EINDELIJK...
jullie vroegen je waarschijnlijk af wat er gaande was?
14 dagen geleden overviel me plots hevige hoofdpijn en koorts. van de dokter kreeg ik te horen dat het een bacterie was en ik onmiddelijk moest starten met een antibiotica-kuur. twee dagen later : hetzelfde met mijn Patriek. en daar lagen we allebei, zo ziek als een hond, zoals we zeggen....en zo ging het twee weken lang : slapen, medicatie innemen, slapen..... we wisten soms niet of het voormiddag of namiddag was.... we zijn allebei nog nooit zo lang én zo ziek geweest...... ondertussen is mijn pa opgenomen en geopereerd geweest en ik kon én mocht er niet naartoe omdat het té gevaarlijk was voor hem (als hij die bacterie erbij zou krijgen). stilaan begint alles er weer beter uit te zien : we kunnen weer een beetje eten, hebben geen koorts meer en kunnen al een halve dag wakker blijven..... het ergste was dat ik mijn kleinkinderen niet kon knuffelen. Fien deed gisteren haar plechtige communie en ik kon er niet bij zijn..... Floortje gaat morgen voor het eerst naar school.... toch hoop ik dat ik morgenavond s kan langsgaan om haar wedervaren te horen.... beetje bij beetje heb ik weer de moed om eens op mijn pc te werken en s te strijken, het eten klaar te maken.... en dat is toch een goed teken ! ik hoop tegen het einde van de week weer echt beter te zijn, en Patriek ook.
zo zie je maar dat je van alles kan plannen, maar dan word je ziek en moet je noodgedwongen in bed blijven......

















