Archief

Op adelaarsvleugels


Op adelaarsvleugels door het luchtruim begeven
Balancerend op de wind naar het paradijs zweven
De wind voelen die je vorstelijke kraagveren beroert
Onafhankelijk zijn als je door een strak blauwe hemel voert
De kracht trotseren met je imposante vleugels wijd uiteen
De vreugde van de vrijheid ervaren met alle ruimte om je heen
Op een stroom onzichtbare stijgende warme lucht je laten leiden
Het evenwichtige leven als een schaduw onder je door laten glijden

Koningslelie


Net als een trompet op een slanke, fiere steel
Een geur zo bedwelmend en zo sensueel
Zo elegant met haar kop iets naar beneden
Haar kroonbladeren uit satijnachtige zijde gesneden
Haar zuivere witte bloem, haar vrome stand
De buitenzijde die met pure reinheid is omrand
Zo nobel en zo trots als Hare Majesteit
Als ze haar volmaaktheid tentoonspreidt

De zon


Hoog aan de hemel prijkt jouw gouden licht
Warmtedruppels stralen van jouw gezicht
Hemels vuur door enorme kracht gedreven
Zonder jou gaat het niet, kunnen we niet leven
Je zakt in de horizon en brengt je laatste groet
Zet de hemel nog even in een feloranje gloed
Fonomeen, even kijk ik nog naar je warme glimlach
Totdat je langzaam en gelaten ten onder gaat met de dag

De ijsvogel


In een fel bontgekleurd verenpak
Zit die boven het water op een overhangende tak
Kijkt halsreikend zijn grote ogen uit
Op zoek naar een lekkere zwemmende buit
Gaat dan biddend in de lucht of rechtboven het water hangen
Om met zijn dolkvormige snavel een lekkernij te vangen
En als die zich dan in een flits loodrecht naar beneden stort
Duurt het luttele seconden dat z’n buit uit het water gehaald wordt
Met zijn korte vleugelslagen, zeer krachtig en vlug
Vliegt de koning der vissen naar zijn uitkijkpost terug

Zwanenkroost


 Luchtig gekleed in smetteloos witte zomerkleertjes
Schattige koppies die uitsteken boven donzige veertjes
Snelle pootjes die lichtvoetig en trappelend het water raken
Die al net zulke sierlijke bewegingen als hun moeder maken
Zo lief hoe die broze kindertjes op mama’s rug meevaren
Zo’n vertederend beeld, dat nergens mee valt te evenaren
Ontroeren en stelen mijn hart met hun opgevoerd theatershowtje
Als ze dobberend over het water glijden als een vlietend bootje

Vingerhoedskruid


In groepjes op hoge stengels die alles trotseren
Lijken ze hun weg langs de randen van bospaden te markeren
Deze prachtige vingerhoedjes van het statige vingerhoedskruid
In begeerlijke kleuren, zien er zo bijzonder verleidelijk uit
In de natuur waar haar klokjes floreren in volle pracht
Geven haar die betoverende en magische kracht
Een opmerkelijke kruid waarbij veel hommels en bijen verschijnen
Die ze dan in haar bekoorlijke klokjes laat verdwijnen 

Een diep moment


Mijn gedachten gaan vaak ver terug … heel even
Naar een ieder die mij nog altijd dierbaar is in het leven
Vaak denk ik dan aan die mooie momenten die we mochten beleven
De pure liefde, die zich altijd tussen onze harten heeft gegeven
Heel duidelijk kan ik mij een ieder van weleer nog voor de geest halen
Mijn gedachten gemakkelijk verplaatsen en in het oneindige afdalen
Tranen proberen dan gevoelig bij mij hun uitweg te zoeken
En willen naar beneden parelen uit mijn vochtige ooghoeken
Maar ik weet mijn gevoel te bedwingen en het tij doen keren
Het naar beneden rollen van mijn bittere tranen tot nul te reduceren
Ik weet … tranen zijn nauw verbonden met verdriet, dat is een gegeven
Maar het blijft een gevoel, ze brengen de overledenen niet weer tot leven
Toch denk ik vaak hoe het zou zijn als ze nog wel in leven waren geweest
Met een leeg gevoel maak ik mijn gedachten vrij en geef rust aan mijn geest

Blauwalgen

Het breidt zich steeds verder uit, met het grootste gemak

Een drijvende laag die zich ophoopt aan het wateroppervlak

Als een listige sluipmoordenaar is die neergestreken

En heeft het water toegedekt met z’n groenachtige deken

Met een steeds dikker wordende laag zaait die verderf in alle staten

Totdat die een groenachtige, stinkende brei heeft achtergelaten

Die al het zuurstof opgebruikt en het leven laat stikken

Een ware plaag, waarin wij ons alleen maar kunnen schikken 

Magnolia


Als knoppen in hartstochtelijke levenslust openbreken
Grote, sierlijke tulpachtige bloemen boven alles uitsteken
Dan is het de magnolia die de lente tot volle bloei laat komen
Pure levensvreugde in zuivere tonen hangt aan fraai bloeiende bomen
Ontelbare onbeschrijfbare mooie bloemen die aan takken hangen
Prachtige exemplaren die uitpuilen om de zonnestralen op te vangen
Tegen de avond verbergt ze dan veilig al haar kostbare pracht
Sluit ze haar bloemknoppen tegen de vrieskou en de kilte van de nacht

Zeehondenbaby's


Liefkozend zijn de blikken in hun ogen
Zo naïef, barmhartig en zo opgetogen
Zo wit als maagdelijke sneeuw zijn hun vachten
Nog zo pril in het leven, bloeiend zijn hun krachten
Met een knuppel of pikhaak wordt er een klap op hun kop gegeven
Om zo een einde te maken aan hun jong en teer leven
Ze proberen nog te ontkomen aan deze gruwelijke handelingen
Maar zo onbeholpen op het ijs, zal er geen één de dans ontspringen
Het ijs wordt in enkele seconden dieprood gekleurd
Vele levens in een mum van tijd aan stukken gescheurd
Vreugdelichten van korte duur zullen voor altijd doven in hun ogen
Voor hun witte vachten doodgeknuppeld zonder meededogen