Tranen

Een beetje geluk

Ik werd vanmorgen door een heerlijk gevoel omgeven
Ik voelde mij goed, het verwarmde mijn hart en leven
Mijn bloed kriebelde en ik was helemaal buiten zinnen
Ik was blij en opgelaten, de dag moest nog beginnen
Ik keek naar de uitbundige morgenstond, zo sereen
Met niets anders dan eindeloze stilte om mij heen
Ik voelde een briesje wind langs mijn lichaam gaan
Met de zon op mijn lichaam voelde ik mij erg voldaan
Het hechte leven ging een beetje aan mij voorbij
Heel diep van binnen ontvlamde een vuurtje in mij 
Nu de dag ten einde loopt en de zon zich langzaam zakken laat
Weet ik zeker dat niet achter elke dag een lach schuil gaat
Maar morgen zend ik mijn vuurtje jouw kant op als de zon schijnt
Opdat het jouw hart verwarmt en al het leed verdwijnt

Gebroken stilte

Dreigend valt het grijze wolkendek langzaan uiteen
Een felle lichtbundel breekt geleidelijk door de wolken heen
Het is de zon met haar warm en gouden gezicht
Die met veel vreugde de zee bestraalt met haar licht
Twee witte schimmen tekenen zich af  tegen de donkerheid
Ze komen steeds dichterbij en hebben hun vleugels wijd
Het zijn twee witte zilvermeeuwen die op zilte zeewind zweven
Die zich met luid gekrijs boven het gladde wateroppervlak begeven

Morgenrood

Jouw mooie rode kleurenpracht is om te stelen
Ik wist niet dat ik de stilte zo mooi met jou kon delen
Je geeft mij een welkom gevoel en een sereen verlangen
Zonder jou ontbreekt er iets, dat door niemand is te vervangen
De gloed van het oneindige rood komt regelrecht je lichaam binnen
Het begin van de dag kun je niet frisser en niet vrolijker beginnen
Je blijft mijn adem stokken wanneer je aan de horizon verschijnt
Je warmte neemt geleidelijk af en ik zie hoe jouw decor verdwijnt 

De witte reiger

Wat kun jij prachtig en sierlijk paraderen
Zo glanzend en spierwit zijn jouw lange sierveren
Zo stapsgewijs als jouw lange poten door het water gaan
Ingenieus zoals jij plots stokstijf kunt blijven staan
Rustig wachtend, gebiologeerd zoals jij naar je prooi kunt turen
Zo statig hoe jij je slanke krachtige nek weet te sturen
Door jouw dolkvormige snavel, met een snelle stoot
Zadel jij menige vis of kikker op met een gewisse dood

Het leven is als een roos

De vergankelijkheid van het leven wordt aan een ieder gegeven
Net een roos die je evenmin kunt ontlopen in het leven
Het leven kent verrassingen en vreugde, dat je door je tranen heen lacht
Net zo fier en wonderbaarlijk als een roos, dansend op windkracht
Het leven kent teleurstellingen en verdriet, dat je tranen rollen over de wangen
Net een roos met dauwdruppels die haar kopje laat hangen
Soms zijn er veel valkuilen en obstakels in het leven
Net als een roos die met veel doornen is omgeven
Het kostbare leven is kort en voor een ieder afneembaar
Net als een roos, zo teer en zo'n kwetsbaar exemplaar
De dood komt altijd onverwacht en is onaangenaam
Net een verdorde roos in een verwelkt lichaam

Vleugellam

Geen acrobatisch stuntvliegen meer door de lucht
Niet meer kunnen buitelen, pijlsnel wegschieten in ijle vlucht
Uitgesloten om je met wiekslagen door het luchtruim te begeven
Niet meer met je vleugels op de wind kunnen zweven
Onmogelijk meer kunnen balanceren of navigeren hoog in de lucht
Geen doel meer kunnen bereiken in eindeloze vlucht
Nimmer meer je vleugels kunnen uitslaan met je soortgenoten
Voor altijd en eeuwig van nest en kroost zijn afgesloten

De regenboogweg

Ik zou graag de regenboog van hemel willen halen
Een spectrum van kleuren zou op moeder aarde neerdalen
Zit je dan ergens mee dan hoef je niet meer te wanhopen
Dan kun je met een gerust hart over dit oneindige kleurenpad lopen 
Want wanneer het licht eenmaal in je hart huist
Zie je dat al het grauwe kleur krijgt en het leed vergruist
Want wie houdt er nou niet van mooie felle kleuren
Die ons hart opvrolijken en ons leven zorgeloos opfleuren
Zo rustgevend en zo opgewekt en van zo'n pure schoonheid
Dat je het geluk voelt en de vreugde van je vrijheid

Een stralende ster

Waar kunnen mijn gedachten nog vrij tussen hemel en aarde zweven
Waar word mijn geest nog door een zalige rust omgeven
Waar ben je volledig overgeleverd aan de donkerheid
Heb je geen enkel benul van elke dag en de tijd
Waar kunnen diepe gevoelens tot in de eeuwigheid verdwijnen
Waar staan in de donkere nacht verdwaalde zielen voor mij te schijnen
Waarmee wordt mijn hart verblijd door een ongekende straalpracht
Waar ben ik gewichtsloos en balanceer ik op zwaartekracht 
Onder deze sterrenhemel waar ik mezelf kan zijn en blijven
Ben ik in het schijnsel van het zilveren licht een gedicht gaan schrijven
Deze ster die van ver een fel licht in mijn hart schijnt
Zorgt ervoor dat de leegte en kilte uit mijn hart verdwijnt
Deze fonkelende ster die elke nacht trouw over mij waakt
Nestelt zich in mijn hart en zorgt dat ze mij gelukkig maakt

Elegantie der zeeën   

Triomfantelijk maken we ons op voor een stijlvolle duikvlucht
Onze blijheid straalt af tegen een hemelsblauwe lucht
Op zoek naar de zon die onze harten met warmte zal omgeven
Waar we als speelse kinderen dolle vreugde met elkaar beleven
Met vliegensvlugge behendigheid klimmen we steeds verder omhoog
Op onze vrolijkheid en schaterlach steeds dichter naar de regenboog
Met gebundelde krachten en onze harten zo gracieus en flamboyant
Vervolgen we dansend onze reis over zee naar het beloofde land

   Astroemeria's

Fascinerende dames floreren aan het einde van elke steel
Zo mooi, net als ze geschilderd zijn met een fijn penseel
Vrolijke accenten dragen bij aan een romantische sfeer
Ze betoveren mij door hun enorme verscheidenheid telkens weer
Decoratieve, exotische bloemen die mijn hart doen opfleuren
Met prachtige heldere tekeningen in felle warme kleuren
Hun vlammende effecten die zo mooi zijn om te zien, doen weelderig aan
Wonderen in moeder natuur die mij steeds weer opnieuw versteld doen staan

Onstuimige furies   

Wanneer schaduwen in de nacht niet meer het donkerst zijn
En de maan komt langzaam vanachter een wolk tevoorschijn
Roffelende klanken proberen een weg door de stilte te breken
Een warrige waas zich aan de horizon weet af te steken
Zie hoe enorme stofwolken zich geleidelijk samen vormen
Krachtige witte furies zo vrij als de wind komen aanstormen
Furies op krachtige beenspieren zich een weg weten te banen
Met druk trappelende hoeven en dansende woeste manen
Briesend in opspattend water, zo ongeremd, vol passie en vuur
Maken ze zich overijld uit de voeten in de ongerepte natuur

    Kerstmis 2010 betekent voor mij

Een warm en behaaglijk gevoel krijgen van binnen
Een tijd van stil verblijden, vergeven en bezinnen
Elkaar vreugde, liefde en geluk schenken
Even aan de overledenen en nabestaanden denken
Vrede op aarde en saamhorigheid adoreren
Elkaar leren waarderen en respecteren
Dat we er voor elkaar zijn en om elkaar geven
Geen zinloos geweld en zuinig zijn met een mensenleven

Wanneer een ieder zijn licht op al het goede zou laten schijnen
Zou er weer harmonie op aarde komen en al het leed verdwijnen

Gladiolen 

Triomfantelijk zoals jij je grote halmen vol kracht de lucht in weet te steken
Waar je witte puntjes langzaam door de knoppen heen ziet breken 
Uit je knoppen die symmetrisch aan lange stengels hangen aan weerszijden
Weet je een oase van oogverblindende bloemen ten toon te spreiden
Zeer grote beeldschone exotische bloemen doen even mijn adem stokken
Spierwit, zo onbeschrijfelijk mooi geplooid, evenals elegante plissé rokken
Met zo'n overvloed aan sierlijke bloemen van rijpte en pure kwaliteit
Word je geadoreerd en breng je een ieder hiermee in verlegenheid

Vuurvlinder   

Op wapperende vleugels ga je door oneindige hemelsblauwe lucht
Een vuurgloed neem je steeds mee op jouw zwerfvlucht
Zo krachtig en vol frisheid weet je het leven te omringen
Dat je elke bloem verleidt en ze van bewondering laat zingen
Wanneer mijn hart dan door jou wordt betoverd en verblijd
Regent het in m'n hart en worden m'n ogen verblind door jouw schoonheid 
Dat je zo beeldschoon geschilderd bent, zie ik als een groot wonder
Vuurvlinder, daarom ben je voor mij zo heel erg bijzonder  
                            

Jij bent mijn zonnestraal 

Er is een zonnestraal die licht in mijn hart laat schijnen
Die alle leegte en kilte naar de eeuwigheid doet verdwijnen
Die mijn hart met veel liefde en warmte omringt
Die mijn hart verblijdt en zachtjes een lied zingt
Die een blijde glimlach en diepe glans tovert op mijn gezicht
Die mijn blauwe ogen laat fonkelen in het licht
Een zonnestraal die mij in mijn waarde laat en kracht geeft
Die mij elk uur van de dag laat voelen waarvoor je leeft
Die zich nestelt in mijn hart en mij zo vrolijk maakt en blij
Ja, Dineke die zonnestraal dat ben jij

Een nieuw wonder vol kleur

Rustgevend als de prille zon door de ochtendmist breekt
Haar zinderende warmte alles in een vrolijk jasje steekt
Haar heldere lichtstralen in kleine diamantjes worden verdeeld
De natuur met een wonderschoon spectrum ons netvlies streelt
Iedere dag in frisse, zalige geuren en boeiende kleuren wordt omgezet
Een landschap in no time wordt veranderd in een schilderspallet 
Fascinerend, als onafgebroken fluitconcerten ons omringen
Alsof het net lijkt of de vogels uit blijdschap zingen
De lente, een seizoen van groei, bloei en jong leven
Wat zijn we bevoorrecht dat we dit ieder jaar mogen beleven

Een lichtje van ver   

In het oneindige heelal is een lichtje gaan leven
Dat licht van liefde en vriendschap wil ik aan een ieder meegeven 
Ik wil dat je dit goed bewaard, al is het nog zo klein
Zodat het nimmer meer koud tussen harten zal zijn
Dat lichtje geeft je moed en kracht, het laat je nooit alleen
Het verwarmt elk hart en gaat dwars door de duisternis heen
Geef dit door aan je dierbaren, dat is mijn grootste wens
Zodat het kan groeien en schitteren in de harten van elk mens

Kerstmis   

Wanneer het eerste licht aan de horizon begint te gloren
Dan is het tijd om even stil te staan, kerstmis is geboren
Kerstmis, waar een ieder onze smeekbeden kan horen
Waar geen ijzige kreten klinken die onze harten doorboren
Het zijn blijde dagen waarop wij ons allen verheugen mogen
Waar de liefde de pijn verzacht en onze tranen even kunnen drogen
Elk jaar kijken vochtige zeehondenogen de mensheid smekend aan
Vragen zich af kan het niet altijd vrede zijn in hun onzeker bestaan

Ingesponnen herfst

Op een prille, zonachtige septemberdag
Wordt mijn nieuwsgierigheid geprikkeld door oogverblindende spinrag
Wiegende spinnenwebben tonen aan mij hun gefascineerd gezicht 
Duizenden waterdruppeltjes schitteren als diamantjes in het zonlicht
Spinnetjes zoeken hun weg via 'n spindraad, laten zich meevoeren met de wind
Anderen wachten alert en waakzaam af tot de prooi zich in hun web bevindt  
Horizontale beparelde uitgespannen hangmatjes, zo heel dicht geweven
Geven hun mysterie en visitekaartje af van een onstuimig herfstleven