Archief

In een neigende pose

met wijd gespreide knieën
toont zij een strak gestrekt beeld
die een split verbeeldt, maar dan

in een vorm van goed gevormde sterke spieren
vanuit een breed zitvlak, de stuit rakende

zij buigt haar ruggengraat voorwaarts,
om in de pose voorwaarts te neigen

ook wellicht om met haar bovenlijf
een mogelijke schaduw te beschermen

of met hoofd met eigengereide sprieten
haar bestaan te ontkennen

de elle bogen stutten
min of meer het lichter gewicht

opdat de handen elkaar raken,
enkel om haar zijn te sieren

wijl haar hoofd als nederig buigt
ter volmaking van een gedicht;

in gestreepte vlakken,
van waaruit ik ook haar lijf mag vieren,

zeker door ogen van een schepper
voor mij uitgelicht

De verleiding
.
ze kwam met haar zoete rondingen aangezet
ja, van ver, over de grenzen heen van fatsoen
bouwde een horizon van oven naar verlangen
ze had er weet van, wat met de zwakte van een man te doen
.
het was beloofd, ik zou geen honger leiden
en dankbaar knikte ik op haar ondeugend gebaar
maar het is pas klaar als men zich eerst
aan de warme liefde gaat wijden, zei zij,
en wees daarna naar het elektriek
op de aanrecht, ja daar
.
heb je poeder in huis om het te verzoeten
riep zij bij het afscheid nog
bij haar schuivende deuren op benzien
maar ik rende al naar het fantasierijk genot
nooit had ik geleerd te tellen van een tot tien
zo is het leven van een zot
.
zonder blikken en blozen at ik zonder te moeten,
doch door innerlijke zuchten opgejaagd
kwamen lichtelijk geparfumeerd,
alle pannenkoeken aan bod, zonder zoete spijs
.
dus zonder glijmiddel, en zonder water,
ongeremd in het paradijs
alwaar de liefde van de man zijn basis draagt

in geuren en kleuren

als de dag, stilaan,
haar licht ontvouwt

lijkt zij in mij
anders te willen kleuren

waar het najaar
over een komend afscheid rouwt

ruik ik nu, niet onverwachts,
jouw bevrijdende lentegeuren

eva
.
langs akkers van schroom
slenter ik of eerder
schuifel ik voorwaarts
.
aarzelend om ongericht
in een verwarrende droom
te zullen trappen
ben ik dan nog mijzelf, respectvol aards
of onderga ik enkel zielenkrampen
.
mijn neerwaarts gerichte ogen
begrenzen als beklemmende bundels
van zwart licht meer en meer
mijn krimpende borst
.
totdat een knechtende geest
de nog resterende
levenszaden heeft gedorst,
.
door angst het meest?
,

lumen maternum
.
ik heb mijn lucht opgeklaard
niet dat zij nu blauw kleurt
rood zijn nog mijn tranen
immers niet alles is in een dag bedaard
.
ja, ik heb weet van rouw, wie niet
uitgespreid over een gangbare periode
soms in donker zwart, met een modderig lied
of juist opgestapeld
naar een hoogte van een pagode
.
telkens word ik mij er meer van bewust
dat het leven mij niet in slaap sust
wel is het zo, dat mijn geroerde ziel
meer aan zichzelf wordt herinnerd;
.
wijl ik voor haar beeltenis kniel
en overgave haar voeten kust

Lustrum
.
het is stil,
maar niet onaangenaam
de warmte schijnt me toe
.
ben even terug
op de plek van ontmoeting
iets wat ik bij regelmaat doe
.
daar waar ik
mijn verhaal kan doen
of de herinnering vier
bij haar zilveren vlinder
waarmee ik nog steeds
haar steen versier
.
door de jaren heen een plek
waarmee ik ben verbonden
ja, een vertrouwde stek
nadat het -samen- werd ontbonden
.
het is geen treurnis wat ik deel
enkel een tevreden herinnering
dat adem geeft en perspectief
.
mij even weer optilt
als de dag een last meedraagt
.
maar waar ik ook
van groot respect getuig
in een levende waardering

Ta solitude
i
dagen dragen traag
over lege nachten heen
donker verslindt het licht
'k hoor stil geween
achter handen,
ze bedekken je gezicht
i
juist als dagen gaan lengen
en men verhaalt van hoop
zie ik je in jouw stilte zuchten
gevoelens laten zich mengen
kennen geen reinigende doop
i
het zijn die dagen
die traag dragen
en ik je hand wil omsluiten
i
ook om een morgen te vragen
met doorzichtige ruiten
waarin je ogen het wagen
rozen te ontwaren
en je oren luisteren naar
vogels die nog altijd fluiten