Archief

Zondag 26 augustus 2007

mijn oude stoel

  ik wijs hem met mijn hand in die ontluikende richting een te volgen weg van vertrouwen naar mijn beste weten een verlichting waar ste…

ik wijs hem met mijn hand in die ontluikende richting een te volgen weg van vertrouwen naar mijn beste weten een verlichting waar stenen weer kunnen bouwen maar nog niet uit het zicht draait hij zich langzaam om met de ogen niet op mij maar op zijn innerlijk gericht twijfel beheerst zijn gevoel en hij vraagt zich bevreesd af is dit wel mijn juiste weg naar de gewenste openbaring of kies ik voor mijn oude stoel

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

een verloren hoop

een geestelijk schild heeft mijn lijf verkrampt was ik zo even nog mild en een vooruitzien waardig nu is mijn gevoel over de gren…

een geestelijk schild heeft mijn lijf verkrampt was ik zo even nog mild en een vooruitzien waardig nu is mijn gevoel over de grens getild ook al wil ik nog zo ben even  het ruimtescheppen niet vaardig   soms draagt men ongewild een juk opgezadeld dan wel gekozen dan lijk ik wel stuk en zal vastgezette pijn ademend moeten lozen   oh, ik weet van wanten en al dreigt het van alle kanten ik ga op zoek naar een verloren hoop het is vaak wachten in een zwalkend verloop

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

zittend zinnebeeld

op het balkon van mijn fantasie aanschouw ik heimelijk van achter mijn mannelijk masker het groeiend genot puilend en buigend, zacht ru…

op het balkon van mijn fantasie aanschouw ik heimelijk van achter mijn mannelijk masker het groeiend genot puilend en buigend, zacht rustend op haar dijen scheppen haar borsten een brug met tere pijlers het hoofd met lang getouwd haar neigt voorwaarts de spreidende draden verbergen deels haar aanzuigend roze met zuchtende meewarige ogen ziet zij naar het verre dichtbij alsof de eeuwigheid ongrijpbaar spiegelt langzaam schuiven haar handen dalend met scharende slanke vingers langs gladde wegen en rusten ten einde op kleine vlakke velden de geronde rug blinkend in een enkel schemerlicht telt stippen rimpels in de schaduw gelijnd van boven naar beneden waar twee ronde doch gerijpte vruchten haar universum dragen het spaarzame licht verdwijnt, neemt haar op in mijn afgedwongen vergetelheid als een smeltend beeld zij was even

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

groeiend blauw

in mijn ochtendrijk ben ik alleen zo mooi alleen donker is nog het gordijn naar het licht maar toch geluiden van mijn kippen of nabije hond …

in mijn ochtendrijk ben ik alleen zo mooi alleen donker is nog het gordijn naar het licht maar toch geluiden van mijn kippen of nabije hond kleuren de bevalling van de dag dit is rust na slapen stilte balanceren tussen zwart en wit nog niets moet zo luister ik nog in mijzelve zie langzaam de contouren van de geboorte het beeld van de dagelijkse schepping omrand met groeiend blauw

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

luchten

vandaag een dag van rechte lijnen ik zie voorwaarts met oogkleppen die mijn kijkers in een strakke blik laten schijnen mijn gedachten beperk…

vandaag een dag van rechte lijnen ik zie voorwaarts met oogkleppen die mijn kijkers in een strakke blik laten schijnen mijn gedachten beperken zich tot een en een is drie dat u mij nu zult verachten is iets dat ik thans niet zie mijn beeld van u is ook vrij saai u bent een oen zo duidelijk, kant-en-klaar nee, mijnerzijds, heden, geen enkel gedraai daarbij bent u een van die vrouwen die van de privé of libelle een zondags kleurloos hoedje vouwen of een man van een ding tegelijk slechts oog voor werk of ronde bal dan heb ik het nog niet over seks ik vind u gewoon een zure kwal deze helderheid geeft ruimte aan mijn gemoed ik raad aan dat u bij tijd en wijle het ook eens doet

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

verstild graf

als het omhullend hout langzaam zakt en de gedachten ver reiken voel ik de onoverbrugbare afstand zo dichtbij ook al raak ik, naast mij, jou…

als het omhullend hout langzaam zakt en de gedachten ver reiken voel ik de onoverbrugbare afstand zo dichtbij ook al raak ik, naast mij, jou en jou het is slechts een zwevend daar zijn een speelfilm zonder titel flitsend zonder beeld als het zand de holle klank bezingt en de echo in de gegraven diepte stervend verzinkt denk ik het was goed na het In Pacem spreekt de zwarte hoed

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

een gang naar binnen

schuifelend peins ik door de schier eindeloze gang zie schaarse houten beelden de schepping danken de marmeren plavuis hier dof door sc…

schuifelend peins ik door de schier eindeloze gang zie schaarse houten beelden de schepping danken de marmeren plavuis hier dof door schaduw elders nog plooiend naar de dalende zon vormt de hemelse weg naar Latijnse klanken de hoge bogen met eeuwigheid gevuld laten de stilte zingen over alles dat de mens niet weet een gang naar binnen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

het is stil (2)

ik dicht het lied van de stilte met klanken van niet gekende ritmische noten gedragen door weidse nevelbanken en zo hemels onverdroten …

ik dicht het lied van de stilte met klanken van niet gekende ritmische noten gedragen door weidse nevelbanken en zo hemels onverdroten een zonnestraal doorkruist deze vochtige vlagen als een strijkstok door licht gedragen dan hoor ik slechts in het aanschijn van de dampige kilte dit unieke lied over het wezen van de stilte

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

glas in loodzwaar

schaduwrijk is de sobere kapel waar stilte vermenigvuldigt gedachten wachten op klare taal van duidend begrip zwijgzaamheid veredelt da…

schaduwrijk is de sobere kapel waar stilte vermenigvuldigt gedachten wachten op klare taal van duidend begrip zwijgzaamheid veredelt daar zonder te verworden tot klinkend goud in die ruimte van ondoordringbare leegte waar volheid alsmaar groeit berust ik in mijn lot mens als mens nietig, vergroot tot denkende zot

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Zondag 26 augustus 2007

ik laat je gaan

mijn hand rust op je schouder ik kijk je aan schenk warmte van een mens, deze mens het raakt je niet het ontwijkt die bevroren wens je ogen …

mijn hand rust
op je schouder
ik kijk je aan
schenk warmte
van een mens,
deze mens
het raakt je niet
het ontwijkt
die bevroren wens


je ogen staan flets,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplinterd geboortelicht
uit een redeloze reden

je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf

jij bent de dood
in levenden lijve
het genadebrood
gebakken met
ongewenst zaad

ik laat je gaan
als mijn hand
jouw schouder verlaat

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00