Archief
Bewegende grenzen
Bewegende grenzen
dualiteit tussen echt en onecht
tussen verstoten en zelfrecht
binnen, buiten
trachten een wereld te omsluiten
leven in de overlevering
die vandaag naar morgen heet
wonen in kastelen van karton
of tussen tochtige muren
zeker ook onder het blauw
een glimlach in de zon
waar men ademt tussen
keuze en leuzen
van verzamelde levensbrokken
de verjaagde mens
of juist de gekozen eigen weg
vertaald in unieke kleuren van bestaan
die in geest en lijf
zweven van wens naar grens
en ogen
gedreven door de ziel
het zoekend pad begaan
’n Rondte om
’n Rondte om
.
loop net saam
’n rondte om
.
deur stil
strate
.
ek is dan stil
as ek saam met jou
by myself kom
.
jy kan dan praat
ek sal jou loslaat
'n Genesende atmosfeer
'n Genesende atmosfeer
.
Die reis huis toe voel steeds ver weg
Nie net 'n paar meter nie
Maar hierdie is 'n pad na 'n brandende ster
Jy weet, die een op weg na ons maan
.
Ek vertrek met my swaar skoene aan
want die weg word as swaar beskou
en dra my lewe saam met my in my sak, my kop en my hart
ook wat ek nie gedoen het nie en wat ek langs die pad berou het
.
Langs die pad sien ek weer almal wat 'n rol gespeel het
in watter fase van die roete ook al gereis is
Baie groet my, daar is ook diegene wat minder groen gras op hul hande het en kyk weg as 'n logiese gebaar
.
Ek nader die punt waar ek nie meer kan omdraai nie
met die vogtigheid van vrees, inspanning en die weer
Al my gedagtes verdwyn langs die pad
en sê hallo vir diegene wat wag
Hulle ontvang my in 'n genesende atmosfeer
showroem
showroem
..
een schrijver is meestal vol lof over de natuur.
en dicht verlicht het gezicht van zijn ziel
bij het eerste licht in de morgenstond
.
achter mijn bord gezeten, waar ik, enkel tuur
bereikt mij het besef dat ik mijn jaarlijkse taken
de afgelopen week heb afgerond,
het afbreken van takken en ruimen van bladeren
waarmee ik mijn binnenste met buiten afbakende
.
oh, het is niet meer dan
mijn aangeslagen ramen
een blik naar buiten scheppen
waarachter, let wel binnen
een pronkende Aziatische dame
met statigheid mij toeknikt en de dieren
let wel buiten hun roest in de lentezon deppen
.
ik heb dit verschijnsel op beeld vastgelegd
en was in goede moed bij het ontwaken
dat heb ik wel vaker
als iets liefs tegen mij wordt gezegd
dan schreeuw ik dit van de bovenste daken
.
enfin, ik kijk nu met genot naar buiten
was toch vergeten dat achter die ruiten
weer geniet van de groeiende kuiten
van voor mij nog jonge moeders
die bij afscheid bij school
(in de straat) nog even hun
kind in de armen sluiten
.
mijn wereld is weer vergroot
net zo als in het voorgaande voorjaar
zoals gezegd nu met een blij hart
net als de vogel op de stoel met een buigend gebaar

