Archief

De vistrap langs de Stuw van Borgharen bij Maastricht (NL) is reeds sedert maart 2008 voltooid.

De mogelijkheid voor migrerende vissen zowel stroomopwaarts als stroomafwaarts werd daarmee gerealiseerd. Deze vistrap was de laatste van negen te realiseren vistrappen (twee in België en zeven in Nederland), die overeengekomen was bij Benelux-beschikking  van 1996. 

De vissen die in het voorjaar naar de paaigebieden stroomopwaarts getrokken zijn en daar hun kuit geschoten hebben trekken nu in de maanden augustus tot november, stroomopwaarts naar hun overwinteringgebieden.

 

Zou het groot aantal Aalscholvers op de Maas bij Smeermaas te maken hebben met de migratie van de naar hun overwinteringgebieden vissen te maken hebben?

Twee mannen, uit Maaseik ,wisten te vertellen dat in de Maas rond Maaseik eveneens een groot aantal Aalscholvers te zien zijn.
Tot in de jaren 30 van vorige eeuw werd er Zalm op de grensmaas gevangen. De kanalisatie van de Maas zou de teruggang en het verdwijnen van deze vissoort zijn. Zouden de negen vistrappen die nu klaar zijn en het zuiverder worden van de Maas ervoor zorgen dat er weer Zalm de Maas optrekken. Een sportvisser aan de Maas, is van mening dat er dan eitjes uitgezet zouden moeten worden in de paaigebieden stroomopwaarts, om voldoende effect te krijgen van de migratie, “maar wie zal dat betalen”?

Op een mooie zomerse dag op weg naar Oud Rekem kom ik een opvallende man tegen. Op een driewieler. Op zijn hoofd een lederen ´Cowboyhoed´en aan zijn heup een holster voor een pistool. Ik heb een neppistool dat heel erg op een echt gelijkt, maar draag dat nooit op straat om moeilijkheden te voorkomen met de politie. Opvallend is de ruwe baard en de twee neusringen die op zijn neusschelpen prijken. Op beide polsen die met verband zijn omwonden heeft hij drie grote horloges, die allen nog gaan maar waarvan geen enkele het juiste uur aangeeft. Tijd heeft hij genoeg zegt hij.
Rudolf, zo heet de man is afkomstig van Maaseik. Hij deed zijn ondewijs bij de Kruisheren waarna hij naar Leuven trok om er rechten te studeren. Na een jaar studie in Leuven ging het mis en belandde hij in de Psychiatrie. 25 jaar geleden is dat en sindsdien verblijft hij -na eerst in Turnhout te zijn verbleven- in Rekem. Waaarom niet naar PVT Lanaken verhuisd een tijdje geleden?, beantwoordt hij met,  ´als ik nu nog eens verhuis dan is het naar hierboven´ en terwijl hij dit zegt wijst hij met zijn vinger naar de blauwe hemel. "Ik ben al in heel wat afdelingen binnen psychiatrie geweest en vind dat wel genoeg".
Waar de foto´s verschijnen vraagt hij nog als hij vertrekt. Als ik hem zeg dat het op deze site komt knikt hij tevreden want hij zal gaan kijken op zijn PC. Hij heeft internet en daar steekt hij heel wat tijd in. 

50 Jaar, een halve eeuw. Zolang en nog enkele jaren verkering duurt de verbinding, ´in voor en tegenspoed´, tussen de landbouwerskinderen, Willem Nicolaes Gerits destijds 22 jaar oud  en Maria Agnes Schols toen 27 lentes jong. Zij deden hun huwelijksbelofte op 26 juli 1959, voor burgemeester Mathieu Martens in Gellik.
Na een  treffen tussen vrienden in een écht´café in Gellik, sloeg de vonk over tussen Willy en Maria. Verkering hebben was niet elke dag over de vloer komen bij de aanstaande schoonouders, neen! Enkel op de donderdagen mocht men vlinders in de buik hebben, bij moeder  en weduwe Maria Beatrix Schols-Schellingen. ´dan bleef ´t wel spannend´zegt Maria, nu komen ze elke dag bij elkaar over de vloer en dat vind ik maar niks´.

Maria loopt nog rond als een jong veulen. Voor Willy ligt dat wat anders, reuma in de benen, doen hem al jaren lang de das om en dat wordt voor hem steeds moeilijker naargelang de jaren verstrijken. ´Dat is een familiekwaal die wij van vader Teel hebben geërfd, want ook broers en zussen zijn ermee behept´. Binnen kort wordt er bij één zus een nieuwe heup en bij de andere zus een nieuwe knie ´gestoken´, vroeger een ondenkbare ingreep.

Tilman Gerits en Geurts Helena Elisabeth waren de ouders van Willy. Moeder Leen had de gezegende leeftijd van 104 toen ze stierf. Pa , ´Teel`,  kreeg bij zijn stramme beenderen ook nog eens een ongeval op het land waaraan hij enige tijd later stierf.

Er werden drie kinderen op de wereld gezet: Bea, Lilianne en Tonny die op hun beurt samen voor zeven nakomelingen zorgden: bij Bea en Jean, zijn dat Cindy, Wim en Bart , .
Inge en Kim bij Lillianne en Freddy.
En bij Tonny (ex bakker, ex Prins en nu meubelmaker) en Mariëlle, Anne en Sophie 

De feestzaal in Kikmolen te Opgrimby, zat vol met kinderen, kleinkinderen familie en vrienden. ´Ons huwelijk hebben wij destijds thuis op de boerderij gevierd zegt Maria tevreden, nu is dat wel een beetje anders´.

 


Tussen famile, vrienden en buren.

boven      Samen met kinderen en kleinkinderen
onder       Zo als het begon 50 jaar geleden