Dame van ijs

Ketst 2012

Een ijzige klaagzang klinkt in het holst van de nacht
In volle glorie verschijnt die met sneeuwwitte vacht
Een mysterie, gelokt en gedreven door een roep
Superieur in saamhorigheid van de familiegroep
Geleid door de sterren en het licht van de maan
Kan niets zijn vrijheid en geluk nog in de weg staan
Ver van alle ellende op aarde, dichtbij het heelal
Kerst op aarde, zo vredig en zuiver als kristal
Zie de kerstboodschap die uit zijn ogen straalt
Geniet van de stilte en de vreugde die op aarde neerdaalt

Regendrop

Meestal komen ze met z'n allen tegelijk, in duizendtallen
Maar één is achtergebleven en dreigt te gaan vallen
Als een diamant zo schitter je in het stralende zonlicht
Ik kan mezelf spiegelen in de druppel van het levenslicht
Adembenemend zoals ik mij zie, je houdt mij gevangen
Gelukkig blijf ik nog een poosje in jouw druppel hangen
Nog heel even en dan is het echt met jou gedaan
Dan zul je noodgedwongen te pletter slaan
Langzaam zie ik je wegglijden in alle eeuwigheid
Op de vlucht, net een wazige droom met de tijd 
Uiteengespat als een zeepbel liggen we nu op grond
Kort was de zegen die de hemel naar de aarde zond

Het levenslicht


De dag is weer ten einde, achter de wolken schijnt haar restant licht
Nog heel eventjes en dan doet ze de deur achter haar dicht
Je kunt nog genieten van haar laatste energieke gelaatstrek
Dan legt ze zich te rusten en dooft ze achter het wolkendek
Zo voldaan zoals ze haar gouden stralen over de aarde heeft verspreid
Een ieder gelukkig heeft gestemd en weer van binnen heeft verblijd
Nu kan een ieder weer intens genieten van geluk en liefde in alle rust
Ze heeft haar laatste kracht voor vandaag gegeven, ze is uitgeblust

.Herfstbladeren

De bomen hebben hun kostbare schatten verloren
De zomer is gestorven, de herfst is geboren
Door het onstuimige luchtruim hebben wij ons begeven
Op vleugels van de wind ver voortgedreven
Soms met een salto mortale of een pirouette in het rond
Nestelen wij ons in grote getale uiteindelijk op de grond
Overal liggen wij met onze kleurrijke gezichten bezaaid
Spelenderwijs door de wind op één hoop gewaaid
Steeds meer en meer dwarrelen er gedwongen naar benee
Steeds voller en voller wordt onze bladerenzee
Totdat ons leven vervaagt, verdort en verstard
Een vale bladerenzee overblijft met een rottend hart

Herfstkleuren

Moeder natuur bespeelt ons gemoed
Tovert uitbundige tinten uit haar hoge hoed
Schakeert ons met een rijkheid aan intense kleuren
Een lust voor het oog dit wonderbaarlijk gebeuren
Onze harten knisperen van warmte, zo innig en puur
Zou willen slapen en ontwaken in je felbegeerde palet van vuur

Koorddanseres

Zie hoe haar eerste voet schuift over het koord
Het dunne koord is het enige dat aan haar leven beantwoordt 
Zie hoe haar tweede voet langzaam voor haar eerste voet naar voren glijdt
Hoe ze sierlijk met haar lichaam mee beweegt, haar armen gespreidt
Kijk eens hoe perfect ze alles tot in de finesse beheerd
Zelfverzekerd en in uiterste concentratie, hoe ze balanceert
Haar voeten gaan over het strakke koord, zo statig en zo vlug
  En zie hoe ze naar het midden loopt met een kaarsrechte rug

De ekster

Met snelle fladderende vleugels kom je aangevlogen
Gitzwart is je kop en brutaal zijn de blikken in je ogen
Bijzonder is je metaalachtige blauwe en groene teint
Die goed zichtbaar wordt als de zon op je veren schijnt
Fascinerend zo proper houd jij je zwart-witte verenkleed
Opvallend aan jou is je rauwe schetterende kreet
Bewonderswaardig is je lange wigvormige staart
Een luidruchtige nestrover die alles wat blinkt vergaart
Een beruchte eierdief, intelligent, zo nieuwsgierig en ongedwongen
Die parmantig loopt afwisselend met hippende sprongen

Vlinderdans

Kijk hoe transparante vleugels zich voor het gebeuren opmaken
Hoe licht ze met hun tere voetjes het wateroppervlakte raken
Hoe rimpelend hun evenbeelden vredig in het water glanzen
Hoe ze met hun dunne lijfjes pogen luchtig hun dans te dansen
In verkoelde warmte zie je hun lichamen vol bloed stromen
In wondermooie kleuren die gebrand op je netvlies terechtkomen
Plots met grote en kleine slagen, klappend om elkaar heen
Fladderend in het rond, stil hangend in de lucht, vallen weer uiteen 
Ongekend laten ze zich leiden door de ritmiek van de wind
In een wolk van levenslust die zich met pure schoonheid bindt

Vogelgezang

Een warme gloed dringt diep bij je hart naar binnen
De dag kan niet opgewekter en vrolijker beginnen
In de lome rust van het prille ochtendgloren
Zijn er fascinerende fluitconcerten te horen
Een kakofonie van toonhoogte en toonvastheid
Waar elk hart opgewonden van raakt en verblijdt
Zo indrukwekkend als vogels uit volle borst zingen
En ons met hun harmonische melodieën omringen 

Akelei

Jij hebt een romantische uitstraling, zo teer en onvoorspelbaar
Met bloembladen die op klauwen lijken van een adelaar
Wanneer je eenmaal begint te zwellen met je knoppen
Dan ben je eenvoudigweg in de groei niet meer te stoppen
Eenmaal in volle bloei, een schilderachtig schouwspel begint
Je trechtervormige bloemen die beeldig wiegen op de wind
Fascinerend zoals jij je bijzondere bloemen tentoonspreidt
De akelei, vol charme, sierlijk en vol ongekende schoonheid

Witte zwaan

Als het avondrood geleidelijk het kabbelend water raakt
De stilte, een diepe zucht van verlichting slaakt
Een witte schim statig door het water glijdt
Die vol charme en bewust is van zijn verblindende schoonheid
In een sneeuwwit gevederd kostuum, de kop iets gebogen 
Die mij fier aankijkt, zo sierlijk en ingetogen
Als je dan je nek de hoogte insteekt en je lichaam opricht
Weet ik zeker dat je niet te evenaren bent in het zilveren maanlicht

Ultiem kerstgevoel

Jij bent het die alles schildert in het hemelsblauw
Je kleurt het gras groener en elke bloem geurt naar jou
Vult elke nieuwe dag met levensvreugde en met meer levenslicht
Je tovert bij velen van ons een glimlach op het gezicht
Lammetjes dartelen in de wei en gaan van blijdschap tekeer
Zingende vogels zijn druk met hun nest in de weer
Jij bent het die de zon volop laat schijnen en elk hart verblijdt
Die alles met ontluikende kleuren verandert in verleidelijke zaligheid

Bijeneter

Ze is van ongekende esthetische schoonheid op onze planeet
Uitgerust in een prachtig exotisch gekleurd verenkleed
In een breed spectrum net zoals de regenboog die heeft
Is het de bonte mix die haar deze tropische aanblik geeft
Met spitse vleugels en door haar sierlijke zweefvlucht
Maakt ze een diepe indruk en vangt insecten in de lucht
Door de prooi met perfectie tegen een tak af te wrijven
Weet ze met gebogen snavel het gif uit de angels te drijven
De aanblik van deze gevederde vriend is maar van korte duur
Als oranjeblauwe schicht gaat ze flitsend voorbij door de natuur

De sierkers

Als veel bomen en planten volkomen in rust zijn
Komt er een zee van fragiele bloemen tevoorschijn
Die met volle trossen aan de boomtakken groeien
Met mooie halfgevulde lichtroze bloemen die verbloeien
Als ze in blad staan, lijken het net parasollen
Die magisch op de wind lijken te schuddebollen
Zo beeldschoon als ze de somberste maanden laat opleven
Zo moet ze het tegen het voorjaar helaas ook weer opgeven
Het verwelken van bloemen en bladeren is dan niet meer te stoppen 
Het is de fleurige sierkers die noodgedwongen haar schat moet droppen

Kerst in Groningen

Moet er eigenlijk niet overal vrede heersen op onze aardbol
Maar de wereld staat overal op haar kop en de mensen lijken hondsdol
Ik weet echt niet waar we met zijn allen naar toe gaan
Ik kijk zelf soms tegen een beangstigende maatschappij aan
Mensen kunnen nu al niet meer normaal over straat lopen
Of ze worden beroofd of moeten het met de dood bekopen
Veel onschuldigde mensen wordt veel onrecht en leed aangedaan
Beelden blijven vaak lang op mijn netvlies gebrand staan
Eigenlijk heb ik in 2011 maar één grote kerstwens
Dat er overal vrede heerst in de harten van elk mens
Denkertje wenst een ieder vanuit Groningen Prettige Kerstdagen
En hoopt dat een ieder het vredeslicht nog lang mag uitdragen

Een vredig moment

Zaligmakend zit ik uit mijn raam naar buiten te kijken
Waar takken van bomen sinistere silhouetten beginnen te lijken
Adembenemend kijk ik naar de sterren en zie hoe de maan lacht
Gedachten dwalen door mijn hoofd in de holst van de nacht
Doodstil is het, vredig, het licht is reeds ontnomen
De nacht laat de aarde geleidelijk tot rust komen
Ik voel hoe een windbriesje mijn lichaam raakt
Ik voel de stilte, de sereniteit die zich meester heeft gemaakt
De zilveren maan is die over mij waakt en op mij wacht
Langzaam sluit ik de ogen en voel mij één met de nacht 

Ode aan Dona

Het is pure liefde als jouw penseel het doek raakt
Jij bent het die van elk leven een schilderij maakt
Alles wordt door jou zo natuurgetrouw weergegeven
Elke bloem komt op het schildersdoek tot leven
Zo fijn en zo genuanceerd heb je ze uitgebeeld
Tot in het kleinste detail heb je ze gepenseeld
Bloemen en bladeren met fijne contouren, een ware pracht
Alsof ze met een fijn inktpennetje zijn aangebracht
Kleur en harmonie weet je volop in je werk te bereiken
Een waar genot om naar jouw juweeltjes te kijken

Straelitzia's


Net elegante hofdames die met hun hoofd fier staan verheven
Ze symboliseren met hun chique galajurken een harmonieus leven
De zon zend hoog vanuit de hemel haar warme zonnestralen
Zodat ze rijkelijk kunnen bloeien en vrij ademhalen
Pas dan kunnen ze zich op hun mooist aan een ieder presenteren
Net als de liefde kunnen deze dames niet zonder warmte floreren
Met hun oogverblindende kleuren weten ze lust en geluk los te maken
Van hun betoverende schoonheid kun je in vervoering raken
Wat is er mooier om door hun pure liefde te worden omgeven
Aardse schoonheden die met intieme vrouwelijkheid zijn verweven

Tranen

Ze zijn zo intiem en transparant als wat
Als een uitééngespatte zeepbel, zo nat
Ze blijven intens in je ogen hangen
Glijden moeiteloos over wangen
Ze zijn gevoeliger dan woorden alleen
Ze beroeren en gaan dwars door alles heen
Geven vaak uiting aan wat een mens voelt
Proberen duidelijk te maken wat men bedoelt
Het zijn oprechte gevoelens van iemands leven
Door vreugde, verdriet, liefde en pijn voortgedreven
Tranen die geleid door emotie al voldoende zeggen
Tranen die ontroerend hun eigen weg naar beneden afleggen