Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007

Als de uren stil zijn

en de avond valt

 komt de vraag

waarom....

ben je van ons heengegaan ...

Je bent niet dood,
je bent anders.
Een beetje
stiller ben je
en een beetje wit.
Je doet niets terug
als ik voorzichtig
toch nog even
aan je zit.

Je haren streel
of zacht je wang.
Ik ben zó bang,
zo vreselijk bang
dat je
niet wakker wordt.
Je bent niet dood,
je bent anders.

Stef Grit

   

                   Bidprentje uit 1930 bij het overlijden van een kind in Lummen




                              

Ik heb gedroomd, o moeder,
dat gij op sterven laagt,
en voor het al te sluiten,
mij lang in d' ogen zaagt.

Gij spraakt van eerlijk blijven,
van recht door 't leven gaan;
hebt toen nog eens geglimlacht,
en alles was gedaan.

'k wou om vergeving smeken,
waarvoor, ik wist het niet,
en bij u nederknielen;
mijn knieën bogen niet.

Toen wist ik dat 'k u nimmer
nog iets vergelden kon.
Uw stem deed mij ontwaken
in 't klare licht der zon.

Daar blonken grote tranen
van heil en droefenis.
En 'k voelde diep in 't harte
wat ene moeder is.

Willem Elsschot

En zo ging hij heen
naar een ver, ver land
over het water.
Het land van later.
En staat er een steen.

Waarom zo vlug ?
Zie ik je ooit nog terug ?
Waarom toch zo snel?
Het land van nu wordt een lege hel !

Maar het duurt niet meer zo lang...

En straks ga ik heen
naar een ver, ver land over het water.
Het land van later.
En dan staat er een steen.

Pascale

Ik keek door het venster maar je was er niet.
De kamer schijnt eensklaps te groot geworden
met weggeschoven stoelen, lege borden.
Je bril ligt in je boek, vergeet hem niet.

Van ergens dringt je stem nog tot mij door.
Ik weet het al, je bent waarschijnlijk boven,
Ik zal het kraken van de treden horen,
je woorden zijn je altijd even voor.

De deur staat op een kier, je komt terug
je was alleen maar weg om iets te halen.
Het duurt wel lang, mijn ogen staan vol tranen,
een onverdacht verdriet achter je rug.

                                                                                                Anton van Wilderode

Twee Handen
Handen zo teder en zacht
Handen die troosten in de nacht
Handen die strelen
Handen die koesteren en liefde geven
Handen die tranen drogen
Handen die zeggen het is goed
rust maar zacht...
Je mag nu gaan..
. je taak hier is volbracht

Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten ...
op handen en voeten,
zeven maal, om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.

                                                  Ida Gerhardt

Er zijn van die momenten in je leven
Die je heel veel vreugde geven
Kostbare momenten
Waarvan je intens geniet,
Waarin je de waarde
van het leven ziet.
Maar er zijn ook momenten
Dan staat je hart stil
Pijnlijke momenten,
Akelig, kil,
Deze momenten doen je leren,
Je eigen
En andermans leven
Te waarderen.

We worden geboren in een land
van duizendmaal duizend dromen.
We hopen dat er daarvan op een dag
enkele uit zullen komen.

Onverwacht valt de tijd voor ons stil,
de blauwe wolken zijn verdwenen,
de rozen vallen van hun fiere steel,
de heerlijke zomerzon is uitgeschenen.

Dan wenkt ons een ander land
vaan duizendmaal duizend dromen.
Hier weten we met zekerheid,
dat ze allemaal uit zullen komen.

Doof nu 't licht en sluit je ogen
en vergeet de striijd
jouw leven hier is omgevlogen
maar je liefde blijft.

Laat nu die laatste droom
maar komen
en wees niet bang
jouw nacht van vrede is gekomen
na een leven lang.

Jouw taak op aarde is voldaan
zoals je was in al je liefde
zo ben je heen gegaan.

'Bidprentje van Antonius Hulsmans'  uitgedeeld  "tijdens de plechtige begrafenis met uitvaart te Beeringen, den 5 Januari 1904 om half tien uren "

Gelijk een vogel die zich in eenen strik verwart, zoo zweeft de mensch in een droevig oogenblik...


Lieve ouders, zusters en broeders;
Vrienden en kennissen altegaar,
Vraagt den hulp des Albehoeders
Eer gij komt mij allen na.
Roemt op jonge jaren niet,
want ziet  ! het is zoo gauw gedaan,
Wat aan mij is geschied.
Jonkheid, denkt daar dikwijls aan:
Als de wereld u ontsnapt,
Als uw laatste uur gaat slaan,
Als vermaak en vreugd verdwijnt,
Als de dood komt aangegaan.
Gaat gij soms het kerkhof voorbij
Vrienden staat stil en bid voor mij.
Denkt uw plaats is hier na mij
Heden ik en morgen gij.

Niet het afscheid zelf
is ondraaglijk,
maar wel het vergeten -
dat later komt
Het vergeten
van de zachtheid van je lippen
van de trilling in je stem
Het vervagen
van je beeld
dat ooit zo helder was
Het verdwijnen
in de eenzaamheid

Als ik ooit doodga,
laat me de kans om vrij te zijn
en te gaan
over de grenzen van de dood.
Mee met de wind,
mee met de vogels,
die ik bewonderde en liefhad
tijdens mijn leven.

Als ik ooit doodga,
verstik me dan niet in je tranen,
maar schep een herinnering aan mij,
niet op mijn graf,
maar in je eigen levenssfeer,
daar waar je gelukkig bent.

Als ik ooit doodga,
gedenk de goede
en gelukkige dagen
vergeet en vergeef mijn fouten
want die hebben we toch allemaal.
Ik had U allen zo lief...

Nu ben je zeker aangekomen
in de hemel van je dromen,
in het land vol zonneschijn
waar pijn en tranen niet meer zijn,
een land dat niet is uit te leggen
want onze taal kan het niet zeggen.
Misschien als vlinders konden spreken
of 't stromend water in de beken,
misschien de zachte zomerwind
of een pasgeboren kind,
als wij hun taal eens horen konden
werden wij nu met jou verbonden.

Sedert onze eerste kinderkreten
weten we dat afscheid nemen
onvermijdelijk is: we leren spreken
met de woorden die struikelen over de dood.

Jouw leven wordt nu een kostbaar schrijn
waarin we wijze bladzijden bewaren.
Jouw nabijheid geurt als een gewijde stilte,
blijft ons bij als een veilig baken.

                                   JP Rycx

Ik stuur je een brief aan een rode ballon
Je bent nu zo ver en
ik kijk naar de sterren
en ik wou dat ik je bereiken kon
Misschien ben je nu wel heel dicht bij de zon
Zal de wind voor je waaien ?
Mag je zwieren en zwaaien
en drijven en zweven net als mijn ballon ?
Zonder geluid komt hij nu naar je toe
al zit ik vanbinnen
je naam uit te schreeuwen
Ik wil met je praten al weet ik niet hoe
Mocht je hem vinden
laat het dan even, heel even maar sneeuwen ?

Nu ben je zeker aangekomen
in de hemel van je dromen,
in het land vol zonneschijn
waar pijn en tranen niet meer zijn,
een land dat niet is uit te leggen
want onze taal kan het niet zeggen.

Misschien als vlinders konden spreken
of 't stromend water in de beken,
misschien de zachte zomerwind
of een pasgeboren kind,

als wij hun taal eens horen konden
werden wij nu met jou verbonden.