Archief

Het moet aan toevallen toegeschreven worden als je zeldzame dieren of insecten voor je lens krijgt. Je gaat op stap om enkele vlinders vast te leggen en ziet een rood insekt voorbijschieten als je een vlinder probeert te volgen. Wel even wachten of ik het goed gezien heb, want 't beestje moet bewegen wil je het weer eens kunnen zien. En, ja daar landt het vliegend rood op een gebogen bramentak. Nu is de afstand tussen ons zo'n drie à vier meter en kan ik door een gaashekwerk niet korterbij komen. Toch maar zo goed en kwaad als het kan mijn beelden schieten. En het blijkt bij navraag bij  de Vlinderstichting (Libellen eveneens) te gaan om een zwervende Heidelibel. Uiterst zeldzaam en door mij gezien.
Kenmerken:
Het achterlijf is rood. Het pterostigma is geel. De aders in de vleugels zijn rood gekleurd. De schenen hebben gele tot geelbruine lengtestrepen. De ogen zijn aan de onderzijde blauw gekleurd. Het voorhoofd is rood, de zijkant van het borststuk heeft een blauwe streep. De vrouwtjes hebben een bruin gekleurd achterlijf. Ze hebben geen afstaande legschede. De aders vooraan in de vleugels zijn geel.
Vliegperiode: Van midden mei tot begin juli. Grootte: 38-40 mm .
Voorkomen:  Zeer zeldzaam. Zuidelijke soort. Vertoont zwerfgedrag en kan daardoor op allerlei plaatsen waargenomen worden, vooral bij grote stilstaande wateren.
Ik zag ook wel meerdere vlinders op mijn weg zoals de Atalanta, Bruine Zandoogje, het Icarusblauwtje en een dikkopje en heel veel insekten, maar deze rode toevallige passant tijdens de Vlindertocht was toch de uitschieter.

Juli is de maand van vakantie en Tour de France. Dag in, dag uit op de fiets en door de mooiste streken van Frankrijk rijden. De televisie geeft dagelijks de beelden door en miljoenen mensen zitten aan het beeld gekluisterd. Zelf vind ik het niet meer zo spannend, als in die dagen dat er ontsnappingen via de radio doorgegeven werden en je op iedere tourflits wachtte voor de laatste ontwikkelingen. Mannen die van op de motor, in regen en wind, in kou en in hitte, hun verslag deden, waardoor je het gevoel kreeg er zelf bij te zijn.. Mannen met klinkende namen zoals: Merckx, Gimondi, Poulidor Wagtmans, Jan Janssen, Zoetemelk, Van Impe, Agostinho enz. die werden door miljoenen mensen aanbeden. Als de reporter verslag deed, van een naar beneden denderende wielrenner, zoals Rini Wagtmans dat zo goed kon, of het klimmen en dalen van Lucien van Impe, of de legendarische ontsnapping van Eddy Merckx , tijdens de beklimming van de Tourmalet, waarbij niemand hem meer kon volgen en waar hij de resterende,140 kilometers alleen aflegde om vervolgens met 8 minuten voorsprong over de meet te gaan, dan waande je jezelf in hun kielzog. Het lijden, van de zich voordploeterende  wielrenner op de kasseien, voelde je bijna zelf. Je leefde mee met de sterren en de afvallers. Steeds meer krijgt de regie nu de overhand in de tour. Het onmisbaar geworden oortje, waarmee er vanuit de ploegwagen gedirigeerd wordt, is de reden waarom er een bijna voorspelbaar verloop van een dagrit gegeven kan worden. Massasprints voor de sprinters worden een berekenend schaakspel. Is dat nog wielersport? Vroeger, dan ging je de straat op, direct na een dagrit, om een blaadje te kopen met alle verslagen en uitslagen. Je vroeg je af hoe men dat zo vlug in elkaar kon steken. De Rocker stond dan klaar om die blaadjes van enkele Franken aan de man te brengen. Hij  raakte ze allemaal kwijt en had er vaak te kort. Je moest er maar snel bij zijn. Nu kan je alles vinden op het www. De fiets van een renner wordt geheel naar zijn lichaam aangepast. Het gewicht wordt herleid tot grammen. Aerodynamica is een must en derailleren verheven tot kunst.

De grootste wielrenner ooit is zonder twijfel de tot Baron verheven, Eddy Mercks ‘de kanibaal’.

Het natuurlijk biotoop van de Kleine Plevier ,die hier afgebeeld staat in de omgeving van de Brug van Rekem,  is op en rond grindbanken in het binnenland. Het is een zomergast en komt hier voor vanaf einde maart  tot half augustus. het terrein in de omgeving tussen Maas en kanaal is een opgespoten terrein, nadat de grindwinning er stopgezet werd in het laatste kwart van de vorige eeuw. Een terrein dat voor lange tijd onveranderd is gebleven totdat het in gebruik werd genomen voor landbouw.

Toen in 1843 de grenspalen gezet moesten worden, deed men dat aan de hand van een beschrijvend proces verbaal (dertien jaar na de opstand in Brussel, waar de opvoering van ‘de stomme van Portici’ de aanzet had gegeven tot deze opstand en leidde tot de scheiding der Nederlanden), .

Op kadastrale kaarten was de plaatsing van de grenspalen met de hulpstenen ingetekend. Naast de intekening van de grenspalen en hulpstenen  stonden er in dat beschrijvend proces verbaal de namen van de perceeleigenaren. De grens scheidde, (in bijna alle gevallen), geen percelen maar liet ze aan, ofwel België, of aan Nederlandse zijde toekomen. Meerder eigenaren hadden zowel aan de Belgische als aan de Nederlandse zijde landbouwgronden liggen en kregen een voor hen speciale overeenkomst voor het bewerken van hun gronden aan de andere zijde van de grens met speciale douanefaciliteiten. .

Een van de meest in het oog springende grenspalen in onze omgeving, is grenspaal ‘80’. deze grenspaal staat in Vroenhoven,  precies in het midden van de  Diependalweg.

Vroeger werd deze weg de Diependaelerweg genoemd. Als je vanaf de weg van Maastricht naar Tongeren de straat in rijdt dan staat de grenspaal ‘80’ precies in het midden van de weg op een kleine vluchtheuvel. Er staan geen verkeersborden bij zoals gebruikelijk is om de inrijdrichting aan te geven.

De straat is van hieruit aan de linkerkant Nederlands en aan de rechterkant Belgisch, dit is ook duidelijk te zien aan de nummerplaten op de auto’s. Het is maar een rare bedoening overburen die in een ander land wonen waar de vuilniswagens twee keer moet inrijden eens die van het ene dan van het andere land. Hoe is dat geregeld met de riolering en andere nutsvoorzieningen. De straat wordt in ieder geval aan Nederlandse zijde verlicht.

Paragraaf 6 van het beschrijvend proces verbaal luidt als volgt.

§ 6. Van deze grenspaal (sic 79) wordt de grens gevormd door de as van de weg, die het verlengde is van genoemde Diependaelerweg, tot aan de grote weg van Tongeren naar Maastricht. Er zal een grenspaal aan de kant van de sloot langs de weg worden geplaatst (No.80) op de westelijke hoek van het perceel van Nelissen, Mathieu (349 D).

Aldus was er aan de Belgische zijde een sloot die opgeheven is en kwam de grenspaal in het midden van de weg te staan.
Op de foto is ook duidelijk het verschil van bebouwing te zien, links de typische rijtjeswoningen en rechts de Belgische open bebouwingen met veel groen.

In de Voormalige Dominicaner kloosterkerk van Maastricht is nu een Boekenwinkel gevestigd. De Fransen waren het die in 1795 deze Mergelstenen kerk ophieven en in eerste instantie deze kerk uit de dertiende eeuw als magazijn gingen gebruiken. Achtereenvolgens werden er concerten gehouden, was het tentoonstellingsruimte en ook wel fietsenstalling. Carnavalbals vonden er plaats en menigeen vond er zijn lief voor het leven tijdens feesten. Het klooster werd gebruikt voor het onderwijs van de Hogere Burgerschool (HBS) Later als groot Winkelcentum Entree-Deux en het nu vernieuwde winkelcentrum.

In de kerk stonden een aantal biechtstoelen waarvan het prachtige houtsnijwerk gedaan werd door Van Vlierden uit Hasselt. Deze biechtstoelen staan nu te pronken in de St Servaesbasiliek van Maastricht.

Helemaal vooraan naast het Koor en Absis en de kapel van het H. Aanschijn (het epitaaf van Deken Ruyscen ovl 1557), staat een van die biechtstoelen. Op die biechtstoel staan de namen van de priesters die aan de gelovigen de biecht afnamen. Het betreft hier twee priesters die pastoor waren in: Lanaken, Pastoor Joannes Wijler en van Zutendaal Pastoor Jacobus Eyben.

Pastoor Wijler van Lanaken  was afkomstig van Sittard hij was vanaf 1676 tot 1726 pastoor van de St Ursulakerk te Lanaken. Pastoor  Wijler overleed in 1726 op 87 jarige leeftijd in het 60e jaar van zijn priesterschap (geboren rond 1641).

Was Pastoor, Joannes Wijler een Dominicaans predikheer en ging hij toentertijd de biecht afnemen in de Dominikanerkerk in aanloop naar de Kerkelijke hoogdagen zoals Pasen en Kerstmis?

In Sittard, de geboortestad van Pastoor Wijler, vestigden de Dominicanen zich in 1625 en werden in de Franse tijd geconfisceerd; De confiscatie leidde er toe dat, de  toen  tot nationale goederen gaan behorende kerkelijke eigendommen en kloosters, als het zogenaamde ‘zwartgoed’ vanaf 1790 werden verkocht.

In 1799 toen Napoleon aan de macht kwam werd het Concordaat gesloten, een overeenkomst met het Vaticaan dat de katholieke eredienst herstelde.

In Maastricht was de Domincanerorde actief vanaf de dertiende eeuw eveneens tot aan de Franse periode

280 Jaar na zijn overlijden draagt de Biechtstoel waar Pastoor Wijler de biecht afnam nog steeds de namen van de Pastoors Wijler en Eyben.
In de rechterkolom staan nog enkele afbeeldingen van de biechtstoel in de St Servaesbasiliek.

Het is snikheet die middag ,als ik aan ‘het mooswief’ op de markt van Maastricht, tussen de mensen die er hun frietje aan het verorberen zijn, een man gekleed in een dikke jas zie zitten. Zijn jas heeft al héél lang geen wasbeurt meer gehad, zoals ook de rest van ’s mans kleren. Zijn haar is in elkaar verknoopt omdat het niet meer gekamd wordt.. Zijn verwilderde baard heeft net zoals zijn haren een knipbeurtje nodig. Sommige vingernagels zijn enkele centimeters lang en hebben een kolenkleur. Ik ga bij de man zitten en begin een gesprek met hem. In het begin gaat dat vrij moeilijk maar ik krijg toch uit hem dat hij 10 jaar op straat leeft en van Neerbeek afkomstig is. Hij is nu 42 jaar en is aldus rond zijn dertigste aan dit verfoeilijke leven begonnen. Hij zegt mij zijn naam, maar die doet er hier niet toe (als het al de juiste naam is). Familie heeft hij  volgens hem niet meer zegt hij als ik vraag naar zijn familie. Ik zeg hem dan toch maar eens naar het Leger des Heils te gaan, want daar kan hij nieuwe kleren krijgen en dan kan hij daar ook eens onderduiken in een weldoend bad. Dan zou hij er veel anders als nu uit zien. Het valt mij op dat hij, pas na mij enkele seconden aangekeken te hebben, de vragen herhaalt en als ik die bevestig, hij korte antwoorden geeft. Hij heeft blauwgrijze ogen, ze zijn dof en stRalen geen levensvreugde uit. Hij heeft in het ITO onderwijs, geleerd voor timmerman. Ik zeg hem dat er speciaal uit Polen mensen aangeworven worden, om hier als timmerman te werken, dan zou hij toch zeker werk kunnen vinden. Maar als je geen adres hebt dan kan je ook niet aan werk geraken zeg ik in mijzelf.

Maar wat zou er met deze man gebeuren, als hij zich normaal zou kleden en zijn haar en baard tot een modaal model geknipt zouden worden? Dan zou hij op iedereen gelijken en niet meer opvallen. Dan zou hij geen aalmoezen meer ontvangen van de mensen die nu medelijden met hem hebben. Zou zijn verwaarlozing dan zijn inkomstenbron zijn? Ik begin te denken van wel. Ik ga twee blikjes Sinas halen en geef hem er een. Hij kijkt erna, waarop ik vraag of hij geen dorst heeft want het is toch snikheet. Eigenlik niet zegt hij. Maar ik wil het niet meer terug, steek het maar in je zak zei ik en dat deed hij dan ook.

Na het blikje in zijn zak gestoken te hebben neemt hij zijn twee plastic zakken op, waar zijn hele hebben en houden in steken, waaronder een donsdeken die de kleur van de straat heeft. En zonder iets te zeggen keert hij zich om en gaat slenterend door de winkelstraat, waarbij hij bij een dubbele vuilbak blijft staan om er in te kijken of er …….. in zit.

Er lopen meer arme sloebers rond in Maastricht. Verarmden die de mensen om geld vragen. “Heeft U 2 euro voor mij meneer om met de bus te gaan”?, vraagt een vrouw aan iedereen die haar in de Bosstraat passeert. Als ik voor de kippenkraam sta voor een kippenboutje, komt er een man langs die zegt “ik heb al drie dagen niet gegeten en geslapen heb je drie euro voor mij? En zonder te wachten loopt hij verder. De verkoopster zegt dat er veel van deze mensen rondlopen en dat ze toch wel geld van de mensen krijgen om eten te kopen. Anderen zeggen, dat als je aan deze mensen geld geeft,  ze meteen blikjes bier gaan kopen.

Bij een politie-inval bij coffeeshop Checkpoint in Terneuzen is ruim zevenennegentig kilogram softdrugs gevonden. Het spul werd gevonden in de zaak zelf en een naastgelegen opslag in de Grenulaan. Ruim vijf kilo lag achter de balie van Checkpoint. Dat is tien keer zoveel als is toegestaan. Verder vond de politie 8000 voorgedraaide joints.

Vier verdachten, onder wie de eigenaar en de bedrijfsleider zijn opgepakt, maar inmiddels weer vrij. Een andere verdachte zit nog langer vast. Het vijftal wordt verdacht van het overtreden van de Opiumwet

Waarschijnlijk komt de coffeeshop er met een waarschuwing vanaf. Het lijkt erop dat de overschrijding van de drugsvoorraad de enige overtreding is. Bij nieuwe overtredingen wil burgemeester Lonink Checkpoint korte tijd sluiten.

Persbericht 01-06-2007

Geen coffeeshop aan de grens

Naar aanleiding van het rapport van onderzoeksbureau Intraval, met daarin de resultaten van het onderzoek naar de overlast die coffeeshopbezoekers veroorzaken in Terneuzen, heeft het College van Burgemeester en Wethouders een voorstel gedaan naar de Raad. Op 26 juni wordt dit voorstel behandeld in de gemeenteraadsvergadering.  

Het voorstel omvat tal van maatregelen op korte termijn, zoals het aanpassen van het parkeerbeleid, strengere handhaving van verkeer- en parkeergedrag en een intensieve Euregionale samenwerking met de Belgische buurgemeenten.  

Op lange termijn kiest het college voor de verplaatsing van beide coffeeshops uit de Terneuzense binnenstad. Op dit moment is er nog geen locatie in beeld.  

De gemeente Terneuzen hecht veel waarde aan een goede Euregionale samenwerking en werkt binnen de Euregio Scheldemond samen met de Belgische overheden aan een plan van aanpak voor het terugdringen van het drugstoerisme in de regio. Een coffeeshop aan de grens is dus niet aan de orde.

Nadere informatie:

Afdeling Communicatie

Yvonne Wanders

Telefoonnummer: 0115 – 455 525