de ideale man

Bruggen bouwen

"U heeft een mooi beroep", zei het kind tegen de oude bruggenbouwer, "het moet wel zwaar zijn, bruggen te bouwen".
"Als men het geleerd heeft, is het niet lastig", zei de bruggenbouwer. "Bruggen van beton en staal bouwen is gemakkelijk, maar andere bruggen, die ik in mijn dromen bouw, die zijn veel moeilijker".
"Welke andere bruggen?" vroeg het kind. De oude bruggenbouwer keek het kind nadenkend aan. Hij wist niet of het kind het begrijpen zou. Toen zei hij: "Ik wil een brug bouwen van nu naar de toekomst. Ik wil een brug bouwen van de ene naar de andere mens, van het donker naar het licht, van verdriet naar vreugde. Ik wil een brug bouwen van nu naar de eeuwigheid over al het ver- gankelijke heen".
Het kind had opmerkzaam geluisterd. Het had niet alles begrepen, maar merkte dat de oude man verdrietig was. Om hem weer op te vrolijken zei het kind:" Ik geef u mijn brug"! En het kind schilderde voor de bruggenbouwer: EEN KLEURRIJKE REGENBOOG.
                                                     door albert buschman

vanavond om 19.30u woon ik de proclamatie bij van de afgestudeerde verpleegsters hier in eeklo.   en wel om een bijzondere reden  :  mijn jongste dochter krijgt vanavond haar  eindrapport en diploma  voor verpleegster.
dit is meteen de bekroning van haar drie jaar durende studie. 
als je nog thuiswoont ,  is dat misschien niet zo een grote opdracht,  maar als je eerst zes jaar gewerkt hebt,  getrouwd bent  en dus een huishouden runt,   is dat wel héél wat anders !
ik heb zo veel bewondering voor haar.  enkele dagen voor ze trouwde begon ze haar eerste jaar.  de stages en leertijden wisselden  elkaar af,  en ook het schoolwerk nam veel tijd in beslag.  ze nam het heel serieus,  en wilde kost wat kost slagen. 
met een voldoende nam ze geen genoegen. 
maar nu is het eindelijk voorbij.   ik ben benieuwd al die jonge meisjes te zien vanavond,  die zich nu met hart en ziel zullen inzetten in de maatschappij .  het is geen beroep,  vind ik,  het is een roeping!!!!
zoiets moet je graag doen,  anders hou je het niet uit.
het is voor zieke mensen  leuk, als zo'n opgewekte, vriendelijke verpleegster je kamer binnenkomt.  je zou er je pijn even door vergeten...
binnen enkele dagen begint ze te werken in het ziekenhuis,  en ik weet zeker dat ze  een zonnetje zal zijn voor  de mensen die ze gaat verzorgen. 
ik ben zo fier op mijn dochter,  en ik kan het niet nalaten om te denken,  dat mijn overleden man van hierboven meekijkt en ook even fier is op zijn dochter!
dat zijn van die momenten,  dat je onvermijdelijk denkt aan hoe het zou geweest zijn  als hij  hier nog was geweest.

-"vertel eens wat er scheelt", zei de psychiater tegen de overspannen man
-"het is allemaal gekomen door mijn huwelijk.  ik trouwde met een weduwe die een volwassen dochter had.  zij werd mijn stiefdochter.  mijn vader kwam op bezoek,  werd verliefd op mijn stiefdochter en trouwde met haar.  zo werd mijn stiefdochter mijn stiefmoeder.
mijn vrouw kreeg een zoon.  die werd automatisch de schoonbroer van mijn vader,  want hij is de halfbroer van mijn stiefdochter,  die met mijn vader getrouwd is.
aangezien mijn zoon,  de broer is van mijn stiefmoeder,  is hij ook mijn oom.
de vrouw van mijn vader kreeg ook een zoon.  dat is dus mijn broer, want hij is het kind van mijn vader.  maar hij is ook mijn kleinkind,  want hij is de zoon van mijn stiefdochter.
mijn vrouw is mijn grootmoeder,  omdat ze mijn stiefmoeders moeder is.
en ik ben dus haar kleinzoon. 
maar dat is nog niet alles.
aangezien ik getrouwd ben met mijn stiefgrootmoeder, ben ik niet alleen de echtgenoot en de kleinzoon van mijn vrouw,  maar tevens ook mijn eigen grootvader!
dat verklaart waarom ik een beetje overspannen ben..."

'k zou ook een beetje overspannen zijn,  denk ik.  groetjes, dino

Kruimels,

van gedroogd brood

vermorzeld tot fijn gruis,

voor ons van geen tel, waardeloos,

onze rijkdom zo groot

wij, badend in overvloed.

Mensen in armoede,

ontbering en zorgen geboren

hebben zelfs die kruimels niet

Het weinige dat wij delen,

een goedbedoeld handjevol

van overbodige luxe

is duidelijk voor hen

niet genoeg om te leven

te véél om te sterven.

Kruimels,

ons geweten gesust

het fluisterstemmetje

dat zindert in ons hoofd, gedoofd

het zwijgen opgelegd.

Wat zijn we trots op

het weinige dat we deelden

al zijn het maar de restjes,

onze kruimels.

Bomi.

 

dit gedicht schreef bomi. 
het is een schitterend gedicht,  dat ons eens doet nadenken over wat wij allemaal hebben,  en anderen niet.   nog meer mooie gedichten vindt je   op  https://blog.seniorennet.be/bomi2   .  breng er ook eens een bezoekje,  ik weet zeker dat jullie er ook zullen van genieten.
dank je bomi voor je prachtige gedichten!!!
dit gedicht vind ik heel goed passen in de geest van mijn blog,  over de dekens voor pakistan.   daarom ook dat ik het hier vandaag neerschrijf. 
deze namiddag ben ik in velzeke,  naar het sint-fransiscusziekenhuis geweest .  jacqueline had me gebeld,  dat er een zestal dekens klaar waren.    de mensen daar hadden met plezier lapjes gebreid,  en zij had ze aan elkaar genaaid,  's avonds en in haar vrije tijd.    ze vertelde me,  dat de patiënten daar echt zo blij waren ook iets te kunnen doen voor pakistan,  liefst wilden ze ook verder doen met de actie. 
ja...dan kan je toch geen neen zeggen...
 het is ook een leuke bezigheid voor deze patiënten.
als er mensen uit de buurt van dit ziekenhuis mijn blog lezen,  en nog restjes wol liggen hebben,  die je niet meer gebruikt,  willen jullie ze dan  daar gaan afgeven.  alle beetjes helpen. 
vandaag kwam de zon toch nog een beetje langs,  gelukkig maar. 
ik wens jullie dan ook allemaal een zonnig weekend,  en veel blogplezier.

laat ons samen
van de regen houden
zoals we hielden van de zon
laat ons hoge bruggen bouwen
van vroeger naar later
en andersom

laat ons samen één droom dromen
donker of licht, het maakt niet uit
laat ons kleine woorden spreken
ogentaal maakt geen geluid

samen lachen, samen dromen
in de regen,  in de zon
nu meteen,  niet straks of morgen
of nog vroeger als dat kon

geschreven door  lien