als ik drijf op de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
maakt het ademen diepe sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief

niet dat ik door het sterven ben aangeraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene word gelaakt
neen, de ziel is gedwongen verborgen

toch bouw ik op oude stenen
zij vormen het beeld met geduld
om weer iets van de toekomst te lenen
dat nu nog met nevel is omhuld

 

 

mijn gedachten zijn vaak

door verwachten bevangen

alsof jij of jij nog zal komen

waarom blijft toch mijn ziel

aldoor naar het ideaal verlangen

waarom blijf ik, mens, dromen

 

wil zo graag vergeten

aldoor wat was

en door mijn verdriet

al vele malen is opgegeten

 

opdat ik vlucht voor wat is geweest

en mij slechts hoop wil aanmeten?

 

ik leef de droom van Eden

bron van stromende liefde

het maakt me zwevend in het heden

zie de onmiskenbare schoonheid

kom, ga met me mee

naar de glimlachende blijheid

 

 

 

 

 

dit dicht vlak en braak vol ledigheid

kent geen noemenswaardige inhoud

er is zoveel onzinnigs geschreven

dat ik mij daarom van harte onthoud

van scheutigheid door mij bedreven

 

niet dat ik niets heb te vertellen

oh, je kent me van haver tot gort            

vandaag ontzie ik jou te kwellen

heden geen overpeinzing of

nutteloos ongerijmd gedicht

op jouw overdadig besmeurd bord

 

ik reik jou de doodsaaie verveling aan

vol met nietszeggende woorden

ik dacht nog over mijzelf te praten,

het eeuwig wederkerend fileleed

of de vlieg die ik wilde vermoorden

maar nee, ook dat zijn holle vaten

 

slaapverwekkend is nu mijn schrijven

nodigt uit tot lege armzalige gedachten

wat heerlijk eens niet te moeten

niets stichtelijks of pijn te verzachten

niet naar rijmend gezeur te smachten

ik ga dan maar, wel op blote voeten

 

 

 

 

 

ik roer mijn vinger

door het schuim

van de cappuccino

 

dat blijft altijd achter

omdat ik snel de koffie drink

wat ongeduldig,

een onverklaarbare haast

 

zonde denk ik vaak

dat witte schuim

en lik mijn vingers af

met de cacao nasmaak

 

wat een genot

eerst slurpen

en dan de rand

van het kopje aftasten

 

alsof ik

een vrouwenlijf

betast

en gejaagd                    

verorber

 

nog een graag

ober

 

 

 

 

in mijn glazen woning

getralied door geweten

voel ik zo vaak

het verlangen

naar het lichte buiten

alsof ik ben bezeten

door illusie bevangen

 

waarom verscheurt

buiten en binnen

mijn diepe wens

door liefde gekleurd

 

is het de verstilde leegte

door stilstaand bloed

tot ijzig verbeurd

 

ik versterf door de dagen heen

slechts terend op enkele tellen

schrijnend gehouwen

in mijn grafsteen van ooit

wil ik dat nog voelen

 

dit eeuwig kwellen?

 

 

 

 

 

hij kwam langs,

onverwachts

en toch gehoopt

hij speelde met snaren

van een verborgen viool

wat heeft hem toch genoopt

het klankspel niet voor

zichzelf te bewaren

 

 

 

of een stille plek te zoeken

een verborgen begraafplaats

waar hij voor niemand

en toch allen

een bescheiden triomf

kon boeken

 

 

waarom sneed hij mij

door hart en ziel

en deed mijn

wereld bestormen

ik zal de klanken

moeten doven

in stil verdriet

de trillingen dempen

in verdrongen dieptes

van verdorde ranken

 

 

denken zal ik slechts

aan het kruisigingsmoment                

van een verleden lente

ik zoek dan opnieuw

mijn weg

zomaar, dwalend,                         

haast dromerig blind

zo ga ik weer binnen

in mijn zwartomrande heg

 

 

 

                                   

 

 

mijn benen

strek ik

tot op de andere

lege zetel

 

zo een omzichtige daad

noem ik vermetel

jij zat er eerst

wist me geen raad

 

ik wil zo graag

mijn diepste verlangen

ketenen aan mijn ziel

of strak omarmen

bezingen met

liefdesgezangen

 

het zegt zoveel

over het aardse lijden

nog meer over

ons menselijk bestaan

we willen de

onontkoombare

eenzaamheid

zo aldoor mijden

 

ik wil zo graag die

momenten herbeleven,

de tellen van intimiteit,

 

maar word dan gejaagd

voortgedreven

tracht me vast te klampen

door dromen begeleid

 

als ik dan de ander vind

die mij kent en begrijpt

zal ik langzaam gaan beseffen

wat mij aan het leven bindt                 

 

het gevoel er te mogen zijn

wordt hoe langer hoe meer gerijpt

het verlangen zal dan sterven

om de ware liefde te erven