Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Het leven
je zou het je moeten kunnen herinneren
als een buitenlandse reis
en er met vrienden en vriendinnen
over na moeten praten en zeggen
het was toch wel aardig
het leven
en flarden zien van vrouwen, geheimen
en landschappen
en dan tevreden achteroverleunen.

Cees Noteboom

Ik dank God om al die jaren
waarin ik gelukkig was.
Te midden velden, wei en groen
mocht ik stil genieten
van Gods welig seizoen.

Met stoere hand
heb ik gezaaid en geplant
en wachtte vol blijdschap
op de oogst van mijn land.

De jaren die kwamen en vlogen,
het werk en de tegenslag
al maakten ze u krom en gebogen,
spreek niet van "de oude dag".

Zolang 't hart maar dankbaar blijft dromen
bij 't schone dat u wordt ontvouwd
in mens en natuur, bloem en bomen
zo lang ben je zéker niet oud.

Je gaf me je liefde, bezorgdheid en trouw.
Ik heb genoten van die jaren met jou.
Ik weet dat het jou ook goed heeft gedaan,
maar ik zal je missen bij het verder gaan...

Mijn vadertje, hij was rechtvaardigheid.
Hij had den zwaren last op zich geladen,
een eerlijk man te zijn.

M. Gijsen

Het is maar als ik dood zal zijn
dat ik verbaasd zal kijken
naar zoveel mooie dingen
waar ik omheen gelopen ben.

Het is maar als ik dood zal zijn
dat ik pas zal beseffen
wie wat om me gaf
zoals ik was...

Yola

Afscheid nemen
is het moeilijkste in het leven.


Je leert het eigenlijk nooit !

"En toch telkens weer
zullen we je tegenkomen
zeg nooit
"Het is voorbij"
slechts je lichaam
werd ons ontnomen,
niet wat je was
en ook niet wat je zei."

'k Wil sterven in de grote stilte
die steeds de mijne was,
'k voel niet de kilte
van het natte gras.
Ik ben zo graag alleen
alleen met God
in dat ultieme uur
leeft heel mijn levensduur.

A. Buckinx-Luykx

Ik schreef je naam in het zand
maar toen kwam de zee
spoelde alles weg
en het werd nacht.

Ik schreef je naam in de sneeuw
maar toen kwam de zon
smolt alles weg
en weer kwam de nacht.

Ik schreef je naam in mijn hart
en noch de zee, noch de zon
krijgen het daar weg
het blijft nu dag.

R. Wardenier

Honger kun je stillen,
dorst kun je lessen,
verdriet wordt minder,
wonden kunnen helen,
ziektes gaan vaak over.


Maar gemis
wordt niet minder,
gaat niet over,
is niet te stillen
of te lessen.

Iemand missen doet veel pijn,
het zal een blijvende verwonding zijn.

Er is van u
hiernederwaart,
geschilderd of
gescheven,
mij, moederke,
geen beeltenis,
geen beeld van u
gebleven.

Geen tekening,
geen lichtdrukmaal,
geen beitelwerk
van stene,
tenzij dat beeld
in mij, dat gij 
gelaten hebt,
allene.

O moge ik, u
onweerdig nooit
die beeltenis
bederven,
maar eerzaam laat
ze leven in
mij, eerzaam in
mij sterven.

Guido Gezelle

Je dag heeft geen uren meer,
geen naam, geen gezicht.
Zo slibt heel langzaam en teer
verdriet je denken dicht.

De toekomst is wat gister was
al neemt de tijd een keer
en verdwijnt wat toen bestond,
het doet ons beiden zeer.

Buiten spelen kinderen.
Vandaag schijnt de zon door de ruit.
Jij hebt de strijd verloren.
Jij staart weerloos voor je uit.

Ook al ben je ver van ons vandaan
Er is één ding dat je moet weten
In ons hart blijf je altijd voortbestaan
We zullen je nooit vergeten.

Een ziekte met een naam
maar zonder een gezicht.
Van buiten niet te zien
wat het in mij heeft aangericht.

De wanhoop, het verdriet,
vermoeidheid en de pijn.
Ze worden niet begrepen in een wereld 
                                    waar alles toch te zien moet zijn.

Huilen is niet erg zelfs niet een beetje.
Het maakt niet uit of je nou huilt of lacht
 want huilen hoort erbij voor alle mensen
en daar is de zakdoek voor bedacht.

Huilen is niet erg zelfs niet een beetje.
Huil maar als je pijn hebt of verdriet.
Ook grote mensen moeten wel eens huilen.
Mensen die nooit huilen zijn er niet.

Je moet plannen maken
alsof het leven eeuwig is,
en leven alsof je morgen
kan sterven...

Op zekere dag
zal voor ieder van ons
voor de laatste keer de zon opgaan.
Het beste is elke dag te leven
alsof het de laatste was,
of, nog beter,
alsof het altijd de eerste was.

Dom Helder Camara

Als ik weet
dat er een Almachtige God is
die mij lief heeft
en zich over mij ontfermd,
hoe zou ik dan
bekommerd kunnen zijn
of ongerust ?

Toon Hermans

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je.

Het is je dikwijls zelf ontgaan
je zegt: ik ben wat moe
maar op een keer dan ben je
aan je laatste beetje toe.

                                            T. Hermans

 


     Niemand weet
      waarom geluk 
          soms wegwaait...

Wat zijn woorden,
wanneer er geen woorden zijn.
Wat is een gedachte,
als je niet weet wat je denken moet.
Wat is de waarde van een leven,
wanneer je de waarde niet kent.
Wat is een antwoord,
wanneer het er niet is.


Ik heb geen woorden
en mijn gedachten vragen zich af,
waarom ... waarom ??? 
maar het antwoord vind ik niet.

Nu voel ik dat er een diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten
en telkens weer zal ik je tegenkomen.
We zeggen veel te gauw : het is weer voorbij
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen
niet wie je was en ook niet wat je zei.

Een zucht is onzuchtbaar
net als de wind.
De nacht is onzichtbaar
als de dag begint.
Onzichtbaar zijn de dingen
die ik kwijt ben
en die ik nooit meer vind.

Maar
met mijn ogen dicht
zie ik alles
wat mijn hoofd verzint.

 De gekleurde vallende bladeren,
bedekten haar ziel en haar hart.
De kale bomen keken haar donker aan,
de regen zong een mistroostig lied,
de tijd was gekomen om te gaan.


De wind blies de wolken opzij
en de donkere hemel brak open.
Een engel met hemels blauwe ogen,
reikte haar zijn gouden hand.
En na een zoektocht van jaren,
was haar geest nu eindelijk vrij.

Alice Lanting

Als ik eenmaal zal sterven,
weet ik de waarheid écht.
Hiér was 't steeds grote twijfel.
Een eindeloos gevecht.
Het werd nooit: "zeker weten".
Alles bleef voor mij vaag.
Maar nu... heb ik het antwoord.
Het antwoord op mijn vraag....

Met onzichtbare draden
waren wij met elkaar verbonden,
ons daarvan losmaken
was iets dat wij niet konden
in je ogen zag ik angst,
 pijn en verdriet,
maar weggaan, 
                             dat wilde je niet.

Jouw leven was fantastisch,
en....die onzichtbare draden
zijn niet breekbaar maar elastisch,
Je blijft voor altijd bij ons,
zij het op een andere manier,
en via deze draden
geef je ons toch nog
een leven met plezier.

Terwijl jij dood bent
gaat het leven door…
men zegt wel dat 'het went' -
ik vind het niet het goede woord ervoor…
Want, ach, je hele leven
en je naam zijn nooit uit te wissen -
ik zal je altijd, elke dag
verwachten en toch missen…
Daarom vraag ik onhoorbaar zacht
of jij me toch wil geven
een teken, bijna niet te zien,
dat je nog bent nà dit leven.

(Jan Coghe)

Ik kon niet meer zeggen
wat ik wilde,
Ik had het ook niet uitgelegd
Maar toch wist jij wat ik voelde,
de stilte had het al gezegd.

 



Weinig nemen en veel geven,
altijd hartelijk en warm,
als de mensheid was als jij,
 was deze wereld niet zo arm.

 Je levensreis, kan spannend zijn
wat kan er veel gebeuren
verdriet en vreugde zijn je deel,
van alles krijg je hier heel veel.

De reis duurt heel lang, in je ogen
maar alles gaat zo snel vandaag,
de reis snelt voort, steeds sneller, sneller
de dag is om, voor hij begon!

Probeer dus steeds iets goed te doen
en pak het met beide handen vast,
je leven snelt zo naar het einde,
waar God met open armen wacht!

Hij zal je leiden op je reis,
Hij leidt je keer op keer;
Hij wacht op jou in 't paradijs,
zo keer je tot je oorsprong weer!

Ina Emmink

De avond komt zo stil, zo stil
zo traagzaam aangetreden,
dat niemand weet, wanneer de dag
of waar hij is gegleden.

't Is avond, stil... en mij omtrrent,
is iets, of iemand onbekend,
die, zachtjes mij beroerend zegt :
" 't Is avond en 't is rustens recht".

Guido Gezelle

Het leven is wat het altijd geweest is.
De draad is niet gebroken.
Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
Omdat je me niet meer ziet ?
Nee ik ben niet ver,
juist aan de andere kant van de weg.
Spreek mijn naam uit thuis
zoals je altijd gedaan hebt,
zonder hem te benadrukken,
zonder zweem van droefheid.
Zie je, alles is goed.
Je zult mijn hart opnieuw ontdekken
en er tederheid terugvinden,
zuiverder dan ooit.
Dus, droog je tranen
en ween niet als je van mij houdt.

De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen
en ied'reen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen.

We zien ze vallen naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft zal bloeien.

Toon Hermans

Huil niet deze dagen,
droog het vocht
uit betraande ogen,
verbijt emoties,
bewaar mij,
koester mij,
zoals ik
jullie heb liefgehad

                               U.V.

Op een morgen zijn Gods engelen
op bezoek geweest
met een ticket "enkele reis"
naar een nieuwe tijd.
Je liet ons achter zonder afscheid.
Je vertrek heeft vele mensen gekwetst,
nu ben je voor eeuwig in onze harten geëtst.

Vergeet ze niet
die haar ganse leven
God en plicht
is trouw gebleven;
die man en kinderen,
die bloedverwanten en vriend
tot voorbeeld heeft
en troost gediend;
die moe gesloofd,
die moe geleden,
een beter land is ingetreden,
alswaar zij u,
vergeet ze niet
en bid voor haar,
                                          eens wederziet.

                                            Guido Gezelle

Daar ligt wie eens mijn moeder was.
Haar gaaf gelaat nog ongekorven
is zij bij het dagen van de dag
ongeweten stil gestorven.

Haar gelaat omfloerst met grijze haren.
Een verholen glimlach rond haar mond,
verhullend lege, sombere jaren,
waarin het heden niet bestond.

Zij keek mij aan met vertwijfelde ogen,
met een afwezige, wazige blik.
Het leek alsof zij iets wilde vragen,
maar haar mond verliet een zachte snik.

Want een gewetenloze wurger
heeft haar sluipende beroofd
van haar alom geprezen wijsheid
en haar gedachtegoed gedoofd.

Zo zat zij al jaren starend,
slapend, wachtend, plukkend, het eten gevoerd,
langzaam het evenwicht verliezend
in haar rolstoel vastgesnoerd.

Straks wordt de kist in de oven geschoven
"dag moekelief", verdriet doet zo zeer
en toch zal ik op mijn knieën danken die ene,
wijze, lieve Heer.... 

  Sandra Pijl

De jaren begonnen te wegen.
Je strijd is nu gestreden
niemand heeft geweten
wat je hebt geleden.
Nu zijn er geen zorgen meer
en ook geen late avondzeer.

Alles is nu voorbij
en toch zo dicht nabij.

Ik voel nog in mijn hand
het laatste drukken van uw handen
daarin lag nog wat leven
daarin lag reeds de dood.

Daarin lag al de liefde
sedert jaren mij gegeven
die gij in ene drukking nu
voor eeuwig in mij sloot.

Dit was de laatste maal
dat uw zo moe verlangde vingers
zich kleefden aan het leven
dat uit 't uwe was gevloeid.

J. Tulkens