FIENTJE

dinsdag moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis  voor een darmonderzoek.  zelf dacht ik dat het wel niet zo erg zou zijn. tot de dokter kwam en me vertelde dat het degelijk  " darmkanker "    was. 
bij dat woord stokt je adem even.... je verwacht je er gewoon niet aan.  je leeft,  doet van alles,  geen tijd om even een rustig moment in te lassen,  en je denkt dat het jou niet overkomt.   ik moest meteen blijven om bijkomende onderzoeken te doen.  deze middag ben ik thuis gekomen  en morgen moet ik afspreken met de chirurg  wanneer de operatie plaatsheeft.  
de eerste momenten was ik erg  geschrokken,  en ik geef toe....bang!
maar dan bedenk ik dat ik in een land woon waar je alle medische zorgen krijgt,  waar men beschikt over goed dokters,  specialisten en chirurgen.
dat kunnen vele mensen op deze aarde niet zeggen.
dan heb ik ook een toffe familie en héél lieve vriendinnen die er altijd voor me zijn !
wat me het meest pijn doet is dat ik tom en fien een tijdje moet missen en niet voor hen kan zorgen,  zeker nu fien in een nabehandelingsfase van haar ziekte komt .   daarom,  er is zoveel om naar uit te kijken,  dat ik me sterk maak  dat alles in orde moet komen.
natuurlijk zal ik het een tijd kalmer aan moeten doen,  tegen mijn zin,  maar dat zal zijn eigen wel uitwijzen.

het zal dus een tijdje stil zijn op mijn blog,  toch hoop ik dat jullie af en toe eens komen kijken,  want van zodra ik weer thuis ben ,   schrijf ik weer. 
ik laat het jullie weten wanneer ik opgenomen wordt voor de operatie . 
liefste groetjes....dino

zaterdag werd de tentoonstelling  "Illud Mane..."  in het klooster van de zusters in ruiselede,  onder grote belangstelling  geopend.   vorig jaar konden we de werken van willem vermandere bewonderen.  dit jaar waren het werken van drie kunstenaars.
en het woord  "kunstenaar" was hier zeker op zijn plaats.  bij het binnenkomen staan twee prachtige bronzen beelden ,  die je de weg lijken te tonen naar de koepelzaal.  deze beelden zijn van monique mol.  nog meer van haar prachtige beelden zijn te bewonderen,  grote  en kleine.   de schilderijen van jenny heyman,  in prachtige, lichte kleuren,  doen je even wegdromen en bezinnen.  de werken van rudy raes  zijn dan met veel meer contrast  en ook heel mooi.  het is echt een bezoek waard.
ik kon  nog een babbeltje slaan met zuster cécile,  die reeds enkele weken in het gips zit.  ze vertelde mij dat zuster noëlla  in het ziekenhuis verblijft voor wat onderzoeken.  binnen enkele weken mag ik een flink  pak  dekens halen  en kunnen we nog eens wat napraten over de tentoonstelling,  die nog loopt tot 30 september.

zondag stond mij dan een leuke taak te wachten.  ik vertelde een paar maand geleden dat ik meter zou worden van arthur.  hij is geboren op 13 mei,  dit jaar juist moederdag,  en  zondag werd hij gedoopt. 
ik mocht dus eigenlijk een beetje met hem en de peter in de belangstelling staan. 
doordat hij zo ver van mij woon ( tis toch een klein uurke rijden   en ook door de zorg voor fien )  zie ik hem momenteel niet zo veel.   hij is  dan ook enorm veranderd .  ondertussen weegt hij al 8 kg  en meet 68cm.  niet slecht voor een baby van 4 maanden!!!!   tis  een heel mooi  jongetje,  en zijn mama had  een prachtig pakje gekocht  speciaal voor het doopsel.
hij was heel rustig  tijdens de ganse dienst die doorging in de sint petrus en paulus kerk in rumbeke.
een maaltijd nadien maakte de dag compleet.  het was ook  een gezellig samenzijn voor de familie.  
's avonds bracht inge   fientje,   die bijna de ganse week bij ons  verblijft.   spijtiggenoeg hebben we al twee voormiddagen in het ziekenhuis doorgebracht.  ik hoop dat dit alles toch stillaan betert  voor haar,  want je zou voor minder de moed laten vallen.
hopelijk kunnen we de rest van de week een beetje leuke dingen doen samen. 

een blogvriendin had een mailtje opgestuurd naar het laatste nieuws om te vragen aan de mensen om een kaartje naar fientje te sturen.  daar kwam nogal wat reactie op .  eigenlijk was ik blij  want in plaats van maandag chemo te krijgen kon de kuur niet doorgaan,  daar haar mondje vol stond met aftjes,  heel pijnlijk,  en  daardoor moet ze gans de week in het ziekenhuis blijven.  alle kaartjes staan uitgestald op haar kamertje.  ze komen zowat van overal.  ze kleurt tal van tekeningen nu  want praten lukt bijna niet,  eten en drinken ook niet.  hopelijk wordt ze snel beter. 

deze namiddag moet ik naar integraal in brugge.  zuster noëlla heeft me uitgenodigd en ook de breisters.  ik zie er al naar uit.  antoinette zou mij vergezellen maar haar schoondochter gaat vandaag bevallen  en haar kleindochtertje is bij haar.  zodra de nieuwe baby  er is  gaan ze kijken.  dat gaat natuurlijk voor hé,  dus ga ik alleen. 
k ben ook benieuwd naar het kleinkindje van antoinette,  want zij wordt de meter !
weer een klein mensje dat het levenslicht gaat zien....

antoinette is mijn rechterhand  in de actie van de dekens.  zonder haar zou ik dit niet aankunnen.  als goede vriendinnen leef  je echt met mekaar mee.  haar zoon wouter en schoondochter lotte verwachtten hun tweede kindje.    de geboorte was voorzien voor 18 augustus ,  maar de natuur kan je niet dwingen.    vandaag,  22 augustus was  het dan toch zo ver. 
rond 16 uur werd antoinette haar metekindje geboren :  Zoé  ,  zusje van Arwen.  het is een flink meisje van meer dan 3 kilo en 53 cm.  

bij Integraal was het ook een gezellig samenzijn.  we hebben genoten van de cake met banaan van zuster noëlla.  hij was echt superlekker !!!
met de auto volgeladen kon ik weer naar huis. 

een fijne namiddag  was echt eens wat ik nodig had.  nu vanavond nog wat lapjes aan elkaar zetten en het komt allemaal in orde.

"als vroedvrouw aan de poort van het leven te mogen staan, 
is een geschenk,  een zeldzame parel,
telkens opnieuw een uitdaging  om verder te gaan...
of je nu blank bent of zwart,
iedereen heeft recht op een menswaardig bestaan,
recht op leven...
alleen is dit niet voor iedereen gelijkwaardig verdeeld...."


als je met vrijwilligerswerk bezig bent,  kom je steeds méér toffe mensen tegen  die zich inzetten voor anderen. 
zo trokken antoinette en ik deze namiddag naar deinze.  we hadden daar in het dienstencentrum  " de bosrank"    een afspraak met trees van hove.  trees is  vroedvrouw  en geeft les in kortrijk.  haar man is huisarts.    in 2002 vertrekt trees met twee studenten vroedkunde  en drie afgestudeerde vroedvrouwen op medische hulpactie naar senegal.   ze werken daar in de materniteit van Tefess,  gelegen in een klein stadje M'Bour. 
maar wat ze daar allemaal zien  is allesbehalve de modern uitgeruste verloskamers van bij ons.  het is er eerst en vooral heel warm ,  zo'n 43 gr.  ,  vrouwen liggen in bonte doeken op blote matras,  kamers zitten vol vliegen, geen ventilatie,  de baby's  liggen bij de mama's in bonte doeken die vol vliegen zitten.....leidingwater komt uit plastiek kroezen.  voor de nazorg van de baby  geen verzorgingskussen,  geen badje : baby's worden over de uitgietbak onder de kraan afgespoeld,  geen luiers of kleertjes nodig,  ze worden in doeken gewikkeld !
trees verteld honderduit over haar ervaringen in senegal.  
je zou zin krijgen om mee te gaan en daar te helpen. 
wat me opvalt is dat ze zegt dat de mensen daar zo vriendelijk zijn en heel gelukkig met de kleinste dingen.  als ze onze truitjes en mutsjes en dekentjes ziet in mooie kleuren is ze heel gelukkig.  "als ik dat meebreng  en dat aan een moedertje geef,  doet ze een vreugdedansje" zegt ze.  vooral de mooie felle kleurtjes staan die zwarte baby's heel mooi.  
op 23 december vertrekt ze weer voor twee weken naar senegal,  en ditmaal vergezelt haar man haar. 
wij zullen mutsjes breien,  kleinere dekentjes maken   en truitjes,  om haar mee te geven.  maar zoals bij ieder project zoals het onze ontbreekt de nodige financiële  steun.     ikvind het spijtig dat in ons land zoveel geld aan prestigeprojecten besteed wordt,  en dat mensen die zich zo inzetten  voor levensnoodzakelijke dingen bij de medemensen  op hun honger blijven zitten. 
het enige wat we weten is dat we ons   als  vrijwilliger goed voelen bij elkaar.  we  willen allen hetzelfde , het  zijn ook allemaal mensen met een groot hart.  heel toffe , lieve mensen  die ons weer méér  leren  over de noden in de wereld.
elke  van het dienstencentrum heeft een powerpoint gemaakt van de fotos van trees uit senegal,  en samen bekijken we deze.  gewoonweg  prachtig....  ze moet hem nog definitief afwerken,  maar het is nu al heel mooi.   het toont  ook nog eens de miserabele leefomstandigheden,  en ook de kamer waar de moedertjes in primitieve omstandigheden moeten bevallen.   dit zou iedereen eens moeten zien !  
antoinette en ik waren in elk geval heel blij  dat we elke en trees leerden kennen.   we houden contact en zorgen dat trees één en ander kan meenemen voor de baby's van M'Bour.  dank je trees  en  elke.

brief  van  een  kind

geef niet alles wat ik vraag.

soms vraag ik alleen om te weten
hoeveel ik kan krijgen.

roep niet op mij.  als je roept, 
heb ik minder respect voor je.

daarbij leer je mij dan ook roepen,
 en dat wil ik niet.

geef niet altijd bevelen. 
als je mij iets vraagt

in plaats van te bevelen,

zal ik  het vlugger en liever doen.

doe wat je belooft, om het even
 of het goed of slecht is.

als je me een beloning belooft  of straf,

geef me ze dan !

vergelijk me met niemand, 
zeker niet met mijn  broer of zus.

als ik beter lijk dan een ander,
zal die ander daaronder lijden, 
en als ik slechter lijk,

zal ik eronder lijden.

laat mij zelf mijn weg vinden.

als je alles in mijn plaats doet, 
zal ik  het nooit leren.

vertel mij geen leugens en
vraag  mij ook nooit  om te liegen.

zelfs  niet om uit een probleem te geraken

bij leugens voel ik me niet goed :

ik verlies dan mijn geloof in wat je zegt.

wanneer ik iets verkeerd doe,

vraag dan niet steeds naar het “waarom”.

ik weet dat zelf niet altijd.

wanneer jij je vergist, geef dit dan toe.

dat zal mijn geloof in jou  versterken en

zal het me leren mijn eigen

vergissingen ook toe te geven.

leer mij God kennen en liefhebben.

het heeft geen zin om erover te leren
 als  ik er bij jullie niets van zie.

Wanneer ik je een probleem voorleg,

zeg dan niet : “ik heb geen tijd voor

onbenulligheden”  of
“dat heeft geen belang”

probeer me te begrijpen en te helpen.

zie mij graag en zeg het mij.

ik heb graag dat je het zegt,

ook al vind je dat niet nodig.