Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Als een klein vogeltje zo teer,
vloog zij langzaam neer,
moegestreden maar toch niet alleen,
ging je zachtjes van ons heen.

Voor hem een verlossing
Voor anderen verdriet
Hij wilde wel vechten
Maar de kracht was er niet.

Soms voelen wij ons
zo weemoedsvol
met menig bange traan
hoe lief een mens ons was
als hij is heengegaan....

Ik kan niet blijven
liefsten,
de dood ontbood mij
tot zijn kring;
vergeef mij
dat ik achterlaat
wat ik zo zeer
heb liefgehad
mijn huis, mijn tuin,
mijn kleine straat
en zeker u
mijn lieve vrouw en kroost.

Weggaan......
weggaan maakt niet veel geluid
Niet meer dan herfstbladeren
die opstuiven in de wind.

De boom blijft verweesd achter
nu zijn stem op het tuinpad ligt
en geluiden dempt
haast onhoorbaar.

Je voetstappen
die zich verwijderen
alleen wie achter blijft
weet hoe afscheid klinkt

 Ik sta voor het loket
en kijk de juffrouw aan
de koffers naast me neergezet
vraag ik hoe laat ik moet gaan

Ik pak m'n beurs voor de laatste keer
koop 'n kaartje voor de trein
ik vraag nog eens: Hoe laat ook weer?
en loop vlug naar het plein

Het is er druk , ben niet alleen
de trein komt om half vijf
ik ben wel bang en denk meteen
als ik nog maar 'n plaatsje krijg

Dan komt de trein met veel kabaal
tot stilstand voor mijn neus
we gaan er in, wel allemaal
heel stil en harmonieus

We gaan op weg, we gaan op reis
onder hemels treingezang
we gaan op weg naar het paradijs
nu ben ik niet meer bang.

A. van Gemert

Als door engelen gekust
lig jij daar
met je ogen dicht
in diepe slaap
in een vredige rust.

Als door de zon gebracht
verlaten we je
met een hart vol verdriet
maar ma luister
maak je niet druk om ons
en rust zacht.

Belangrijk is niet alleen
 de weg die je gaat,
maar ook het spoor
dat je achterlaat.

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
kwam je even bij ons,
even was je ons kind.

Leven en sterven,
sterven en leven,
ze horen bij elkaar
als licht en duisternis,
vanaf  het pril begin,
tot aan het eind der dagen
met vreugde om wat hier is
en wat het leven biedt
maar ook verdriet
en pijn in nood en elke val
tot op de dag dat ook de dood
zich van het leven scheidt
en God ons voor altijd
Zijn Liefdeleven geven zal.

                  Luc Verbeke

Het leven is een harde reis
maar wij betalen graag die prijs
voor Gods heerlijk paradijs.

Maria

Elk leven heeft zin
als men in vrede sterft.

Als men ten laatste heeft gevonden
waar heel de ziel naar smacht
dan is 't te laat, de dag verzwonden
reeds valt de nacht

Als 't kleed ons past, is het versleten
Als men het boek kent, is het uit
Als men het leven komt te weten
Dan valt het scherm dat alles sluit

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en in goede gedachten
het levensverhaal herinneren.

Bedroefd om je heengaan
blijven we je dankbaar
om je volledige toewijding
en je onvermoeibare werkijver,
je bezorgdheid voor allen
en je vriendelijkheid voor iedereen,
om je rijke eenvoud
en je volharding in het goede.

Uw goedheid heb je voor altijd
in ons hart geschreven !

't Is zo eenvoudig goed te zijn
men hoeft alleen te minnen.
Zo kan men elke dag opnieuw
van vooraf aan beginnen.

't Is zo eenvoudig goed te zijn
men hoeft alleen te denken.
Een glimlach of een vriendelijk woord
kan men toch altijd schenken.
Zonder het zelf te weten
leert men onmerkbaar 't eigen leed
om anderen vergeten.

't Is zo eenvoudig goed te zijn
en 't kost je toch zo weinig.
Mijn hart, wees goed voor iedereen,
wees goed, en jij bent heilig !

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je
het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op een keer dan ben je
aan je laatste beetje toe.

Toon Hermans

Elke dag een stapje
dichter naar het eind.

Elkle dag een beetje
van je kracht verkleind

Elke dag wat zwaarder
wat je torsen moet,
doch, al wetend;
eens komt alles goed...

Mijn leven hier is nu voorbij
van het verleden ben ik vrij
ben nu in mijn toekomst aan beland
als op een zonnig, tijdloos strand.

Wanneer je verdrietig bent
blik dan opnieuw in je hart
en je zal zien dat je weent
om wat je vreugde schonk.

Geen berg was te hoog
Geen karwei te zwaar
Geen wandeling te lang
Geen fietsroute te ver
Geen reis te vermoeiend.

Maar... je lijdensweg was onbegaanbaar
Berustend moeten wij verder...

Over de golven van de zee,
draagt de wind mijn lichaam mee.
Moe maar blij,
want het is eindelijk voorbij

We hadden nog zoveel plannen.
We wilden nog zoveel doen.
Maar zonder jou
zal mijn leven
nooit meer zijn als toen.

Voor elk moment,
waarop je ons hebt blij gemaakt.

Voor elk verdriet,
waarvan je ons hebt vrijgemaakt.

Voor elk moment,
dat jij bij ons vertrouwen zocht.

Voor elke schakel,
dat ons nauwer binden mocht.

Voor al je goedheid,
die wij ondervinden mochten,
zeggen wij dank.

Wij laten elkander niet los !

Als ik weet
dat er een Almachtige God is
die mij liefheeft
en zich over mij ontfermd,
hoe zou ik dan
bekommerd kunnen zijn
of ongerust ?

Toon Hermans

De zon gaat ten onder ,
nu eindt dan de dag van het leven.
De haren vergrijzen
de rimpels verschijnen
het hart wordt stiller en wijzer
't verleden en 't heden verdwijnen
de ogen zij worden moe
en eindelijk vallen ze toe.

                                E. Mattelaer

Hoe mooier en rijker de herinnering is
des te moeilijker de scheiding.
Maar de dankbaarheid verandert
de pijn der herinnering in stille vreugde.

              D Bonhof

Wanneer voor een ander het leven ophoudt,
blijft voor jou veel verdriet,,
daar gaat het leven voor verder,
ook al wil je het niet.

Tijd heelt alle wonden
en vergeten kost tijd,
het houdt je maar bezig,
je raakt het maar niet kwijt.

Zou het verdriet nog slijten,
en de gedachten verdwijnen?
Nee, waarschijnlijk niet,
daar zul je mee moeten leren leven.

Dat zijn voor jou de feiten.
Je mag er aan blijven denken.
Soms met een scheutje pijn,
maar je moet toch verder leven,
wanneer de ander er niet meer zal zijn.

Achter je ligt een leven van werken en plicht,
en juist dat bepaalde in alles jouw gezicht.
Flink was jij je hele leven,
moedig ben je tot het einde gebleven.
Flink wil je nu dat wij zijn,
maar afscheid nemen doet ons zo'n pijn !

Wilskracht,
twee woorden: wil en kracht...
Aan het einde restte nog slechts de wil,
weg was de kracht.

Rust nu maar uit,
jouw leven is volbracht.

Weggaan maakt niet veel geluid,
niet meer dan herfstbladeren
 die opstuiven in de wind.
De boom blijft verweesd achter
nu zijn stem op het tuinpad ligt.
 Geluiden dempen haast onhoorbaar
je voetstappen die zich verwijderen.
 
Alleen wie achterblijft weet
hoe afscheid klinkt  !

Afscheid is niet eerlijk,
bij jou zijn was heerlijk.

Afscheid doet zo'n pijn,
nooit meer samen bij jou zijn.

Afscheid is heel naar,
niet meer samen voelt zo raar.

Afscheid, heel veel leed,
maar weet, dat ik je nooit vergeet.

Vaarwel, heb het fijn bij de Heer,
eens zien wij je weer...

Je kwam, je ging, een korte weg,
een vluchtig spoor in het aardse land.
Van waar ?  Waarheen ?
Wij weten slechts:
vanuit Gods hand in Gods hand.

Als achterom kijken pijn doet
en vooruit kijken bang maakt
kijk dan naast je,
ik ben bij je.

Je wordt alleen geboren
en alleen ga je heen.
Zodra je dit begrijpen gaat
sta je wel alleen,
dan heb je al wat meegemaakt
en sta je aan de kant.
Zodra je dat begrijpen gaat
 is je kaars haast opgebrand.

                 Bidprentje uit 1900

            
Je was een ster in vele dingen,
Dat worden voor ons nu alleen maar herinneringen.
Je was een ster als echtgenoot,
Jouw liefde en geduld voor onze pa was heel erg groot.
Je was een ster in het Moeder zijn,
Jouw opmerkingen die waren heel erg fijn.
Ook was je een ster voor de kleinkinderen hoor..
Daar zijn ze je heel erg dankbaar voor.

Je was een ster voor iedereen..
Want je hield van alle familie om je heen.
Jouw ster in ons midden is nu verdwenen.
Maar hoog aan de hemel weer verschenen.
..Als een ster ben je ooit gekomen..
..Als een ster ben je ook weer gegaan..
Maar voor ons zal je als een sterretje..
hoog  aan de hemel blijven staan.

Zwaar werden de dagen en lang duurde de nacht.
Hoe moeilijk is het vechten bij 't ontbreken van de kracht.
Maar ondanks je verlies van de strijd om het leven,
ben je langzaam en moe gestreden uit ons midden weggegleden...
Na een dappere maar ongelijke strijd,
ben je nu uit je lijden bevrijd.

Het was nog lente
alles stond in bloei
de zon scheen
er floot een vogel
en toe werd het stil...
een stukje leven op aarde
was voltooid.

In eenvoud was zijn leven groot,
een tuil van werk en zorg en beden
droeg hij vandaag ten hemel mede.
Hij rust nu in zijn schone dood.

Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken,
het doet nog zoveel pijn,
te moeten leven met de gedachte,
dat je nooit meer bij ons zult zijn.

Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen,
afscheid nemen ging niet meer,
te weten dat we jou voorgoed moeten missen,
dat doet zo verschrikkelijk veel zeer.

We hadden je nog zoveel te zeggen,
nog zoveel dingen uit te leggen,
maar we weten, eens komt er een keer,
dan zien wij elkander weer !