wie ben ik?

marianne, marleen en ik gingen gistermiddag tien dozen lappendekens afleveren bij rick (rita) deloof in sint michiels bij brugge. rick heeft samen met haar man vzw ARMADILLO opgericht. (armadillo is een klein gordeldier, het is de mascotte van texas)  armadillo zet zich in voor de slachtoffers van de orkanen katrina en rita in amerika. het is echt wel wraakroepend dat een land als amerika zo weinig doet voor zijn mensen in nood, terwijl er zoveel uitgegeven wordt voor de oorlog in irak.
 rick en haar man hebben vrienden in amerika, die familie hebben in de getroffen gebieden, en vandaar uit is hun bezorgdheid uitgegroeid tot een grote inzameling  van klederen, schoenen, speelgoed...   zij werken samen met de austin humane society en het texan red cross. eind december vorig jaar verstuurden ze reeds 450 kg speelgoed. nu doen ze opnieuw een inzameling. samen met pakketjes paaseieren voor de kinderen zullen ze de ingezamelde kleding  versturen in de tweede week van april.
hebt u ook nog kleding of speelgoed die u niet meer nodig heeft, neem gerust contact op met rick. je kan haar bereiken op : tel. 050/674610 of via e-mail : rick@pandora.be
zij zoeken ook nog mensen, die willen helpen paaseieren verkopen voor het goede doel. 

                                                            dino

om 13.30 u komt marianne langs om de helft van de voorraad dekens te laden. we brengen ze naar jacques braet uit maldegem. deze man gaat reeds jaren naar roemenië met hulpgoederen. hij heeft er ter plaatse ook verschillende projecten lopen. elk jaar opnieuw trachten ze wat kleur in het leven van de roemeense gezinnen te brengen. hij heeft ook een project alhier : roemeense kinderen een maand vakantie laten doorbrengen in een belgisch gastgezin. (gezinnen gevraagd die graag een roemeens kindje een fijne maand vakantie willen bezorgen. inlichtingen : 0497/377978)
in de opslagruimte staan een massa dozen klaar om mee te nemen, er zijn ook geschenken bij van de gastgezinnen voor de roemeense kinderen. binnenkort vertrekt dan een achtientonner volgeladen naar roemenië. we zijn blij dat onze dekens meekunnen. nu ze voorlopig toch niet naar pakistan kunnen, zullen ze in roemenië zeker \"warmte\" brengen. jacques vertelt over de armoede, tekort aan medisch materiaal, tekort aan eten, kleding.....  
daar tracht deze persoon een beetje de nood te lenigen. we mogen echt bewondering hebben dat mensen zich zo inzetten, tenslotte leven we allemaal op dezelfde planeet, maar blijkbaar hebben de plaatsen verschil...
wij vinden het normaal dat we elke dag eten hebben, en nog kunnen kiezen wat we willen eten. we kopen kleding en schoenen die we mooi vinden. als we ziek zijn, bellen we de dokter, die nooit ver weg woont. als het nodig is, kunnen we verzorgd worden in een goed uitgerust ziekenhuis. we kunnen naar school en de richting kiezen die we willen volgen. elke dag het nieuws beluisteren, informatie krijgen, internet.... alles is zo vanzelfsprekend voor ons.
in roemenië is het blijkbaar niet allemaal zo vanzelfsprekend.

ik vertelde al dat ik door mijn aktie héél véél mensen leerde kennen. enkele lieten een bijzondere indruk na. twee ervan zijn zuster cécile en zuster noëlla van de zusters van o.l.vrouw van 7 weeën van ruiselede. die breiden samen met de zusters en de missiekring heel veel lapjes en naaiden die zelf aan elkaar tot mooie dekens. de eerste keer dat ik bij hen ging om dekens op te halen, deed me terugdenken aan mijn jeugdjaren. ik ben steeds naar katholieke scholen geweest waar er nog zusters waren. ik vertelde aan zuster cecile, dat bij het binnenkomen in hun klooster diezelfde serene sfeer opviel , die ik vroeger ook altijd zo rustgevend vond. zuster noëlla toonde me met trots hun mooie kapel. we hebben er samen een kaars aangestoken voor de mensen uit pakistan. ik ben er nog een keer geweest om dekens toen de ganse missiekring aanwezig was. die mensen hebben heel mooie dekens gemaakt! met zuster cecile heb ik regelmatig contact via e-mail. toen ik haar vertelde dat we nog heel veel lapjes hadden, die we aan elkaar moeten zetten, deed ze me prompt een voorstel : ik mag een deel lapjes bij hen brengen en samen met de missiekring zullen ze die aan elkaar zetten. daar ben ik wel heel blij mee, want dat neemt toch ook veel werk in beslag als je ze mooi wil afwerken. dank u zusters en de missiekring van ruiselede voor jullie medewerking  en inzet.

Een zeepbel maakt een klein kind blij

Glimmend, perfect rond

Geruisloos meedrijvend met de wind

Elk kind ervaart

Dat een zeepbel ooit uitéénspat

En onverwacht in het niets verdwijnt

Alsof ze er nooit is geweest

Snel een volgende blazen

Hopend op een grotere, mooiere

Ééntje die langer heel blijft

Doorgaan tot het lege zeeppotje

Duidelijk maakt dat elke zeepbel

Hoe groot en mooi ook

Erg broos en vergankelijk is

De onschuld van een spel

Verbergt vaak levenswijsheden

Was ik maar terug klein.

 
jan leers                                                                           dino

weer beginnen we aan een weekend! wat gaat de tijd vlug! deze week hebben we weer heel wat lapjes aan elkaar gezet, en we verliezen de moed niet. het is echt een verslaving, en het brengt immens veel rust in ons leven : gezellig samen naaien, een grapje, een herinnering ophalen, dan eens een kopje koffie erbij, en de namiddag is zo voorbij. deze week nog eens geinformeerd of er geen vlucht is naar pakistan, maar voorlopig niet dus. ondertussen las ik in de streekkrant dat mensen uit maldegem naar roemenië vertrekken op 25 maart. ik belde de organisator op : of de mensen daar geen lappendekens zouden kunnen gebruiken. hij vertelde me dat ze ook naar een weeshuis gaan, en dat ze daar inderdaad wel blij zouden zijn met onze warme dekens. dus heb ik beslist van hetgeen we nu al staan hebben, mee te geven naar roemenië. het succes van de dekens voor pakistan was zo groot dat we onmogelijk al die dekens naar pakistan kunnen krijgen. maar als ze mensen kunnen helpen in nood, dan doen we dat. na roemenië maken we weer een voorraad voor misschien een ander project. we hebben in elk geval nog duizenden lapjes staan om aaneen te naaien. het geeft me zoveel voldoening dat we mensen in nood kunnen helpen. het doet ons nog meer beseffen hoe goed we het hier hebben. en dan zijn er nog mensen die klagen of allerlei onbenulligheden. als je dan eens bedenkt dat die slachtoffers van pakistan, of de weeskinderen in roemenië niets hebben, ook geen uitzicht op een mooie toekomst of zo, zij proberen in eerste instantie  te overleven. hier in ons land zijn we echt verwend, maar het valt me op dat de solidariteit nog groot is. daarvan zijn de respons op mijn initiatief zeker het bewijs. nog een heel fijn weekend!   dino