LEKKER MAKKELIJK???

Als je Amerikaanse films bekijkt die zich afspelen tijdens de eindejaarsfeesten, dan zie je daar vaak dat er 'Egg-Nog' wordt gedronken.
Het is in de VS een zeer populair drankje dat speciaal voor die dagen wordt gemaakt.
En gelijk hebben ze, want het is heel lekker, en niet eens zo moeilijk te maken.
Wilt u het eens zelf proeven, dan volgt hier het recept;

Benodigdheden;

                        6 eieren
                        50 gr. Fijne suiker
                        1 pakje vanillesuiker
                        4 dl. Melk (X2)
                        snuifje zout (facultief)-maakt het pittiger.

Bereiding;

                        Klop in een pannetje de 6 eieren los samen met de 50g fijne suiker, het pakje vanillesuiker, en de 4 dl melk.
                        Voeg voor de pittigheid eventueel het snuifje zout toe.
                        Zet alles in een warmwaterbad (au bain marie) tegen het kookpunt aan, tot de eieren lichtjes stollen.
                        Roer wel krachtig en constant, zodat de crème glad blijft.
                        Voeg dan vervolgens, van het vuur af, nog eens 4 dl. Melk toe, en roer wederom glad.
                        Laat afkoelen en door en door koud worden in de koelkast.

Serveertips;

               Serveren in mooie kelkglazen of coupes.
               Serveer met chocoladeschilfers, en/of, partjes sinaasappel, een bolletje vanille-ijs, een toef slagroom, een geutje brandy.
               U kan dit drankje ook warm serveren met een snuifje nootmuskaat.
               Erg lekker, maar wel zwaar, en heel calorierijk, dus let op de cholesterol.

Mag het hier eens effe helemaal anders, ernstig?

Ik hou van musicals.
Zeker van die met een dosis drama in.
Eén van mijn favoriet componisten, na Charlie Chaplin is Stephen Sondheim.
Stephen Sondheim, Componist/schrijver werd geboren op 22 maart 1930 in New York uit Joodse ouders.
Op zijn palmares staan onder andere
Company, West Side Story, Sweeney Todd, A Funny Thing Happened on the Way to the Forum, Follies en A Little Night Music
"A Little Night Music" is gemaakt naar de film "Smiles of a Summernight".
Een film van Ingmar Bergman, gemaakt in 1956
In 1973 ging deze musical in premiere op Broadway.
Als u meer wil weten over deze componist.....KLIK HIER

A LITTLE NIGHT MUSIC (Het verhaal)

In dit liefdesverhaal vormt het cynisme en de teleurstelling over de liefde de rode draad in het verhaal.

"Kaartlegster" (courtisane ofte hoerenmadam) Madame Armfeldt voorspelt dat er iets te gebeuren staat in de zomernacht: de nacht zal drie keer lachen en de laatste lach zal voor haar bestemd zijn.
Alle personages voelen de dreiging: ze hebben allemaal hun eigen problemen in de liefde.
Désirée Armfeldt heeft een verhouding met de getrouwde graaf Malcolm. Dan ontmoet ze haar vroegere geliefde Frederik Egerman, die vastzit in een ongelukkig huwelijk met de veel jongere An, en hervat haar romance met hem.
Frederik's zoon Henrik is dan weer verliefd op zijn stiefmoeder.
Toch zijn er drie personages op wie de nacht geen invloed heeft: Madame Armfeldt, haar kleindochter Frederika en Petra, de meid van de familie Egerman.
Zij zijn niet gefrustreerd in de liefde en ontsnappen dan ook aan de dreiging van de zomernacht.
Alle personages gaan in de nacht op zoek naar hun eigen lotsbestemming en vinden die uiteindelijk ook.

De bekendste melodie, en eveneens enige hit, uit deze musical is "Send in the Clowns" gezongen door Judy Collins.
Vanaf de eerste keer, en dat was 1974, dat ik het lied hoorde had ik er een band mee.
Het kwam mijn leven binnen op een zeer moeilijk en droevig moment
Het is moeilijk uit te leggen, maar nu, in momenten van verdriet luister ik ernaar, en dan stemt het mij rustig.... gelaten.
Luister met mij mee naar dit lied.
Klik op de startknop.

TEKST VAN "SEND IN THE CLOWNS"

Isn't it rich?
Are we a pair?
Me here at last on the ground,
You in mid-air.
Send in the clowns.

Isn't it bliss?
Don't you approve?
One who keeps tearing around,
One who can't move.
Where are the clowns?
Send in the clowns.

Just when I'd stopped opening doors,
Finally knowing the one that I wanted was yours,
Making my entrance again with my usual flair,
Sure of my lines,
No one is there.

Don't you love farce?
My fault I fear.
I thought that you'd want what I want.
Sorry, my dear.
But where are the clowns?
Quick, send in the clowns.
Don't bother, they're here.

Isn't it rich?
Isn't it queer,
Losing my timing this late
In my career?
And where are the clowns?
There ought to be clowns.
Well, maybe next year.

Eureka!
Eindelijk erkenning door het ziekenfonds!!!

Voor al diegenen die de 50 gepasseerd zijn, en voor die voorbij de 60 en de 70 uiteraard ook...  
Heb jij ook A.A.A.D.D.?

Er is eindelijk een diagnose voor ons probleem.
Het heet A.A.A.D.D. ofwel:  
Age Activated Attention Deficit Disorder
Dit zijn de symptomen:

Je beslist om de auto te wassen,
je vertrekt richting auto en ziet de post op tafel liggen.
OK, je gaat de auto wassen, maar eerst toch even de post doorbladeren.
Je legt je autosleutels op je bureau, filtert de reclamefoldertjes uit de hoop post
en ziet dat de vuilnisbak vol zit.
Dus leg je de rest van de post, waaronder enkele rekeningen, op je bureau en
zet de vuilnisbak buiten.
Of nee, toch eerst nog vlug de rekeningen betalen.
Waar liggen die overschrijvingsformulieren alweer?
Oeps, je hebt er nog maar 1.
Je hebt nog reserveformulieren in de kast boven.
Ah.., daar staat je cola nog.
Eerst die extra overschrijvingskaarten zoeken.
Maar wel eerst die cola wat verder van de computer zetten want
straks sla je hem nog omver en dan mors je op je toetsenbord.
Weet je wat, je zet hem gewoon in de
koelkast, dan blijft hij fris.

Je gaat naar de keuken en bemerkt dat je plantjes er nogal droog bij staan,
die hebben dringend water nodig!
Je zet de cola op het aanrecht en hola, daar ligt je zonnebril!
Die zocht je al de hele morgen.
Je legt die eerst maar even weg voor je het weer vergeet.
Je vult het gietertje met water en vertrekt naar de bloempotten.
Aaaargh!
Iemand heeft de afstandsbediening van de TV in de keuken laten liggen!
Als we vanavond TV willen kijken,
zullen we er nooit aan denken om in de keuken te kijken,
dus leg je de afstandsbediening beter direct in de woonkamer.
Je giet wat water in de bloempotten en morst op de vloer, gooit de
afstandsbediening op een kussen in de stoel en je gaat terug naar de hal.
Waar was je nu ook al weer mee bezig?

Aan het einde van de dag:
De auto is niet gewassen, de rekeningen zijn niet betaald,
de cola staat op het aanrecht, de bloemen kregen te weinig water,
je hebt nog steeds 1 overschrijvingsformulier
en je vindt je autosleutels niet meer...
Je probeert te ontdekken hoe het komt dat er vandaag niets is gebeurd.
Daar begrijp je echt niets van, je was de hele dag druk bezig!!!
Je bent je ervan bewust dat je een ernstig probleem hebt
en moet dringend professionele hulp vinden,
maar eerst even de blogs checken...

En dan zie je dit bericht,
je slaakt een zucht van herkenning.
Het heeft dus een naam!
Je zou dit berichtje kunnen versturen naar alle 50-plussers die je kent.
Wellicht herkennen zij zichzelf hierin en dit kan voor jou alweer een troost zijn bij de volgende ontmoeting!

Groetjes van een lotgenoot!!!
Morgen is er alweer een nieuwe dag.

Paola vraagt: "Mathilde, wat hebben jullie zoal kedaan?"
Mathilde zegt: "Wij hebben kewandeld, kelezen, kegeten, kerust, en ik eb drie maal keneukt met Filiep!"
Paola repliceert: "Mathilde dat mag je aan het Hof zo niet zeg!
Zeg dan: Filiep heeft een pan spek met eieren kegeten."
Mathilde
zegt: "Oke mama, 'k zal onthouden. O, 'k heb nog iets verketen, Filiep heeft de pan uitkelikt!"

*******************************************************
Prins Filip en Mathilde lagen in bed...
Mathilde: "'t Is ik heb kou."
Filip: "'t Is koe, ik zal deken haal."
Mathilde: "Filip, 't is ik heb nok kou."
Filip: "Keen probleem liefste ik zal nok deken haal."
Mathilde: "Als mijn moeder kou had dan papa op haar lig!"
Filip: "Zek Mathilde 't is nu 2:30 dat is nu tok wa laat om uwe papa te bel!"

*******************************************************
Filip en Mathilde komen thuis van het huwelijksfeest.
Mathilde gaat in een verleidelijk pose liggen en zegt: "Filip, 't is ik denk dat kij wel weet wat ikke wil...".
Waarop Filip: "Maar Mathilde, kij hebt toch al zo'n skoon feest kehad....".
Mathilde spreidt haar beentjes een beetje en zegt "Filip, 't is ik denk dat kij wel weet wat ikke wil... ".
Waarop Filip: "Jammaar, wat wielt kij dan?".
Waarop Mathilde wijdbeens opnieuw: " Filip, 't is ik denk dat kij nu wel weet wat ikke wil...".
Waarop Filip: "Jaja, ik zie het al, kij wielt het bed voor U
alleen!".

*******************************************************
Zegt de Flup tegen zijn moeder: "Maman, 't is ik heb de groot probleem, Chaque fois que Mathilde a un orgasme zij maak teveel van de lawaai.".
Zegt Paola: "Mais enfin, Filip, dat is zeer koed, proficiat, dat is tok keen probleem?".
Zegt Filip: "Jawel, maman, want 't is ik hoor het tot in mijn kamer en ik word dan altijd oewakker.".

*******************************************************
Op een morgen ziet Albert Filip met een grote ronde wekker in zijn mond rondlopen.
Hij vraagt aan Filip: "Filip mijn zoon, oewaarom loopt kij rond met een oewekker in oew mond?".
Waarop Filip
antwoordt: "Awel, papa,  Mathilde heeft tegen mij kezekd: "Filip kij hebt slekte adem, gij moet nen tik-tak in oew mond steken!".

Waar zijn al die bomma’s heen?
De bomma met het bloemetjesschort, gezeten bij de kachel, met een breiwerk of verstelwerk in de hand.
De bomma met het grijze haar,  steevast gedragen in een strenge knot.
Die grijze haren die synoniem stonden voor wijsheid.
De bomma met het gerimpelde gelaat, waar je het harde en zware leven kon op aflezen.
Waar zijn ze heen?

Want ze zijn verdwenen, lijken wel geen bestaansrecht meer te hebben.
Nee, nu moeten oma’s lijken op de zuster van hun dochter.
Zij moeten de haren verven, modieus gekleed gaan, zich wringen in lurex bloesjes, al dan niet stevig ingesnoerd in een korset, want vetrolletjes zijn uit den boze.
Oma’s van nu moeten vitaal zijn, ze moeten fitnessen, ze moeten over heggen kunnen springen.
Ze mogen vooral niet oud en wijs ogen.

En dat heeft de plastische chirurgie fabriek goed begrepen.
Want nog nooit zijn zovele schoonheidsoperatie’s uitgevoerd, dan de laatste jaren.
Het is een trend geworden om alles te laten liften wat maar gelift kan worden.
Ik hoor jullie nu zeggen, ik niet, nooit van m’n leven, ik laat hangen wat hangt.
Goed zo! Maar niet deze oma!
Nee, deze oma gaat wat laten liften dat al jaren in haar weg hangt.
Namelijk mijn oogleden.

Ik heb heel lang getwijfeld.
En zoals alles in mijn leven, is ook dit weer een dubbel gegeven.
Eerstens heb ik enkel het zicht uit mijn rechteroog, mijn linker zegt foert.
En mijn bovenlid is zodanig gezakt dat het mij het zicht uit mijn goede oog danig belemmert.
Dus optrekken die handel.
Tweedes is het ijdelheid.
Want wanneer ik dan toch onder het mes moet, dan maar gelijk de wallen onder mijn ogen ook laten wegnemen.
Gaat in één moeite door, niet!

Ik heb al zo vaak op een operatietafel moeten liggen, (14x notabene) wegens ziektes die ik niet had gekozen.
Nu dus één waarvoor ik kies uit vrije wil.
En het dubbele is wel dat ik een vrijer en wijder uitzicht ga hebben,  maar ik ga ook de vermoeide en strenge blik kwijt zijn.

Woensdag om 14u lig ik op de tafel.
Een akkefietje van twee uur, effe neerliggen, enkele spuitjes doorstaan voor de lokale verdoving, opstaan en weer naar huis.
Het ergste zijn de blauwe ogen achteraf.
Kan je er de straat mee op, of gaan de mensen denken dat mijn lieve knuffel mij wat peren heeft verkocht?
Een zonnebril? Tja, is dat niet belachelijk bij een donkergrijze en bewolkte lucht.
Moest er nu sneeuw liggen, ja dan kon ik als camouflage een paar ski’s huren om mee te zeulen, geeft al een andere dimensie aan het geheel hé.
Maar met ski’s naar de speelgoedwinkel om de nodige Sinterklaas spullen te halen voor de kleindochter, hum!

Nu ja, we zien wel.
Volgens de chirurg moet al het blauwe verdwenen zijn na twee weken, zo kan ik dan toch met kerstmis buiten komen.
Wat me bij dit alles nog het meeste bezighoud, is of ik wel ga kunnen lezen en bloggen.
Want ik draag een lens om ver te kijken, en een bril bovenover om te lezen.
En vermoedelijk zal ik die lens niet kunnen dragen, moet ik eens achteraan bellen, stom dat ik daar niet aan dacht op het moment dat ik die operatie ging bevestigen.

Waar zijn al de bomma’s heen?
Deze bomma behoort vanaf nu alvast bij de ijdeltuiten.
Maar zegt men niet;
Oh ijdelheid, uw naam is vrouw, of was het nu net omgekeerd?
Feit is, de bomma’s van nu zijn ijdel.

De Kamasutra.
Wat bracht mij tot onderstaand relaas?

Wel…, ik ben helemaal geen tv maniak, maar ben wel in het bezit van twee tv toestellen, een Dvd recorder, en een aftandse videorecorder.
En ik ben een verwoede fan van alle CSI serie’s, of ze zich nu afspelen in New-York, Las Vegas of Miami, maakt niet uit, ik kijk naar allemaal even graag.
Kijken doe ik ’s nachts, dus neem ik de serie op.

Met mijn Dvd-recorder is dat geen probleem, daar heb ik de showview als hulp, maar mijn aftandse videorecorder laat zich niet meer programmeren, en dus moet het handmatig.
En ik ben soms veel te haastig, te nonchalant, denk dat het me lukt zonder bril, met als gevolg dat ik een verkeerde zender aanduid, en een heel ander programma te zien krijg dan bedoeld.
Zo ook gisteravond!

Met de Dvd recorder neem ik veelal films op wegens mooier beeld en geluid, met de video de serie’s en allerhande programma’s.

In plaats van VT4, die CSI Miami uitzend, en dat bij mij onlogisch op nummer 5 staat, drukte ik nummer 4 in, en dat is, eveneens onlogisch, bij mij Kanaal 2.
Een mens zou van minder verward raken hé.
Dus kreeg ik eerst het slot van ‘Prison Break’ te zien, een serie die ik nooit heb gevolgd, maar die misschien wel de moeite waard was geweest.
Enfin, die serie zal men minstens nog wel een keer of zes herhalen vermoed ik, dus niets verloren
Daarna kreeg ik ‘Open en Bloot voorgeschoteld.
En door al dat opengestelde bloot, gingen mijn gedachten naar de Kamasutra, en ging ik op het WWW eens wat informatie zoeken over dat veelbesproken boek.

De Kamasutra, een Indisch leerboek over de wetenschap van de liefde, geschreven 4 eeuwen na Christus.
Het telt maar liefst 35 hoofdstukken, verspreid over 7 delen.
Tien hoofdstukken zijn gewijd aan de seksuele eenwording en een diepgaande behandeling over diverse seksuele technieken, van kussen via voorspel naar orgasme, verder o.a. seksuele houdingen (standjes) en trio's.
Geen kattenpis dus, en zo bergrijp ik de noodzaak van het ‘Open en bloot’ programma al wat beter.
Want tegen dat je alle technieken en standjes uit de Kamasutra in theorie onder de knie hebt, ben je te oud en te stijf geworden om ze in praktijk te brengen!

Zo al zoekend en surfend naar de Kamasutra, kwam ik toevallig op een andere site terecht.
Die site beweerde te weten welk standje het best bij jou past volgens je sterrenbeeld.
En dat vond ik wel leuk om met jullie te delen.
Benieuwd…..? Klik hier.
Als je geluk hebt, dan heeft je partner een ander sterrenbeeld.
En dan zijn er ook nog de ascendanten van je sterrenbeeld.
Dus al gauw 4 standjes om uit te proberen.

Daar komt ze nu mee af hoor ik jullie pruttelen, het weekend is voorbij!
Maar bedenk dan even….., oefening baart kunst.
Dus vijf weekdagen oefenen, de zesde dag alles herhalen, en…..

Ja zeg, zelfs God rustte op zondag.
En misschien ga je wel héééél erg blij zijn met die rustdag.
Veel genot gewenst, en……

©

Heksen, ze zijn van alle tijden.
Zo was er de eerste kennismaking met de heks in de sprookjes die ons werden verteld, of die we zelf lazen.
De boze heks.
De heks met de haakneus, inclusief een uit de kluiten gewassen wrat..
Warrige grijze haren, en een lach waar je koude rillingen van kreeg.
Steeds afgebeeld in pikzwarte kledij met punthoed, vliegend op een bezem.
Jaren later had je de tekenfilms alwaar in de 101 Dalmatiërs de heks al een iets menselijker uitzicht kreeg.
En dan heb je ook nog de suggestieve heksen onder de vorm van je stiefmoeder, stiefzus/broer en je schoonmoeder.
Allemaal staan ze garant voor boosaardigheid, valsheid en uiterst giftig.

Maar je hebt ook goede heksen.
Diegene die één is met de natuur.
Zij kennen als geen ander de helende krachten van planten en kruiden.
Zij zoeken, vinden, en maken brouwsels die de mens beter maken, die hen genezen van allerlei kwalen.
Ze staan in dienst van het goede, maar werden in het verleden veelal verkeerd begrepen, miskent.
En veel van hen eindigden dan ook op de brandstapel, vergruisd en vergramd, maar bovenal gevreesd door een machtswellustige inquisitie.
Voor wie meer wil weten over dit illustere gezelschap, klik hier.

Hoe komt ze nu in hemelsnaam bij heksen zullen jullie je afvragen, of misschien ook niet?!
Om het even, ik geef het jullie toch mee, hahaha.

Ik las in Knack een artikel over de boekenbeurs.
(En voor jullie euforisch worden voor mijn tijdschriftkeuze, nee, ik ben niet geabonneerd op Knack, ik lees het bij de dokter in de wachtzaal bij gebrek aan een goed gesprek daar.)
Daarin werd een boek besproken over, en ik citeer; “Eén van de laatst levende heks Epona uit Loppem”.
”Een wijze vrouw, grijze verwarde haren, een typische heksenlach met als ultiem sluitstuk een hexagram om de hals”, einde citaat.

Haar naam is Epona, en ze heeft een boek geschreven.
Een boek over heksen en hun geschiedenis, maar ook over kruiden-en-plantenweetjes
Maar wat mij daarvan interesseerde was haar verhaal over de ‘Levensboom’.
Iedereen heeft zo een levensboom.
Het hangt af van je geboorte datum.
Mijn levensboom is de Notelaar, en zie hier wat dit over mij zegt;

Notenlaar (21 - 30 april en 24 oktober - 11 november) een gepassioneerd zoeker
Aan de ene kant ben je vol levensvreugde en draag je dat ook uit. Aan de andere kant ben je gepassioneerd bezig met belangrijke levensvragen en voortdurend op zoek naar de diepste zin van het bestaan. Je bent bereid om jezelf veel dingen te ontzeggen als dat je uiteindelijke doel dichterbij brengt. Als je iets echt wilt zet je door tot het bittere einde. Je bent sterk geïnteresseerd in de kracht van het onbewuste.
De voorjaarsnotenboom (en dat ben ik-21 april) is nogal gesteld op geestelijk en materieel bezit, en neemt op zorgvuldige wijze zijn beslissingen. Hoewel deze over een zeer sterk lichamelijk gestel beschikt, vraagt deze lichamelijk nogal eens te veel van zichzelf.

Mocht het jullie interesseren om te weten welke Keltische horoscoop jullie hebben, wat jullie levensboom is, klik dan hier.
En om het weekend in te zetten, deze spreuk die ik al jaren hanteer;

IK HOU VAN DE SCHADUW OMDAT IK WEET DAT ACHTER HEM DE ZON SCHIJNT.

EEN HEEL PRETTIG WEEKEND GEWENST.

AMOUR VAN TROUBADOER.

Via via kwam mij verleden week een verhaal ter ore, over een radeloze moeder.
Haar nu 24 jarige dochter, had enkele jaren terug kennis gekregen met een Marokkaanse jongen.
Heel breeddenkend, als zij is, maakte zij zich daar geen zorgen over.
Maar de vriendschap werd liefde, en toen maakte zich toch wel een aantal zorgen.
Dacht aan het verschil in cultuur, haar studerende dochter en de jonge werkloze allochtoon.
Stilaan begon ze te hopen dat de relatie zou afspringen.
Echt een opmerking in het nadeel van Achmed maken, kon ze niet.
De jongen was uiterst sympathiek, knap om te zien, en heel westers.

Maar schijn bedriegt!
Naarmate de relatie tussen haar dochter en Achmed vastere vormen begon aan te nemen, zag zij haar dochter geleidelijk aan veranderen.
Het begon met de kleding.
Geen korte rokjes meer, geen topjes meer, de haren stijf opgestoken.
Toen de chador (hoofddoek), daarna een djellaba (lang kleed/Kaftan) en tot slot de hijab (sluier).

Maar het was niet enkel het uiterlijk van haar dochter dat haar zorgen baarde, nee, ook de mentaliteitsverandering moest zij met lede ogen aanzien.
Zo leefde de moeder al jaren samen met haar vriend.
Een huwelijk wilden ze geen van beide, het ging goed zo.
Maar niet meer voor de dochter, want volgens de Islam was haar moeder een hoer.
Zo ook haar twee jaar jongere zus, die zoals elke jonge vrouw geniet van het leven, was in haar ogen een hoer.
Moeders kookpot was niet meer aan de orde, zij waren varkens.
Gaandeweg viel alle contact weg.
Verleden jaar is de dochter getrouwd naar Marokkaanse traditie.
Ondertussen is er een kleinkind, maar dat heeft de moeder nog niet mogen zien.

En dan vraag ik mij af, hoe kan dit!
Hoe bestaat het dat een dochter wegens een geloof, dat in eerste instantie niet het hare is, zo volledig bewust vervreemd van haar familie.
Liefde zou mensen bij elkaar moeten brengen, niet uiteen drijven.
Al die jonge meisjes die een relatie aanknopen met de nazaten van onze immigranten van het eerste uur… zijn zij dom… kortzichtig?
Of zijn ze zo verblind door de liefde?
Wat hebben die allochtone jongeren dat onze westerse jongeren niet hebben?
Wat trekt hen aan in de Islam?
Of kennen ze de draagwijdte niet, krijgen ze een ander beeld te zien dan wij?
Is totale onderwerping hun vorm van masochisme?
Beseffen ze niet, of willen ze niet beseffen, dat zij door hun gedrag, de klok eeuwen terug draaien?

Ik snap die jonge meiden niet.
Alleen brengt het een ietwat egoïstische bedenking bij me naar boven, blij dat het niet mijn dochter is.
Ik zou radeloos zijn, net als de moeder uit het relaas van hierboven.
Want er niemand die haar kan helpen, of troosten.
Het is net alsof je kind vermist is, dood is, met een rouwproces dat nooit een einde neemt.
Vroeger zag je in vele huizen de spreuk hangen: “Gods oog ziet je”
Men zou die spreuk moeten vervangen door de volgende…..

“TWEE GELOVEN OP ÉÉN HOOFDKUSSEN,
DAAR SLAAPT DE DUIVEL TUSSEN!!!”