EEN NIEUWE WEEK
donderdag was het mijn verjaardag, ik werd 56 jaar. een blije dag... vroeger vond ik het niet zo bijzonder meer, dat jarig zijn, maar sinds de gezondheidsproblemen van de laatste jaren, waardeer ik dat des te meer : ik ben er nog !!! ik kreeg enkele héél mooie kaartjes, waaronder eentje van Oma die ik zeker zal bewaren.
in de voormiddag kwam Christine, iemand die ik reeds van vroeger ken. maar ik keek het meest uit naar de namiddag want Annie zou langskomen, Tamara, en na school, Inge en Fientje. het was héél gezellig !!!
's avonds ben ik zelf naar Antoinette geweest, die het heel druk had, en we moesten daar toch in de buurt zijn.
Patriek had donderdag en vrijdag verlof genomen. zo werd het een lang weekend.
zaterdagmorgen vernamen we het overlijden van de zoon van iemand die we goed kennen : in de nacht van vrijdag op zaterdag kreeg hij een hersenbloeding. 35 jaar, echtgenoot, vader van drie jonge kinderen, pas de zaak van zijn vader overgenomen , grootse plannen....
dan staat de wereld heel even stil : waarom????
vandaag begint weer een nieuwe week, en de eerste dag begint voor mij altijd met opruimen, ons appartementje kuisen, de was doen....
morgennamiddag komt de missiekring van Ruiselede weer samen, en ik heb zuster Cécile en zuster Noëlla beloofd om te komen. Antoinette zal me waarschijnlijk vergezellen. er staat al weer één en ander klaar voor Huize Triest, en dat probeer ik deze week ook te brengen.
In het weekend las ik een verhaal die ik vandaag even op mijn blog zet, het is heel mooi, het is een liefdesgeschiedenis...
op een morgen, het moet rond 8u geweest zijn, komt er een oude man van een jaar of 80 om de draadjes uit zijn duim te laten verwijderen. hij zei dat hij gehaast was, want hij had een afspraak om 9u.
ik zag hem steeds naar zijn uurwerk kijken en daar ik met geen andere patiënt bezig was , besloot ik om zijn wonde na te zien. ik zag dat alles goed genas, en na overleg met de dokter heb ik het nodige gedaan om de draadjes te verwijderen en zo de wonde te verlichten.
terwijl ik bezig was met zijn wonde vroeg ik hem of hij een afspraak had met een andere dokter, diezelfde morgen.
de man antwoordde van niet, maar dat hij naar een instelling moest gaan om met zijn echtgenote te ontbijten. hij zei dat ze daar al enige tijd verbleef en de ziekte van Alzheimer had.
ik vroeg hem of ze kwaad zou zijn als hij te laat kwam. hij antwoordde dat ze niet meer wist wie hij was, dat ze hem sinds 5 jaar niet meer herkende...
ik was verbaasd en vroeg : "en u gaat er nog elke morgen heen, zelfs wanneer ze niet meer weet wie je bent?"
hij glimlachte en tikte even op mijn hand al zeggende : " ze herkent me niet, maar ik weet nog wie zij is."
ik had het moeilijk om mijn tranen te bedwingen...
toen dacht ik : dit is het soort liefde die ik in mijn leven wil.
de ware liefde is niet lichamelijk en niet romantisch
de ware liefde is het aanvaarden wat is, wat geweest is en wat nog zal zijn
de gelukkigste mensen hebben niet steeds het beste van alles, ze trekken hun plan met wat ze hebben.
het leven is niet ontsnappen aan het onweer, maar dansen in de regen...
