodschappenlijstje
is klaar...
Het huis is versierd
De pakjes
liggen onder de boom
Vrienden en geliefden
zijn uitgenodigd
Toch...een droef gevoel
want ...
niet iedereen is daar...
JIJ
bent er niet....
Alles blinkt in het feest...
Alles blinkt
in het feest van het licht
maar dof in mijn ogen
en voelt verplicht
Maar kerst is meer
dan de glimmende buitenkant
je beleeft het met gevoel
niet met verstand
Tussen al dat moois
zit een groot gemis
hoe zal kerst zijn
terwijl ik jou zo mis
Geen glimmende oogjes
die stralend kijken naar mij
kerst is zó anders
zonder jou erbij
Ellen, mama van Benthe*
Wat wordt die grote wereld klein
Wat wordt die grote wereld klein,
na ons allerlaatste beetje 'zijn'.
Wat we zo belangrijk waanden,
verliest nu kracht en ook zijn waarde,
maar achter die gesloten ogen,
glanst een gigantisch nieuw begin!
Toe sluit de rits...
Toe sluit de rits van 't zand
laten gaan moet ik je toch
voorgoed
maar nu het even kan
zeg me nog
wie boetseert de klei
wie kneedt vormen
uit voorbij
tot wat je bent...
geweest
aan wie moet ik je laten...
Er is een schakel...
Er is een schakel
die de dood niet kan verbreken.
Liefde en herinnering
duren altijd voort...
Jij grote wereldreiziger...
Jij grote wereldreiziger
trek jij maar vredig voort...
zo weten maar zeer weinigen
als jij wat mensen stoort.
Als jij in 't licht getogen
gaat beginnen aan je tocht,
dan slaat de smart haar ogen op,
die glanzen van het vocht.
Duizenden tranen spreken
voor eeuwig en altijd,
en elk van hen is een teken
en spiegelt je tot je eind.
Ons hart gaat met u mee .....
Heb ik al gezegd..
Heb ik al gezegd dat ik moet gaan ?
Het lot vraagt me mee op reis
ver hier vandaan.
De toekomst wil geen tijd meer geven.
Er is geen kans dat ik het win,
dus, schelden heeft geen zin.
We kunnen niet meer lang genieten.
Ga door met leven als ik straks verdwijn.
We zullen in gedachten altijd samen zijn.
Want ik neem jullie liefde mee
en laat de mijne achter.
Ik misse U...
Ik misse U waar ik henenvaar
of waar ik henenkeer,
den morgenstond, de dagen rond,
en de avonden nog meer !
Wanneer alleen ik tranen ween,
't zij droevig hetzij blij,
ik misse U, o ik misse U zo,
ik misse U neffens mij !
Tot wederzien, tot wederzien,
al waar het moge wezen,
na lang of korten tijd,
in 't ongekend nadezen !
Guido Gezelle
De levensbaan is afgelopen...
De levensbaan is afgelopen,
de grens bereikt met laatste kracht.
De Hemel gaat nu voor mij open,
Ik ben voor eeuwig thuisgebracht...
Sprakeloos blijven wij....
Sprakeloos
blijven wij achter
nu gij alleen nog in herinnering
tot ons spreekt.