Archief

Het "wilde dier" met zijn stekelige vacht liep op de brug van Neerharen over het asfalt. De trottoirband was te hoog om te trotseren en het diertje liep daardoor de kans om doodgereden te worden. Stoppen en redden was de enige optie. i.p.v weg te lopen kwam hij naar mij toe. Ik koos ervoor om het met enige dwang van mijn voet in de richting van het veilige gras langs de brug te dwingen. Oppakken was gezien zijn stekelige vacht al van bij het begin uitgesloten. Toen hij eindelijk in de graskant was, verdween hij tussen de brandnetels en kon ik mij begeven naar Pannestraat Kermis.

De Egel oftewel zoals in de volksmond "stekelvarken" genoemd.
In de paartijd zoeken dieren elkaar op op een grasveld. Als twee mannetjes hetzelfde vrouwtje op het oog hebben, zullen zij met elkaar vechten door te bijten en te stoten. Het paren is een langdurig  liefdesspel, dat omzichtig maar vooral ook voorzichtig gebeurt. Om het vrouwtje paarbereid te krijgen, doen de dieren een soort dans. De twee dieren gaan tegenover elkaar staan, met de snuiten tegen elkaar. Terwijl zij elkaar besnuffelen, urineren beide dieren. Het mannetje doet vervolgens pogingen om achter het vrouwtje te komen, maar die draait zich steeds van hem af. Het mannetje zal tegen het vrouwtje aan stoten met zijn snuit en poten. Vervolgens richt hij zijn hoofd op en opent hij zijn lippen ver uit elkaar. Dit spel kan uren duren en behoorlijk luidruchtig zijn.
Op een gegeven moment stemt het vrouwtje in met paring. Zij drukt zich tegen de grond, spreidt haar achterpoten en legt haar stekels plat. Het mannetje houdt vervolgens met zijn poten haar flanken vast en met zijn bek haar hals. De paring zelf duurt enkele minuten. Tijdens de paring maken de dieren luidruchtige snuffel- en niesgeluiden.

Een internationale actie voor levende rivieren werd dit jaar voor Limburg in het gehucht Herbricht gehouden, 100 Deelnemers hadden zich ingeschreven en liepen in groep de pas verbrede Maas in onder toezicht van de brandweer van Maasmechelen in en op het water.  Op de oever, in het winterbed stonden nog een 300tal toeschouwers de watergangers gade te slaan. Onder hen deputé Smeets, burgemeester Willen en gemeenteraadsleden van Lanaken. Clowns van Kokliko zorgden voor amusement ter plekke en gingen zelf ook het water in. Het trio Denis, Andre en Patrick, zorgden voor de muzikale noot voor, tijdens en na de watergang in de Maas. Zij traden op, onder de toepasselijke naam "Goe Beezig". Lambert van RLKM die de organisatie op een voortreffelijke wijze in goede banen heeft geleid, was tevreden over deze actie die nu voor de tweede maal gehouden werd. Vorig jaar ging deze waterhappening door in Stokkem.

Iets verder dan de inloop in de Maas, stonden Eli, Toin, Eddy en Patrick  vier vissers, die een demonstratie vliegvissen hielden en waar je zelf ook eens mocht inwerpen.
En de Elbuiter zag alles gebeuren en zal er in zijn mijmeringen wel het een en ander van vertellen in Attent.

U kunt klikken op foto's Nol in de rechterkolom voor een groot aantal foto's van deze actie van RLKM.

Het regenweer was een spelbreker voor het zomerfeest in Neerharen. Wat een openluchtmis en feest in openlucht zou moeten worden werd verplaatst naar binnen.

Tijdens de processie hadden de deelnemers de grote regenschermen ontplooid. Voorop liepen de kindjes die dit jaar hun eerste H. Communie deden. Zij zouden een hoofdrol spelen in de plechtigheid en in de kerk. Samen met het moederkoor en kerkelijk zangkoor luisterden zij de dankviering op. Een drieledige dankmis, want Met een pastoor die al 25 jaar trouw zijn herdersplichten vervult, een banneux-kapel die er reeds 50 jaar staat en het gedenkwaardige feit dat de zusters Montfortanen hun “blijde Inkomste” deden in de gemeenschap, ontsnapte niet aan de wil van het parochiaal bestuur om een bijzonder cachet te geven aan het zomerfeest van 2011. “Waar is dat feestje”…..

In de kerk had achter de communicantjes Eerwaarde zuster Lucie plaatsgenomen. De in Uikhoven geboren zuster is reeds in haar 96^e levensjaar. Pastoor dankte haar voor het bijwonen van de Dankmis in haar geliefde Neerharen. Een welgemeend applaus viel haar te beurt toen Pastoor liet weten dat zij aan Pastoor had gezegd dat hij niet zoveel moest drinken tijdens de receptie. Toen haar deze woorden herhaald werden door haar vergezelster maakte zij een vuistje naar mijnheer pastoor wat bij de aanwezigen werkte op de lachspieren.

Na de Mis kreeg de voorzitter van de parochieraad het woord. Hij liet aan de jubilerende weten dat hij met zijn 25 jaar geen recordhouder zou zijn. Dit record viel te beurt aan pastoor Wouters die het van 1680 to 1735 55 jaar volhield in de parochie. Uit de archieven had het bestuur nog enkele feiten gehaald met  betrekking tot de pastoorsfunctie. Zo zou hij 127 huwelijken ingezegend hebben. Hoeveel er daarvan nog koppel waren werd niet in cijfers vermeld. 493 parochianen zijn door pastoor naar de laatste rustplaats begeleid en in al die jaren werden 883 kindjes boven het doopvont gehouden. De eerste dopeling werd niet getraceerd maar wel het tweede doopsel. Dit waren er meteen twee en wel de tweeling Tom en Roel Rogiers. Beiden waren zij aanwezig en mochten in naam van de parochie drie schilderijen overhandigen aan de jubilaris. Drie beeltenissen van pastoor in functie en  hobby vereeuwigd door Mattie Engelen.

Na de zegen ging het richting  parochiaal centrum waar een tentoonstelling was over het kerkelijk leven in Neerharen. Voor de muzikale noot zorgde het “Seniorenorkest” waarin mijnheer pasoor zijn plaats innam als saxofonist en voorzitter.

Het nieuwe cultuurseizoen 2010-2011 is van start gegaan met de verkoop van de abonnementen op vrijdag 17 juni. Geïnteresseerden konden tussen 18.00 en 21.00 hun abonnementen voor minimaal 3 voorstellingen komen aankopen. De reserveringen konden in tegenstelling tot verleden jaar, waar enkel de balie open stond voor de verkoop, op 4 punten aangekocht worden. Deze wijze van verkoop had daardoor een sneller verloop. De mannen en vrouwen (of andere volgorde) van het CC waren tevreden over de verkoop. Ongeveer 900 tickets gingen, volgens coordinator Gie Vrancken, van de hand.
Oud schepen Raymond Hermans, was goed voor elke aangeboden voorstelling die hij samen met zijn gade Annie zal gaan bijwonen. Tijdens de verkoop kon men in de hal bij een natje en een droogje een babbeltje slaan met de andere bezoekers van de ticketbeurs.

Bent u geïnteresseerd in een voorstelling of cursusaanbod, dan kunt u  reserveren, vanaf a.s. maandag 20 juni aanvang 09.00 uur.
Dit kan aan de balie, telefonisch 089/73 98 50 of via cultuur@lanaken.be.
Het aanbod mocht u reeds ontvangen in een prachtige brochure die afgelopen woensdag in elke bus of op de deurmat in groot Lanaken belandde.

Het volgende  gesprek, tijdens de ticketbeurs, mocht ik van nabij volgen.

Aan een tafeltje zaten Ereschepen Raymond, Annie, Lia van Sia en dochter Patricia samen met Erik Eurlings en ik zei de gek. Op een gegeven moment was de vraag hoeveel kinderen Lia van Sia had. “Ik ben gebleven bij één”, zei ze “en het waren er misschien meer geweest als de eerste niet zoveel ‘gejenk’ had”.

Als baby moet Patricia vreselijk te keer zijn gegaan. “Daag en nach ‘jenke” zei Lia van Sia . “Ik ben zelfs een keer naar Wittem geweest om haar te laten overlezen. “En toen ik de dokter eens om hulp vroeg, zei deze dat hij zelf ook een moeilijk kind had en hij dit opgelost had door een deur op het bedje te leggen zodat ze er niet  uit kon vallen. Ik vond zijn remedie wel een beetje vreemd en hebben dat vanzelfsprekend niet toegepast”. Maar niets hielp voor Patricia. Ze heeft blijven ‘jenke’ tot aan haar vierde jaar. (Nu noemen ze dat een ‘huilbaby’ en kan je zelfs iemand in huis halen die met het kind communiceert).

“Omdat er gewerkt moest worden door de mannen en daarvoor een goede nachtrust bevorderlijk was, hebben we het kind in ons bed genomen. Ze sliep tussen ons in. Toen dat op een gegeven moment ook niet meer hielp hebben we haar een ‘pitslamp’gegeven, met drie kleuren. Met de pitslamp scheen ze dan op het plafond en wij konden slapen. Maar ook daar kwam een eind aan toen ze er op een gegeven moment niets meer aan vond”.

“Ik weet nog goed dat Pa en Ma met carnaval op stap gingen en wij wilden ook mee”gaat Lia van Sia verder .” Toen het kind sliep zijn  we ook naar het café gegaan. Het was niet zo ver van huis en ik  reed op en neer met de fiets naar huis om te gaan controleren. Nu was Patricia wakker geworden tussen twee fietsbeurten in en is toen waarschijnlijk goed te keer gegaan. Jeanne Vangelabbeek (+), onze buurvrouw,  had het opgemerkt en sprak er schande van. Maar toen ik weer thuis aankwam met de fiets lag ze heerlijk te slapen. Waarschijnlijk had ik haar wakker gemaakt toen ik vertrok, want ik had belletjes aan mijn carnavalskledij hangen”.

Patricia volgde het gesprek met pretoogjes en viel meermaals in een lachbui. Had ze dat in haar eerste vier levensjaren ook gedaan dan waren er misschien zussen en broers gevolgd nu is ze enig kind en zijn moeder en dochter onafscheidelijk.

De dag begint vandaag met een stralende zon. De weg naar Gellik ziet er idyllisch en verkeersvriendelijk uit. In de toekomst, als de brug in Briegden gesloten wordt voor het verkeer, gaat dat er iets anders uitzien.

In Lanaken, aan de rand van het bos, grazen een aantal Kangoeroes. Ja! Kangoeroes. En er was er zeker eentje die in haar buidel een jong droeg. Beiden genoten van het vroege zonnetje, hier bij ons en niet Down Under.

De werken aan de Maasverbreding in Borgharen -tegenover Smeermaas- zijn al een tijdje bezig en met de dag verandert het uitzicht van de Maas. Vanaf nu  begint men  met de verwijdering van het oude stort ten noorden van het dorp.
Het was geweten dat men op een gegeven moment op de oude stortplaats zou stoten, tijdens de afgraving van de Maasboord bij Borgharen.
Vandaag waren er mannen in witte pakken met gezichtsmasker aanwezig i.v.m. de verwijdering van Asbest. Een speciale wagen met doucheruimte voor de mannen in de witte pakken, staat er op het terrein, vlakbij de oude stortplaats. Deze stortplaats werd zo'n 40 jaar geleden gesloten en in de tijd daarvoor was de millieunorm veel lager als heden ten dage.
Het lijkt alleen een beetje vreemd, dat er zowel mensen met witte pakken en gezichtsbescherming rondlopen en tegelijkertijd mensen zonder enige bescherming, zoals de kraanmachinist en anderen ter plaatse. De plaats van stort wordt nu afgeschermd met hekwerken.
De mensen die de fietsroute doen langs de Maas hebben heel wat te zien. Zo ook het echtpaar uit Roeselare, die plaats genomen hebben op een bank langs de Maas. Ze zijn vol lof  over de fietsroute met de knooppunten. Tenminste die in België volgens hen. In Nederland is het een stuk moeilijker voor wat de knooppunten betreft.
Ze overnachten in Zutendaal op de camping "Mooi Soetedal" en doen dat al meerdere jaren.








echtpaar uit Roeselare bezoekt met de fiets het Maasland en zijn vol lof over de knooppunten 

hier wordt het vuil gesorteerd met een machine waaraan verbonden, drie transportbanden

aan de avond werd er een plastic overgetrokken.