DE LEVENSBOOM

Hier zit ik dan, 04h 35, en klaarwakker.
Buiten aardedonker, muisstil, zelfs de vogels slapen nog.
Het is bij mij, of het één, of het ander.
Ofwel moet ik nog gaan slapen op dit ontiegelijke uur, of ik ben al wakker.
Insomnia, of slapeloosheid, het is een ziekte, een ergerlijke marginale kwaal die niet wordt erkend, maar die zo een enorme geweldige impact heeft op je leven, dat het je vrijwel buiten de maatschappij zet.
Al vier generatie’s lang wordt dit euvel in mijn familie doorgegeven van moeder op dochter.
Bij zonen schijnt het geen invloed te hebben.

Slapeloosheid is hier misschien niet het juiste woord, het is eerder een afwijkend bioritme.
Een etmaal telt 24 uur.
Van de 24 uur slapen we er acht, en zijn we 16 uur in de weer.
Maar niet wij!
Wij zijn 22 uur klaarwakker, en we hebben tien uur slaap nodig om te recupereren.
En dat maakt dat een etmaal voor ons 32 uur zou moeten tellen.
Ziet u het probleem!
Onze wakker en slaaptijd varieert dus elke dag van de week.

Hoe vaak ben ik niet gewoon wakker gebleven omdat ik ’s morgens ergens naartoe moest, omdat de kinderen van en naar school moesten.
Je loopt dan een ganse dag versuft rond.
Of je valt vermoeid in slaap op de meest onmogelijke momenten en plaatsen.
Bijvoorbeeld op tram en bus, met als gevolg dat je ergens uitkomt waar je helemaal niet moest zijn.
Of je valt in slaap in een wachtzaal, met als resultaat dat je je beurt menig maal voorbij laat gaan.
Hoe vaak heb ik niet geslapen in de klas, op de speelplaats.
Wanneer de juf dan met een keiharde knal haar liniaal op mijn bank liet neerkomen, dan schrok ik mij een beroerte.
Maar helpen deed het niet, mijn verstand sliep lekker verder, ook al waren mijn ogen open.
En dat hazenslaapje maakt je niet fit, integendeel, vaak is misselijkheid een gevolg.

Dat afwijkende bioritme heeft ook een invloed op je lichamelijk welzijn.
Je maandstonden komen niet om de 28 dagen, zoals bij de meeste vrouwen.
Nee, je innerlijke huishouding ligt ook totaal overhoop.
Ook je etenstijden liggen elke dag verschillend, met als gevolg dat je darmflora totaal in de war geraakt.
En dan heb ik het nog niet over de commentaren die je krijgt van je naasten.
”Lig jij nu nog in bed, het is al na de noen?!”
Leg maar eens uit dat je pas om tien uur die morgen in slaap bent gesukkeld.
Leg maar eens uit dat je nog doodmoe bent, omdat je maar 4 uur hebt geslapen op dat moment.
In hun ogen ben je een luie donder

Het heeft ook een invloed op je relatie.
Soms ben je nog wakker als manlief moet gaan werken, en kan je zijn boterhammetjes maken, met een zoen als bedankje.
Die zoen kan je wel vergeten als diezelfde lieve man ’s avonds thuiskomt en merkt dat het avondeten niet op tafel staat omdat jij net uit je bed bent, en dit dan in het beste geval, want het is voorgekomen dat hij me moest wakker maken bij het thuiskomen.
Je tracht wel om de dag door te komen, de zoveelste zonder de nodige uren rust, maar de natuur eist zijn tol.

Een slaapkuur, slaappillen, ik heb het allemaal gehad, het helpt geen zier.
Neem maar eens een slaappil wanneer je nog klaarwakker bent!
Je valt uiteindelijk wel in slaap hoor, maar de slaap is onnatuurlijk, vaak met nachtmerrie’s tot gevolg, en een te vroeg ontwaken, badend in het zweet.
En zo belandt je weer in een vicieuze cirkel
De slaappil maakt je duf, je bent niet uitgeslapen…….Enz.
En dan het ergste van die zaak, de gewenning aan de slaappil, en/of de verslaafdheid, waarbij je steeds hogere dosissen nodig hebt.

Neen, dank u wel! Ik neem het nu zoals het komt.
Heb mij er noodgedwongen bij neergelegd dat aan mijn kwaal niets te doen is.
Ik weiger, om ook maar enig slaapmiddel te gebruiken.
Straks zal ik moe zijn, maar ik kan niet gaan slapen want de poetshulp komt.
Vanavond ben ik mijn slaap voorbij, en dan zal ik uren versuft wakker liggen, tot uiteindelijk de slaap de bovenhand neemt.
Morgen zal ik dan slapen tot een gat in de dag, maar ik kan dit nu doen.
Ik werk niet meer, ik moet voor niets of niemand opstaan.
En voor de eerste keer, na vele en lange jaren, voel ik mij gezond.
Want erg gezond waren mijn afgelopen jaren niet, je leeft dubbel.
Mijn bioritme maakte mij oud voor mijn tijd, uitgeblust, opgebrand.
Het maakt mij niet meer uit wie mij een luie donder noemt, weten zij veel.
Wanneer ik nu slaap, slaap ik de slaap der rechtvaardigen!
©

In een klein stadje hier heel ver vandaan was er een plek die bekend stond als het huis met de 1000 spiegels ...

Een klein gelukkig hondje hoorde van deze plek en besloot het eens een bezoekje te brengen.

Toen hij arriveerde liep hij heel enthousiast de trap op naar het huis. Hij keek door de deuropening, hield zijn oren gespitst en zijn staartje kwispelde vrolijk rond.

Tot zijn grote verbazing zag hij zichzelf staren naar 1000 andere honden die met hun staart net zo blij kwispelden als hijzelf .

Hij glimlachte zijn grootste glimlach en kreeg maar liefst 1000 grote glimlachen terug !

Terwijl hij het huis verliet dacht hij:  " Dit is een wonderbaarlijke plék ...  Ik kom hier nog vaker terug ... !"

Een paar dagen later kwam er in hetzelfde dorp een ander hondje ook op het idee om het huis eens te bezoeken ...

Hij voelde zich niet half zo gelukkig als het eerste hondje, klom aarzelend de trappen op en liet zijn hoofd weinig hoopvol hangen terwijl hij eens naar binnen keek.

Toen hij die 1000 verveeld kijkende honden zag die naar hem staarden, gromde hij naar hen maar schrok, omdat alle andere honden tegelijk tegen hem begonnen te grommen ...

Hij haastte zich de trappen af en zei tegen zichzelf:  " Brrrrrrrrrrrrr wat een vréselijke plek ...  Ik kom hier nooit van mijn leven meer terug ... ! "

En de moraal ... ? Wie een glimlach schenkt krijgt er meerdere terug ...    

 * S M I L E *

Een oude mop, maar ik vind hem nog steeds leuk.

 De dag van Sinterklaas komt nader, en de meester vraagt in de klas aan zijn leerlingen, wat ze zoal graag zouden krijgen van de goed heilig man.
Mieke wil graag een pop die kan praten, eten en plassen.
Loewieke wil graag een politieauto met sirene.
De meester kijkt zijn klas rond, en ziet Jantje met gefronste wenkbrauwen diep in gedachten verzonken.
”Wel Jantje, vraagt de meester, wat wil jij graag van de Sint krijgen?”
Zonder aarzelen zegt Jantje, “Tampax, meester.”
”Tampax, vraagt de meester verwonderd, wat kan je daar nu mee doen?”
”Alles meester, antwoord Jantje.”
”Je kan er mee fietsen, zwemmen, rennen, paardrijden…..enz…..en bovenal kan je ermee buitenspelen in de regen zonder nat te worden, want hij absorbeert alle vocht.”

EEN PRETTIG WEEKEND VOOR JULLIE ALLEN.

Anja is terug thuis uit het ziekenhuis.
Gisteren waren ze hier bij me thuis, en ze ziet er goed uit, en
wat nog belangrijker is, ze voelt zich goed.
Haar nare gele kleur is verdwenen, nu nog een blos , en we zijn op de goede weg.
De operatie is wonderwel heel goed geslaagd.
Het stuk verstopte galweg was groter dan men op de scan kon zien, zo snel evolueerde het in de slechte richting.
Het was dus hoge nood, die operatie.
Maandag mogen haar draadjes eruit, en dan kan ze weer hoopvol naar de toekomst kijken.

Gisteren was het een drukke bedoening ten huize van troubadoerke.
Mijn boontje (anex protégé) had me weer nodig om wat administratief werk te verrichten.
21 jaar is hij nu, maar nog steeds te nonchalant met zijn papieren.
Tot het water aan zijn lippen staat natuurlijk, en dan is de kreet om hulp oorverdovend.
Dan is het meestal reppen om alles op tijd in orde te maken.
Ik sakker dan wel eens even, geef hem dan wat goede raad mee, maar ik weet dat hij het met de glimlach naast zich neer legt.
Omdat hij weet dat ik hem toch niet kan weigeren om hem uit de rats te helpen.
Tja, wie is hier de slimste he?

Eergisteren telefoon van zoonlief.
”Hoi mams, ik heb een vraagje?”
Als moeder weet ik dan hoe laat het is.
Ditmaal wordt ik gevraagd om hun kat bij te houden, want ze gaan drie dagen naar Disneyland, Parijs.
”Ik breng ze na de middag, als dat goed is voor jou.”
Natuurlijk is dat goed, al is namiddag bij zoonlief een rekbaar begrip, want het was 19 u toen ze verschenen.

De kat van zoonlief is een uit de kluiten gewassen Noorse boskat.
Met een nurks humeur om U tegen te zeggen.
Toch naar vreemden toe, en dat ben ik duidelijk voor hem, ook al kent hij me al negen jaar.
Telkens hij nog maar denkt dat ik in zijn beeld ga verschijnen, gromt hij als een pitbull, met een vervaarlijk geblaas erachteraan.
Het is van angst, zo weet ik, want als ik hem toch onder de bank uithaal, dan miauwt hij klagend als een kitten, en doet verder niets.
Maar zijn reactie naar vreemden toe is voldoende imposant om uit zijn buurt te blijven.
Mijn snoesepoes bekijkt het allemaal van op afstand,en hoewel lief en tolerant naar andere dieren toe, enig macho gedrag is hem ook niet vreemd, zo merk ik nu.
De logè staat op dieet, en krijgt speciale droge voeding.
Snoes prefereert de duurste merken, en dan moet ik er nog een weinig Tonijn vanuit een blik aan toevoegen, anders wil meneer niet eten.
Ja, ik weet het, mijn eigen fout, rot verwend.
Maar nu gaat hij demonstratief voor de etensbak van Tammy zitten, (Ja, het is een gesneden kater met een meisjesnaam, omdat het geslacht in het begin wat abusievelijk was verteld) en smult van de brokken net of hij nooit iets lekkerder heeft gegeten.
Hij wil duidelijk laten zien dat hij de heer des huizes is.

Zoals reeds gezegd was ook dochterlief en Anja op bezoek.
Zij wilde graag nieuwe prijslijsten maken voor de frituur.
Bij gebrek aan plaats voor een printer, kwam ze dit dus hier doen.
Nu heb ik enkele jaren terug een cursus Word gevolgd, maar in vergeten ben ik ook een kei, zo merkte ik gisteren nog maar eens, want het werken met tabellen was ik volledig verleerd.
Het was dus weer even zoeken en proberen, maar uiteindelijk kwam de prijslijst toch mooi klaar, al zou een werkgever stevig pruttelen tegen de gepresteerde werkuren vermoed ik.

Moe, maar tevreden ging ik dan gisteren naar bed, en ik overdenk dan steeds mijn dag nog even.
En wat me met een glimlach deed inslapen was de uitspraak van mijn kleindochter.
Toen ze binnenkwamen zei  ik al gekscherend tegen haar“ha, leuk dat je komt logeren bij bonnie”, wetend natuurlijk dat ze naar Disneyland ging,
voor een kind dus een echte droomreis.
Maar de lieve schat antwoordde: “Ik zou wel graag blijven hoor bonnie, maar ik moet mee met mama en papa”
En dat antwoord deed deze oude ‘sentimental fool’ een krop in de keel krijgen.
Het doet me beseffen hoe gelukkig ik ben.

PS: Hierbij een foto van mijn nurkse loge, Tammy

“….Zaterdagnamiddag, ongeveer 17h!
Ik sta klaar om een grote uitdaging aan te gaan.
Voel mij zoals Evil Knievel zich moet hebben gevoeld toen hij over de afgrond sprong met zijn motor.
Er is moed en durf voor nodig, maar ik doe het.
Evenwel met koppend hart, en met mijn ogen steevast dicht geknepen, maar ik doe het…….
Ik waag de sprong….!”

Hahaha, bovenstaande is om dochterlief een beetje te jengelen
Het is de plaaggeest in mij, gelukkig kent ze mij ook door en door, en weet ze dat ik er geen woord van meen.
Want ik weet dat ze komt lezen.
Niks van aantrekken of geloven, lieve schat, je hebt dat prima gedaan, en ik ben fier op je!
Wat was er nu aan de hand? Wel……..

Dochterlief heeft besloten om autorijlessen te gaan volgen.
Zij kon in geval van nood wel auto rijden, maar….
Met krakende koppeling, niet harder dan in tweede vitesse, en vooral, met het angstzweet in haar handen.
Dus echt in geval van uiterste nood.
Dat moest wel, want haar partner is ziek, maar dat verklaar ik morgen, of zo, nog wel.

Eerst de theorie, en dat gaat vlotjes, ze heeft dan ook lang en veel gestudeerd daarvoor.
Ze krijgt een voorlopig rijbewijs, wat wil zeggen dat ze enkel met de door haar aangestelde begeleider mag verder leren rijden, en dat is natuurlijk haar partner.
Maar….!

Zoals al geschreven, is haar partner ziek, moet regelmatig naar het ziekenhuis.
Dochterlief hangt dus af van de gezondheidstoestand van haar partner om op haar werk te raken.
Het openbaar vervoer is geen optie, haar uren lopen niet gelijk met de uren van ‘De Lijn’
Soms gaat ze op de fiets, 15 km heen, en 15km terug.
Door weer en wind, 52 kg in strijd tegen de elementen van de natuur.
Maar dat is niet altijd evident, en zeker niet vol te houden voor haar.
Dus besluit ze om het toch anders te doen.
Ze gaat rijlessen nemen.
Twintig uren is genoeg, want na die twintig uren mag ze alleen met de wagen rijden.

Ze komt van Herentals naar Antwerpen, over de autosnelweg, en het gaat goed.
Haar partner evenwel is er nog steeds bij.
Ik ga mee naar beneden, kijk hoe ze achter het stuur kruipt om weer naar huis toe te gaan.
En zoals elke moeder doe ik een schietgebedje…..”Lieve god, laat ze veilig thuiskomen”.

En gisteren had ze genoeg vertrouwen om mij uit te nodigen.
Naar de ‘Carefour’, een weg die ze blindelings kent.
Ze vraagt me zelfs om voorin te komen zitten, maar dat vinden haar partner en ik geen goed idee.
Tenslotte kan ik geen auto rijden, en zou dus in uiterste nood niet kunnen ingrijpen.
Dus ik neem plaats op de achterbank.

Ze doet het goed, wat zeg ik, ze doet het prima!
Natuurlijk moet ze nog ervaring opdoen in het verkeer, nog routine krijgen als het ware.
Minder terughoudend worden, vranker, en zelfzekerder.
Maar ik ben zo fier op haar, want de reden dat ze zo laat is begonnen met auto te leren rijden is omdat ze een angsthaas was.
”Ik ga dat nooit kunnen” was haar verweer, en zie….. ZE,RIJDT!

Vrijdag is wellicht haar vuurdoop.
Haar partner moet woensdag naar het ziekenhuis, in Brussel.
De zoveelste operatie, en ik wil haar via deze weg nog een keer veel sterkte wensen, begeleid met dikke knuffels en kussen, want ik zie haar niet meer voordien.
Maar Anja, het gaat lukken deze keer, ik voel het aan mijn water.

Vrijdag dus is haar vuurdoop, dan rijd ze voor de eerste keer zonder begeleider.
En ik rij met haar mee.
Want ik heb er het volste vertrouwen in!

SeniorenNet, de website voor senioren van de 21-jarige student Pascal Vyncke, mag geen muziekbestanden meer ter beschikking stellen van zijn gebruikers.
De auteursrechtenvereniging Sabam en de Belgische federatie voor muziekproducenten IFPI hadden daar niet de toelating voor gegeven, waardoor SeniorenNet in overtreding is met de wet op de auteursrechten.
Sabam en IFPI Belgium waren naar de kortgedingrechter in Antwerpen gestapt en haalden donderdag hun gelijk. SeniorenNet krijgt tien dagen de tijd om alle muziekbestanden te verwijderen die auteursrechtelijk beschermd zijn. Daarna riskeert SeniorenNet een dwangsom van 1.000 euro per dag dat er nog muziekbestanden geraadpleegd kunnen worden.
Bron; Gazet van Antwerpen.

Dit stond vanmorgen te lezen in de krant.
En ook op het blog van betweter kon ik dit vandaag al lezen.
En mijn aversie tegen de politiek wordt nog maar eens aangewakkerd.
Want het is politieke geldklopperij.
Alles moet geld kosten, zelfs de onschuldige hobby van de kleine man.
Want wij senioren gebruiken een muziekje om ons blogje wat meer flair te geven.
Meestal omdat een liedje naar de periode verwijst van het in de tijdsgrens geschreven logje.
Liedjes die we zelf in onze collectie hebben zitten, en waar we dus al voor hebben betaald, auteursrechten en BTW inclusief.
Wij zetten die liedjes niet op ons blogje met financiële doeleinden.
En zoals betweter ook schrijft, het zijn meestal liedjes die je bij de platenboer niet meer vind.
Pure nostalgie dus van onzentwege.
Maar dat is verboden bij wet.
Zelfs linken naar een muziekbestandje is verboden.
Eveneens het versturen van linken naar, of een muziekbestand via email is verboden.
Ik vraag je, dat is toch godgeklaagd, niet!
SABAM moet er zijn graantje van kunnen meepikken.

Met diezelfde SABAM kreeg ik natuurlijk te maken toen ik nog mijn eigen zaak had.
Toen ook al vond ik dat ze zeer hebberig uit de hoek kwamen.
De radio, de twee cd-spelers, het mengpaneel, de cassettedeck, elk toestel werd apart aangerekend.
Hoewel ze nooit allemaal tegelijk speelden, dat is nogal wiedes.
En om het nog hebberiger te maken, mijn instalatie stond naast de toog, afgemaakt met plexiglas.
Toen beweerde SABAM dat ik een discobar had, iets wat een aanzienlijke meerkost meebracht.
Plaatste ik nu echter diezelfde installatie achter de toog, dan was het opeens geen discobar meer.
Begrijpe wie het kan.

Een vriendin van me heeft een kapsalon.
Zij heeft in haar keuken een aftandse transistorradio staan.
De muziek is vanuit de open keukendeur in het kapsalon te horen.
Ook zij kreeg bezoek van SABAM met het vriendelijke verzoek meteen haar bijdrage te leveren.
Of haar keuken geluiddicht maken, aan haar de keuze.
De hebberige SABAM vinger in de zure brokkelpap had gesproken.

Mij maak je niet wijs dat ze bezorgt zijn om de auteurs.
Ik geloof eerder dat ze voor eigen gewin zorgen.
Zij zijn het die hun doel richten op winst.
Sommige auteurs moeten ellenlang wachten tot ze hun schamele bijdrage te zien krijgen.
En diegene die geen lid zijn van hun winkel, kunnen hoog of laag zingen, zij krijgen niets voor hun werk.
Politiek machtsvertoon dus, en een politiek monopolie.

En wat gaat het volgende zijn?
Gaat men ons verbieden om plaatjes op ons blog te zetten?
Plaatjes en foto’s die we van het internet plukken?
Gaat men geld vragen om de gedichtjes die we downloaden.
Om de informatie die we van het internet halen, en weergeven als bron op ons blog?
Betalen we daar dan al niet voor aan onze provider?
Kan men dan niet beter het internet maar opdoeken?
Wil men ons nu perse dom houden, of moeten we aan de bedelstaf om nog enigszins wat plezier te beleven?

Maar mijn innerlijke woede op dit onrecht brengt geen oplossing voor SenNet.
En daarom dacht ik zo…….;)
1) Wat zou een jaarlijkse bijdrage kosten aan SABAM om het recht te verwerven om muziek op je blog te zetten?
2) En zou dan elke blogger, elke mailgroep bereid zijn om een bijdrage te betalen aan SenNet, om te delen in die kosten?
Het zou aan SenNet het recht geven om er voor te zorgen dat je elk gewenst muziekbestandje kan gebruiken.
Het zou niet meer nodig zijn om up-loaders te gebruiken die een hoop spam meebrengen.
En het zou ons een hoop plezier opleveren.

Ik zou alvast bereid zijn om dit te doen, moest het haalbaar zijn.
Als de SABAM bijdrage niet wordt onderverdeeld voor elk blog, maar voor SenNet in het algemeen.
Anders komt het jaarlijks bedrag nogal duur uit.
Ik zeg dit niet uit eigen belang.
Want geloof het, of niet, ik surf meestal langs de blogs met mijn geluid op uit.
Op sommige blogs niet, daar waar mooie oldie’s te beluisteren zijn, of licht klassiek.
Maar van de metaal klinkende midi krijg ik pijnlijke oren, en hoofdpijn.
En dan lees ik liever in stilte!

WAT IS UW MENING DAAROVER, WIL IK HEEL GRAAG WETEN?

NAJAARSVENSTERKE
Alice Nahon

Tussen ‘t naakte, rood geraamte
Van een wilde wijngaardrank,
Hing een scheefgezakte venster
In de gevel, blauwig blank.

Op de grauw arduinen rijchel
Hier en daar vergroend van mos,
lagen enk'le wingerdblâren,
Dronken van d'oktoberblos.

Onder ‘t venster, waar het muurke
Door de tijd gebersten was,
Stonden triestig te verdrogen,
Uitgeblomde dahlia's.

Een verneuteld vrouwke schikte
‘t Wit en rood geblokt gordijn;
‘t Was... alsof heur rimpels zegden:
"‘t Zal ‘ne kwaaie winter zijn..."

Ik begin de nieuwe week met een ietwat hekel onderwerp.
Een verwerpelijk iets, een volgens mij, verachtelijk iets.
Pedofilie genaamd.
Heeft ze nu echt niets beters te doen met haar zondag, hoor ik jullie vragen?
Jawel, maar er zijn zo van die dingen die ik per toeval lees, en die mij niet loslaten.
Die mij aan het denken zetten.

Ik sta aardappelen te schillen, en zoek en vind een oude plaatselijke gratis krant om de schillen in te doen.
En in die krant staat een artikel, geschreven door een pedofiel.
Het artikel was anoniem ingezonden (met de nodige vermelding van de redactie) en de man stelde enkele vragen.
Hij beweerde ex-pedofiel te zijn, en bij die eerste zin liep het al mis bij mij.
Want ex-pedofiel ben je pas als je hersendood bent, volgens mijn bescheiden mening dan wel.
Bewijzen zijn de talrijke recidividisten.
Hij opperde dat de “doorsnee pedofiel”, (alsof het hier gaat om het stelen van een snoepje) meestal (cognitief = verstandelijk) intelligente mensen zijn.
Dat hun “ziekte” (ik noem het liever perversiteit) meestal een gevolg is van het verloop van hun emotionele en sociale ontwikkeling in hun jeugd.
(Dus wederom ligt de schuld niet bij hen, maar bij de ouders, bij de opvoeding!)

Mijn ouders waren kleine zelfstandigen, en werkten van de vroege morgen, tot de late avond, zo begint de man zijn verhaal.
Mijn zus ( die negen jaar jonger is dan ik)en ik kwamen op materialistisch gebied niets te kort, doch het ontbrak ons aan aandacht.
Ook op school kreeg ik niet de nodige aandacht, ik werd gepest en geplaagd.
Door dat tekort van aandacht, richtte ik mij dan maar op mijn zusje.
Zij was gewillig, en ik voelde mij machtig!
Het is die machtsdrang die mijn verdere leven zal bepalen.

Verder laat de man ook weten dat het de schuld van de ouders is dat een pedofiel zijn drang in praktijk kan brengen.
”Men zou kinderen beter aan de leiband houden, net zoals het met honden verplicht is.”
”Ouders moeten erop toezien dat hun kinderen de pedofiel niet uitdagen door hen te kleden als kleine volwassenen”.
”Ouders mogen hun kinderen geen vrije toegang tot het internet geven, en dit enkel om hun eigen gemak en rust te vrijwaren”.
En ik denk, tja, daar heeft de man natuurlijk een punt.
Maar is het niet zo dat je je als volwassene bewust moet zijn dat je met je fikken van kinderen moet afblijven?

Verder geeft hij te kennen, dat er weinig, of geen fora zijn, waar je met gelijkgezinden openlijk kan praten over pedofilie in al zijn aspecten en facetten.
”Zelf heb ik ooit getracht zulk forum op te richten, maar heb het noodgedwongen weer moeten sluiten wegens de vele schunnige verwijten van onintelligente mensen”, aldus de schrijver.
En als afsluiter stelt hij nog de volgende vraag;
”Wat zou nu het ingrijpends zijn?...... Een kind dat gepest wordt, en dit trauma heel zijn leven met zich meedraagt, wars van alle zelfvertrouwen?
Of een kind dat door de pedofiel met liefde en respect wordt behandeld?
”Want wij HOUDEN wel degelijk van kinderen, ONZE LIEFDE IS NIET GESPEELD, EN BERUST NIET OP EGOISME!

Het is een algemeen feit dat advocaten handig ge-(mis)-bruik maken van de jeugdervaringen van hun cliënten/daders.
Dat ze dit steeds als verzachtende omstandigheden aanhalen.
En dat sterkt de dader volgens mij nog in hun daden.
Afgaande op mijn eigen nare jeugdervaring, zou ik dus die verzachtende omstandigheden kunnen claimen.
Zou ik een afdoend alibi bezitten om te mishandelen, stelen, moorden, en nog veel meer van die misdaden.
Maar ik ben net het omgekeerde, ik weet hoe het niet moet, hoe het niet mag.
Ik heb gezien, gevoeld en geleerd, uit de fouten van anderen.
Omdat ik een redelijk denkend mens ben!

Ik kieper de aardappelschillen zonder krantenpapier in de vuilnisbak.
Lees het artikel nog enkele malen, steeds weer met meer ongeloof van wat er staat geschreven.
Ik denk bijna luidop “Stel die vragen eens aan je slachtoffers, vuillik”!
”Stel je vragen eens aan de ouders van de slachtoffers van Dutroux en konsoorten?”
En ik wens bijna dat de man voor me staat, ik zou hem met plezier in het gezicht spuwen, ziek, of niet ziek.
Ik zou hem laten weten dat ik vind dat men elke pedofiel een brandmerk op zijn voorhoofd zou moeten branden.
Dat men hem, en gelijklopende perverse sujetten, moet opsluiten in een donkere kelder, en de sleutel moet wegwerpen in een diepe stroom.

DAT IS MIJN MENING!

WAT IS UW MENING  WIL IK HEEL GRAAG WETEN?