Jaarboek Lanaken ligt in de winkel

De meest voorkomende ganzensoort op de vijvers rond de ruïne van Pietersheim is de 'soepgans'.
Soepgans, een niet zo eervolle naam voor dit goddelijk  wezen. Haar naam heeft zij te danken aan het feit dat de mens haar genetische eigenschappen misbruikte om haar door selectie te creëren. De gans werd door deze selectie voor consumptie zo zwaar dat ze nauwelijks nog kan vliegen. Soepgans is dan ook eigenlijk een scheldnaam voor dit sierlijke wezen.

Niet alleen de Nijlgans (Egypte) is opmerkelijk. Tussen de wilde en tamme ganzen zit er op de vijver voor het kasteel en rond de Ruïne op de ringgracht één Indische loopeend. Dit schepsel van de natuur is er waarschijnlijk achtergebleven tijdens de dag van het park verleden jaar, toen er een kinderboerderijtje stond met verschillende dieren waaronder ook Indische loopeenden. Waarschijnlijk wist de woerd te ontsnappen van haar oppasser. De loopeend heeft haar poten zover naar achteren staan dat ze rechtop gaat lopen.
Deze soort werd in India gebruikt om de restanten van de rijstvelden af te eten. Zodoende ving men twee vliegen in een klap, de rijst werd genuttigd en het veld werd bemest.
De eend werd gehouden voor haar hoge eierproductie, tot wel vierhonderd per jaar. De woerd hoopt dat er eens een vrouwtje zal ontsnappen en hem gezelschap komt houden. Eva was ook de tweede in rij bij de schepping van de mens.

In het kasteelpark Pietersheim heeft zich een koppel Nijlganzen gevestigd. De prachtige watervogel is een opvallende verschijning op de wateren rond de ruïne en het kasteel.
De Nijlgans is een niet inheemse soort die sinds de jaren 70 voorkomt in onze contreien.In het jaar 1970 werd een eerste broedsel van deze soort in het wild gespot. Hoe komen deze exoten terecht in onze wateren?
Een waterwildkweker in Woensdrecht heeft, zo schreef hij in 1970 in 'Het Vogeljaar', jarenlang Casarca's en Nijlganzen gekweekt en ze los laten vliegen, zodat daar een deel van de in Nederland voorkomende Casarca's en Nijlganzen zijn oorsprong zal hebben gehad.Sindsdien hebben deze exoten zich meer en meer vermeerderd en wordt hun aantal problematisch. De soort is agressief naar niet-soortgenoten en verdrinkt zelfs de broedsels van deze watervogels.De mens is vaak de oorzaak van een ingreep in de natuur met problematische gevolgen. Importeren van dier en plantsoorten die gaan overheersen op de inheemse fauna en flora.De Nijlgans (die eigenlijk een eendsoort is maar door haar grootte verwisseld werd met de gans) heeft eigenlijk haar habitat in het zuiden van de Sahara en de Nijl. Alopochen Aegytiacus dat is de wetenschappelijke naam voor deze niet inheemse watervogelsoort.Als er in Pietersheim jongen geboren worden uit het aanwezige koppel zal hun naam dan ook een toepasselijke naam verkrijgen.
We noemen ze dan maar:

Alopochen Eagyptiacus Kastelianus Petersheimiani. (grapje)

De Nijlgans legt haar eieren in boomnesten of in holen in de grond. In de bomen gebruiken zij de nesten van roofvogels die in een later stadium broeden en hun nesten reeds bevolkt zien. Ook in opgehangen nestkasten voor roofvogels wordt de Nijlgans aangetroffen. In sommige gevallen liggen dan de eieren van beide vogelsoorten in het nest en zijn de broedsels gedoemd af te sterven in het ei.
Er zijn reeds rond de 5000 broedparen per jaar geteld sinds de uitzetting in Woensdrecht.

Kenmerken van de Nijlgans:

• De bovenzijde is bruin van kleur, de onderzijde is lichtgrijs
• Rondom het oog bevindt zich een donkere vlek
• De kop is bleker dan de rest van het lichaam
• Op de borst bevindt zich een donkere vlek
• De snavel is roze met zwarte vlekken
• De poten zijn roze van kleur.
  
  
  Nol.
  
  

Maastricht ligt op een kanonsschotafstand van Lanaken. Een kanonsschot was de afstand vanaf de Vesting Maastricht tot de grens, bij de scheiding tussen Nederland en Belgie, in 1839 besloten in het verdrag van Londen (over twee jaar 150 jaar geleden maar goed dat toen nog geen raketten bestonden).
Een deel van Lanaken en Veldwezelt ging toen over naar Nederland en vormde een nieuwe gemeente namenlijk Oud- Vroenhoven. Oud -Vroenhoven had vanaf toen een eigen schepencollege en burgemeester, totdat het in 1922 door annexatie opging in de stad Maastricht.
Oud Vroenhoven had haar parochiekerk in Wolder. Voor de mis , begrafenissen, huwelijken en begrafenissen moesten de mensen van Caberg en Nederlands Smeermaas (het Kuilke en de Bosscherweg), deze afstand afleggen. Caberg dat nog geruime tijd administratief verbonden was aan de kerk van Lanaken, werd pas in 1870 een zelfstandige parochie.
Het deel dat in 1839 overging naar Nederland is gelegen in het Zouwdal en zal als groene buffer gaan dienen bij de aanleg van het grensoverschrijdend industrieterrein dat tot ontplooing komt op korte termijn.
Aldus komt het gehele industrieterrein eigenlijk op het huidige én het vroegere terrein van Lanaken te liggen.
foto vanaf de nieuwe loopbrug richting noord