Vrijdag 22 juni 2012
33ste Nacht van Vlaanderen, georganiseerd door vzw De Nacht (311)
Met Annemie en Mark kwam ik daar voorspoedig aan (Mark vond net nog een parkeerplaats in de buurt) en we zochten ons een plaatsje in een van de twee "gelagzalen" van zaal De Mast. Terwijl Mark bekenden ging groeten en Mieke onze omslagen haalde, keek ik er op toe dat we onze zitplaatsen niet kwijt speelden. Onder het genot van een drank zonder alcohol, maakten we ons klaar voor de tocht.
Zoals voorgaande jaren mochten eerst de lopers vertrekken en dan de wandelaars. Ik vind het nog altijd spijtig dat wij (die voor 42 of 100 km kozen) eerst 5 km achter spelende kinderen, buggy's en ongecontroleerd zigzaggende honden (10 km) moesten blijven "hangen". Die zigzaggende honden hadden overigens een andere wandelaarster ten val gebracht, mij liepen ze voor de voeten terwijl ik aan 't bijkletsen was met Julika (42 km). Eens die korte-afstandwandelaars de omloop van de langere afstanden moesten verlaten, ging het wat vlotter langs dezelfde controleplaatsen maar hier en daar een ander stuk traject.
In de rustpost na 21 km trok ik mijn kousen uit want die waren niet alleen vochtig maar vooral vuil (opgedroogde aarde) van in een modderplasje te stappen. Toen we in Beernem aankwamen, bezochten we alle 3 de post van het Rode Kruis: Mark had enkel een schaar nodig om tape af te snijden, Mieke had stramme spieren van de kou (en van haar tempo wat op 't mijne af te stemmen) en ik had blaren aan de voeten (van met blote voeten in de sandalen te gaan). We besloten dan alle 3 om er de brui aan te geven (Mark had ook al last van zijn rug door een eerdere blessure die niets met wandelen te zien heeft). Onze broodjes hadden we al op en we dronken nog wat koffie terwijl we wachtten op het minibusje om ons en onze bagage terug naar Torhout te brengen.
Zoals voorgaande jaren mochten eerst de lopers vertrekken en dan de wandelaars. Ik vind het nog altijd spijtig dat wij (die voor 42 of 100 km kozen) eerst 5 km achter spelende kinderen, buggy's en ongecontroleerd zigzaggende honden (10 km) moesten blijven "hangen". Die zigzaggende honden hadden overigens een andere wandelaarster ten val gebracht, mij liepen ze voor de voeten terwijl ik aan 't bijkletsen was met Julika (42 km). Eens die korte-afstandwandelaars de omloop van de langere afstanden moesten verlaten, ging het wat vlotter langs dezelfde controleplaatsen maar hier en daar een ander stuk traject.
In de rustpost na 21 km trok ik mijn kousen uit want die waren niet alleen vochtig maar vooral vuil (opgedroogde aarde) van in een modderplasje te stappen. Toen we in Beernem aankwamen, bezochten we alle 3 de post van het Rode Kruis: Mark had enkel een schaar nodig om tape af te snijden, Mieke had stramme spieren van de kou (en van haar tempo wat op 't mijne af te stemmen) en ik had blaren aan de voeten (van met blote voeten in de sandalen te gaan). We besloten dan alle 3 om er de brui aan te geven (Mark had ook al last van zijn rug door een eerdere blessure die niets met wandelen te zien heeft). Onze broodjes hadden we al op en we dronken nog wat koffie terwijl we wachtten op het minibusje om ons en onze bagage terug naar Torhout te brengen.
Geschreven door Helga om 00:00