
ik kan niet slapen, k lig al een uur wakker en dus sta ik maar op. ik moet het even van me afschrijven...
1 februari twee jaar geleden, begon als een heel gewone dag...
inge had me gevraagd om eens met fien bij de kinderspecialiste te gaan : ze zag nogal wit en inge was er niet gerust in.
we gingen nog naar standaard boekhandel, en om 11 uur moesten we op de afspraak zijn. alles leek heel normaal, dus zouden ze bloed prikken en zien wat dat opleverde.
een uur later belde inge me in paniek : "ons fientje heeft leukemie, mijn kindje gaat dood, mama..."
ik wist niet wat ik hoorde. dit kon toch niet....
het was net 11 september, de impact was even erg voor ons ganse gezin, we waren allemaal in shock.
inge kwam naar huis van haar werk, ik haalde tom van school, we moesten met fien naar het uz in gent.
's avonds, toen ik tom in zijn bedje gelegd had en hij eindelijk sliep, liet ik mijn tranen de vrije loop.
LEUKEMIE, iets waar ik wel al over gehoord had, maar veel wist ik er niet van . toen ik in het vierde leerjaar zat was een klasgenootje van mij gestorven van leukemie. ondertussen was er al veel veranderd en behaalde men met de chemo goede resultaten. de overlevingskansen waren 80 pct, verzekerde de professor.
inge belde me nog dat ze al puncties gedaan hadden, dat ze fien al bloed en bloedplaatjes gegeven hadden.
de volgende dag moest ik met fien overal rond om onderzoeken te laten doen : scans, foto's, echo's......
en dan begon de zware strijd : maanden ziekenhuis, af en toe thuis, dan langere tijd thuis, om de tien weken een punctie, elke week bloedonderzoek, chemopillen.
nu is de nabehandelingsfase voorbij en vandaag moet onze kleine meid weer naar het uz in gent om al die onderzoeken van de tweede dag nog eens over te doen, inclusief ruggemerg en beenmergpunctie.
het wordt een zware dag voor haar, maar optimist zoals ze is, heeft ze gisteravond goed gegeten, want ze moet nuchter zijn voor een paar onderzoeken. het is zo'n sterk kind, ongelofelijk.
ik hoop dat alle uitslagen goed zijn . volgende donderdag mogen ze bij de professor om de resultaten te bespreken en te luisteren hoe het nu verder moet. nog drie jaar, en ze is genezen...
ik duim voor mijn klein prinsesje.