Archief

We waren op het eiland 'Pag'
het was daar schitterend, die dag
 was het 32 graden, lekker warm dus.

  

  

  

  

De broer van mijn vriend en zijn vrouw waren
 ook met de camper in Joegoslavië. Daar zijn
we toen twee dagen mee opgetrokken.
Eliza

  

  

  

 

Eliza
Laatste foto, zo zagen mijn voeten eruit,
,door de warmte en het zitten in de auto werden ze super dik.

  

  

  

  

Eliza

  

  

  

  

Eliza

In voormalig Joegoslavië waren veel zwerf honden, dat vond ik heel erg, maar deze hond lag aan een klein stukje kettig in de zon, een heel klein hokje als eventuele schuilplaats, ik weet niet wat ik zieliger vond.
Je ziet hele armoedige huizen, maar ook hele mooie grote huizen, grote verschillen. Prachtig uitzicht over een valei. De berg was ook reuzachtig.
Eerste foto is een eethuisje, we wilden een snellehap dus we namen een hamburger, die was echt niet te eten, zonde.

  


Eliza

  

  

  

Eliza

Het stormt

Het is echt al weer een tijdje geleden dat het zo gestormd heeft. Het is bar en boos, moest net en tuinstoel uit mijn nieuwe tuintje halen. Hij was er achterover in geklapt, boven op  mijn bolchrysant , ja daar doe ik het niet voor.  Ik kijk nu net uit het raam de prullenbak  is open gewaaid, als ik dat laat zitten is de prullenbak morgen vol water, maar het is niet erg aanlokkelijk om nu naar buiten te gaan. Wauw de wind staat precies op het huis, moeilijk om de deur open te maken, de prullenbak is dicht daar heb ik wat opgezet, mijn tuinklompjes naar binnen anders regen die ook vol. Ik heb een vest aangedaan, ik denk wel zal ik de kachel aan doen? maar ik ga straks tv kijken in mijn slaapkamer, dan kruip ik gewoon lekker onder de dekens.

Mijn vriend heeft opgebeld dat hij weer zonder ongelukken thuis is gekomen, hij moet drie uur rijden, en het heeft onderweg ook gestormd, toen hij belde was er hier nog weinig aan de hand , kan ik nu niet meer zeggen.

Eliza

                                                                
  De uitkijk toren weerspiegeld
               in het water.

Vandaag 23 Septembert

Vandaag de tuin nog even nagelopen, ik ben er nog  lang niet, het terras moet nu nog schoon  gemaakt worden tussen de tegels moet het gras er uit gehaald worden. Maar dat  is voor latere zorg, ik heb even genoeg van tuinieren.

Vandaag heb ik een overwinning op mij zelf gehaald. Ik ben met mijn vriend op de hoge uitkijktoren geweest. Ik heb hoogte vrees, dacht met mijn wrakkige knieën dat red ik nooit. Voor dat ik die kijkoperaties aan mijn knieën kreeg zei mijn vriend als een grap:

”als jij geholpen bent aan je knieën gaan wij die uitkijktoren op”

Nu ben ik al en tijd geleden geholpen, iedere keer als we langs de uitkijk toren liepen zei hij:

“Ben je al zo ver”.

Daar heb ik vandaag een eind aan gemaakt, we liepen er langs en daar kwam het weer:

”en zullen we?”

“ja dat is goed,kom mee.”

Nou daar keek hij wel een beetje van op, wij eerst de berg op waar de toren bovenop stond. Toen had ik al zo wat een appelflauwte ik had geen adem meer. Er stond een bankje, vriend al een beetje grijnzen zo van:

”die gaat zitten en we kunnen weer terug”

Niet dus, ik was uitgepuft en toen begon de klim naar boven. Arme Rocky die moest ook mee naar boven, die loopt nooit trappen maar nu wel. Ik ben bang dat hij morgen met een paar manke pootjes voor mijn staat, mij verwijtend aan kijkend:

”dat is jouw schuld”

Wat was ik blij dat er boven op de toren ook een bank stond daar viel ik amechtig op, maar !! ik heb het gered, het uitzicht was mooi, naar beneden was minder, ik keek steeds tussen traptreden door naar beneden. De berg weer af vond ik het moeilijkst, ik ben zijwaarts er afgelopen hele kleine stapjes.

Toch ben ik dik tevreden over mijzelf.

Eliza