Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Als ik een boom zie
denk ik aan jou.
Kijk naar een boom:
hoe ouder,
hoe waardevoller en groter;
hoe dieper zijn wortels,
hoe standvastiger en sterker;
hoe dichter zijn takken,
hoe veiliger hij beschutting biedt;
hoe groter zijn kruin,
hoe rijker zijn schaduw
en je mag naar hartelust
met je hele gewicht
tegen hem leunen.

Julien van Remoortere

Zonder jou, zo verloren
zonder jou,zo alleen
zonder jou,zo ontroostbaar
zonder jou om ons heen.

Midden de mensen
is het zalig vertoeven
ik verwacht jullie allemaal
in een volgende levensfase.

Jouw zalige zorgen
kleuren de stilte van morgen
in een voorbeeldig geloof 
ligt een zoet weerzien geborgen.

Zwaar werden de dagen
en lang duurde de nacht
Hoe moeilijk is het vechten
bij het ontbreken van de kracht
Maar ondanks je verlies
van de strijd om het leven
Heb je ons een heel stuk geluk
en ontzettend veel liefde gegeven.

 Er zijn geen woorden voor een zieke,
van wie je weet hij redt het niet.
Je streelt zijn wang, je ziet zijn ogen,
je bent bevangen door verdriet.

Toch ben je dankbaar voor zijn einde,
dat na een moedige strijden kwam,
omdat het niet alleen zijn leven,
maar ook zijn lijden overnam

Afscheid nemen doet zo'n pijn,
toch vonden we het fijn,
om tot het laatste moment
bij je te zijn.

't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even voor het slapengaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan.

Of ik geen ogen heb doen schreien
Geen weemoed op een wezen lei
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik, in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom het hoofd dat eenzaam was...

Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avondzoen...

't I goed, in 't eigen hert te kijken
En zo z'n ogen toe te doen.

Alice Nahon

Voor de wereld
was hij één van de velen,
voor ons
was hij de hele wereld.

Vanaf ons eerste levensteken
trekken we onherroepelijk
een lijn naar het einde toe.

Een lijn die niet altijd moet
afgebakend worden door
grote woorden en theatrale gebaren.

Eenvoudige vriendelijkheid
en dagelijkse opoffering
zullen in onze herinnering
een veel dieper spoor nalaten

Heb je het ooit koud gehad,
terwijl de zon scheen.
Heb je, je ooit alleen gevoeld
terwijl iedereen om je heen stond.
heb je ooit tranen voelen prikken
terwijl iedereen lachte...
Dan heb je iemand verloren
die van je hield.

Straks, als we stil
onze tranen hebben gedroogd
en dankbaar terugdenken
aan al het mooie en het goede
uit de voorbije jaren,
zullen we je aanwezigheid
tussen ons voelen.

Soms kom je op je levensweg
een engel tegen.
Want ze bestaan echt:
'engelen van mensen'
die heel lief voor je zijn
of proberen je te troosten
als je verdrietig bent.
En als je heel goed luistert
hoor je zo'n engel
misschien zelfs je naam noemen...
Zo'n engel was jij !

Lieve Ma,
Jou lach, jouw woorden,
jouw geluk, jouw verdriet,
kunnen we niet meer delen.
Het doet zo'n pijn,
nu jij d'er niet meer bent.
Maar iedere avond als jouw ster
schittert aan de hemel,
dan weten we dat jij bij ons bent.
Wij dragen je in ons hart
nu en voor altijd !

Afscheid is niet eerlijk,
bij jou zijn was heerlijk.

Afscheid doet zo'n pijn,
nooit meer samen bij jou zijn.

Afscheid is heel naar,
niet meer samen voelt zo raar;

Afscheid, heel veel leed,
                                 maar weet, dat ik je nooit vergeet...

Lief Moeke


De warmte in je ogen
Het geluk van je lieve lach
De wijsheid van je rimpels
Tekenen van dag tot dag
Alles wat je ons hebt gegeven
Zorg, liefde, wijsheid en kracht
Dragen we ons verdere leven mee,
dag en nacht.

Rust zacht lief Moeke

Toen jij was heengegaan dacht ik
dat de wereld stil was blijven staan.
Maar de mensen bleven lachen en taartjes eten,
en dat heb ik hen in stilte verweten.

Jou tegenkomen in de dagelijkse dingen
verzoent me met je dood.
Ik voelde in dagen die vergingen;
zolang ik leef ben jij niet dood.

Onder m'n voeten reuzlen stil
verdroogd en bruin Oktoberblaan,
Neem Gij m'n handen, God, ik kan,
Ik durf er haast niet overgaan.
M'n zwier'ge tred is niet gewend...
Te trappen op illuziescherven...
Gij die me leven hebt geleerd,
God, leer me sterven.

Alice Nahon, Stervenspijn

Ik heb lang en gelukkig geleefd
mij met weinig tevreden gesteld
niets gevraagd en veel gekregen
en ben ik van alle goede dingen voldaan
stilletjes ter Here gegaan

Stijn Streuvels

Afscheid

Het is tijd voor mij om te gaan,
nu geen tranen meer.
Kijk naar de hemel en geloof,
eens zien wij elkaar weer.

Tijd voor mij jou te verlaten,
geen verdriet meer en geen pijn.
Kijk naar de regenboog en weet,
ik zal er altijd zijn.

Het zal niet eeuwig duren,
eens komt er een moment,
dat ik je weer zal vasthouden,
dat je weer bij me bent.

Tijd voor ons om afscheid te nemen,
 droog je tranen nou.
Kijk 's avonds naar de sterren,
weet dat ik van je hou.

Denk aan mij en
wens mij altijd heel dichtbij.
Praat met mij, verdring de pijn,
ik zal er altijd voor je zijn.

Waarom al dat wachten
Waarom al die pijn
Je wilde hier niet weg.
Je wilde bij ons zijn.
De strijd was oneerlijk
en geheel niet terecht.
Je wilde nog zo graag verder
maar...
je verloor dit gevecht.

De laatste uren voor het einde,
dan wordt die grote wereld klein,
is plotseling alles onbeduidend,
tot aan het laatste beetje pijn.

Wat wij zo indrukwekkend vonden,
verliest  zijn glans, verliest zijn zin,
maar achter de gesloten ogen,
glanst een gigantisch groot begin.

Toon Hermans

"Zwijgend hou 'k je in mijn armen,
Drie, vier, vijf minuten lang,
Jij kunt zo mijn hart verwarmen,
Met jou ben ik voor niets meer bang; "

Toon Hermans

Als een bloem, zo is het leven,
't begin is teer en klein.
De één die bloeit uitbundig,
de ander geurt heel fijn.
Sommige bloemen blijven lang,
 anderen maar even.
Vraag niet bij welke bloem jij hoort:
dat is het geheim van het leven.

Rondom je thuis,
je eigen wereld
van huiselijke warmte en geborgenheid,
zijn alle woorden zoek geraakt.

We gingen met je mee
tot de laatste warmte in je hand.
Nu hebben we je gezicht bewaard
zodat het bij ons staat ingebrand.

Als de dageraad ontwaakt,
het duister van de nacht verdwijnt
weet ik... dat in de hemel
de zon voor altijd schijnt

                                                                                   Antoon van Gemert

Tevreden zijn dat is een gunst
tevreden schijnen is een kunst
tevreden leven is 't geluk
tevreden sterven 't meesterstuk.

 G. Gezelle

Iedere dag wordt de wereld kleiner,
Kleiner het land waar wij ons bevinden,
Kleiner het aantal van de beminden,
iedere dag...

Hand in hand zijn wij gegaan
tot aan de drempel.
Moegestreden,
door onze liefde omringd,
ben je van ons heengegaan.

Als ik in de lucht kijk
dan ben jij daar ergens
hier heel ver vandaan.
Ik zie de sterren glinsteren
en één van die sterren
weet van jou bestaan.

Een stoel blijft leeg
een stem blijft zwijgen
maar in mijn hart
zal je altijd blijven.

Denk aan mij met een glimlach,
want zo wil ik in jullie gedachten zijn.
Maar als mijn heengaan alleen tranen wekt,
denk dan niet aan mij,
want zo wil ik niet in jullie herinnering leven.

Het zijn de momenten
van naamloos verdriet,
de uren waarin je
geen uitkomst meer ziet,
dat er diep in jezelf
toch een ruimte ontstaat,
waarin als bij een wonder 
een deur opengaat.

Intens verdrietig om wat niet meer is
en nooit meer zal zijn
Dankbaar voor wat was
en altijd zal blijven.

"Alles wat je hebt gegeven
raakt nooit verloren
maar leeft voort in onze herinnering
en in die van velen."

Je was een juweel van een moeder
een diamant die door het leven
in al zijn facetten is geslepen.

Als onze liefde voor jou
je had kunnen redden,
dan was je er nu zeker nog geweest  !

Als de dag is gekomen
dat er afscheid van je word genomen
Weet dan dat het geen afscheid is
maar dat het "jij" is die ik nu mis...