Berichten van 1 december 2008 tot 31 december 2008

Een klein vervolg nog op “Herman”

“Herman” is wel gebakken en gegeten,  maar het was geen succes.  Ja “Herman”, ik had praktisch alles gedaan om een goede vriendschapskoek te maken, maar vandaag moest het gebeuren. Ik moest eigenlijk nog twee keer voeding geven, dus eerst nog een keer,200 gram bloem, 200 dl melk, 200gram suiker en dat had ik morgen ook weer moeten doen, maar na deze keer eten geven moest ik “Herman gaan scheiden in 5 porties en daar zat hem nou net de kneep ! Ik had niemand om de weesjes te geven, ik had al veel te veel van “Herman “verteld en al mijn kennissen zeiden dan ook: “Ik geen Herman !”  “Ik ook niet !”… “Joop dan ?” “Nee, ik spoel “Herman” door de wc”!

Dat kon ik de weesjes niet aan doen, dus ik dacht, ik geef hem niet meer te eten, ik schep er een beker van af en de rest bak ik gewoon. Er moesten stukjes chocolade in, had ik niet, dus de chocoladepasta kwam er aan te pas. Nootjes had ik niet… Hé, pindakaas, daar zitten ook nootjes in ! Een flinke lepel pindakaas erin. Er moest bakpoeder in, had ik niet, later dacht ik: had maar wat bier genomen dat wordt met oliebollenbeslag ook wel gebruikt, dat gist ook. Niet aan gedacht… Kaneel, vergeten, maar wat ik het meeste miste was gewoon een beetje zout.

Want natuurlijk heb ik “Herman” gegeten, voelde me wel een kannibaal, maar “Herman” zou niet voor niets geleefd hebben. Het baksel wou niet rijzen, ik was bang dat het te heet was, dus heb de temperatuur iets minder gedaan. Ik had er pasta in gedaan, dus de kleur van “Herman”was best al wat bruin. Toen ik na een uurtje bakken keek, schrok ik en heb “Herman” eruit gehaald, met als gevolg het beetje wat “Herman” gerezen had, klapte in. Ik heb eigenhandig “Herman” om zeep geholpen, terwijl ik zo mijn best had gedaan, alles voor hem over had ! Ik heb van “Herman” 4 plakjes gegeten; hij was niet helemaal gaar, maar dat was niet zo erg. Dat hij zo flauw was dat vond ik echt minder.

Met tranen in mijn ogen heb ik ”Herman” in kleine brokjes gesneden. Morgen wordt er een feestmaal voor de meeuwen op het grasveld voor de deur bereid. Ik zal “Herman” met eerbied uitstrooien en op gepaste wijze afscheid van hem nemen. Hij rust zalig in de maagjes van de meeuwen. Ik zal nog wel eens aan “Herman” denken…

Eliza

Levertraan

Levertraan, een heel vies goedje

Als je sterk wilde worden dan moest je

Elke dag een eetlepel naar binnen werken

En dan vooral niet laten merken

Hoe vies je dat vond

Bleef heel lang hangen in je mond

Maar “nee” zeggen was er niet bij

“Als je later groot bent, bedank je mij

Dan zul je je moeder dankbaar zijn “

Ja hoor, waarom ben ik dan zo klein ?

Eliza

27-03-2008 om 18:38 geschreven door eliza

Kleinkinderen

Kleinkinderen !  Gods gave dat ik ze heb. Ben weer behoorlijk verkouden, veel hoofdpijn en vervelend zijn. Dat gaat omdat je niets omhanden hebt, je kan je de hele dag zielig vinden. Maar dan gaat de telefoon…

“Mam, ik zit erg omhoog ! Kunnen de kinderen vanmiddag een paar uurtjes bij jou ?”

Wou eerst echt zeggen “ik voel me niet goed”,  maar ik mag ze toch ook erg graag zien, dus gezegd “breng ze maar !” Sven moest na een uurtje weer weg want die ging op school een of andere veldloop doen . Indra bleef bij mij. We hebben eerst sprookjes geluisterd op cd, waar ook de boeken bij waren. Dus als je naar de cd luisterde, kon je gelijk in het boek de plaatjes zien. Niets geen DVD, toch vond ze het echt spannend.  Roodkapje ! Alleen, snapte ze echt niet  hoe de wolf Roodkapje en Oma had opgegeten  en hoe ze dan later levend uit de buik van de wolf kwamen ? Ik maar uit gelegd dat de wolf echt niet gekauwd had, dus oma en Roodkapje helemaal in een keer doorgeslikt had.

“Oma, dat kan helemaal niet, want zo’n grote mond heeft de wolf helemaal niet !”

Nou, daar zit je dan met je goeie gedrag…

“Indra, in sprookjes kan alles !”

Nou gelukkig maar dat oma en Roodkapje nog lang en gelukkig leefden.

Ik had een setje “paaseieren schilderen” gekocht en was het vergeten met Pasen.

Dus vanmiddag hebben we eieren geschilderd. Dat is mooi, het gekookte ei kan tussen twee dopjes in geklemd worden; er zat een veer in en waterverf en een kwast erbij .Indra vond het prachtig, die kliederde er maar op los, maar met Sven kreeg ik moeilijkheden. Toen hij terugkwam van de veldloop was hij best al moe. Nu wou hij eigenlijk de eieren heel mooi schilderen, dat ging niet zo goed met die waterverf. Hij begint me daar te huilen ! Ik vroeg wat er nu aan de hand was ?

“Ik kan het niet, het word niet mooi !” Woest was hij.

Chris en ik zeiden:  “Doe niet zo gek, dan doe je het toch gewoon over !” Maar dat was het niet.

“Ik kan het niet, dus dan doe ik het niet over !”

“Maar waarom huil je dan ?”

“Jamaar, ik wil wel schilderen, alleen mooi !”

Wat moet je daar nu mee ? Hij was niet te troosten en ik zei nog wel:

”Oma kan geen veldloop lopen en jij moet nog een beetje oefenen met eieren schilderen !”

Nog harder huilen. Ik snapte er niets van volgens Sven en hij wou er niet meer over praten. Oké, hij mocht zijn frustratie op het ei bot vieren, eerst helemaal beurs slaan en dan pellen en opeten…weg ei, probleem opgelost !

Heerlijk die kleinkinderen, ik was de hele middag mijn verkoudheid vergeten.

Alleen geestelijk beremoe en de puinhoop door mijn huis, dat is ook best erg, maar als ze weg zijn, is het in een half uurtje weer opgeruimd.

Eliza

26-03-2008 om 00:00 geschreven door Eliza

Mensen hou van elkaar 

Mensen hou van elkaar

Het is niet moeilijk echt waar,

Kijk naar elkaar en luister

Praat met elkaar, geen gefluister.

Neem de moeite elkaar wat beter te begrijpen

Laat lieve gedachten rijpen

Geef aan elkaar door

Waar leven we anders voor

Het is zo makkelijk een glimlach

Je kunt ze gratis schenken elke dag

Een woord van troost welgemeend

Smelt een hart die was versteend

Het kost helemaal niets het is zo makkelijk

Als de ander terug glimlacht ben je rijk

Geeft je troost  voeding in een verdrietig hart

Misschien een klein lichtje in de smart

Proberen kan altijd, telkens weer

Blijven doen,  keer op keer

Eliza

Opnamen Pop Stars (deel 3).

Eindelijk, lekker warm in de bus naar Hoorn. Heb ik weer een aardig gesprek met een mevrouw die naast me zat aan de andere kant van het pad, want Rocky zat op zijn handdoek naast me en de roltas tussen de banken gefriemeld. Ik had wat laten vallen en die mevrouw was zo vriendelijk het op te rapen. Ik hoorde aan haar uitspraak dat ze ook Amsterdamse was. Ik vroeg het haar en het was zo. Zet twee Amsterdamse vrouwen naast elkaar in een warme bus en het is feest hoor. Ik vertelde waar ik naartoe ging; we haalde herinnerringen op over de markten, de grootste in Nederland de Albertcuip. Ja, die was niet meer wat hij was, nu was de Dappermarkt het einde. Maandag ’s morgens, op de Noordermarkt, de “lappenmarkt”, waar je heel goedkoop allerlei dingen kon kopen en aan het eind van die markt is ook nog een rommelmarkt. Toen kregen we het ook over de computer. Gelukkig was zij ook fan, ja en toen ging ik vertellen van mijn blog. Het leek haar leuk, dus papier en pen en het blog adres opgeschreven.

Ik dacht, wel ach, daar hoor ik niets meer van, maar dat had ik als Amsterdammer niet mogen denken, want toen ik zondagavond thuis kwam, was er een berichtje van die mevrouw uit de bus !  Ja en dat zijn cadeautjes van de dag hé .

Heelhuids en zonder vreemde dingen op het station in Hoorn, wou ik eigenlijk niet uitstappen, want het zag er zo guur uit en het was weer een end later. Maar ik  mocht niet blijven in de bus, dus Rocky, de roltas en ik de bus uit.

Gelukkig kwam Ron na tien minuten en konden we naar Astrit rijden, die klaar stond met een heerlijke pan hachee. Wat echt fijn was na zo’n koude dag.

Alles goed gegaan, lekker geslapen en de andere dag om 5 uur rijden naar de opnamen van Pop Stars. We gingen ook nog een vriend van Ron ophalen, die ging ook mee. Nou, Tante Els met twee kanjers naar Pop Stars ! Het was geweldig, ik ging echt met hen en een heleboel  andere mensen uit mijn dak. Als je zag hoe  mooi de lichten waren, prachtige spots met allerlei kleuren, machtig. Voordat we naar binnen gingen, ben ik met Lowie onder het bord  “Pop Stars” op de foto gegaan. Was wel grappig, Lowie is niet zo groot, ik ook niet en we hadden allebei een rode jas aan. Dus alleen het baardje en de puntmuts ontbraken nog of we waren kabouter ‘POP’ en ‘FLOP’ !

Toen Ron op de foto wou met mij, heb ik mijn jas uit getrokken. We moesten er om half 7 zijn, we waren er om kwart over 6, dus mooi op tijd. We mochten om kwart over 8 pas naar binnen, dat was wel een tegenvaller. Ik moest zo nodig mijn laarsjes met een klein hakje aandoen, wist 'niet' dat ik een kwartier moest lopen van de parkeerplaats naar studio 24, wist 'niet' dat ik twee uur moest wachten. Ik ben na een uur wachten gewoon op de grond tegen de muur gaan zitten, mijn knieën wilden niet meer.

Die avond was geweldig, we zaten alleen niet zo goed. We keken tegen de ruggen aan van de gasten. Dus toen ging ik even staan en wou hen aan de voorkant fotograferen. Ik zag wel wat wapperen aan het eind in het donker, maar toen werd ik  op mijn schouder getikt en werd er mij vriendelijk verzocht  om niet steeds door het beeld te lopen…Jammer, ik was niet knap genoeg dus.

We waren om half 12 thuis, heerlijk een kop thee en dan naar bed. De andere dag zouden Astrit en Ron mij in de middag naar huis brengen, maar er was al weer een verrassing in de maak…

Ron heeft een tante die werkt  in de schouwburg van Hoorn. De middagvoorstelling van de “André van Duin Revue” was niet uit verkocht en ze hadden twee vrij kaartjes. Ik zei: gaan jullie gerust, ik blijf gewoon lekker thuis, maar nee Astrit is niet te vinden voor zoiets en de tante wist  dat Ron er gek op is, dus daar ging Tante Els met Ron naar de “Andre van Duin Revue”. Het was echt mooi en goed, maar we zaten op het balkon en dan heb je toch niet zo’n binding met het toneel. Zodoende heb ik een stukje gemist, ik ben in slaap gevallen… Ja, je wordt een dagje ouder hé !

De schouwburg van Hoorn is een hypermodern gebouw. Het past eigenlijk niet bij het oude stadje. Hoorn is en heel leuk stadje om te bekijken. Het dak en de muren van de schouwburg waren van plaatwerk, blauw-groen van kleur. De binnenkant was werkelijk prachtig, ook heel modern met heel veel kleuren.

Kleuren heb ik het weekend genoeg gezien. Ron en Astrit zijn  superkanjers. Ron om zijn tante zo te begeleiden en Astrit zo lief om op Rocky te passen. Heerlijk die twee. Ron en Astrit hebben mij om 8 uur weer voor mijn huisdeur afgezet, ze wilden gelijk terug, omdat het voor Ron toch ook wel zeer vermoeiend was geweest. Maar genoten had hij wel. Ik heb ze allebei een dikke pakkerd gegeven en zowas mijn weekend uit !

We zijn vandaag nog aan het bijkomen. Ik heb een snipperdag genomen, heerlijk een paar uur in bed zitten lezen. Rocky vandaag in het tuintje uitgelaten, even mijn knieën koesteren.

Geweldig, maar niet elke week…

Eliza

Eerste jonge eendjes

Ik heb ze weer gezien, de eerste jonge eendjes, zo schattig. Ik ben gauw naar binnen gerend om de camera te halen en er was een buurvrouw zo lief om brood te gooien, kon ik de foto’s maken.

Ze zijn best weer aardig geworden. De kleintjes gingen even achter een verkeerde moeder aan. Toen moeder eend brood at, kwam er een waterhoentje van de over kant ook even kijken of er voor haar ook een stukje brood was. Maar toen er ook een grote meeuw kwam, stond de waterhoen rechtop in het water, heftig te klapperen met haar vleugels en de meeuw droop af. Dus de kleintjes hadden er een beschermmoeder bij, want zij heeft een nest aan de overkant en daar zullen dan binnenkort ook wel kleintjes worden geboren.

Ben toch erg dankbaar dat ik hier zo mooi woon en alles van zo dichtbij mag meemaken. Vanmorgen was er ook een jong scholekster van het dak gevallen. Die domme vogels leggen hun eieren op de flat drie hoog, op het dak.  Als de kleintjes dan willen leren vliegen, dan vallen ze naar beneden, maar dan zoeken vader en moeder ze wel op, geven ze eten, net zo lang tot ze kunnen vliegen .

Maar dat wisten wij  niet. Dus toen Astrit voor de deur stond met een jonge vogel, wisten we toch even niet wat we ermee moesten. Hebben de politie gebeld, want die zijn  tenslotte je beste kameraad toch ?

Die vertelde ons dat we de dierenambulance moesten bellen en die kwam tien minuten later. Ze hebben de vogel op ons dak (wij wonen beneden en 1 hoog dwars tussen de flats in) gezet, zodat vader en moeder ze weer terug hadden, want er liep nog een kleintje op het dak.

Het ergste vind ik wel, dat ik altijd en overal mijn camera bij me heb en dat ik er pas aan dacht toen de ambulance wegreed. Had ik de kans een jonge scholekster van heel dichtbij te fotograeren zo maar verkeken, door alle consternatie !

Wel weer een en al belevenis vandaag, helemaal geweldig.

Eliza

25-05-2008 om 01:35 geschreven door Eliza

Opnamen Pop Stars (deel 2.)

Ja alles schoon. ‘Herman’ tevreden, naar de bus dan maar weer. Komen daar net op tijd, hoeven we niet te bibberen. Rocky kort houden, tas met wielen intakelen, geld aan de chauffeur geven, dan alles doorslepen en eindelijk zitten..

We rijden een paar haltes (ik wist hoe koud het in zo’n bushokje was). Staat er een jonge vrouw op de bus te wachten met twee kinderen, kleintjes en een buggy, zo’n opvouwbaar wandelwagentje. Ze blijft bij de zij-ingang wachten tot de buschauffeur de deuren open doet.

“Hallo !” zegt de buschauffeur, “wilt u het karretje dichtklappen en hier instappen ?”

Wagentje heel moeilijk dicht, een kindje onder haar arm en het ander kindje (was ongeveer 6 jaar) achter haar aan. Heeft ze 50 euro in haar handen. Op het plekje waar je je geld kan neerleggen, staat duidelijk aan gegeven dat er niet met 50 euro betaald mag worden.

“Mevrouw het spijt me, maar ik kan dit niet aanpakken. Ik zou veel te veel wisselgeld moeten meenemen en dat is weer gevaarlijk voor ons !”

Ja, het was duidelijk zat, maar ze had niets anders bij haar en daar stond ze dan… Dan kan ik het toch echt niet aanzien en zeg:

“A.u.b, hier heb je geld voor de bus, instappen en doorlopen !”

Zij keek verbaasd, de chauffeur keek verbaasd en het was muisstil in de bus…

“Dank u wel !”

Dus rijden maar weer…

Op het station in Den Helder eruit. De Inter-lijnbus staat aan de zijkant van het station. Het was nog vroeg en ik had trek. Even naar het stationwinkeltje. Staat voor het winkeltje het kleine meisje uit de bus…

“Hallo, zou jij misschien Rocky even kunnen vast houden, die mag het winkeltje niet in ?”

Ja hoor en nog bedankt voor de centjes in de bus !”

Nou, dan sta je ook even te kijken dat zo’n meisje dan netjes bedankt. In het stationwinkeltje de roltas maar even in een hoekje, wat snoepjes in een puntzak doen, even wat te lezen, flesje water (geen hete koffie meer). Klaar, betalen maar. Word ik aan mijn mouw getrokken en staat dat vrouwtje met geld in haar handen:

“A.u.b en nog bedankt !”

Nou dan voel ik me fijn dat ik even geholpen heb hoor. Winkeltje uit, ernaast een bloemenwinkeltje, even iets leuks voor Astrit kopen. Dat gedaan, wil mijn roltas pakken… Hé !waar is hij ? Oh help, nog in het stationwinkeltje ! Hoop maar dat hij er nog is. Gelukkig stond hij nog in het hoekje. Moesten weer een tien minuten wachten voor de Inter-lijnbus kwam. Staan er twee jongens van ongeveer 12 jaar schat ik, ook te wachten, zien Rocky zo bibberen…

“Oh mevrouw, wat zielig, zal  ik uw hondje even dragen, dan heeft hij het wat warmer ?”

“Nou graag, dan geef ik jullie een snoepje !”

Om de beurt werd Rocky vast gehouden. Toen de bus kwam heeft een jongen ook mijn tas op wielen in de bus gesjouwd. Nou, mijn dag kon al niet meer stuk !

( Wordt vervolgd.)

Eliza

Opnamen Pop Stars (Deel 1)

Ja een hele belevenis.  Ik zou met Ron, een goede kennis – waar ik ook in juni op de bruiloft was. Ron trouwde toen met zijn Astrit – naar Hilversum gaan om de opnamen van Pop Stars bij te wonen. Astrit houdt niet echt van drukte en ze wou zelf niet mee naar de opnamen.  We moesten  van Hoorn naar Hilversum. Ik moest eerst nog van Den Helder naar Hoorn. Ron moest vrijdag werken en zou mij om half 5 opwachten op het station in Hoorn.

Ja, daar ging ik dan. Ik wou 1 uur eerder in de stad zijn, omdat ik  alsnog sleutels bij wou laten maken. Rocky ging mee. Ik had wel een beetje spijt dat ik zijn vachtje er af had laten halen, het was vrijdag mistig en bar koud. Een bibberende Rocky aan de lijn, een kar met wieltjes achter mij aan. Ik dacht dan hoef ik niet te sjouwen, maar de bus in en de bus uit viel toch allemaal niet mee.

Ik zit dus met een bibberde Rocky in het bus hokje. Ik zette hem op mijn schoot, want ik zat op het bankje in het bushokje. Hij bibberde zo dat ik hem stevig tegen mij aandrukte. Ik zou mijn geld even pakken voor de bus…Ik overal voelen in mijn jaszakken, in mijn handtas, nergens mijn portemonnee ! Zit ik dus een kwartier te bibberen samen met Rocky en moest toch weer naar huis.

Thuis gekomen lag de portemonnee  op het aanrecht, en daarop staat ook ‘Herman’.

Ik zal u even aan ‘Herman’ voorstellen, ‘Herman is een vriendschapskoek.

Woensdagavond stond de buurvrouw van hiernaast voor de deur, ze had aangebeld, ik deed open…

“Hallo !” zei ze  “Ik heb wat voor je !”  

Ik zag iets wits in iets glazigs en ze had een blad papier in haar handen…

“Dit is ‘Herman’ ! Ja, dat is het begin van een vriendschapskoek”

Het was een beetje beslag…

“Gaat u nou maar binnen het papier lezen wat erbij hoort, dan snapt u het wel !”

“Oké,  bedankt !”

Was wel een beetje verwonderd,want naar mijn weten was ik helemaal niet een ‘vriendin’ van de buren. Ik binnen met dat enge glaasje met beslag. Oké,  zal ik maar het papier gaan lezen…

“Hallo, ik ben ‘Herman’, ik word een vriendschapskoek als u mij goed verzorgt.

Doet u mijn ineen grote beslagkom en doe een schone theedoek over mij heen en zet mij op kamertemperatuur.

Dat is dag 1.

Dag 2 en drie roer mij drie keer per dag.

Dag 4: ‘Herman’ heeft honger, geef hem meel, suiker en melk.

Dag 5-6-7, mij drie keer roeren per dag.

Dag 9: Herman heeft honger, dus meel melk en suiker geven, goed door elkaar doen en 3 keer roeren per dag.

Dag 10:  Herman goed doorroeren, in 5 porties verdelen en 4 porties weggeven aan vrienden.

Herman heeft weer honger, weer melk suiker en meel erbij + 2 eieren, alles heel goed kloppen. Als ‘Herman’ goed geklopt is kan er wat chocolade bij en gekruimelde noten. Het beslag in een bakvorm doen en dan 1uur en een kwartier bakken en dan moet ‘Herman’ klaar zijn om opgegeten te worden.

Arme Herman !

Dat was dus even de geschiedenis van ‘Herman’.  Ik ga terug naar vrijdag…

Ik zou dus naar Hoorn met de bus, de “Interliner”, die reed rechtstreeks naar Hoorn. Dat vond ik makkelijk, hoefde ik niet over te stappen. Maar eerst was ik weer naar huis terug gelopen om mijn portemonnee te halen…

‘Herman’ moest die dag wel eten hebben maar ik moest  de andere bus weer halen, anders kwam ik te laat in Hoorn. Ik had even wat tijd voordat ik weer naar de bus moest en had mijn goede trui en broek al aan. Ja, je gaat uit zaterdag, ik was dus netjes gekleed. Ik pak mijn portemonnee en zie ‘Herman’ staan op het aanrecht. Ach ik geef ‘Herman’ vlug toch even zijn meel, suiker en melk . Ik kan niet bij het meel ( had de theedoek al van ‘Herman’ afgehaald), ik pak een lange vork, waar ik altijd vlees aan prik, ga in de kast achter de pot meel met de vork ,ik haal hem naar voren en ja hoor, de pot bloem valt naar beneden, neemt in zijn val een doosje waarin roomboter inzit en natuurlijk dat plonst in ‘Herman’…

Nou, de ellende  was niet te overzien ! Mijn jas die ik nog aan had, zat onder ‘Herman’, mijn zwarte lange broek, onder ‘Herman’, mijn glimmende schoenen, onder ‘Herman ! Nou ik zal maar niet vertellen wat ik even bromde, het was niet veel goeds. Ik kon ‘Herman’ wel met bak en al in de container gooien ! En ik moest nog steeds de bus halen, ik had nog 7 minuten de tijd… U weet misschien wat aangemaakt meel doet, het word beton ! Zo goed en zo kwaad als het ging maakte ik me schoon. Ook het aanrecht, want ik kon het toch niet laten om ‘Herman ‘dood te laten gaan. Dus even goed ‘Herman’ zijn eten gegeven, even goed doorgeroerd en dan vliegensvlug, met portemonnee, op naar het station en dan de bus naar Hoorn. Er gebeurde onder weg nog van alles, dus het  wordt vervolgd !

Eliza

Mijn zus en ik

Mijn zus Kitty en ik schelen anderhalf jaar in leeftijd. Ik ben ouder dus.

Mijn broer Rien scheelt ook anderhalf jaar weer met mij, hij dus ouder.

Ja dat moet ik er even bij vermelden, anders komt mijn verhaal niet tot zijn recht.

Want ik vond dat altijd zeer oneerlijk, dat mijn broer Rien wel later naar bed mocht, omdat hij ouder was, maar mijn zus en ik moesten altijd gelijk naar bed. Mijn moeder maakte van ons ook altijd een tweeling, misschien heeft u die ervaring ook wel meegemaakt ? Mijn moeder maakte alle kleren zelf, dus twee dezelfde rokken twee dezelfde jurken, alles dus dubbel. Nu was ik vroeger best een sloddervos, nu iets minder, maar mijn zus Kitty daarentegen, super netjes.

Ja, hoe zusjes zo kunnen verschillen… Het wou dus wel eens voorkomen, dat ik iets gemorst had en dan gauw de bloes van mijn zus aantrok en mijn gemorste bloes in  haar kastkant hing, (we hadden allebei een kant van de kast.) Nou, als mijn zus dan gauw iets aan wou trekken, kon het zijn dat het niet schoon was ! Nu vind ik het schandalig, maar toen had ik er geen problemen mee. Mijn zus kon daar razend om zijn en terecht natuurlijk.

Maar ‘s avonds in bed – wij sliepen ook samen in een twijfelaar, net geen tweepersoonsbed – vochten wij dat nog wel eens uit, met woorden dan, maar werden dan toch steeds nijdiger op elkaar. Dan ging mijn zus breeduit in bed liggen, dus had ik een klein plekje en ik kon  haar vreselijk kwaad maken als ik dan een pepermuntje at, want dan ging ik expres hard kauwen en dat kraakte dan behoorlijk . 

We waren zó aan het bakkeleien dat mijn vader het spuugzat was. Hij kwam met zijn timmermanspotlood, duwde ons allebei een kant op en zette op het heldere witte onderlaken, een kaarsrechte streep in het midden en we mochten er vast niet overheen komen. Dat durfden we ook niet, want als ons vader zich ergens mee ging bemoeien, dan hadden we het wel bont gemaakt hoor ! Mijn pepermuntjes werden ingenomen en zo moest de rust terug keren…

Eliza

20-09-2007 om 00:45 geschreven door Eliza