Berichten van 1 maart 2010 tot 7 maart 2010

Eens terug uit Lommel bij Annemie thuis besloten wij twee om nog eens langs te gaan in haar geboorteplaats, Mere. Maar vertrekken deden we wel van de rustplaats te Vlekkem, omdat Annemie voorzag dat daar misschien gemakkelijker parkeerplaats te vinden was dan in het industriepark. En inderdaad, we konden nog naast elkaar parkeren.

Binnen in de zaal troffen we onze wandelmaten van de Kadees die daags voordien aan 25 km genoeg hadden in Lommel. Hier waren ze druk in de weer: Lucia achter de toog (met o.a. Ellen en Werner), Conny in de keuken en Geert aan ’t afruimen (daarvoor had hij nog een collega). Lucia beloofde ons elk een potje rijstpap te reserveren en wij wandelden naar Mere om in een der hallen onze inschrijvingskaart te kopen en meteen ons boekje te laten afstempelen. “Mijn” clubvoorzitter Herman trakteerde ons op een warme drank en toen die op was (en hij met andere Sportvrienden aan een andere tafel aan het babbelen was), volgden wij het parcours terug van 6 km (voorzien voor buggy’s en rolstoelen, dus modder riskeerden we hier ook niet) via de kerk van Ottergem naar Vlekkem, waar onze maten nog steeds echt druk in de weer waren. Lucia haastte zich naar de keuken om onze twee potjes rijstpap, de bruine suiker stond aan de stand met de soep. Ik vond intussen twee vrije zitplaatsen en Annemie bracht het potje bruine suiker mee. We lieten ons de rijstpap smaken, wat lekker, zeg !!! Omdat we omzeggens meer dan 24 uur niet echt geslapen hadden, namen we afscheid van onze makkers en elkaar, en gingen elk ons weegs naar huis.

Ook hier was het zonnig maar nog steeds koud.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.be/9470hvds/Papeterstocht10

Deze keer kwam ik in De Soeverein te Lommel aan met Annemie en Mark, de reden daarvoor blijft lekker tussen ons drieën. We schreven ons in voor de volle pot van 100 km, jawel, geen 30 maar 20 uren wandelen en rusten. Bij mijn inschrijving vroeg baankapitein Louis of ik seingeefster wou zijn, OK dan maar, als je er ene te kort kwam (dat toch liever dan “laatste man/vrouw”).

De eerste lus leidde ons langs het kanaal en door de Lommelse Sahara met een wagenrust aan de bekende voetgangersbrug en een caférust in Heuvelhof. Terug in de startplaats haalde ieder zich een koude schotel met vlees en groente.

De tweede lus leidde langs de Lommelse Sahara en het Duits kerkhof met een wagenrust aan het station van Lommel (nabij Kattenbos, ons bekend van een andere euraudax-wandeling) en een caférust bij De Mulder, ook al bij Kattenbos. Op zoektocht naar het WC vond ik achteraan nog een zaaltje met ruim zitplaats dus verlieten Annemie, Mark en ik de toog en gingen daar zitten, waar we zicht hadden op drie welgevulde vogelkooien. Toen Louis voor vertrekken had gefloten kwam de uitbater vertellen dat hij elders nog 50 van die mooie vogels zitten heeft, maar ja, we konden dus niet blijven luisteren. In de Soeverein haalden we ons een mok soep en een hoofdschotel bestaande uit kroketten, erwten en wortelen en een kippenfilet (veronderstel ik, want ik had genoeg aan kroketten en groente).

Toen we voor een zesde keer langs het station van KVSK United (voorheen SK Lommel) gingen - de startplaats ligt er dan ook niet ver vandaan - viel er eigenlijk nauwelijks nog te fotograferen, maar ik denk dat ik dat de vorige edities al had gedaan... We hadden dan geen caférusten meer maar wagenrusten aan de brug Blauwe Kei en in Moffel alvorens in de Soeverein een bord spaghetti te halen.

We vatten dan de laatste lus aan en hielden halt aan het brugje van (wat ik vermoed parochie) Kolonie en te Luijksgestel (net de nationale grens over), maar dan in het natuurdomein. Intussen was vooral de vrieskou gespreksonderwerp nummer 1 want het vroor vijf graden, maar door de even ijskoude wind voelde het nog kouder aan.

Nog voor 7 uur ’s morgens kwamen we terug aan in de startzaal waar geen trofeeën uit te reiken waren, Louis deelde een dankgeschenkje aan de seingevers toen zij lamp en armband indienden, dank je wel, Louis, ’t zal me smaken ! Even later vertrokken Mark (aan het stuur), Annemie en ik uit Lommel.

Naderhand vernam ik dat dit de laatste organisatie was van Lommel, wie goesting heeft om deze datum over te nemen, gelieve contact op te nemen met Euraudax België.

Het was dus berekoud maar wel zonnig en ’s nachts kregen we een flink sterrenfirmament en een halve maan te zien.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.be/9470hvds/EuraudaxLommel10

Daar aangekomen was het aan het regenen en het zou niet meer ophouden. Deze keer had Herman het gemakkelijker gevonden om terug te keren naar de startzaal, het Koninklijk Atheneum. Ik dacht eerst voor 16 km te vertrekken, er was toch tijd genoeg, maar eens buiten zag het er naar uit dat er van wandelplezier niet veel in huis zou komen, zodanig als het regende. Ik liet de 1 dan vallen en koos voor de kortste afstand. De eerste keer dat ik kon kiezen tussen verhard en natuurlijk koos ik toch voor het laatste. Het terrein was daar plat dus ik dacht dat het niet veel kwaad kon. Omdat het zo’n bescheiden afstand was, bleef ik dicht in de buurt van het centrum met een passage langs de Dender, daar waar de woonboten aangemeerd lagen, het Abtenhuis, het Administratief Centrum met een standbeeld ervoor, en zo kwam ik in de rustpost, fuifzaal De Spiraal. Daar stonden de drie reuzen te pronken, en kletste ik wat met Sportvriend Robert en met Padstappers Dany “Digital” aan de bonnetjesverkoop en met Viviane achter de toog. Ik ging dan terug naar de school langs de kerk van de Paters Jozefieten. Wat verder, op een schoolkoer, stonden medewerkers jenevers uit te schenken, zoals vorige maand koos ik voor de chocosmaak. Van daar restte mij nog 1 km en ik kwam kleddernat van de regen terug in de tent, waar ik ’s middags mijn sporttas had gezet. Ik trok een droge wandelbroek en mijn wandelsandalen aan, teneinde netjes in de bus te zitten, maar daar had ik nog een ruim uur voor, wat ik doorbracht bij Julienne, Denise en Etienne, wat later kwam ook Yvette aan. Overigens kreeg iedereen bij afgifte van zijn controlekaart de gebruikelijke zelfklevers en een klein brood. Voor we naar de bus gingen, kocht ik me nog een zak met 6 ter plaatse gebakken mattentaarten (om mee op kantoor te trakteren ). En zo werd het vijf uur in de namiddag, en keerden we terug naar Welle waar we ’s morgens onze auto hadden zien staan.

Het weer was helemaal slecht met regen en harde wind, blijkbaar trok de storm Xinthia over Europa.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.com/9470hvds/NWDGbergen10

In Welle (niet in Denderleeuw wegens carnaval) stond de bus al te wachten, met voorzitter Herman aan het stuur (hij is gewend met bussen te rijden, al is dat nu niet zijn job), maar we gingen nog niet meteen weg, nog niet iedereen was aangekomen. Eens ingestapt kreeg iedereen zijn waarborg van 5 EUR terug, daar konden we dan later iets mee drinken en/of eten. De busreis en de inschrijving werden namelijk betaald door de club, zoals gewoonlijk bij de Aktivia Nationale Wandeldag.

Eens in Herne aangekomen, stopte Herman de bus en kreeg van Marktrotter Johnny een omslag met parcours. We stapten uit en Herman moest naar de busparking, een ruime 10 km verder. Wat later belde hij naar Yvette: de auto welk hij naar de parking volgde, was meteen weer weg en daar stond hij dan… Hij was verondersteld naar de naburige controlepost te gaan en daar te wachten tot hij ons terug zou komen halen, intussen had hij wel consumptiebons voor een natje en een droogje. Maar als clubvoorzitter ging hij natuurlijk liever wandelen. In de zaal zelf zochten wij de oplossing en we vonden toch iemand bereid om Herman in de controlezaal op te pikken en naar de startzaal te voeren. Ondertussen was ik ook vertrokken om te wandelen en ik koos voor de 13 km, want ik had geen zin me te haasten en wie weet bleef ik wat hangen in de rustpost? Die rustpost bereikte ik na zo’n 7 km via het station, het centrum van Herne met nieuw beeld in de straat, de Galgedries en Kokejane. Daartussen had ik J.-P. Declerck ingehaald, hij volgde het parcours van 32 km (de maximumafstand) om nadien een verslag en een fotoreportage te kunnen leveren aan de Wandelgazette.

In de rustpost, een schooltje, trof ik enkele Sportvriendinnen en bleef wat bij hen kletsen. We vertrokken ook verder maar ik had nog het audax-tempo (6 km/h) in de benen en ik liet ze weldra achter. Ik passeerde zo de Boesmolen (die niet maalde), de Rankhove en de Liezebeekwijk. Ik had dan nog ruim tijd om twee belegde broodjes door te spoelen met een warme chocomelk en een door Yvette getrakteerde donkere Kartuizer. Wel een mooi glas, maar de inhoud is niet zozeer mijn gading.

Tegen half één zaten we allemaal in de bus en konden we verder naar Geraardsbergen voor ons tweede bezoek van de Nationale Wandeldag. Het weer was wisselvallig met wat regen, doch gelukkig niet constant, dat was wel de wind.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.com/9470hvds/NWDHerne10

De wandeling begon deze keer in het station van Brussel Noord en daar, bij de trappen naar de ondergrondse tram, stonden Lydia en Yves paraat met de inschrijvingsformulieren en de parcoursblaadjes. De tram kwam niet om 09:30 uur maar tien minuten later aan en baankapitein Antoine kwam ons halen, terwijl de groep een eindje verder stond te wachten.

De eerste 7 kilometer leidden ons door het centrum met o.a. het Martelarenplein (waar de Vlaamse regering werkt), enkele huizen ontworpen door Victor Horta (o.a. het stripmuseum), enkele winkelgalerijen, het Sint-Katelijneplein met de kerk en de afzonderlijke toren, de bedding van de Zenne (maar volgens Antoine stroomt de Zenne daar niet). Even verder kwamen we aan taverne Plattesteen, waarbij “steen” verwijst naar een vroeger gebouw uit steen, aan de Kolenmarkt. 8,5 km verder wandelen, langs fraai beschilderde smalle gevels, de Grote Markt, de Kleine Zavel met diverse pralinewinkels, het Egmontpark, de Louizalaan (vanwaar de vergulde koepel met kroontje van het Justitiepaleis te zien is), het Jean-Felix Hap-park te Etterbeek, voerden ons naar het Jourdanplein met de bekende frituur voor een tweede caférust. Café l’Espérance gaf geen hoop op voldoende zitplaats voor iedereen en met vooral West-Vlamingen ging ik naar een ander café. Dan restten ons nog een krappe 10 km tot het eind (het clubhuis van de MIVB) door het Jubelpark en het kerkhof van Brussel.

Voor wie een warme maaltijd had besteld en betaald, wachtte een grote visstick met groenten, aardappelen en tartaarsaus. Nadien volgde de algemene vergadering en een bestuursvergadering (dit zonder mij) met een Nederlandse vertegenwoordiging.

Het begon met wat regen maar het werd nadien droog en zelfs zonnig, koud was het niet echt.