Zondag 23 november 2008

Arme bevolking schreeuwt om 'water'

Dorst?

Geen probleem, je loopt naar een plaats in jouw woning en draait een kraantje open in de muur en jawel daaruit stroomt rijkelijk een dorstlessende drank. Water is in de meeste landen geen probleem want daarin wordt rijkelijk voorzien.

Als bij ons ergens een waterleiding springt dan gaan de meesten daar hinder van ondervinden en gaan dan reclameren bij de verantwoordelijken, want ze kunnen geen koffie zetten, de was niet doen of ze kunnen niet koken.

In vele landen is het niet zo vanzelfsprekend dat er 24 op 24 uur drinkbaar water ter beschikking is, terwijl dat toch een van, zo niet de meest elementaire behoefte is om een ‘normaal’ leven te leiden.

Harry Stevens uit Lanaken die jaarlijks een bepaalde periode in de Filippijnen doorbrengt om daar de gesponsorde gelden om te zetten in pompen voor drinkbaar water is ook nu weer in de Filippijnen en doende, om daar mee te helpen enkele pompen te installeren. Maar er is nood aan meer pompen, om de arme bevolking in zijn werkgebied te voorzien van deze levensnoodzakelijke watervoorziening. Daar, waar wij een bad vullen per persoon met zo een tachtig liter drinkbaar water en zelfs de bloemen en planten ermee begieten, de straat mee kuisen en de auto weer blinkt als nieuw na een beurt in de wasstraat, zou deze hoeveelheid een groot deel van deze arme bevolking een draagbaar leven kunnen schenken.

We kunnen geen water transporteren naar een land aan de andere kant van de wereld, maar het is enkel door uw financiële bijdrage, dat ter plaatse pompen geïnstalleerd kunnen worden die water héél diep uit de aarde kunnen oppompen om in eerste instantie te kunnen drinken.

Als westerling is het niet aan te raden het water ter plaatse te drinken en daarom voorzien zij zich in hun behoefte met geïmporteerd westers water in flessen.

Harry doet een oproep aan eenieder die mee wil doen aan zijn humanitair project en vraagt aan ieder van hen: als zij een douche nemen; een bad vol laten lopen; de straat schoonspuiten; met de auto door de wasstraat rijden; of de bloemen kraantjeswater geven, om dan even stil te blijven staan bij dit project van zijn organisatie JPAF-Foundation en na het genot van dit onontbeerlijke watergenot even naar de PC te stappen, als U over internetbanking beschikt, of anders bij een bankbezoek, enkel euro’s (zoveel als u wil) over te maken op de rekening van de foundation, zodat ergens op deze wereld mensen door u medewerking een stukje menswaardiger kunnen leven; Zij schreeuwen om hulp en wij kunnen die nood met zijn allen een stukje lenigen.

Gewoon doen!

O ja, dit nog. Het bankrekeningnummer voor uw bijdrage

Bank ref. John Pelssers Asthma Foundation Citibank Lanaken (B) 953-0670958-75

Outside Belgium use IBAN code: BE05 9530 6709 5875 Code: CTBKBEBX.

Er is ook nood aan medicijnen voor: Astmatische aandoeningen; hoestdrankjes; paracetamol; vitamines etc.

Waterpompreservoir

pomp die herteld wordt

Mevr. Erlinda D. Loria de plaatselijke medewerker van de J. Paf-Foundation op pad voor de installatie van nieuwe waterpompen
Op foto onder bedient Harry een pomp die geslagen is door de Foundation. De bidons staan klaar om gevuld te worden. Harry heeft nog veel werk te doen zo te zien.
Blijven pompen Harry!

Donderdag 20 november 2008

10.000e bezoeker op Grootlanaken

We gaan gewoon door op naar de .........
Mooiste resultaat via de site was de reünie die tot stand kwam tussen de zoekende zussen en de familie Slangen in Lanaken en de realisatie van het monumentje in Thérouanne voor hun gesneuvelde familieleden in 1940 tijdens een luchtaanval op het stadje door de Duitsers.
klik op foto.

Zaterdag 15 november 2008

VLF fotosalon bij jubilerende vereniging INFRA Lanaken

Voorzitter André Degent van het verbond van Limburgse fotokringen v.z.w. kan met ere tevreden zijn over het resultaat van de 39^e fotosalon die doorging in het Ontmoetingscentrum van Smeermaas.

Infra Lanaken de gastvereniging voor deze fotosalon viert dit jaar haar 30 jarig bestaan en heeft voor de derde keer de organisatie van deze fotosalon in handen de eerdere fotosalons gingen door in 1982 en 1997.

Jozef Bouduin, voorzitter van jubilerende vereniging is bijzonder verheugd over het hoge aantal inzendingen. Van de 800 inzendingen werden er 169 weerhouden en kregen tijdens een 2 dagen lange beoordeling punten van een competente jury.

Het onderwerp voor 2008 was Grootlanaken, een heel jaar lang liepen leden van de aangesloten verenigingen uit heel Limburg rond in Grootlanaken, het is dan ook niet verwonderlijk dat een hoog aantal van de inzenders ‘het mooiste dorp van Vlaanderen, Oud Rekem’ kozen voor hun werken, maar ook andere onderwerpen zoals de Motorcross in Kesselt, de Maasrun en kinderboerderij kregen de deelnemers op bezoek.

enkele bekende Rekemenaren in beeld

Vrijdag 14 november 2008

De muurhagedis podarcis Muralis

Ze zijn er de muurhagedissen, maar staan niet te springen om gefotografeerd te worden. Eerder laat in het jaar zag ik er eentje kruipen aan de zonzijde van een gebouw in het industrieterrein in Maastricht meer bepaald in Bosscherveld. Het diertje waarvan ik eerst dacht dat het een kruipende insect was omdat het zo klein was bleek een jonge (juveniel) muurhagedis te zijn. In Nederland komen ze enkel in het zuiden voor en met zekerheid in de verdedigingswerken. In Bosscherveld komen twee deel populaties voor waar een aantal muurhagedissen voorkomen. op een van die locaties trof ik het reptieltje aan en kon hem digitaal vastleggen.
Dit zijn niet de hagedissen die langs het spoor voorkomen want dat zijn levendbarende in tegenstelling tot deze muurhagedis die eierleggend is. Het diertje had zijn staart gelost, waarschijnlijk door een vogel of andere vijand. De staart blijft nog een tijdje bewegen als hij gelost wordt waardoor hij of zij de vlucht kan nemen.

Maandag 10 november 2008

Senioren op hun best tijdens Golden Oldies Lanaken

er werd reeds lang naar uitgekeken, De Golden Oldies. 's Middags is het aan de senioren om de dansvloer op te warmen. En dat deden ze op muziek die hen even terug bracht naar de vorige eeuw. De liefhebbers van de dans waren het dan ook roerend eens over het ontbreken van gelegenheden waar zij kunnen dansen 'Er zouden meer van dit soort avonden of middagen mogen zijn voor de vitale 55 plussers' in Lanaken.
hier klikken voor een filmpje en op hoge kwaliteit kijken

Vrijdag 7 november 2008

De Leeuw van Neerharen verborgen onder groen zeil

Op 11 november 2008 is het precies 90 jaar geleden dat de wapenstilstand werd betekend in een treinwagon. De vaderlandlievende verenigingen maken zich op voor de herdenkingen aan de opgerichte monumenten in de lande. Elk zichzelf respecterende gemeente heeft wel een monument staan sommigen door fusie samengesmolten gemeentes zelfs meerdere zoals ook in Lanaken het geval is. Het monument in Neerharen ondergaat een grondige restauratie.
Vreemd gezicht daar in Neerharen op de T-Splitsing aan de Kasteelstraat. Al van ver kan je het monument zien staan. Nu 11 november snel nadert leeft het lieflijke dorpje in spanning en is het volk nieuwsgierig naar het eindresultaat van de 'renovatie' dat nu in een laatste fase komt. Met een precisie en een Michelangelo waardige ijver, strelen de penselen, van 'Maurice van Tjoepke' (what's in a name, Maurice staat voor hij die uit Mauretanië komt), het monument van de Neerharense leeuw met de staart tussen zijn benen.
Het resultaat zal binnen kort tijdens de viering van de wapenstilstand, voor iedereen te aanschouwen zijn.
Neerharen herdenkt net als vele gemeenten in België het einde van de strijd en zal aan de plaatselijke gesneuvelden tijdens die eerste 'groote oorlog' eer betonen.
Laat ons bij die herdenking even stilstaan bij de opofferingen die de strijders, onder Koning AlbertI, voor het voortbestaan van België deden ,onder erbarmelijke levensomstandigheden in de moddervlakten aan de IJzer, vier jaren lang in loopgraven op zichtafstand van de vijand.
Er zijn geen mensen meer onder ons die getuige waren van deze strijd voor de vrijheid, maar waarvan hun belevingen door overleveringen wel blijven voortbestaan.
Benieuwd naar de noeste arbeid van die van 'Tjoepke'?
Ga u zelf overtuigen.

Dinsdag 4 november 2008

Grensmaaswerken in Bosscherveld toekomst voor Galloway's.

Grensmaaswerken van start ook op westelijke Maasoever.

Op 13 oktober, toen boer Berghmans uit Bosscherveld, zijn maïs van het veld haalde en daarmee de laatste veldvruchten op dit stuk binnen had gehaald, stonden er reeds een groot aantal graafmachines in de startblokken. Vrachtwagens en buldozer draaiden warm om meteen te kunnen aanvatten met de werken op het eilandje langs de Maas ter hoogte van de Stuw van Borgharen, om zo een begin te maken met de grindwinning en natuurbeheer op de westelijke Maasoever.

De geoogste maïs was nog niet onder het dekzeil, of de graafmachines begonnen aan een karwei dat tot en met 2012 zal duren. Geluidswallen worden opgetrokken aan de zijde van de woonhuizen in de Maastrichtse wijk Bosscherveld. Hiervoor gebruikt men de dekgrond die afgegraven wordt tot op de grindlaag, om vervolgens deze grindlaag te ontginnen.

Een deel van het grind blijft ter plaatse om deze, na de voltooïng van de ontgrinding, terug te storten in het grindgat; de grindwinning zal geschieden door een bagger- en brekercombinatie staande op pontons.

Ing. Michel Habraken, hoofdverantwoordelijke van deze locatie, verteld ons hierover het volgende, “De baggercombinatie, wordt nu reeds op de Maas gemonteerd en zal via een opening in de dijk van de Zuidwillemsvaart, het dan voorbereidde ontginningsgebied in varen en aan zijn vierjarenopdracht beginnen”.

“Om vanuit het kanaal het grindgat in te kunnen varen, zullen wij eerst met graafmachines een deel langs de dijk met het kanaal tot een diepte moeten uitgraven om tot een bevaarbare diepte te komen. Als de opening gemaakt wordt in de Dijk zal het grindgat vol lopen met water en kan de ontgrinding beginnen”.

De aarden geluidswallen die voor de directe bewoners in de Maastrichtse wijk Bosscherveld aangelegd worden, zullen het geluid moeten reduceren tot een aanvaardbaar niveau. Voor de wijk Borgharen op de oostelijke oever en de Belgische wijk Smeermaas op de westelijke oever van de Maas, zouden de geluidsnormen niet overschreden worden waardoor er ook geen geluidswallen aangelegd worden ten noorden van het eiland laat Ingr Habraken nog weten.

Achteraf zal het gebied dat nu landbouwgebiedis, in zijn geheel natuurgebied worden, waar er door onderlopen bij hoog water, kleine geultjes en poelen zullen ontstaan en nieuwe fauna en flora zijn gang kan gaan.

Verder stroomopwaarts in het Nederlande dorp Itteren tegenover het Belgische natuurgebied Hochterbampt is men ook reeds begonnen met de voorbereidingen om de maasverbreding en grindwinning te kunnen aanvatten tot aan Borgharen.

Ook in Smeermaas in de Hochterbampt zal men op korte termijn gaan beginnen met de kapping van de bomen en het verleggen van de vijver in het natuurpark. Het hele natuurgebied vanaf Neerharen tot aan de Stuw van Borgharen dat dan gecreëerd zal zijn, zal dan begraasd worden door de gekende Galloway koeien.

Links de boerderij van Boer Berghmans. In het midden het geultje van de afvoer richting Smeermaas

Aan de horizon een prachtig zicht op het gehucht smeermaas. Vanaf hier liep de smeermaserweg naar Smeermaas die verhard werd met steenovenafval vandaar de 'roeie weeg' genaamd. Toen ze de nieuwe weg langs het kanaal gelegd hebben raakte de 'roeie weeg' in onbruik.

Een nieuwe weg wordt aangelegd naar de stuw toe. De kerk van Borgharen rechts op de foto.

de nieuwe weg in aanleg

De stuw van Borgharen met op de voorgrond een aarden geluidswal in aanleg.

zicht richting Limmel en aarden geluidswal

Op het einde van dit grindgat in aanleg de pontons met baggercombinatie die op de Maas gedemonteerd werd en die als het grindgat diep genoeg is via een bres in het kanaal het grindgat binnen kan varen.

Op de achtergrond de baggercombinatie

Zondag 26 oktober 2008

CD-Aan de Maaskant en winnaar Sjut ien & Zoep oet

Carnavalsgroep ‘Sjut ien & Zoep oet’, ging op zaterdag 26 oktober tijdens de 17^e uitgave van ‘CD Aan de Maaskant’, met de hoogste prijs lopen. De Jury gaf aan hen de hoogste score voor hun ‘carnavalstopper Hallo Hallo’.

Sjut ien en ampersand zoep oet, is een groep enthousiaste jongelingen die, in 2005 tijdens een helder ogenblik van de vier voortrekkers Andreas, Jorden, Yves en Marco, de eerste schreden zette in het carnavalsleven van Groot-Lanaken.

In Maasmechelen, tijdens de voorstelling van hun nieuwe topper, stonden zij, met meer dan vijfentwintig leden van beider kunne, op en voor het podium.

Toen de winnaar bekend werd, kregen zij, van alle deelnemers en toeschouwers een welgemeend applaus en mochten zij van alle kanten felicitaties in ontvangst nemen.

De voorzitter van de 8 koppige mannelijke jury, die het volgens eigen zeggen niet gemakkelijk had gehad met de beoordelingen, was de mening toegedaan dat de beste gewonnen hebben, maar dat de inzet en deelname er ieder jaar op voorruit gaat en de waardering van de groepen en solisten bijzonder hoog lag, waardoor er alléén maar winnaars zijn.

Ook het bestuur van de organisatie sloot zich daarbij aan en kan tevreden terug kijken op een geslaagde wedstrijd bij de gastvereniging ‘de pumpelére’ van Maasmechelen.

Jean Pierre Hermans voorzitter van het zat Hermenieke ‘jus te neve’, en gastspreker- tevens voorzitter van de Raad van Elf ‘Raod van Laon tot Aoke’- Denis Geurts, mochten van de leden van de Federatie Europese Narren (F.E.N), vertegenwoordigd door Servé Moonen en Ivo Smeets, een medaille voor verdiensten, ten voordele van het carnavalgebeuren aan de Maaskant, in ontvangst nemen.

Wat wij verder nog vernemen over Guske en de Proms.

Blijft enkel nog te melden dat ’n persoon, die normaal op alle festiviteiten rond Lanaken aanwezig is, door een misverstand de avond in Maasmechelen niet acte de presence gaf.

U hebt het al geraden het was ‘de roeie Guske’,

De groep ‘Jus te neve’ die speciaal een ode aan deze beroemdheid heeft geschreven (lied nr 2 op CD17) meldde, dat de bekende Lanakenaar eigenlijk present zou zijn tijdens het debuut van het nummertje‘, maar Guske had de mogelijkheid te baat genomen, om van uit Lanaken bij de Kerk de bus te nemen naar Maasmechelen, een bus die ingelast was door Berhie Moors (de CD maker van Lanaken). Nu stond daar ook een bus die naar de Night of the Proms reed in Antwerpen. En U kunt het al raden. Guske zou in die bus gestapt zijn en richting het dok in Antwerpen zijn gegaan.

Zo heeft Guske het debuut van zijn eigen lied moeten missen. Maar geen nood hij zal het genoeg kunnen vertolken in de komende carnavalsperiode.

Sjut Ien& Zoep oet de winnaars van CD aan de Maaskant 2008-2009

Het bestuur van CD aan de Maaskant

De jurynet voor de uitroeping van winnaar sjut ien & Zoep oet

Jean Pierre Hermans ontvangt medaille voor verdiensten van F.E.N.

Ook Denis Geurts mocht deze eremedaille ontvangen van de F.E.N.

Na het uitroepen in de overbekende outfit en in the mood

Vrijdag 24 oktober 2008

Holle bomen in Pietersheim in het Nationaal Park Hoge Kempen

In Lanaken op het kroondomein Pietersheim, ingangspoort naar het Nationaal Park Hoge Kempen, staan in de dreef naar de ruïne toe, enkele oude Lindebomen. Een groot deel van de oude bomen in de dreef, is al jaren geleden vervangen door nieuwe aanplant, na het rooien van de zieke bomen.

Een zevental is ontsnapt destijds aan het noodzakelijk kappen van deze zieke bomen.
De zeven oude lindebomen werden teruggesnoeid, om zodoende de zware bladerdracht van de boom weg te nemen, want ze zijn aan het uithollen en worden steeds meer onstabiel, als het hard waait kraken de bomen vervaarlijk.

In een van deze bomen die bijna geheel uitgehold is, zitten Tonderzwammen aan de buiten en binnenzijde. Nieuwe aangroei aan de buitenkant, voedt de boom waardoor er toch nog bladeren voorzien worden van de nodige sappen; maar de boom zal toch het loodje gaan leggen door de aantasting van de Tonderzwam.
Willy en Margriet Muermans Geraerts.

Aan deze holle bomen treffen we Willy Muermans en zijn echtgenote Margriet Geraerts aan die hier regelmatig komen wandelen. Beiden waren ze vroeger werkzaam in het huishouden van de Prins van Merode. Zij woonden in het linker gedeelte van de Ruïne en deden de bediening.
"De Prins had toen 13 man personeel. De chauffeurr Ruet woonde in het rechter gedeelte. Er was personeel dat in de bossen werkte en nieuwe aanplantingen deed ook stonden deze mensen in voor het openhouden van de waterlopen en het onderhoud van de dreven".
"In het bos zelf staan oudere bomen als deze die hier staan en ook daar is holvorming en rotvorming zichtbaar. Het was goed werken bij de Prins en Prinses. Soms als er een feest was in Rixensart moesten wij ook daar heen het was een prachtig kasteel. Wij hadden in de vijftiger jaren, beiden een loon van 1000 frank per maand en kost en inwoon. De Prins had bossen tot aan As en heeft uit geldnood grote bosdelen moeten verkopen, de doodsteek was het verlies in Congo waarna het steeds meer bergaf ging tot de uiteindelijke de verkoop aan de gemeente".
Bijgeloof rond holle bomen in vroegere tijden.
In vroegere tijden werden holle bomen wel vaker bezocht om er een lap aan te binden omdat men geloofde daarmee een ziekte te kunnen genezen. Omdat men bij het aanbinden door niemand gezien mocht worden deed men dit in het holst van de nacht. Als men de lap aanbond mocht men niet meer achteromkijken want dan zou je niet genezen. Soms hing zo’n boom dan vol met alle kleuren doekjes en werd hij ook wel lapjesboom genoemd. Dit gebruik is nu niet meer in zwang de dokter geneest nu veel effectiever.

Tonderzwam en Tonderdoos
De Tonderzwam is parasitair totdat de boom dood is dan gaat hij over naar saprofyt

Vroeger toen er nog geen lucifers waren maakte men van deze zwam poeder dat men in brand stak en in een tonderdoos bewaarde. Hierin bleef de poeder lang smeulen en kom men heel snel vuur kon maken.

Dinsdag 21 oktober 2008

De notabelen op het podium in Smeermaas 17 april 1933

Nooit zagen Smeermazenaren zoveel notabelen gelijktijdig in hun kleine gehucht. De Bisschop van Luik, de Vicaris Generaal van Roermond, De Deken van St Servaes en Maasmechelen, Burgemeester Martin en Schepenen, en dat allemaal in verband met het 25 jarig priestejubileum van Pastoor Rutten. Een groot aantal inwoners van Smeermaas en uit de verre omgeving kwamen die dag een glimp opvangen van de hoogwaardigheidsbekleders.

Dinsdag 21 oktober 2008

Het verband tussen de OLV Basilek en Christus Koning te Smeermaas

Wat is het verband tussen de verheffing in 1933 van de OLV tot Basilica Minor en het Christus Koningbeeld in Smeermaas.

Paasmaandag is gewoontegetrouw, voor de Onze-Lieve-Vrouw Basiliek in Maastricht, de dag dat de processie uittrekt. Dit jaar was het een bijzondere dag. Het was namelijk de 75ste keer - sinds 17 april 1933 - dat het beeld van 'de Sterre der Zee' en beeltenissen van verschillende kerken van Maastricht, rond de basiliek trok.
Speciaal voor deze 75e verjaardag werd een zilveren monstrans gezegend door hulpbisschop de Jong van Roermond en meegedragen in de processie.

Op die 17de april 1933 werd de kerk verheven tot Basilica Minor. Bij de verheffing, was naast bisschop Lemmens van Roermond, ook bisschop Kerkhofs van Luik aanwezig. (Belgisch Limburg behoorde toen nog tot het bisdom Luik).

Van Maastricht naar Smeermaas
Na de processie destijds in Maastricht meegelopen te hebben, stapte Bisschop Kerkhofs in zijn 'automobiel' en reed naar Smeermaas. In zijn gezelschap waren; de vicaris generaal van Roermond Baduin en de deken van de kapittelkerk St Servaes. De reden van hun bezoek aan Smeermaas was de onthulling van het Christus Koningbeeld dat opgesteld stond op de Kruising Oude Heirbaan-Brugstraat. Het beeld was een geschenk van de parochianen van de de St. Jozefparochie aan hun parochieherder Pastoor Rutten, voor zijn 25 jarig jubileum.
In Smeermaas stond: de goegemeente; de fanfare 'de Grensbewoners' en de gemeenteraad van Lanaken hen op te wachten aan de Rijksgrens bij de Pastorij.

Zo is de verheffing van de Basiliek onlosmakelijk verbonden aan de onthulling van het Christus Koningbeeld in Smeermaas. Het beeld dat eerst in de Brugstraat stond, is tijdens de wegwerkzaamheden rond 1968 verplaatst naar de huidige kerk en zal op 17 april precies 75 jaar in de parochie staan. Paasmaandag viel in 1933 op 17 april

Het beeld op de kruising van Oude Heirbaan en Brugstraat

Tekst onder het beeld dat nu nog onder het beeld aangebracht is

Bisschop Kerkhofs bij het begin van de processie bij de Pastorie van Smeermaas

Het beeld staat nu aan de achterzijde van de Kerk van Smeermaas

Een groet van de Kajotters die toen in1933 nog heel gewoon was

Vanaf de Maas op weg naar het Kristus Koningbeeld, De Fanfare voorop achter de vlag aan. De enige uniformiteit was de kepie.

Aankomst bij het beeld dat nog ingepakt staat. De Bisschop met zijn gevolg zal op het podium plaatnemen. Na de inhuldiging zal het richting 'huize Baduin' gaan voor een gezellige bijeenkomst. De Vicaris generaal van Roermond Baduin kwam soms op bezoek bij zijn familie in Smeermaas. Is hier de reden te zoeken van de onthulling in Smeermaas op dezelfde dag als de verheffing in Maastricht van de OLV Basiliek?

Dinsdag 21 oktober 2008

Leeuw van Neerharen krijgt onderhoud

Maurice vanTjoepke zo noemen ze mij want als je Maurice Stouten zegt weten ze niet waar je het over hebt.
Maurice van Tjoepke is het Oorlogsmonument, in opdracht van Pastoor ,onder handen aan het nemen en dat is letterlijk zo bedoeld, want zijn vaardige handen moeten er voor zorgen dat de leeuw er weer met veel bravoure staat te brullen. "Ik moet ook nog enkele graven hier en in Rekem onder handen nemen "zegt die van Tjoepke. En ongevraagd voegt hij er aan toe, dat hij eigenlijk niets heeft met de kerk, "mé ich deink toch waal dat ich in de Hiemel gaon kome".
Op de11e van volgende maand zal er hulde gebracht worden aan de gesneuvelden van WOI aan de monumenten in Groot Lanaken en dan moeten ze blinken.
"Och jao dit nog", zegt Tjoepke, "d'r kaome heij 'n paor vrouwluuj oet de kerrik veurbeij die zagte tege miech dat dit geine Belsje mer eine Hollandse Liew is,Wie zoe Hollandse? vroog ich aan die vrouwluuj, dat zuus te dao aan dat dei liew de staart tusse zien bein heit".
Ik heb die van Tjoebke maar door laten werken het komt wel goed met hem.

Maandag 20 oktober 2008

Een nieuwe kerk voor ZEVEN miljoen

In 1956 voor Zeven Miljoen een nieuwe kerk.

De plannen waren reeds lang van te voren gemaakt voor een nieuwe kerk in Smeermaas. Het centrum ging zich verleggen van Onder naar Boven de brug. Het dreigende Maaswater waardoor men regelmatig te kampen had met natte voeten en opgetrokken broekspijpen het enige middel was om de ‘gooi kleijer te spaore’ hadden de vroede vaderen doen besluiten de Kerk nu wel ‘bove de brögk’ te bouwen (in de 19^e eeuw bij de eerste Kerk onder de brug was dat juist andersom).

Het was Pastoor Frans Meertens (Zlg) die de moeilijke taak op zich nam, om aan deze wens van de Smeermazenaren te voldoen.

In 1956 begon men met de werken want het duurde zijn tijd eer de juiste plannen goedgekeurd konden worden en de bouw kon beginnen.

Na veel hoofdbrekens van de parochieherder kon op Paaszondag in 1957 de nog niet voltooide kerk betrokken worden door de brave inwoners van destijds en kon de Eerwaarde Vader de mis opdragen in de nagelnieuwe kerk, op het oude altaar van ‘de Kerk Onder de Brug’.

In de hier volgende foto’s staan er enkele waarop de jongeren en twintigers van destijds het Kruis in processie naar de kerk dragen, terwijl er nog volop gewerkt wordt en tussen de ladders een kerkelijke ceremonie plaats vond.

Veel van deze Kruisdragers zijn nu 60 plussers.

Maandag 20 oktober 2008

Gemeenteraad lanaken onwetend over sloop unieke Museumapotheek Oud Rekem

De beschermde Museumapotheek en dokterspraktijk' van Dr. Humblé (Zlg) , een van de pareltjes van het onlangs uitgeroepen mooiste dorp van Vlaanderen, ''Oud Rekem', staat opgeslagen op verschillende plaatsen in Oud Reckheim.
De unieke privé apotheek met dokterspraktijk is ter plaatse gemaakt en past niet zo maar in eender welke andere ruimte.
Het gemeentebestuur stond voor voldongen feiten toen zij aan de weet kwam van de ontmanteling van de inventaris van het geroemde cultureel erfgoed en is op zoek naar een geschikte lokatie in het 'Oude Stedeke'.
op de website van de 'Roomse keizer' staat nu nog de volgende tekst te lezen:

We schrijven het jaar 1628. De Roomse Keizer is het eerste gebouw dat opgericht werd in de Herenstraat, vandaar het nummer 1. Ten westen van het kasteel stond enkel de boerderij hier schuin tegenover, het Kamerlinckhof. Voor de aanleg van de Herenstraat ruilde graaf d’Aspremont-Lynden deze grond “op die steynen” met grond aan het huidige kanaal gelegen van de Norbertinessen. Echter nadat er een flinke brand gewoed had in het stadje, waarbij vele huizen totaal vernield werden, golden er vanaf toen nieuwe bouwvoorschriften. Dit huis, dat als eerste gebouwd werd, diende als voorbeeld voor alle andere nog te bouwen huizen. Dit was een soort urbanisatieplan avant la lettre.

Het huis werd opgetrokken in Maaslandse Renaissence en gebouwd als rentmeesterswoning. Het gebouw kent een redelijk gedocumenteerde geschiedenis en werd in 1750 omgebouwd tot tweewoonst en hotel. In de loop der jaren werd het meermaals verbouwd om ten slotte eind 1800 in het bezit te komen van de Familie Humblé, die hier een dokterspraktijk vestigde

Een dokter was toen meer dan nu een zeer hooggewaardeerd persoon en gezien er niet zoveel dokters waren, had hij een vrij groot werkgebied. Tevens was de dokter niet enkel huisarts, maar deed hij ook kleine operaties, was hij tandarts, gynaecoloog en lijkschouwer. Van al deze deelaspecten zijn instrumenten en meubilair bewaard gebleven, die terug te vinden zijn in de gerestaureerde Museumapotheek.

lees hier de artikels in verschillende kranten.
het belang van Limburg
het laatste nieuws
Archeonet
Nieuwblad

Vrijdag 17 oktober 2008

Pepermenneke en Kaat je vijftig jaar gehuwd

Aloïs (12-7-1929 meerderjarige zoon van Jean Jozef Lambrix en Catharina Warnants), en Kaatje (7-9-1936 meerderjarige dochter van Mathieu Schurgers en Ida Pannemans), vierden op 11 oktober j.l. in goede gezondheid hun 50 jarige Huwelijksverjaardag met kinderen (4) Carina, Edith, Astrid en Judith, hun 7 kleinkinderen, familie en kennissen.In 1958 nu precies vijftig jaar geleden beloofden zij aan Pastoor Bierkens van Lanklaar eeuwige trouw en tot op heden hebben ze woord gehouden. Ik weet nog dat ik vier jaar lang buitenshuis heb moeten verkeren met Kaatje want Ma zag niet zoveel in die vent die van deur tot deur trok met zakjes peper en al helemaal geen kerkloper was. Maar ja pin houden was de boodschap en eindelijk ging ze overstag.
Na ons huwelijk huurden wij een huis en het was niet eenvoudig om de maandelijkse huur van 200 frank op te hoesten. "We hebben ons erdoor geslagen zegt Aloïs en we hebben goed geboerd als marskramers"
In een eerder artikel geplaatst in 2007 , dat nu terug bovengehaald werd en hier onder geplaatst kunt U er achterkomen waarom ze Aloïs het Pepermenneke noemen.
Een van de mooiste belevenissen van Aloïs is het jaar dat hij de scepter over Smeermaas zwaaide als Prins Aloïs I van de Grenspumpelére.
Felicitaties aan het 'jeugdige' Gouden paar.

Zaterdag 11 oktober 2008

't peperménneke van Tongeren

Aan de Maastrichterweg in Smeermaas net op de parochiegrens woont, Aloïs met z’n vrouw Kaatje. Aloïs is oorspronkelijk van Tongeren en Kaatje van Lanklaar. Aloïs is nu bijna 78 jaar en Kaatje is 'jonger'

Niets bijzonders zult U zeggen, is ook zo.

Maar Aloïs is een waterval als hij begint te vertellen over vroeger. En over de vrouwen kan hij urenlang vertellen, ook als Kaatje erbij is. Fel overtrokken verhalen maar toch.

In zijn vroegere leven voor het huwelijk met Kaatje, ging Aloïs van deur tot deur met een product waar de Nederlanders in de tijd van de ‘Verenigde Oost-Indische compagnie’ (VOC), in de zeventiende eeuw, goud mee verdienden. Peper, dat was zijn onvervalst product (zolang het duurde) dat hij deur aan deur verkocht. Hij verdiende er dan geen goud mee, maar had er een goed inkomen aan, “thoes moos broed op de plank kome”.

Tijdens de oorlog stuurde Pa mij met zakjes peper de baan op; In een zakje(zoals een frietzakje geplooid) zat een koffielepeltje peper en dat koste toen 5 frank. Peper was moeilijk te krijgen in de oorlog en de mensen zagen mij graag komen.

Ik heb dat gedaan vanaf mijn tiende tot aan mijn 29^e jaar. Ik zwierf met de fiets door heel Limburg. Als ik thuis vertrok was het niet zoals nu met een boterhammendoos en koffie. Neen, ik diende mijn plan te trekken en dat deed ik dan ook. Er waren plaatsen op mijn route waar ik mee aan tafel kon schuiven. De mensen waren toen veel gemoedelijker als nu. Ik weet nog een plaats waar ik aan tafel zat in een huisgezin met negen kinderen. Toen de man van zijn werk thuis kwam begon hij te tellen en kwam op tien uit en zei “veer höbbe ‘ne kosgênger debiej”. De mensen deden niet moeilijk en deelden veel meer als vandaag de dag, een mondje meer of minder wat deed 't er toe, het ging mee in de grote hoop.

“ nao de oorlog , dat moot ich waal zégge, toen höb ich gèt gefoeteld mèt de peper, ich höb toen gét bloom beij de peper gedoon en dat haw succes” Ich verkoch toen sjoene witte peper”.

Door dat trekke langs de deure höb ich vuel minssekénnis opgedoon, ’t waor ‘ne sjoene oonvergetelikken tied”.

Doordat ik enkel peper verkocht van deur tot deur was het niet zo evident aan een lief te geraken. “die kan niet zorgen voor een gezin was steevast de reden van de ouders”. Ook het gegeven dat wij niet ter kerke trokken was een beletsel. Wij leurders kenden zogezegd 'god nog gebod' volgens de goegemeente.
Om met Kaatje te mogen trouwen heb ik vier jaar lang post moeten vatten in de omgeving van haar huis, voordat ze me de toelating gaven om haar naar het altaar te leiden. Voor Kaatje ben ik dan ook gestopt met het leuren met peper en ben de mijn ingestapt. Later ben ik met haar de markt opgetrokken omdat het vrije beroep mij meer trok dan een post van acht tot vijf.

De mensen kennen mij nu nog altijd als ’t peperménneke’

Donderdag 9 oktober 2008

Pietersemboys en kermiswielrennen

Pietersheim had vroeger meer te bieden. Elke kermis was er een wielerkoers die bestond erin om rondjes te rijden rond de Putstraat, Groenstraat. Het clubcafe was het middelpunt van het gebeuren met op het pleintje de kermis. Steevast was de fanfare de Grensbewoners present om het geheel op te luisteren want Pietersheim had geen eigen fanfare. Het had veel bekijks destijds en de prijzen waren navenhand. Pietersheimkermis was een Cafékermis en trok heel wat mensen uit héél Lanaken en buurgemeenten. Het koersen ging niet enkel om de prijs maar om het meedoen. Ook de voetbalploeg 'Pietersem boys' had een plein langs de Waterstraat en een vast Clubcafé en dan ook nog de Nachtuilen die in datzelfde cafe de plaats hadden vanwaaruit zij vertrokken. Dat is allemaal verleden tijd al deze activiteiten zijn er niet meer terug te vinden. Er aan terug denken is een beetje nostalgisch mijmeren. Hier onder staan enkele foto's uit het album van Pierre Slangen. Pierre was eens Prins Pierre I van de Nachtuilen en zijn vader Jan was de verantwoordelijke van een ploeg voetballers in hun gloriedagen. De kermiscours mag er niet bij ontbreken. ' sjieke fitse hadde de manne toen'.

Op deze foto mannen die nu rond de 70 zijn (en enkele zijn reeds overleden). vlnr. onder
Bérke van Reymersdael, Je Vuerstaek, Giel Thijs, Sevé Aerts,en Gerard Winten.
boven: Mathieu Maenen, Laurent Pepels, Miel Roemans, Pierre Winten, (?.)Aerts, (?) van Reymersdael, en Bestuurslid Jan (sjang) Slangen.

De namen van deze mannen kunt U zelf invullen door op reactie te klikken We wachten daarvoor op uw medewerking. hieronder het plein met op de achtergrond het kasteel van Pietersheim. Nu is hier de schapenweide.

Jean Slangen (+) met zijn vader Sjang(+). Jean deed mee aan veel wedstrijden voor beloften.

Kermiskoersen in Pietsheim werden jarenlang verreden. Meedoen was daarbij véél belangrijker dan winnen. Het nummerbord op de voorzijde van het stuur zal wel voor veel weerstand hebben gezorgd op deze 'aerodinamische koersfietsen'

Carnaval in Petersheim Lang zwaaiden de Nachtuilen de plak in Pietersheim.

Eens waren de nachtuilen uitgedost als Congolezen. het was een bloeiende vereniging totdat...

Nachtuilen in vol ornaat. Steek, cape en vlinderdas waren uniform.

O ja deze nog. Was hij de eerste of de laatste?

Ziene Doorslöstigheid Pierre den Ierste vaan de Nachuile erfprins van 't prinselijk Domein van Pietersheim, veur zien Prinselijk boeteverblief. Letterlik en figuurlijk want dit optrékske stoont toen in zienen achtertuin. (1974 boe is dee sjoenen tied gebleve, boe is dee sjoenen tied nao tow?). De nachraove oet Mestreech waore vaste gaste in Pieterheim.

Maandag 15 september 2008

Gouden Paar Rooske en Jean van de Boulevard

Rooske Tollenaers en Jean Mertens wonen aan ‘de Boulevard’, ook wel Hoenderbroekstraat genoemd. Het is precies 50 jaar geleden in het jaar van de bouw van het Atomium dat zij in Gellik aan elkaar eeuwige trouw beloofden..
Het Atomium werd in eerste instantie gebouwd om 6 maanden later afgebroken te worden, intussen staat de toeristentrekker al even lang te pronken als het huwelijk gesloten tussen Rooske en Jean.
"We zijn nog voor dat wij huwden met een bus vol mensen van de Boulevard naar het Atomium geweest en zijn daarna getrouwd zegt Rooske". "Jean was dertig, ik 'jonger'", zegt Rooske. “Jean haw iers oos néske veirdig gemaok en dan zien veir getröwd” Afgelopen zaterdag dertien september precies op de dag van hun huwelijksverjaardag werd er gefeest ten huize Mertens. Als wij aan het versierde huis aankomen is Jean zijn oud ijzer af aan het geven aan een Nederlandse ‘aajdiezerman’. Als ik vraag of ze beiden op de foto willen gaat hij eerst aan Rooske vragen of ze dat wil. “toch neet zoe”, zegt Rooske’ iech bén neet aangedoon “ doeg d’ne sjollek oet dat is good zoe”. Rooske strijkt eens door haar haren en gaat gewillig met Jean op de foto niet in frak en het allerbeste maar zo als ze op weg gaan naar hun zestigste huwelijksverjaardag.

Nadat de foto gemaakt is, trekt Rooske haar voorschoot weer aan en zegt, "iech gaon miene was weijer boete hange want 't druug good vandaag". En jean blijft op de stoep het verkeer in de straat gade slaan.
Proficiat Rooske en Jean en nog vele jaren in goede gezondheid.

Aan het koppel is niet aan te zien dat ze reeds zo’n hoge ouderdom hebben. Vroeger was een mens van die ouderdom stokoud nu zijn het senioren die midden in het leven staan.

Zondag 14 september 2008

Oudstrijder uit de 'Groote Oorlog

Een oudstrijder uit de’ Groote Oorlog” en zijn uitvaart te Smeermaas.

We zijn nog maar twee maanden verwijderd van 11 november de dag van de Wapenstilstand in 1918. Eindelijk weer vrijheid! eindelijk weer vrede!, een reden om te feesten. Nog lang na de wapenstilstand werden de helden van weleer begraven op het ereveld van de gemeentelijke begraafplaatsen. Een van hen was Jan Hendrik Beckers.

Op de 19^e april 1939 nu bijna 70 jaar geleden, werd Jan Hendrik (Harry) Beckers inwoner van Smeermaas en oud-strijder uit ‘de groote oorlog’( nog geen 49 jaar oud), ten grave gedragen.

Vader Harry, zou na de wapenstilstand in 1918, zijn verdere leven te kampen hebben met zijn gezondheid door het gas dat in deze oorlog door de Duitsers voor het eerst werd gebruikt en waarbij velen die er mee in aanraking kwamen een afschuwelijk levenseinde kenden. Anderen die het overleefden kampten jarenlang met ademhalingsproblemen.

Harry was gehuwd met Catharina Meyssen en was vader van twee zonen en een dochter, waarvan het jongste kind zes jaar oud was toen hij overleed aan de jarenlang aanslepende gevolgen van ‘het gas’ aan de IJzer.

Zijn uitvaart werd bijgewoond door familie en kennissen, een groot deel van zijn collegea kommiezen en een peloton Grenswachters. Een aantal van de grenswachters op de foto zou een jaar later op de 10 mei 1940 het leven laten voor het vaderland, tijdens de eerste uren van de aanvallen langs het Albertkanaal en de kazerne in en rond Lanaken.

“Pa was de enige oud-strijder van Smeermaas die een uitvaart op deze wijze heeft gehad” zegt zoon Harry. “Ik was toen 6 jaar oud en stond aan zijn sterfbed, ik heb de uitvaart niet kunnen bijwonen, ik was bij kennissen ondergebracht die dag”. Harry wijst op een van de foto’s van de rouwstoet en zegt; “De vrouwen in het zwart met sluier in de rouwstoet waren directe familieleden. .In die tijd was dit een gebruikelijke rouwkledij”. De mannen droegen een zwarte rouwband rond de mouw, later ook wel een zwarte knoop in het knoopsgat. Zes weken lang werd er gerouwd om de overledene. Tegenwoordig zijn geen uiterlijke tekenen meer van de rouw.

Donderdag 22 april 1915 was een schitterende voorjaarsdag, de hoge temperaturen zo vroeg in het jaar hadden bomen en planten alreeds in blad gebracht en voorjaarsbloeiers waren reeds begonnen met hun voorjaarspracht.

De Belgen, Fransen, Canadese en Britse soldaten lagen in een relatief korte frontlinie in loopgraven gebroederlijk naast elkaar, tegenover een veelvoudige mankracht van de Duitsers. Het water was hun redding maar ook hun vijand, rondom hen was het een grote moddervlakte.

Die donderdagmorgen was er een zoals de vele voorgaande het was onrustbarend stil. Plots werden door de ‘dikke Bertha’s’ granaten afgeschoten op Ieper en een tijdje later op de hoofdwegen rond de stad, om weer even plots te stoppen om 17.00 uur zoals het begonnen was.

Plots hoorden de geallieerden over een afstand van 6 kilometer een angstaanjagend gesis en begon zich een groene wolk te vormen die langzaam in de richting van de Franse eenheden bewoog. Toen de wolk en daarmee het gas de Fransen bereikte vluchtten deze in paniek weg. De mannen grepen naar hun keel en een groot aantal van hen die niet tijdig konden vluchten zeeg naar de grond en kwamen op een gruwelijke manier om het leven. Chloorgas irriteert de slijmvliezen (mond, neus), de ogen, de huid en de longen. Bij inademing zijn kleine concentraties chloor in de lucht reeds dodelijk

Voor hen die gevlucht waren en toch van deze dampen hadden binnengekregen volgde een kwaalvol leven en zij zouden jarenlang de gevolgen van deze gasaanvallen dragen. De enige bescherming om het gas uit de luchtwegen te houden toen er nog geen gasmaskers waren, was vodden in urine gedrenkt tegen de mond en neus te drukken. Later werden er gasmaskers gedragen zowel door de mens als door de paarden.

De helden van weleer vochten vier jaar lang in de loopgraven en sleepten zich voort door de modder, de helden waarvan handen en voeten in de barre koude bevroren, die helden worden jaarlijks herdacht aan de met grote luister opgerichte Oorlogsmonumenten.

Elke gemeente of stad heeft wel zo’n monument staan, het een nog grootser dan het andere. Maar de laatste decennia komen er minder en minder mensen om deze mensen te gedenken en geraken de helden van weleer in de vergetelheid.

Met zekerheid de grafstenen van de gesneuvelden en de later overleden oud-strijders van de ‘Groote Oorlog”, waarvan sommige grafstenen op onze kerkhoven er erbarmelijk uitzien (zonder nog in leven zijnde nabestaanden), verdienen meer respect.

De vlaggendragers van Douane, Grenswacht en vaderlandslievende verenigingen, volgen de kist van de overledene richting Kerk in de Kerkstraat (nu Brugstraat)

Achter de kransen een peloton Grenswachters die een jaar later op 10 mei verrast worden en waar naar alle waarschijnlijkheid een deel de heldendood zou sterven anderen krijgsgevangene.

De dragers van de kist gedrapeerd met een zwarte doek.

Het zag er indrukwekkend uit in de kleine gemeenschap.

De vrouwen gesluierden volledig in het zwart gekleed.

De geestelijke is nog niet bekend. Het is niet de dorpsherder E.H. 37 tot 50 Pastoor was in
Smeermaas. Waarschijnlijk is het een Pater die speciaal voor deze gelegenheid de uitvaart deed.

He peloton Douaniers, collega's van de overledene.

Donderdag 28 augustus 2008

Harry Paulussen uit Lanaken maakt oorlogsvoertuigen op schaal

Mensen maken de vernuftigste dingen. Sommigen maken vliegtuigen, of schepen in flessen. Anderen kopen bouwdozen en steken van alles en nog wat in elkaar wat anderen uitgedacht hebben.

In Lanaken in de Molenstraat woont Harry Paulussen. Harry is reeds 8 jaar met pensioen na een loopbaan als bouwvakker/timmerman en heeft zich vanaf zijn pensioen bezig gehouden met het vervaardigen van militaire voertuigen en tanks uit de tweede wereldoorlog.

Héél veel foto’s heeft hij geschoten van voertuigen tijdens bezoeken aan militaire evenementen, musea en herdenkingen, om ze thuis na te maken op schaal. Veel tekenen, meten, zagen, schaven, schuren en schilderen om tot een waarheidsgetrouw schaalmodel te komen. Twee maanden elke dag vijf uurtjes werken, voor de vervaardiging van een tank, reken maar uit wat die zou moeten kosten in uurloon. Hobby’s zijn onbetaalbaar. “Toch heb ik een aantal van de voertuigen verkocht en enkele zelfs op bestelling gemaakt, in het bijzonder de rodekruis wagen werd veel gevraagd”. “Er staan er nu nog een dertigtal maar ik maakte er zo’n zeventig"“De mensen van het museum in het fort van Eben Emael hebben mij gevraagd de voertuigen aan hen te schenken na mijn dood”. “Ik blijf hier nog een tijdje rondhangen en heb nog geen afspraak met ‘Pietje’ ze moeten dus maar een tijdje op hun honger moeten blijven zitten”

Harry is van mening dat hij de enige is in België die deze voertuigen op schaal in hout vervaardigd en hij kan het weten want hij komt op vele plaatsen waar legermaterialen verkocht worden.

Tijdens een van zijn bezoeken aan Normandie, heeft Harry de Brug gezien die als eerste bruggenhoofd in geallieerde handen viel.. En thuis gekomen is hij meteen beginnen tekenen zagen schaven en schuren en het resultaat is een getrouwe kopie van de Pegasusbrug. Voorheen de ophaalbrug van Benouville’ en die werd omgedoopt tot Pegasusbridge, genaamd naar het gevleugelde paard Pegasus dat op de mouw stond van de soldaten van de 6^e Airborne Division die deze eerste brug in handen kreeg en hield tijdens de Invasie in juni 1944.

Harry herinnert zich die oorlog nog heel goed. Een periode van grote armoede in de mooiste tijd van een tiener. In het ouderlijk huis werd aan vier Engelse soldaten onderdak verleend voor een periode van drie maanden. “Ze kregen zelfs het zachtste bed in huis bij pa en ma weet Harry. De mannen maakten deel uit van een eenheid die munitie vervoerde vanuit Lanaken naar het front” Zij reden in vrachtwagens van het type Ford Canadian. Van dat type staat er eentje van hout te pronken in de vitrine van Harry.

Harry vertelde nog dat enkel de blanke soldaten bij de mensen ingekwartierd waren en dat de ‘zwarte soldaten’ in een tentenkamp lagen. Heel wat Lanakenaren zagen voor het eerst een zwarte soldaat in levende lijve.

Een van de vier soldaten die ten huize Paulussen ingekwartierd waren, herinnert Harry zich nog heel erg goed, het is William Edward Evans uit het Engelse Pontibridd. Er is nog steeds contact met de ex soldaat die momenteel in een Home verblijft. Om de andere zondag telefoneren Harry en Edward met elkaar en kaarten vinden hun weg over het Kanaal.

“In 2000 heeft de toen 80 jarige nog een bezoek gebracht bij ma thuis, als tegenbezoek van ons bij William in 1999 toen ik met mijn dochter naar Engeland ben geweest op een samenkomst voor Engelse Soldaten”.

Meer van Uit alle delen van Groot Lanaken