Archief

Deze keer kwam ik in De Soeverein te Lommel aan met Annemie en Mark, de reden daarvoor blijft lekker tussen ons drieën. We schreven ons in voor de volle pot van 100 km, jawel, geen 30 maar 20 uren wandelen en rusten. Bij mijn inschrijving vroeg baankapitein Louis of ik seingeefster wou zijn, OK dan maar, als je er ene te kort kwam (dat toch liever dan “laatste man/vrouw”).

De eerste lus leidde ons langs het kanaal en door de Lommelse Sahara met een wagenrust aan de bekende voetgangersbrug en een caférust in Heuvelhof. Terug in de startplaats haalde ieder zich een koude schotel met vlees en groente.

De tweede lus leidde langs de Lommelse Sahara en het Duits kerkhof met een wagenrust aan het station van Lommel (nabij Kattenbos, ons bekend van een andere euraudax-wandeling) en een caférust bij De Mulder, ook al bij Kattenbos. Op zoektocht naar het WC vond ik achteraan nog een zaaltje met ruim zitplaats dus verlieten Annemie, Mark en ik de toog en gingen daar zitten, waar we zicht hadden op drie welgevulde vogelkooien. Toen Louis voor vertrekken had gefloten kwam de uitbater vertellen dat hij elders nog 50 van die mooie vogels zitten heeft, maar ja, we konden dus niet blijven luisteren. In de Soeverein haalden we ons een mok soep en een hoofdschotel bestaande uit kroketten, erwten en wortelen en een kippenfilet (veronderstel ik, want ik had genoeg aan kroketten en groente).

Toen we voor een zesde keer langs het station van KVSK United (voorheen SK Lommel) gingen - de startplaats ligt er dan ook niet ver vandaan - viel er eigenlijk nauwelijks nog te fotograferen, maar ik denk dat ik dat de vorige edities al had gedaan... We hadden dan geen caférusten meer maar wagenrusten aan de brug Blauwe Kei en in Moffel alvorens in de Soeverein een bord spaghetti te halen.

We vatten dan de laatste lus aan en hielden halt aan het brugje van (wat ik vermoed parochie) Kolonie en te Luijksgestel (net de nationale grens over), maar dan in het natuurdomein. Intussen was vooral de vrieskou gespreksonderwerp nummer 1 want het vroor vijf graden, maar door de even ijskoude wind voelde het nog kouder aan.

Nog voor 7 uur ’s morgens kwamen we terug aan in de startzaal waar geen trofeeën uit te reiken waren, Louis deelde een dankgeschenkje aan de seingevers toen zij lamp en armband indienden, dank je wel, Louis, ’t zal me smaken ! Even later vertrokken Mark (aan het stuur), Annemie en ik uit Lommel.

Naderhand vernam ik dat dit de laatste organisatie was van Lommel, wie goesting heeft om deze datum over te nemen, gelieve contact op te nemen met Euraudax België.

Het was dus berekoud maar wel zonnig en ’s nachts kregen we een flink sterrenfirmament en een halve maan te zien.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.be/9470hvds/EuraudaxLommel10

Daar aangekomen was het aan het regenen en het zou niet meer ophouden. Deze keer had Herman het gemakkelijker gevonden om terug te keren naar de startzaal, het Koninklijk Atheneum. Ik dacht eerst voor 16 km te vertrekken, er was toch tijd genoeg, maar eens buiten zag het er naar uit dat er van wandelplezier niet veel in huis zou komen, zodanig als het regende. Ik liet de 1 dan vallen en koos voor de kortste afstand. De eerste keer dat ik kon kiezen tussen verhard en natuurlijk koos ik toch voor het laatste. Het terrein was daar plat dus ik dacht dat het niet veel kwaad kon. Omdat het zo’n bescheiden afstand was, bleef ik dicht in de buurt van het centrum met een passage langs de Dender, daar waar de woonboten aangemeerd lagen, het Abtenhuis, het Administratief Centrum met een standbeeld ervoor, en zo kwam ik in de rustpost, fuifzaal De Spiraal. Daar stonden de drie reuzen te pronken, en kletste ik wat met Sportvriend Robert en met Padstappers Dany “Digital” aan de bonnetjesverkoop en met Viviane achter de toog. Ik ging dan terug naar de school langs de kerk van de Paters Jozefieten. Wat verder, op een schoolkoer, stonden medewerkers jenevers uit te schenken, zoals vorige maand koos ik voor de chocosmaak. Van daar restte mij nog 1 km en ik kwam kleddernat van de regen terug in de tent, waar ik ’s middags mijn sporttas had gezet. Ik trok een droge wandelbroek en mijn wandelsandalen aan, teneinde netjes in de bus te zitten, maar daar had ik nog een ruim uur voor, wat ik doorbracht bij Julienne, Denise en Etienne, wat later kwam ook Yvette aan. Overigens kreeg iedereen bij afgifte van zijn controlekaart de gebruikelijke zelfklevers en een klein brood. Voor we naar de bus gingen, kocht ik me nog een zak met 6 ter plaatse gebakken mattentaarten (om mee op kantoor te trakteren ). En zo werd het vijf uur in de namiddag, en keerden we terug naar Welle waar we ’s morgens onze auto hadden zien staan.

Het weer was helemaal slecht met regen en harde wind, blijkbaar trok de storm Xinthia over Europa.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.com/9470hvds/NWDGbergen10

In Welle (niet in Denderleeuw wegens carnaval) stond de bus al te wachten, met voorzitter Herman aan het stuur (hij is gewend met bussen te rijden, al is dat nu niet zijn job), maar we gingen nog niet meteen weg, nog niet iedereen was aangekomen. Eens ingestapt kreeg iedereen zijn waarborg van 5 EUR terug, daar konden we dan later iets mee drinken en/of eten. De busreis en de inschrijving werden namelijk betaald door de club, zoals gewoonlijk bij de Aktivia Nationale Wandeldag.

Eens in Herne aangekomen, stopte Herman de bus en kreeg van Marktrotter Johnny een omslag met parcours. We stapten uit en Herman moest naar de busparking, een ruime 10 km verder. Wat later belde hij naar Yvette: de auto welk hij naar de parking volgde, was meteen weer weg en daar stond hij dan… Hij was verondersteld naar de naburige controlepost te gaan en daar te wachten tot hij ons terug zou komen halen, intussen had hij wel consumptiebons voor een natje en een droogje. Maar als clubvoorzitter ging hij natuurlijk liever wandelen. In de zaal zelf zochten wij de oplossing en we vonden toch iemand bereid om Herman in de controlezaal op te pikken en naar de startzaal te voeren. Ondertussen was ik ook vertrokken om te wandelen en ik koos voor de 13 km, want ik had geen zin me te haasten en wie weet bleef ik wat hangen in de rustpost? Die rustpost bereikte ik na zo’n 7 km via het station, het centrum van Herne met nieuw beeld in de straat, de Galgedries en Kokejane. Daartussen had ik J.-P. Declerck ingehaald, hij volgde het parcours van 32 km (de maximumafstand) om nadien een verslag en een fotoreportage te kunnen leveren aan de Wandelgazette.

In de rustpost, een schooltje, trof ik enkele Sportvriendinnen en bleef wat bij hen kletsen. We vertrokken ook verder maar ik had nog het audax-tempo (6 km/h) in de benen en ik liet ze weldra achter. Ik passeerde zo de Boesmolen (die niet maalde), de Rankhove en de Liezebeekwijk. Ik had dan nog ruim tijd om twee belegde broodjes door te spoelen met een warme chocomelk en een door Yvette getrakteerde donkere Kartuizer. Wel een mooi glas, maar de inhoud is niet zozeer mijn gading.

Tegen half één zaten we allemaal in de bus en konden we verder naar Geraardsbergen voor ons tweede bezoek van de Nationale Wandeldag. Het weer was wisselvallig met wat regen, doch gelukkig niet constant, dat was wel de wind.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.com/9470hvds/NWDHerne10

De wandeling begon deze keer in het station van Brussel Noord en daar, bij de trappen naar de ondergrondse tram, stonden Lydia en Yves paraat met de inschrijvingsformulieren en de parcoursblaadjes. De tram kwam niet om 09:30 uur maar tien minuten later aan en baankapitein Antoine kwam ons halen, terwijl de groep een eindje verder stond te wachten.

De eerste 7 kilometer leidden ons door het centrum met o.a. het Martelarenplein (waar de Vlaamse regering werkt), enkele huizen ontworpen door Victor Horta (o.a. het stripmuseum), enkele winkelgalerijen, het Sint-Katelijneplein met de kerk en de afzonderlijke toren, de bedding van de Zenne (maar volgens Antoine stroomt de Zenne daar niet). Even verder kwamen we aan taverne Plattesteen, waarbij “steen” verwijst naar een vroeger gebouw uit steen, aan de Kolenmarkt. 8,5 km verder wandelen, langs fraai beschilderde smalle gevels, de Grote Markt, de Kleine Zavel met diverse pralinewinkels, het Egmontpark, de Louizalaan (vanwaar de vergulde koepel met kroontje van het Justitiepaleis te zien is), het Jean-Felix Hap-park te Etterbeek, voerden ons naar het Jourdanplein met de bekende frituur voor een tweede caférust. Café l’Espérance gaf geen hoop op voldoende zitplaats voor iedereen en met vooral West-Vlamingen ging ik naar een ander café. Dan restten ons nog een krappe 10 km tot het eind (het clubhuis van de MIVB) door het Jubelpark en het kerkhof van Brussel.

Voor wie een warme maaltijd had besteld en betaald, wachtte een grote visstick met groenten, aardappelen en tartaarsaus. Nadien volgde de algemene vergadering en een bestuursvergadering (dit zonder mij) met een Nederlandse vertegenwoordiging.

Het begon met wat regen maar het werd nadien droog en zelfs zonnig, koud was het niet echt.

Sint-Maria-Horebeke ligt niet zo ver vandaan van Elst waar ik vorige week wandelde en dat heb ik halverwege de wandeling gemerkt. Toen ik in parochiezaal De Kroon aankwam, zaten mijn vrienden Annemie en Mark er een kop koffie te nuttigen (en ik dan ook ), daarna trakteerde Annemie op een zelfgestookt hartverwarmertje. Zo waren we wat opgewarmd voor de maximum afstand van 18 km. Deze omloop leidde langs de Armekleie naar Heuvelgem (waar die naam vandaan komt, hebben we gemerkt ), waar de hoeve ’t Hof van Vlaanderen staat, naar Elst waar een controle was voorzien. Het zaaltje dat men daarvoor boekte was eigenlijk wat klein want wij moesten er nog eens terug keren voor de tweede passage, maar ja, ’t is gemakkelijker gezegd dan gedaan om een ruime zaal te vinden die toevallig vrij is en waarvoor de organisatie niet te diep in de kas moet graaien.

Daar dronken we iets warms voor de lus aan te vatten. Over vooral modderige veldwegen gingen we langs Smissenhoek, Dompels en Boekendries terug naar Elst. Deze keer opteerden we voor een pauze in een café. Toen ik de bestelling doorgaf aan de toog, bleek de kroegbaas enkel Frans te spreken… Bovendien moest Mark extra om zijn glaasje advocaat bij de koffie vragen, deed dat wel bij een Nederlandstalige dame die er hielp.

We gingen dan terug naar Sint-Maria-Horebeke, ook nu via modderpaden en enkele openbare wegen, met evengoed hellende als dalende wegen en we waren alle drie blij dat we terug in de parochiezaal waren (Annemie en Mark hadden de dag voordien een zware +50-km-tocht gepleegd in Baasrode en omgeving).

Het weer was droog en koud tot we opgewarmd werden door de hellingen.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.be/9470hvds/SintMariaHorebeke10

Toen ik thuis vertrok, sneeuwde het, onderweg niet meer maar toen ik in Elst aankwam, sneeuwde het ook daar licht. Ook al omdat ik ’s namiddags verwacht werd voor de voorbereiding van het clubfeest, besloot ik 1 lus te stappen en koos aan de hand van de beschrijving voor de groene, omdat daar veel sprake was van straten, ik ging ervan uit dat ik weinig risico tot uitglijden liep.

Ik beging inderdaad vooral straten, soms wel smalle, en ook enkele paadjes, waar ik dan extra oplettend was. Het decor, na achterlaten van de kerk van Elst, is vooral landelijk, zeker buiten de bebouwde kom. Bij het terugkeren zag ik op een bestelauto de naam van een koffiebranderij, dat zal van de echtgenote van kunstenaar Panamarenko zijn, en de voordeur zowel als de garagepoort ogen kunstrijk.

Het weer was winters met die kleine sneeuwvlokjes, eerder bevroren regendruppels.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.be/9470hvds/Elst10

De boog moet niet altijd gespannen staan en ik koos er voor de omloop van 15 km. Tegen de tijd dat ik mijn inschrijvingskaart ging kopen, moet het al behoorlijk druk geweest zijn. Ik vroeg dus een “kaart met” (kaart met lidkaart, wil dat zeggen, en die lidkaart toonde ik ook spontaan). De medewerkster legde me een kaart op tafel en 1,10 EUR erboven op, waarop ik vroeg of ze mij trakteerde? Het zou de eerste keer geweest zijn dat ik betaald werd om te wandelen.

In alle geval, de gekozen omloop leidde vanuit Bruinbeke bij Wichelen langs het Galgenveld over de Schelde naar Uitbergen. Die brug werd ook gebruikt door mensen die van Uitbergen terug naar Bruinbeke wandelden, zoals Kadee Marnik met wie ik een babbeltje sloeg. In Uitbergen had ik twee keer mijn controlekaart te laten afstempelen want daar was een lus voorzien. Omdat ik er niemand zag die ik goed kende, bleef ik er ook niet langer dan nodig en begon meteen aan die lus langs Slot en het Heisbroek, om dan terug in de enige rustplaats terecht te komen. Na nog een stempel ging ik dus naar Bruinbeke terug via de Nederkouter en een lang stuk langs de Schelde tot aan Galgenveld, waar ik dan ook een veldweg mocht betreden, zo zag je de moddersporen van Aubange niet meer zo duidelijk. Via Kolkte en de Sint-Jozefskapel bereikte ik opnieuw de startplaats waar ik besloot geen pannenkoeken meer te eten, ’t was kort na 11 en dat is te kort tijd bij mijn middagmaal thuis.

Het weer was net als gisteren zonloos maar tenminste droog en niet te koud.

Het was de eerste keer dat ik in deze streek kwam wandelen, in gezelschap van Paul en Rudolf. Toen we er aan kwamen, was Café des Sports nog gesloten, maar gelukkig was een sandwicherie aan het station al open, en daar vonden we enkele wandelaars die er iets aten en dronken. Na een poosje, mijn warme chocomelk was nog halverwege, kwam Frans zeggen dat het café open was, maar we haastten ons niet (Paul was nog een baguette Dagobert aan het verorberen, en dan wachtte nog een taartje), al ging Rudolf, wiens koffie al op was, erheen met de doos met inschrijvingsbenodigdheden. Nadat ook Paul en ik het onze binnengespeeld hadden, gingen we er ook heen, en Rudolf had ons al een geschikte plaats aan de rand van een tafelrij gereserveerd (zoals hij had ik ook nog wat bagage bij).

Bij de inschrijving kregen we van organisator en baankapitein Didier een overzicht van de tussenafstanden en bevoorradingsplaatsen, daar stond per lus van 25 km ook een profielschets van de wandeling op. Zo merkten we dat vooral de eerste lus aanspraak zou maken op onze beenspieren. Er waren drie hellingen voorzien van respectievelijk 4,9, 5,2 en 7,6 % gepland, net voor de eerste en halverwege de derde was bevoorrading voorzien, beide op het grondgebied van Musson. De wandeling verliep grotendeels langs goed begaanbare wegen, maar eens de gemeente Mont-St.-Martin bereikt, gingen we het woud in en daar was natuurlijk nog niet alle sneeuw en ijs gesmolten en waar er dan gras was, lag die berm aflopend, dus zo simpel om daar op te wandelen was dat niet, dus moest men een goed spoor zoeken op het pad zelf. Hoe breed dat dan ook was, de sporen slingerden wat. De ene wandelaar was wat vaster te voet dan de andere en op het einde van het lange bospad wachtte baankapitein Didier op de hele groep. Hoewel ik moeite deed om niet te vallen (wat me ook lukte), ik was toch de laatste niet, had zelfs nog tijd om een paar foto’s te nemen, want Hans-Joachim kwam nog achter. Ik ging me dan nog gauw discreet verstoppen en toen ik van achter die boom kwam, was de groep weer vertrokken. Gelukkig waren we daar op een geasfalteerde weg gekomen, dus de groep inhalen was geen probleem. Even verder evenwel bereikten we alweer een natuurlijk pad en dat moesten we dan bergaf volgen. Bergaf op ijs en een beetje sneeuw met een slingerend spoor, ik was weer zeer voorzichtig en kreeg gelukkig een steunende arm van Marc (waarvoor dank!!), die blijkbaar een vastere voet heeft op ijs (hij woont dan ook in Andenne). Zo bereikten we voorspoedig de straten van Piedmont (“voet van de berg” ), het drielandenpunt met Frankrijk en G.H. Luxemburg en België. De spaghetti bolognese was waarlijk lekker (en de donkere Leffe had de juiste temperatuur) maar ik had aan een portie genoeg, ging van t-shirt verwisselen (van dat klimmen en glijden had ik het meerdere keren warm gekregen en vriezen deed het die dag niet) en nog wat uitrusten.

Voor de tweede lus, die van Messancy, was een helling van 6,5% voorzien met aan de top een eerste bevoorrading, hoewel het parcours nog wel steeg, hier en daar, maar niet zo uitgesproken. Ter gelegenheid van die eerste wagenrust trakteerde Marc op zijn verjaardag (twee dagen eerder) met schnaps van peren en/of mirabellen, die laatste vond ik nog het lekkerst. Tegen 17:45 uur waren we in de stad Athus waar nog een wagenrust georganiseerd was met een vleestaart. Voor Conrad, een echte vegetariër, had men een vervangend pakketje voorzien, en voor wie wou een kroesje Orval (dus een fles ging over zeker twee kroesjes leeg). Om terug naar Aubange te stappen, gingen we nog even langs de industriezone (“zoning commercial”) en de gewestweg naar het café.

De omlopen waren mooi en dat het ijs nog niet overal gesmolten is, daar kan Didier natuurlijk niet aan verhelpen, wel zorgde hij met zijn helpers voor een piekfijne culinaire verzorging (ontbijtkoeken tijdens de eerste wagenrust, fruitwafels op de tweede van de eerste lus, bananen tijdens de eerste wagenrust, vleeskoek en Orval tijdens de tweede wagenrust van de tweede lus). Het was overigens de tweede keer dat Didier deze tocht organiseerde en eigenlijk verdiende hij wel meer bezoekers, maar ja, ’t is wel een hele eind rijden, hé (al was dat voor 4 West-Vlamingen blijkbaar toch geen beletsel), 2h30 rijden vanuit Denderleeuw. Voor de aanwezige Duitsers en Fransen (uit de streek van Nancy) was het natuurlijk dichter.

Het weer was zonloos maar tenminste droog en dus niet te koud.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.be/9470hvds/EuraudaxAthus

Toen ik om kort na acht uur de fuifzaal betrad, bleken Annemie en Mark net vertrokken (we hadden ook niet afgesproken, ik meende terecht dat zij voor een langer parcours zouden kiezen dan ik), ik schreef me in, babbelde wat met Dany aan de toog en vertrok dan voor 16km.

Ik mocht weldra, na het oversteken van de Dender, op “mijn kleinste steek” (= stap) de Buizemont beklimmen. Een eind verder kon ik kiezen tussen verhard en naturel, maar gezien de gladde toestand van de wegen, koos ik voor het eerste. Als ik al kwalijk zou vallen, zou ik tenminste beter bereikbaar zijn voor de hulpdiensten. Een trap afdalend kwam ik in het centrum terecht. Manneken Pis, naar wie deze tocht is genoemd, was verhuisd en zijn pleisterplaats was verstopt achter een ondoorzichtige afsluiting. Van de Markt naar de Vesten, een groot plein met veel parkeerplaats maar intussen heraangelegd. Er is nog parkeerplaats genoeg, maar de lichtblauwe natuursteen en de treden hier en daar hebben dit plein een mooi effect gegeven. De pijltjes volgend, kwam ik door het parkje met daarin een kristusbeeld. Waarom ik vorig jaar op vakantie in Brazilië (en dan ook in Rio de Janeiro) aan dit beeld moest denken, weet ik niet, want eigenlijk lijken ze niet op elkaar. Die in Rio is niet alleen veel groter maar ook gemaakt van zeepsteen en deze in Geraardsbergen is met goud belegd en het beeld lijkt een cape te dragen. De Muur zelf heb ik niet beklommen, en via enkele natuurlijke en verharde wegen kwam ik in Onkerzele terecht.

Daar is een boerderij met overnachtingsmogelijkheden (bed & breakfast) waar Annemie en ik nog kerstvakantie gehouden hebben, enkele jaren geleden. Na de controle kwam ik voorbij de kerk die duidelijk aan Sint-Maarten gewijd is. Ik zag daar menig wandelaar de trappen begaan, en de meesten gingen door een hekje naar het wandelpad, want aan de trottoir begon dat pad erg glibberig. Van het shoppingcenter van Geraardsbergen bereikte ik het park van de abdij, alwaar ik drie Sportvrienden inhaalde (eerder had ik er al ene het pad gekruist). Via een ommetje om het domein goed te leren kennen, kwam ik aan het druppelkot waar ik na even twijfelen, tussen chocolade en aardbij, voor de eerste optie koos. Die jenever werd in echte glaasjes geserveerd, niet in plastieken bekertjes. Daar ontmoette ik nog twee andere Sportvrienden en met hen en de drie andere bereikte alweer de fuifzaal. Daar trakteerde ik mij op een zak mattentaarten en een croque monsieur (zo moest ik thuis zelf niet aan het fornuis ).

Het was een mooie tocht maar de gladheid van vele wegen en paden ontnam me wat van het plezier omdat ik meer moest opletten dan rondkijken.

Mijn fotoalbum: http://picasaweb.google.be/9470hvds/MannekenPistocht10

Toen ik om kort na zeven uur de parochiezaal betrad, zat er nog geen enkele wandelaar, dat gebeurt ook zeer zelden. En kort na mijn aankomst kwam de eerste dan ook aan. Het was overigens alweer aan het sneeuwen, en menigeen dacht: “Het zal toch weer niet waar zijn, hé?” denkend aan de Worteltocht van een maand eerder. Nu hield het wat eerder op, bovendien lag van dagen voordien al geen laag sneeuw klaar op de openbare weg en veel wind ging er ook niet mee gepaard.

Dus na een uur hadden we al meer wandelaars welkom geheten dan de vorige keer op een hele dag. Rond de middag hield het ook op met sneeuwen, kwam de zon erdoor en dus vonden enkelen toch nog de moed om nog te komen wandelen. Soms leek het mij wat druk, omdat meerdere mensen me tegelijk iets wilden komen vragen, toch kon ik enkele keren pauzeren met vrienden bij een kopje warme drank.

In de late namiddag wachtte ik nog wat op mogelijke clubgenoten die hun lidkaart voor dit jaar nog wilden komen halen en betalen, maar eens half zes besloot ik mijn kraam op te ruimen en te helpen bij de overige werken van opruiming. We waren intussen op een totaal gekomen van 414 wandelaars (medewerkers inbegrepen).

Op de website van Egmonter Etienne (die zelf niet kon komen) vond ik een link naar het fotoalbum van twee van zijn vrienden:

http://picasaweb.google.nl/etienne.scheerlinck/HeldergemHerman