Top-20 Week 24

Vlaanderen heeft gestemd en hoe!

De resultaten verbazen mij niks : Rechts en nog eens rechts. Dit resultaat weerspiegelt perfect de mentaliteit van de gemiddelde Vlaming : Bang, kleingeestig, egoïstisch en op zichzelf gericht.

Om het met Luc De Vos te zeggen : De middenstand regeert dit land.

Ergens begin de zeventiger jaren van de vorige eeuw mocht ik voor de eerste keer in mijn leven mee bepalen wie het in mijn dorp de komende zes jaren voor het zeggen zou krijgen. Het waren gemeenteraadsverkiezingen en dat was ook altijd een beetje kermis. Bij de ingang van het enige stembureau zorgde de "champetter" voor een ordentelijk verloop van de kiesverrichtingen. Eigenlijk was zijn enige taak er voor zorgen dat hij alle "druppeltjes" die hij aangeboden kreeg op tijd achterover kapte en naarmate de voormiddag vorderde kreeg hij een steeds roder wordende neus.

Ondertussen vervulden de dorpelingen hun plicht. Daarna werd er in de lokale drankgelegenheden druk nagepraat. Op die manier namen de stemverrichtingen al snel een volledige zondag in beslag en was iedereen weer eens op de hoogte van alles wat reilde en zeilde in het dorp.

Gisteren en een kleine veertig jaar en vele verkiezingen later, trok ik weer ter stembus. Ik zag enkel gehaaste mensen en overschilligheid. Het kon allemaal niet snel genoeg gaan want het drukke leven staat niet stil ook niet op een verkiezingszondag in juni. En tot mijn eigen verbazing stelde ik vast dat ik tussen al die mensen slechts hier en daar een vaag mij bekend gezicht ontwaarde.

Dat is dan het Vlaanderen van vandaag.

Onlangs ben ik er een weekendje op uitgetrokken naar de Veluwe in hartje Nederland. Er scheen een vrolijk zonnetje en de Veluwe is een mooie streek dus : Fietsweer. Zogezegd, zogedaan en we zijn dan ook een ganse dag op pad geweest met de fiets.

Het was leuk vooral omdat iedereen minstens een goeiedag voor mekaar over had en de dorpelingen altijd bereid waren tot een praatje.

Dat was op zaterdag. Op zondag waren we weer thuis en het was nog steeds zomer. Dus ook hier de fiets op. Heel veel andere fietsers ontmoet maar bij de overgrote meerderheid kon er zelfs geen goeiedag af, laat staan een praatje. Als je hier mensen een goeiedag geeft dan zie je ze zo denken : "Ken ik die?" of "Wat wil die van mij?" en ze maken zich snel uit de voeten om toch maar niets te moeten zeggen.

Arm verzuurd Vlaanderen!!

Weinig mensen weten dat niet zo ver hier vandaan, over de heuvels, het grote kabouterbos ligt. Al sinds onheuglijke tijden leven en werken daar de kabouters door niets of niemand gestoord. De kwalen van de mensenmaatschappij kennen zij niet. Zij weten niet wat eigendom is en armoede kennen zij niet. Zij leven in peis en vrede samen met alle dieren uit het bos.

Dom of wereldvreemd zijn de kabouters zeker niet want werken doen zij enkel om te kunnen leven en in feesten zijn zij heel sterk. De zeldzame keren dat zij op hun hoede moeten zijn is wanneer hun bos bezoek krijgt van mensen. Niet dat die mensen de kabouters opmerken, daar zijn die wezens veel te lomp voor, maar het is zo dat zij, overal waar zij komen de boel om zeep helpen en het evenwicht dat in het grote bos bestaat grondig verstoren. Zij vernielen planten en bloemen. Zij krassen allerlei onzin in bomen. Zij verjagen de dieren en verpesten de lucht om nog te zwijgen van de herrie die zij maken. Het liep echt de spuigaten uit.

De kabouters ergerden zich mateloos aan die lompe wezens maar zij wisten niet goed wat te doen om ze weg te houden uit hun bos. Van nature zijn zij zeer gastvrij en het begrip oorlog kennen zij al helemaal niet. 

De oudste kabouters riepen dan maar een grote vergadering bijeen waarop ook alle dieren uitgenodigd waren en daar werd beslist dat de kabouter-toverkracht zou gebruikt worden om mensen duidelijk te maken dat zij welkom zijn in het kabouterbos maar dat zij kabouterland moeten respecteren.

Zo gezegd, zo gedaan. Het kabouter-tovermiddel werd bovengehaald en een groepje van een tiental kabouters toog op pad naar mensenland. Zij deden dat wel 's nachts want zij wisten dat mensen helemaal niks moeten hebben van indringers. Het groepje trok naar de zetel van de Verenigde Naties en daar gebruikten zij hun grote tovermiddel waardoor in één keer alle landen ophielden te bestaan. Met één vingerknip roeiden zij armoede en onderdrukking uit. Eigendom werd afgeschaft en de overvloed die een minderheid van de mensen heeft werd overgeplaatst naar de meerderheid die in de meest ellendige omstandigheden leefden. Natuurlijk waren er mensen die zich probeerden te verzetten want de kabouters namen hun eigendom en rijkdom af maar dankzij het tovermiddel werden die stommelingen uitgeschakeld en verlamd tot zij tot inkeer kwamen.

Wat nog restte van het tovermiddel strooiden de kabouters uit over de miljarden mensen die in armoede leefden. Die waren zo opgezet met wat zij meemaakten dat zij aan de kabouters vroegen om definitief in mensenland te blijven. Maar daar hadden onze vrienden helemaal geen zin in. Zij waren niet gekomen om de mensenwereld over te nemen maar om zelf weer rust te krijgen in hun kabouterbos. Dus trokken zij welgemutst terug naar hun bos en daar werd een reusachtig feest aangericht waar ook velen uit de mensenwereld bij waren.

En zo kwam de rust in kabouterland terug en werd ook de mensenwereld een leuke plaats om te leven zodat mensen niet langer het kabouterbos moesten vernielen.

Al die miljarden die wij in KBC pompen zullen geen effect op de begroting hebben dixit de eerste minister van dit land.

Oef, wat een opluchting en wat een geruststelling! Dat die miljarden door de verzamelde bevolking met uitzondering van de rijken moeten opgehoest worden dat zegt de heer eerste minister er niet bij.

Ondertussen worden de hoge heren en dames van het bedrijfsleven met rust gelaten en wordt niemand ter verantwoording geroepen. De klappen vallen in het kamp van diegenen die geen enkele veratnwoordelijkheid dragen voor deze toestand : Werknemers, werklozen, zieken, ouderen, allochtonen, schoolverlaters...

Hoe lang tolereren wij dit nog? De verkiezingen van 7 juni zijn een uitgelezen kans om te tonen dat dit alles niet langer kan. Als er massaal links gestemd wordt dan moet er wel verandering komen.

Laten we dus met z'n allen verstandig wezen door nu al op vlaams en europees niveau de bende schertsfiguren weg te stemmen en zeker niet te kiezen voor de paljassen en populisten van rechts en extreem-rechts.

Over de door de ACOD vorige week georganiseerde staking bij De Lijn was er her en der weer ontevredenheid zowel bij de twee andere vakbonden die de CAO ondertekend hebben (want daar ging de staking over) als bij het publiek.

Eén van de ingeroepen argumenten was de crisis. "Nu het crisis is moeten wij het onderste uit de kan niet eisen", zo klonk het bij de 2 vakbonden die de CAO aanvaard hebben. Als je het mij vraagt, vind ik dit een gekke redenering. Om te beginnen is De Lijn absoluut geen bedrijf in moeilijkheden en verder lijkt het mij niet onbelangrijk dat De Lijn, toch een bedrijf van openbaar nut, een zo goed mogelijke dienstverlening biedt. Dit kan oa door de chauffeurs (toch de spil van alles) niet in de kou te laten staan en dat is precies wat er met de nieuwe CAO gebeurt. Verder vraag ik mij af wat werknemers met deze crisis te maken hebben buiten het feit dat zij er het eerste slachtoffer van zijn. Voor een betere behandeling van het personeel heeft de Vlaamse overheid geen centen maar om cadeau's te geven aan banken vindt diezelfde overheid zeer snel zeer veel geld. Begrijpe wie kan!

Vorige zaterdag was het weer Nekka nacht in het Antwerpse Sportpaleis.

Ik was er voor de eerste maar ook voor de laatste keer bij. Het geluid in die bunker is nog even belabberd als vroeger.

Dit jaar waren er 2 centrale gasten : Eerst Yevgueni en na de pauze Zjef Van Uytsel. Het eerste deel viel mij tegen. De jonkies van Yevgueni en Buurman hebben nog een lange weg te gaan. Muzikaal herhaalt Yevgueni altijd weer zichzelf, geen spatje verrassing zit er in hun liedjes. Buurman stond er muzikaal wel maar hun zanger kwam onwaarschijnlijk geforceerd over zodat mooie nummers als God ik en Marjon en Sara (samen met de jongens van Yevgueni) helemaal de mist in gingen. Lichtpuntjes tijdens dat eerste deel waren Sarah Bettens en good old Jan De Wilde. Alleen vraag ik me af wanneer Jan eindelijk nog eens zal zeggen dat De Fanfare van Honger en Dorst niet van hem maar van ons aller Lieven Tavernier is.

Na de pauze was er dan Zjef Van Uytsel en Zjef was overtuigend en ondanks het barslechte geluid hielden zijn intimistische liedjes heel goed stand in deze bunker, mede dank zij een prachtige begeleiding. Alleen het duet met Boudewijn De Groot viel wat uit de toon. Over Boudewijn gesproken : Hij stond er en op geen enkel moment kon je zeggen dat daar een man van 65 jaar stond wat niet kon gezegd worden van Van Uytsel en Jan De Wilde. Het nummer Oude Makkers gebracht Door Van Uytsel, De Wilde en Thé Lau was dan niet het beste van de avond maar wel het ontroerendst.

Nekka nacht zal niet in mijn geheugen blijven hangen.

Tip voor volgend jaar : Lieven Tavernier centrale gast!!!

Gerechtigheid is eindelijk geschied: April Anne van John Phillips is eindelijk op nummer 1 beland. Dit nummer vind je op het album uit 1970 van John Phillips, The Wolfking of LA.

Een ander bloedmooi maar zwaar onderschat nummer, Lady of the morning van Marvin Welch & Farrar is op 16 mijn top 20 binnengeduikeld. Overigens, Hank Marvin en Bruce Welch maken ook deel uit van The Shadows.

Nog even vermelden dat Christophe met zijn Les Marionnettes op 11 staat. Op Last.fm kan je van dit nummer een schitterende live uitvoering horen.

Ik zal alsnog de boeken schrijven die Brusselmans nooit geschreven heeft of nooit heeft kunnen schrijven. Uit het niets schrijf ik hier bijvoorbeeld op: Zomaar een dag uit mijn leven. Die zit, vind ik want dat kan HB nooit omdat HB geen dag uit mijn leven kent.

Wees er maar zeker van dat het boek zal inslaan als een bom. Eén dag in mijn leven duurt toch wel 24 uren minus 8 uren slaap blijft over 16 uren. Tijdens die 16 uren gebeuren er telkens weer de meest ongelooflijke dingen en telkens weer beleef ik fantastische avonturen. Dan wil ik het nog niet eens hebben over wat er allemaal gebeurt tijdens de 8 uren dat ik zogezegd slaap.

Zeker weten: Met dat boek word ik wereldberoemd in Vlaanderen en ver daarbuiten. Ik heb al een titel. Wat te denken van "Een dag in 24 uren"? Bekt niet slecht al is het dan nog maar een werktitel.

Het boek zal beslist thuis horen in de categorie "massaal verkochte boeken die door niemand gelezen worden en ook totaal onleesbaar zijn maar met een diepere betekenis waar iedereen nu nog naar zoekt". Dit boek wordt het standaardwerk voor de literatuur wereldwijd.

Zelf zal ik natuurlijk bescheiden op de achtergrond blijven. Op dat gebied zal men mij de nieuwe Salinger noemen.

Binnenkort dus overal te zien en nergens te lezen: "Een dag in 24 uren" - drama, humor, sex, avontuur, romantiek, wreedheid - zoals u het nog nooit gezien hebt.

Vroeg in de morgen

Iedereen zoeft mij voorbij

Naar het station

Want de trein trein trein komt

Snel snel snel

Daar is de tram tram tram

Ik ik ik kijk en denk

Zie ze rennen naar hun

Dood dood dood.