ZOMERGELUIDEN

Zo om de zoveel dagen wil ik graag mijn gedacht eens zeggen.
Niet dat het de wereld gaat veranderen, nee, mijn hersenspinsels gaan zelfs mensen niet op andere gedachten brengen.
En dat is ook niet mijn betrachting.
Het is enkel zo dat ik zo heel af en toe met een ei zit, en dat is pijnlijk zitten als je dat ei niet kwijt kan.
Voor kippen kan het zelfs de dood tot gevolg hebben.
Nu ben ik geen kip, maar ik wil dat ei dan toch ook het liefst zo vlug mogelijk kwijt.

Bij “Een Belg in Frankrijk” kon ik lezen dat hij een mailtje had ontvangen van “De “lolbroeken”, het voormalige “Vuurpeloton”.
Ik ga die uitleg hier niet allemaal weergeven, indien het jullie werkelijk interesseert klik dan hier, en lees zelf maar het item "De lolmakers en de spoken".
Was het eerste een omstreden blog voor velen, het tweede was een flauw afkooksel ervan.
Dat is althans mijn mening, want ik werd er niet warm of koud van.
Het enige dat min of meer wat in het oog sprong waren de seksuele getinte plaatjes, rechts en links van het blog.
En ook daar werd ik persoonlijk niet warm of koud van.
De zogezegde seksbelevenissen van de (vrouwelijke auteurs?) konden mij geen zier schelen.
Ik vond ze integendeel en eerlijk gezegd wat kinderlijk naief.
Iets dat misschien een tienjarige nog wat kan opwinden, maar de twaalfjarige heeft in deze tijd het meeste al in praktijk gebracht.
En wie denkt, of meent dat ik schromelijk overdrijf met die bewering, moet zich dringend op de hoogte gaan stellen van het doen en laten van tieners.
Je gaat je kleinkinderen dan wellicht met heel andere ogen bekijken.
Maar denkelijk waren ze wederom voor sommigen een doorn in het oog, want nogmaals zijn ze van SenNet verwijderdt , volgens eigen zeggen, zonder enige waarschuwing of uitleg.

Nu zou het natuurlijk zo kunnen zijn, dat wanneer je verbannen wordt van SenNet, men als het provocatie ziet wanneer je onder een andere naam een nieuw blog opstart.
En ergens kan ik dat begrijpen.
Niemand laat zich graag voor schut zetten, en geen enkele baas zal het nemen van zijn werknemer dat die hem belachelijk maakt door zijn gezag te ondermijnen.
De blogs zijn hier gratis, de faciliteiten zijn zoveel beter dan bij een andere provider, en ik vind dat je hier veel meer inspraak hebt.
Ook de service is niet van de minste, al kan het natuurlijk altijd beter, want hoe meer je kunt krijgen, hoe liever we het hebben, niet?
En vergis u niet lieve lezer, ik ben niet blind en doof voor de dingen die hier wel mis lopen.
En ik snap drommels goed dan wij senioren het SeniorenNet populair maken.
Ik ben er stellig van overtuigd dat de reclame-inkomsten sinds de komst van de blogs ontegensprekelijk in de hoogte zijn geschoten.
Men zou zich dan ook de vraag kunnen stellen, “wie gebruikt wie”?

Wanneer nu echter “De lolmakers” zijn verwijderdt omdat er wat ‘blote’ plaatjes opstonden, dan vind ik dit uitermate belachelijk.
Want wie in godsnaam, om maar iemand te noemen, stoort zich in deze tijd, en van onze generatie nog aan een blote borst of reet?
Is het de boer Bavo van deze tijd?
Je krijgt meer naakt te zien bij een reclameboodschap voor een afwasmiddel!
Als je de reclamemensen mag geloven staan we meer naakt in het dagdagelijkse leven dan aangekleed.
Ik heb daar nog nooit weten tegen demonstreren.
Of toch wel eens, door een mevrouw van het toenmalige Vlaams Blok, wier naam ik niet over mijn lippen wens te laten gaan.
Zij ergerde zich geweldig aan een poster van twee paarden die zich aan het voorplanten waren.
Maar, als morgen dìe normen van dìe aanhangers wet worden, dan staan overmorgen alle vrouwen terug aan de beek te wassen, en schuren ze op hun knieën de keukenvloer.
Dan komt elke anders geaarde en ieder anders denkende, voor hun vuurpeloton, en ik vrees dat zij niet met losse flodders zullen schieten.

Het is niet mijn bedoeling hier mijn seksleven uit de doeken te doen, maar geef toe, waren de plaatjes nu echt zo aanstootgevend?
Zijn wij echt niet meer gewend dan dat?
Dan is het maar pover gesteld in de bedden van Vlaanderen.
Ben ik dan de enige die toen ze jong was, wettelijk te jong omdat je achttien moest zijn, die naar een pornofilm ging kijken in de bioscoop?
Ben ik de enige die toen de video uitgevonden werd, een pornofilm ging huren?
 Ben ik de enige die met mijn partner zoveel mogelijk standjes heb uitgeprobeerd, dit om sleur te voorkomen?
Ik dacht het niet, ik geloof het niet, en vooral ik hoop het voor jullie van niet!
Als men om die reden “de lolmaker”s heeft verwijderdt, dan zijn we gevaarlijk dicht aangeland bij een dictatuur hier op SenNet.

Wat het “Vuurpeloton” deed was niet heel netjes.
Ze hadden het recht aan hun zijde, want men heeft het recht hier in België om zijn mening ten beste te geven op alles wat men ziet en hoort.
Maar of het nu echt nodig was om blogs te gaan evalueren, en daar een keiharde recensie op te geven, dat betwijfel ik sterk.
Tenslotte hadden ook die geviseerde blogs het recht om te doen wat ze wilden.
Dus je kan rustig stellen dat er niemand op dat blog zat te wachten.
Maar dan nog hadden ze volgens mij hun bestaansrecht.
Je had de keuze om het blog te negeren.
Je had de keuze om je te verdedigen.
En voor diegene die niet onderlegd genoeg was om zich te verdedigen, waren er die die taak op zich namen.
Hun drijfveer daarvoor laat ik voor nu maar even in het midden…..

Wat mij benieuwd, wat mij vooral ongerust maakt is, wat is de ware reden dat “de lolmakers” zijn verwijderdt?
Wie heeft die beslissing genomen, en op welke grond?
Wat zijn de normen en waarden die men daarbij hanteert?
Als ik dat moest weten dan zou ik misschien kunnen voorspellen wie de volgende gaat zijn.
Anoniem bloggen is een recht.
Anoniem klacht neerleggen ook.
Maar lafheid en achterbaksheid zijn grote karakter gebreken, en hebben niets met recht te maken.

DAT WAS MIJN EI, EN DIE BEN IK MET DEZE KWIJT!

ALS JE WIL MOGEN JULLIE JE EI HIER OOK UITBROEDEN!!!

Geluk is als je het te druk hebt om ongelukkig te zijn.

Oprecht geluk is wanneer een vrouw een onderkin bespeurt bij het vroegere vriendinnetje van haar man.

Geluk komt niet voort uit wat je hebt, maar uit wie je bent.

Gelukkig wordt je niet door meer bezittingen te vergaren, maar door minder te verlangen.

Geluk is daar waar je het vind, en zelden daar waar je het zoekt.

Het lijkt erop dat sommige mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze zich ongelukkig voelen.

Geld maakt niet gelukkig, en met creditcards lukt het ook al niet.

Rijkdom maakt niet gelukkig, maar het lijdt ietwat behaaglijker.

Geluk is een tussenstation tussen veel en veel te weinig.

Het ware geluk kan worden gezocht, gedacht of gegrepen, maar nooit worden gekocht.

Het hart is het gelukkigst als het klopt voor een ander.

Geluk is houden van wat je doet en doen waarvan je houd.

Het ware geluk is niet duur, maar toch tellen we veel geld neer voor namaak.

Veel geluk wordt over het hoofd gezien omdat het niets kost.

Voor elke minuut dat je boos bent verlies je zestig seconden geluk.

Sommige mensen vinden geluk door het beste te maken van wat ze niet hebben.

Gelukkig is de mens die afstand neemt van alles wat op zijn geweten drukt.

Twee dingen dragen bij aan het geluk:datgene waarzonder we kunnen leven en datgene waarmee we kunnen leven.

Mensen die vooral op hun eigen geluk uit zijn, vinden het zelden.

De beste manier om gelukkig te worden is je inzetten voor een belangrijker doel dan jezelf.

Geluk zit in het hart, en niet in de omstandigheden.

Vrijheid is het recht dat alle mensen hebben om zo gelukkig mogelijk te zijn.

De plek om gelukkig te zijn is hier, de tijd om gelukkig te zijn is nu, en de manier om gelukkig te zijn is anderen gelukkig maken.

Om geluk te vinden moet je bereid zijn voorbij te gaan aan wat het leven jou schuldig is en te denken aan wat jij het leven verschuldigd bent.

Geluk zit vanbinnen, maar daar komt het niet vanzelf.

Sommige mensen kunnen anderen heel gelukkig maken door simpelweg hun mond te houden en te vertrekken.

Mensen die niet waarderen wat ze al hebben zullen nooit gelukkig worden.

Geluk is de overtuiging dat we ondanks onze fouten worden bemind.

Om anderen geven maakt ons gelukkig, om onszelf geven maakt ons eenzaam.

Als onwetendheid een zegen was, zouden we allemaal een stuk gelukkiger zijn.

De beste manier om gelukkig te zijn is het tellen van je zegeningen in plaats van je geld.

Geluk is een gezonde geest, een dankbare instelling, een schoon geweten en een hart vol liefde.

Hebbedingetjes, de naam zegt het al zelf.
Ze worden gemaakt om te hebben, te bezitten, en verder zijn ze van geen enkel nut.
En ik, ik trap er steeds weer in!

Zo heb ik hebbedingen van groot naar klein.
Meestal zijn het keukenattributen.
Zo heb ik een ananassnijder.
Het ding is tweemaal uit zijn kartonnen verpakking geweest, en staat al jaren gewoon plaats in te nemen.
Ik heb een sinaasappelschiller, lijkt een beeje op een haakpen, en die kreeg je vroeger gratis bij een ‘Tupperware’ demonstratie.
Maar ik ben hem kwijt gespeeld met de een of andere verhuis vermoed ik, al is de laatste verhuis reeds zestien jaar geleden.
En jawel hoor, ik zag bijna net dezelfde liggen in een winkeltje dat hebbedingetjes verkoopt, dus kopen dat ding.
En ik gebruikte het nooit voor het verlies, en ik gebruik hem nu ook niet.
En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Hebbedingen, ze zijn een plaag.
Voor mij dan althans.

Zo gingen knuffel en ik in onze favoriete snackbar te Brunssum een koffietje drinken.
Datis iets dat we regelmatig doen na het winkelen.
We zijn er nog steeds niet uit of we nu een koffie gaan drinken omdat we winkelen, of dat we gaan winkelen om een excuus te hebben om een koffietje te gaan drinken.
Maar enfin, dit doet niets ter zake.
In die favoriete snackbar had men nieuwe suikerpotjes en melkpotjes op tafel staan.
Kleine bolletjes van glas met een zilverkleurige sluitdop met handvat eraan.
En die dingen charmeerden mij enorm.
”Oh kijk Wim, hoe leuk, hoe mooi” zei ik enthousiast.
Waarbij mijn knuffel heel gelaten “ja” zegt, en met zijn ogen rolt.
Want hij weet dan al hoe laat het is.
Hij weet dat ik niet rust tot ik zo’n leuk melkpotje vind en koop.

Wil nu het geluk toch met mij zijn zeker!
Want in de Hema, vlak naast de snackbar verkopen ze die dingen.
Daar hebben zij ze ook gekocht laat de dienster mij vriendelijk weten.
Knuffel rolt nog wat meer met zijn ogen, en slaakt een zucht.
Hij weet waar mijn volgende stappen naartoe zullen keren.
Wat het ding kost hoef ik net eens te weten.
Ik zie in gedachten dat hebbeding op mijn tafel staan, waarbij mijn bezoek van bewondering geen woord kan uitbrengen bij het zien van zoveel moois.
Dol enthousiast zullen ze zijn, en mij vooral op het hart drukken dat ik bij een volgend bezoek ook voor hen zo’n leuk ding moet meebrengen.
Vooral niet vergeten Lulu!
Dus niets dat mij kan weerhouden om dat melkpotje en suikerpotje te kopen.

En nu staat dit hier te schitteren.

Zo kocht ik eens een fruitmandje.
Niet omdat ik het nodig had, want ik heb een mooie sierfruitschaal gekregen van knuffel.

Mijn ijskast geeft de geest, en de nieuwe is zeker nog een halve meter hoger dan de vorige.

Wil ik bij de fruitschaal komen moet ik het keukentrapje van buiten nemen.
En vooral, geen mens die ze ziet staan.
En ook die staat daar nu werkloos te zijn.

Woensdag ga ik weer naar NL.voor veertien dagen.
En dan zal ik weer voorbij al die winkels moeten lopen met hun mooie en leuke hebbedingen.
Als jullie mij zien lopen op straat, willen jullie mij dan aub tegenhouden wanneer ik die winkels wil binnenstappen?!
Want mijn knuffel heeft dat al lang opgegeven!!!!

Als je nu mocht denken dat ik door onderstaande mailtje, mij zo vriendelijk toe gezonden door een nobele onbekende, het noorden ben kwijt geraakt....dan moet ik de schrijver (ster) dezer teleurstellen.
En bij deze alle andere bezoekers gerust stellen.
Nee, ik heb ze nog alle vijf op één rijtje, en daar heeft "Bonux" niets mee te maken.
Hoewel ik Katrien de Vos een gezellige "kotmadam" vind, moet ik zeggen dat ik Jan Theys zaliger, die voor "witter dan wit" was, ook best te pruimen vond.
Maar ik dwaal weer af!
Seffens komt het nog zo ver dat ik aan het wassen sla, en dan komen jullie het laatste nieuwtje nooit te weten.

Het laatste nieuwtje, vers van de pers is het volgende...
Al surfend door blogland, iets dat ik vrij veel doe, zeker als ik geen zin heb in strijken, kwam ik op een nieuw blog.
Het eerste dat mij in het oog sprong, nee het deed niet echt pijn, was een zeer bekende foto van een dame met uitdagende halsuitsnijding.
Zij noemt zichzelf 'Enomena'.
Zij is would be secretaresse, en werkt voor twee bazen waarvan de namen zijn: 'Lijt en 'Orroz'.
Tweede kantoormeisje is 'Eibbed'.
Hun kantoornaam is "De lolmakers"

Of het lol gaat worden weet ik nog niet.
De voorstanders van "het vuurpeloton" zullen in hun vuistje lachen, dat is zeker.
De tegenstanders daarentegen, die hun korte rust is voorbij.
Zij zullen weer in de startblokken moeten schieten.
Bij Redpoppy moeten ze niet gaan klagen, want die heeft weet van het bestaan, en heeft reeds een vriendelijke groet in hun gastenboek gezet.
En onze lieve jonge SeniorenNetbaas heeft geen tijd om al die klachten persoonlijk door te nemen, wegens examendruk.
Waarbij ik hem bij deze heel veel sucses toewens!
'Pascal Vincke', of is het nu 'Lacsap Ekcniv', verdorie, dat is al even moeilijk om uit te spreken dan te schrijven, heeft wel andere dingen aan zijn hoofd nu.

Wat gaat het worden?
Gaan de poppen weer aan het dansen, of gaat men de "lol" er van inzien?
Ik ben alvast benieuwd, u ook?