Leef vandaag

Venetië


Een fascinerende stad die stil is blijven staan in de tijd
Die doordrenkt is van harmonie en betoverende schoonheid
Die zijn bezoekers met buitengewone mysterie verleidt
Waar alles lijkt te zinken in een wereld van onwerkelijkheid
Een kostbaar juweel met een historisch verleden
Door brede en smalle kanalen in stukken gesneden
Door monumentale bruggen weer bijéén gebracht
Afgeblust door een betoverende aantrekkingskracht
Waar kronkelende waterwegen door hoge huizen snijden
Zwarte meesterwerken geruisloos door het water glijden
Venetië die tussen droombeeld en werkelijkheid is gaan zwerven
Die steeds verder afzakt en mettertijd zal zinken en sterven

Meeuwenleed


Verbijsterend zie ik hoe twee meeuwen uit de lucht komen vallen 
Hun longen uit hun lijf krijsen en mijn lome rust vergallen
Ze hebben beiden hun vleugels en snavels wijd gespreid
Om zich voor te bereiden op een hevige strijd
De ene meeuw heeft de ander stevig bij zijn kop vast
Terwijl de ander zich probeert te ontdoen van de ballast
Het slachtoffer probeert een ontsnappingsvlucht te wagen
Maar de ander heeft hem alweer naar de grond geslagen
De heftige strijd houdt nog een lange tijd zo aan
Maar de belager wil hem maar niet laten gaan
De verliezer krijgt nu een beetje rust om af te druipen
Zijn kracht bij elkaar te rapen en wankelend weg te kruipen

Vogelverschrikker


Een vale zwarte hoed met lappen erop
Verbleekte haren die in het wilde weg staan op z'n kop
Een rode doek die strak gebonden zit om zijn nek
Schriele armen die hij wijd draagt door een lichaamsgebrek
Strootjes die steken uit zijn broekspijpen en elke mouw
Staat die als haveloos figuur in de warmte en de kou
Met wapperende lappen die versleten zijn tot op de draad
Bindt die de strijd aan met het gevleugelde kwaad

Regendruppels


Op mijn venster zie ik een spat
Het is doorzichtig en glinstert wat
Meer regendruppels zie ik op mijn venster komen
Net opgekropte tranen die op een wang naar beneden stromen
Duizenden regendruppels die zich nu uit de wolken wringen
Brengen water tot leven met hun ontelbare kringen
Ik zie regendruppels ritmisch op straat dansen
Die elke steen donker kleuren en laat glanzen
Regendruppels met hun eigen compositie lied
Die aan bladeren hangen als geleden verdriet

Het bos


Door lente-, zomer-, herfst- en winterweer
Met zijn eigentijds geluid en mysterieuze sfeer
Waar wilde planten nog rijkelijk bloeien
Gewassen ons boven het hoofd groeien
Waar het ene in het andere kronkelende pad uitmondt
Bomen lange schaduwen trekken over de grond
Steile heuvels en dalen mij met hun charme omringen
Prachtige beekjes die hun klaterende liedjes zingen
Waar zonnestralen door hoge bomen schijnen in lange stroken
Dichte bomenrijen door open plekken worden onderbroken
Het gouden zonlicht gemoedelijk in het rimpelloze water blinkt
Zo nu en dan geritsel of gekraak uit het geurende groen klinkt
Met zijn uitgestrektheid die zo voelbaar is en florissant
Waar je zo klein bent als een insect in een weiland 

De specht


Losgehakte flinters hout liggen op de grond
Grote spaanders vliegen in het rond
Hij hakt in de beukestam er rustig op los
De slagen van zijn puntige snavel galmen door het bos
Zo nu en dan hoor je gekraak van hout dat breekt
Als hij stevig zijn snavel in een boom steekt
Behendige rakker die een eigen klankbord heeft
Als die zich roffelend op een dode tak uitleeft

De duinen


Heuvels van stuivend zand die door de zee zijn verspreid
Ademen een dynamische sfeer uit van ongereptheid
Zo jong en zo veranderlijk wild van natuur
Zand met speelse patronen en van fijne structuur
Door de wind verder geboetseerd
Met plukken wiegend helmgras stevig gefundeerd
Waar planten en dieren in een oase kunnen samenleven
Duinen, al veel aan de grillen van de zee prijsgegeven

De zee


Lage golfjes rollen langzaam af en aan
Witte schuimkopjes die op de golfjes staan
Uitnodigend, verleidelijk is de zee, in een goede luim
Het ruisen van golven en hun glimlach in het woelige schuim
Kabbelend uitvloeien van sissend water op zand dat ons onroert
De zee, die haar rust en vriendelijkheid met zich mee voert
Hoge golven met zware overslaande rollers komen uit de zee 
Nemen lange overstortende schuimkammen met zich mee
Onstuimig, onberekenbaar is de zee, in een slechte luim
Het donderjagen van golven en hun gevecht in het opwaaiend schuim
Donderend uitvloeien van kolkend water op zand dat ons beroert
De zee, die haar onrust en vijandelijkheid met zich mee voert

De naald van cleopatra


Je hebt zo'n sterke natuurlijke expressie, zo elegant
Je bent net een kaars die in al haar glorie brandt
Bijzonder mooi zoals je statig naar de hemel reikt
Een sierlijke lange bloementros, waarmee je prijkt
Ook val ik op jouw indrukwekkende hoge gele staart
Met honderden stervormige bloempjes, bewonderenswaard
Je bent een sierlijk bolgewas met een lichteffect 
Je bent zo verrassend, naald van cleopatra, zo perfect

Pestvogels


Niet ieder jaar, maar slechts af en toe een keer
Komen ze in ons land en dalen boven bessenstruiken neer
Met permantige opvallende kuiven op hun kop
Mooie vleugeltekeningen en wonderlijke kleuren volop
Mooie gele staartbanden en zwarte maskers rondom hun ogen
Trekken ze in grote groepen rond, zeer sociaal bewogen
Invasiegasten die door honger worden gedreven
Juweeltjes die massaal op zwerftocht gaan om te overleven

Zonnebloemen


Hoge ruw behaarde stengels die de hemel bestormen
Juweeltjes met visuele opvallende vormen
Met vlammend vuur verdeeld om de ogen
Geelgouden harten die naar de zon staan gebogen
Felgeel en fris is hun glans door het zonlicht omgeven
Die alles zo stralend veranderen en verblijden in het leven
Zonnebloemen vol energie en kracht, liefdevol en genegen
Banen zich als gele slingers door polders, sieren langs autowegen  
Imposante grote bloemhoofden, zo sterk en gezond
Die 's nachts zo verheven, draaien spelenderwijs in het rond

Op adelaarsvleugels


Op adelaarsvleugels door het luchtruim begeven
Balancerend op de wind naar het paradijs zweven
De wind voelen die je vorstelijke kraagveren beroert
Onafhankelijk zijn als je door een strak blauwe hemel voert
De kracht trotseren met je imposante vleugels wijd uiteen
De vreugde van de vrijheid ervaren met alle ruimte om je heen
Op een stroom onzichtbare stijgende warme lucht je laten leiden
Het evenwichtige leven als een schaduw onder je door laten glijden

Koningslelie


Net als een trompet op een slanke, fiere steel
Een geur zo bedwelmend en zo sensueel
Zo elegant met haar kop iets naar beneden
Haar kroonbladeren uit satijnachtige zijde gesneden
Haar zuivere witte bloem, haar vrome stand
De buitenzijde die met pure reinheid is omrand
Zo nobel en zo trots als Hare Majesteit
Als ze haar volmaaktheid tentoonspreidt

De zon


Hoog aan de hemel prijkt jouw gouden licht
Warmtedruppels stralen van jouw gezicht
Hemels vuur door enorme kracht gedreven
Zonder jou gaat het niet, kunnen we niet leven
Je zakt in de horizon en brengt je laatste groet
Zet de hemel nog even in een feloranje gloed
Fonomeen, even kijk ik nog naar je warme glimlach
Totdat je langzaam en gelaten ten onder gaat met de dag

De ijsvogel


In een fel bontgekleurd verenpak
Zit die boven het water op een overhangende tak
Kijkt halsreikend zijn grote ogen uit
Op zoek naar een lekkere zwemmende buit
Gaat dan biddend in de lucht of rechtboven het water hangen
Om met zijn dolkvormige snavel een lekkernij te vangen
En als die zich dan in een flits loodrecht naar beneden stort
Duurt het luttele seconden dat z’n buit uit het water gehaald wordt
Met zijn korte vleugelslagen, zeer krachtig en vlug
Vliegt de koning der vissen naar zijn uitkijkpost terug

Zwanenkroost


 Luchtig gekleed in smetteloos witte zomerkleertjes
Schattige koppies die uitsteken boven donzige veertjes
Snelle pootjes die lichtvoetig en trappelend het water raken
Die al net zulke sierlijke bewegingen als hun moeder maken
Zo lief hoe die broze kindertjes op mama’s rug meevaren
Zo’n vertederend beeld, dat nergens mee valt te evenaren
Ontroeren en stelen mijn hart met hun opgevoerd theatershowtje
Als ze dobberend over het water glijden als een vlietend bootje

Vingerhoedskruid


In groepjes op hoge stengels die alles trotseren
Lijken ze hun weg langs de randen van bospaden te markeren
Deze prachtige vingerhoedjes van het statige vingerhoedskruid
In begeerlijke kleuren, zien er zo bijzonder verleidelijk uit
In de natuur waar haar klokjes floreren in volle pracht
Geven haar die betoverende en magische kracht
Een opmerkelijke kruid waarbij veel hommels en bijen verschijnen
Die ze dan in haar bekoorlijke klokjes laat verdwijnen 

Een diep moment


Mijn gedachten gaan vaak ver terug … heel even
Naar een ieder die mij nog altijd dierbaar is in het leven
Vaak denk ik dan aan die mooie momenten die we mochten beleven
De pure liefde, die zich altijd tussen onze harten heeft gegeven
Heel duidelijk kan ik mij een ieder van weleer nog voor de geest halen
Mijn gedachten gemakkelijk verplaatsen en in het oneindige afdalen
Tranen proberen dan gevoelig bij mij hun uitweg te zoeken
En willen naar beneden parelen uit mijn vochtige ooghoeken
Maar ik weet mijn gevoel te bedwingen en het tij doen keren
Het naar beneden rollen van mijn bittere tranen tot nul te reduceren
Ik weet … tranen zijn nauw verbonden met verdriet, dat is een gegeven
Maar het blijft een gevoel, ze brengen de overledenen niet weer tot leven
Toch denk ik vaak hoe het zou zijn als ze nog wel in leven waren geweest
Met een leeg gevoel maak ik mijn gedachten vrij en geef rust aan mijn geest

Blauwalgen

Het breidt zich steeds verder uit, met het grootste gemak

Een drijvende laag die zich ophoopt aan het wateroppervlak

Als een listige sluipmoordenaar is die neergestreken

En heeft het water toegedekt met z’n groenachtige deken

Met een steeds dikker wordende laag zaait die verderf in alle staten

Totdat die een groenachtige, stinkende brei heeft achtergelaten

Die al het zuurstof opgebruikt en het leven laat stikken

Een ware plaag, waarin wij ons alleen maar kunnen schikken