Februari


Februari
Wat dappere krokussen
priemen naar boven
en richten hun kelkje naar de waterzon.
Die harde klonter aarde
houdt hen niet meer tegen,
zij hebben het licht gevoeld
en kunnen hopen.
En ook mijn hart hoopt met hen mee
en bloeit voorzichtig open,
heel schuchter nog.
Bang voor de noordenwind,
die alles plots wegmaaien kan,
ineenkrimpen laat
dat eerst, tere, dappere blad.
De wind
neemt herfstresten met zich mee
en strooit de lege luchten vol
met zin en zucht naar lente lucht.
Waar blijf je toch?
Kristel D'Huysser




















