ZOMERUUR

het is nog koud maar het ziet er goed uit voor vandaag.  ik kan weer een beetje genieten,  want gisteren was echt niet mijn dag.  ik moest de ganse tijd aan ons fientje denken die al die onderzoeken moest doormaken  en  op het einde van de dag nog een ruggemerg én een beenmergpunctie.  gelukkig is alles goed verlopen.  tis zo'n flinke meid,  ze heeft het allemaal goed doorstaan.  nu is het afwachten of alles wel degelijk oké is. 
het was daar weer superdruk gisteren in het uz op die afdeling.  je vraagt je af hoe het mogelijk is dat zoveel kinderen al op jonge leeftijd met kanker geconfronteerd worden...
er zal een nieuw kinderziekenhuis worden gebouwd maar eigenlijk moest het er al lang gestaan hebben.  van overal komen ze naar uz gent met kinderen die kanker hebben.  het is er supergoed !    alleen al de aanpak van de patiëntjes...  ze worden voortdurend begeleid,  en alles wordt hen ,  op hun manier uitgelegd,  zodat ze weten welk onderzoek ze krijgen,  waarom,  hoe lang het zal duren.... 
er komt elke dag iemand rond met een ganse kar spellen,  er komen ook meisjes spelen met de kinderen op hun kamer,  en dan heb je nog de talrijke vrijwilligers die komen voorlezen,  knutselen  of iets anders doen.  elke week de dinsdagmiddag komt een vrijwilligster appelsienen persen,  en dan gaat ze rond met haar kar,  en krijgt iedereen (ook bezoekers)  een glas vers geperst fruitsap.
ik heb daar moeilijke dagen meegemaakt toen fien ziek was,  maar ook fijne momenten beleefd.  je leert er ook hoe kwetsbaar het leven is. 
en dat we moeten proberen genieten van de kleine dingen,  en blij zijn als we gezond zijn. 
en blije mensen leven langer....  héél zeker !
fijn weekend gewenst.  dino

ik kan niet slapen,  k lig al een uur wakker  en dus sta ik maar op.  ik moet het even van me afschrijven...
1 februari twee jaar geleden,  begon als een heel gewone dag...
inge had me gevraagd om eens met fien bij de kinderspecialiste te gaan  : ze zag  nogal wit en inge was er niet gerust in.
we gingen nog naar standaard boekhandel,  en om 11 uur moesten we op de afspraak zijn.   alles leek heel normaal,  dus zouden  ze bloed prikken en  zien wat dat opleverde.
een uur later belde inge me in paniek : "ons fientje heeft leukemie,  mijn kindje gaat dood, mama..."
ik wist niet wat ik hoorde.  dit kon toch niet....
het was net 11 september,  de impact was even erg voor ons ganse gezin,  we waren allemaal in shock.
inge kwam naar huis van haar werk,  ik haalde tom van  school,  we moesten met fien naar het uz in gent. 
's avonds, toen ik tom in zijn bedje gelegd had  en hij eindelijk sliep, liet ik mijn tranen de vrije loop. 
LEUKEMIE,  iets waar ik wel al over gehoord had,  maar veel wist ik er niet van .  toen ik in het vierde leerjaar zat was een klasgenootje van mij gestorven van leukemie. ondertussen was er al veel veranderd en behaalde men met de chemo goede resultaten.  de overlevingskansen waren 80 pct,  verzekerde de professor. 
inge belde me nog dat ze al puncties gedaan hadden,  dat ze fien al bloed en bloedplaatjes gegeven  hadden.
de volgende dag moest ik met fien overal rond om onderzoeken te laten doen : scans,  foto's,  echo's......
en dan begon de zware strijd : maanden ziekenhuis,  af en toe thuis,  dan langere tijd thuis,  om de tien weken een punctie,  elke week bloedonderzoek,  chemopillen.
nu is de nabehandelingsfase voorbij  en vandaag moet onze kleine meid weer naar het uz in gent om al die onderzoeken van de tweede dag nog eens over te doen,  inclusief ruggemerg en beenmergpunctie.
het wordt een zware dag voor haar,  maar optimist zoals ze is,  heeft ze gisteravond goed gegeten,  want ze moet nuchter zijn  voor een paar onderzoeken.  het is zo'n sterk kind,  ongelofelijk.
ik hoop dat alle uitslagen goed zijn .  volgende donderdag mogen ze bij de professor om de resultaten te bespreken en te luisteren hoe het nu verder moet.  nog drie jaar,  en ze is genezen...
ik duim voor mijn klein prinsesje.

't is de week van de vrijwilliger !   
daarom wil ik iedereen eens extra bedanken die zich rechtstreeks of onrechtstreeks inzet voor de medemens.   de hulp van vrijwilligers is van onschatbare waarde voor de maatschappij,  en het mag gerust eens gezegd worden : 
dank U wel,  lieve mensen.
het zijn niet altijd grote verhalen,  het zijn geen superhelden die je op teevee ziet,  neen... het zijn heel gewone mensen die  vrije tijd investeren  in mensen  of initiatieven,   die zich inzetten voor mensen die het minder goed hebben,  die armoede kennen,  die ziek zijn,  die niet zo goed meer te been zijn....
door hun goedheid en hulp  maken zij het leven van deze mensen draaglijker  en  aangenamer. 
de vrijwilligers in de bloemetjes zetten  is dan ook niet meer dan normaal,  en zij verdienen allen onze diepste waardering.

op een dag,  toen een arm jongen huis aan  huis  kleding probeerde te verkopen  om zijn studie te betalen,  realiseerde hij dat hij nog maar tien cent bezat.  hij had honger en besloot bij het volgende huis wat eten te vragen.  hij had ineens geen honger meer toen een mooie jonge vrouw de deur opende.   inplaats van eten te vragen vroeg hij een glas water.
zij zag dat hij erge honger had en daarom bracht ze hem een glas melk.  hij dronk het erg langzaam op en vroeg : "hoeveel krijgt U van mij?"
"je bent mij helemaal niets verschuldigd " antwoordde zij, " mijn moeder heeft ons geleerd nooit iets te accepteren als je iemand een goede dienst bewijst. " 
hij antwoordde : "dan dank ik U uit het diepste van mijn hart. "
toen Howard Kelly het huis verliet voelde hij zich lichamelijk gesterkt en geloofde hij weer in de goedheid van een mens   waarvan hij dacht dat die niet meer bestond.

jaren later, werd diezelfde jonge vrouw ernstig ziek.  de plaatselijke doktoren stonden voor een raadsel en stuurden haar naar een grote stad,  waarvan ze wisten dat daar  specialisten waren die in staat zouden zijn een goede diagnose van haar vreemde ziekte te maken. 
dokter Howard Kelly werd geconsulteerd.  toen hij haar naam hoorde  en uit welke plaats ze kwam,  twinkelden zijn  ogen bij een herinnering  die hem te binnen schoot.
hij ging naar haar kamer en herkende haar meteen.  hij ging terug naar de  onderzoekskamer, vastbesloten zijn uiterste best te doen om haar leven te redden.  vanaf die dag gaf hij extra speciale aandacht aan die ziekte. 
na een lange strijd werd de ziekte overwonnen.
dokter Howard Kelly gaf instructies de nota voor authorisatie naar hem te sturen.  bij ontvangst schreef hij iets in de kantlijn erbij en stuurde de nota daarna door naar haar kamer.
zij dacht,  toen zij de enveloppe opende, dat zij daar de rekening zou  aantreffen,  die ze dan voor de rest van haar leven zou moeten afbetalen. 
maar toen ze hem uiteindelijk inzag...viel haar oog op iets dat in de kantlijn van de rekening was bijgeschreven :
         volledig betaald met een glas melk.
        dokter Howard Kelly.
tranen van vreugde welden in haar op.  ze bad : "dank U Heer, omdat Uw liefde de handen en harten van de mens heeft samengebracht."

een goede daad die je vandaag doet kan eens naar jou of iemand van wie je houdt terugkeren,  als je dat niet verwacht.  mocht het niet naar je terugkeren,  dan heb je tenminste een verschil in deze wereld gemaakt.  en is dat niet waar het allemaal om draait?

zo voel ik me ook bij onze actie : we maken tenminste een beetje een verschil... 

vandaag zaterdag...weer weekend!   de weken vliegen voorbij,  en elke week denk ik : deze week zal het eens wat rustiger zijn,  maar nee hoor...
gisteren was voor mij wel een bijzondere dag : ik ging op bezoek bij een lieve vrouw in Rumbeke,  die al van heel in het begin breit voor de dekentjes.  op zich misschien niet zo bijzonder maar : het was de eerste keer sinds ik ziek werd dat ik alleen  zo ver ben geweest met de auto ! 
tot nu toe deed ik alleen korte afstanden,  gewoon omdat ik het nog niet zag zitten om alleen  ver te rijden.  
de laatste weken gaat het weer beter,  na de serieuze winterdip die ik had.   
ik moet zeggen dat het geweldig meeviel,  en ik heel blij was nog eens op bezoek te gaan  bij die toch wel bijzonder vrouw : ze leeft gewoon om te breien voor ons,  en ook haar man leeft er enorm mee mee. 
maar twee weken geleden is hij plots overleden,  en toen ik vorige week zijn doodsbericht in mijn bus vond,  heb ik haar onmiddelijk gebeld dat ik langskwam.
voor alle mensen,  maar zeker voor  twee oudere mensen die altijd samen zijn,  valt het afscheid heel zwaar.  daar het overlijden heel plots kwam,  blijft ze met veel vragen achter. 
praten over haar man  doet haar zichtbaar deugd,  het breien is een beetje achterwege gebleven de laatste weken,  je zou voor minder. 
er stonden vier dozen prachtige lapjes op de tafel klaar,  die ik graag meebracht naar huis.  
ze was heel blij met het bezoek .  
daar mijn metekindje Arthur in Roeselare woont,  ben ik bij hem langsgeweest.  hij wordt in mei twee jaar,  en begint al aardig te praten.  hij is zo lief en heel braaf.  telkens als ik hem zie,  is hij veel verandert.  ik hou zo van hem.  
vandaag ga ik dan weer verder doen met lapjes te sorteren voor de samennaaidag.  er hebben al verschillende mensen toegezegd.  het zal best gezellig worden.  
volgende week is er krokusverlof  en hopelijk een rustige week,  al durf ik dat niet meer zeggen...
ik wens jullie alvast een prettig weekend,  en voor diegenen die houden van karnaval :  veel amusement !