Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

Zaterdag 19 augustus 2006

ROMANTIC ME

Trouwe bezoekers van mijn ‘huismusje’ blog, hebben al kunnen lezen dat ik elke dag wakker wordt met een liedje of melodie in mijn hoofd.

Hoe, of door wat dit komt, daar heb ik geen verklaring voor.
Als er iemand onder jullie mij daar wat opheldering over kan geven, please please do!

Dat ochtenddeuntje blijft dan vaak zolang hangen, tot ik het kotsbeu ben.
Je zou voor minder als je zo uren na elkaar steeds maar weer dezelfde strofe loopt te neuriën.
Wat ik ook doet, wat ik ook hoor, dat liedje blijft me achtervolgen.
Tot ik het op een gegeven moment toch kwijt ben.
Meestal doordat ik met iets heel erg geconcentreerd bezig ben vermoed ik.

Maar er is een melodie die regelmatig weerkeert, en die ik nooit beu wordt.
Ook daar ken ik het hoe en het waarom niet van.
Maar wanneer het door mijn hoofd klinkt, durf ik zelfs de cd opzoeken en het afspelen.
Naar die cd heb ik jaren lopen zoeken, en uiteindelijk heb ik hem gevonden door de hulp op het muziekforum hier op SenNet.
Je kan zeggen dat ik de klok had horen luiden, maar de klepel niet wist hangen.
M.a.w., ik wist de titel niet, en wanneer ik het hardop neuriede bij de platenboer, trok die steeds een bedenkelijk gezicht.
Ik meen echter dat dit meer zegt over zijn muziekkennis dan over mijn zangkwaliteiten, wat jullie?
Want het is een liedje uit een film, en die titel kende ik wel!
De film is ‘Limelight’, en het liedje heet ‘Eternally’, zoals ik nu weet, waarvoor dank aan Mariah van het muziekforum.

De film is van, door, en met Charlie Chaplin als; Calvero
Co-acteurs zijn oa Claire Bloom als; Thereza.
Buster Keaton als; ex showpartner van Calvaro.
Het verhaal, in een notedop, gaat als volgt….
Vooravond WO.I
Calvaro, eens een succesvolle stand-up comedian, nu een aan lager wal geraakte dronkelap.
Hij ontmoet Thereza wanneer die op het punt staat zichzelf te doden.
Thereza, een danseres, kan niet leven met het feit dat haar benen verlamd zijn geraakt.
Calvaro redt haar, en helpt haar om weer haar benen te kunnen gebruiken.
Dat lukt en Thereza behaald grote successen.
Ook is zij verliefd op Calvaro, en wil, ondanks het grote leeftijdsverschil met hem huwen.
Maar Calvaro vindt dat de jonge componist die verliefd is op Thereza veel beter bij haar past, hij verlaat haar en gaat werken als straatmuzikant.
En zo vind Thereza hem op een dag, kan hem overhalen om met zijn ex-partner op een benefiet op te treden.
Calvaro stemt toe, en het optreden oogst veel applaus.
Calvaro echter die door de vele drank een hartkwaal heeft, krijgt achter de schermen een hartaanval, en sterft.
Terwijl Thereza op het podium danst.

De film is uitgebracht in oktober 1952.
Echter, in de Verenigde staten, werd hij geband omdat Charlie Chaplin communistische sympathieën had.
Pas in 1972 zou de film daar uitkomen, en kreeg gelijk een oscar in de categorie: Beste originele drama.
Chaplin beweerde in zijn autobiografie dat de film ‘Limelight’ gebaseerd is op het echte leven van stand-up comedian Frank Tierry.

Wat ik heb met de film, en vooral met het themaliedje, weet ik niet.
Is het het droeve verhaal van de film, of het dramatische van de ‘Chaplin’ figuur?
Is het heimwee of nostalgie?
Of is het de hopeloze ‘romantic me’?

Wat het ook moge wezen, feit is dat ik niet genoeg kan krijgen van deze melodie.
Dus voor één keer zullen jullie tegen wil en dank naar muziek moeten luisteren op dit blog.
Ik moet toegeven, deze MIDI uitvoering is niet zo denderend, diegene die ik heb van George. Zamfir is prachtig. Maar ja, SABAM is wreed en gulzig.
Ik hoop dat jullie er toch van genieten, net zoveel als ikzelf.
Zoniet, ten pis, het is mijn blog, en je kan de muziek op UIT zetten moest het jullie niet bevallen.

HAVE A NICE WEEKEND

4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 16 augustus 2006

SENIELENNET

Laatst vroeg een blogvriend me “zeg, wat gebeurt er met je?”
”Je blog staat vol speeltjes, mooi hoor, maar waar is je vranke teut naartoe?”
”Heb je geen mening meer?”
Ik liet toen weten dat het in de eerste plaats windstil was op de blogs wegens vakantie tijd.
De befaamde ‘komkommertijd’ weet je wel!
In de tweede plaats had ik mezelf beloofd om mij niet meer te ergeren aan wat anderen zo nodig met een overladen gal menen te moeten uitspugen.
Maar de aard van het beestje hè, het speelt me nu toch weer even parten.
Goh, niks wereldschokkends, zelfs niet gewoon schokkend, maar toch iets dat ik las, en waar ik enkele bedenkingen over heb.

Ik las het bij onze Belgische blogvriend die in Frankrijk leeft.
Niet als een God, maar als een helper voor mensen in nood aldaar.
Een nobel initiatief, applaus waardig.
Jean, want zo heet hij, moet met heel veel hoop zijn blog hebben gestart hier op Seniorennet.
Want Senioren, meestal op pensioen, de oorlog meegemaakt, zullen wel heel veel medegevoel hebben, en vooral de tijd om mij bij mijn project te willen helpen.
Zo moet Jean gedacht hebben volgens mij.
Maar de ontnuchtering kwam al heel snel, want buiten een handvol senioren, geeft men geen zier om noodlijdende Belgen in Frankrijk.

Maar Jean, optimist tot in de kist, houd dapper stand.
En niet op zijn mondje gevallen, houd hij zo regelmatig, ons een spiegel voor.
Zo ook weer in zijn laatste blogitem.
En het was toen, en daar dat er iets begon te knagen bij mij.
Neen, geen schuldgevoel!
Waarom niet?...... Dat leg ik wel uit in een vervolg.
Maar een zin, één woord eigenlijk, geciteerd, van een ons ook aller bekende heer, Milo.
Hij noemt Seniorennet occasioneel en smalend,‘Senielennet’, zo kon ik lezen bij Jean.
En laat dit woord mij nu toch in het verkeerde keelgat schieten zeker!
Want waar haalt die man het recht vandaan om te veralgemenen?

De heer Milo, dokter van opleiding.
Intelligent, bij wijle zeer humoristisch, maar ontegensprekelijk een man die eveneens goed uit zijn woorden kan komen, en ze onfeilbaar kan neerpennen.
Ook bij wijle een romantische man, getuige zijn gedichten.
De handvol senioren die hem kennen van de blogs kan je onderverdelen in twee categorieën, je moet hem, of je moet hem totaal niet.
Een tussenweg lijkt in zijn geval onmogelijk, tenzij je de gave hebt om alles te kunnen, en te willen relativeren.
Van de andere duizenden senioren hier op SenNet kan je zeggen “onbekend is onbemind”, om maar een cliché te gebruiken.
Maar o wee als de heer Milo zijn scherpe pen te voorschijn haalt!
Getuige zijn ‘Senielennet’ waarbij hij doelt op die groep van mensen die er een andere mening op na houden dan de zijne.

Waarom noemt hij ons “senielen”?
Wel naar ik begrepen heb bij het artikel van Jean, gaat het over onze, al dan niet vermoedelijk aanwezige, preutsheid.
Over naaktheid, in het algemeen.
Over de vele synoniemen die gebruikt worden om een beschrijving te geven van ‘De liefde bedrijven’.
Wel….in mijn loopbaan als dienster in de horeca, heb ik een woordenschat verzameld die al die geneugt(d?)en op een zeer schunnige manier kunnen weergeven.
En wanneer ik het woord “neuken”in al zijn vormen lees, ben ik nu niet meteen danig geshockeerd, of wanneer ik het zelf eens in de mond neem, ga ik niet sito presto mijn mond wassen met zeep.
En toch zal ik veeleer de zachte omschrijving hanteren.
Ben ik daarom preuts? Of erger, seniel?

Zo ook met naakt.
Ik kan heel goed naar het naakte ‘zaakje’ van een man of vrouw kijken zonder uitbundig te beginnen blozen, of devoot mijn ogen neer te slaan.
Zachte porno is iets dat al enkele jaren qua interesse achter mij ligt, ik heb het bekeken en geregistreerd als “veel nieuws is er niet onder de zon”.
Maar wie er nog inspiratie uit kan halen, mag gerust van mij.
Ben ik daarom preuts, of seniel?
Neen, zo meen ik, maar ik heb er wel een mening over.

Zonder hoge universiteitsopleiding, en met al mijn hiaten qua opvoeding, ben ik van mening dat al deze dingen in de privé-sfeer thuishoren.
Hoe de gentialen van anderen eruit zien interesseert mij geen zier.
Welke standjes ze prefereren ook niet.
Welke seksattributen ze daarbij hanteren evenmin.
En ik wil daar ook niet mee rond mijn oren worden geslagen.
Liever lees ik een goed geschreven verhaal, al dan niet naar eigen wedervaren.
Of kijk ik naar een eigen gemaakt plaatje in fotoshop, al dan niet met een gedicht of spreuk erbij.
Een mop, een spelletje, een mooi muziekje…….dat zijn de blogs die hier op SenNet mijn voorkeur wegdragen.
En die andere blogs, die zo nodig en met geweld de ganse Kamasutra in woord en beeld willen weergeven, ze doen maar, echter bij mijn ‘Favorieten’ zullen ze nooit terechtkomen.
Ben ik dan preuts…..? Het zij zo….!
Maar Seniel ben ik alvast nog niet, want ik heb geen voorlichting meer nodig, noch geschreven noch geïllustreerd, om te weten hoe en wat er mogelijk is in mijn liefdesleven.

DAT IS MIJN MENING……!!! EN WAT DENKT U?

18 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 14 augustus 2006

MIDZOMERDROOM

Zeg nou zelf, dit is toch om de muren op te lopen!

Ik heb het over het weer.
In België steeds een dankbaar onderwerp wanneer je even niet meer weet wat vertellen.
Maar nu wordt het mij toch echt te gortig.

Midden augustus, hoog zomer, en ik zit te rillen van de kou.
Zelfs mijn kat kijkt me wat meewarig en ongelovig aan.
Hij lijkt wel te vragen of ik er aub wat wil aan doen, want dit vind hij maar niks.
Zijn favoriete kussen ligt te zieltogen in de hoek van de kamer, het kussen waar hij zo graag ligt op te zonnen in de tuinstoel op het terrasje.
Lange tijd ligt hij in de kamer te kijken naar buiten.
Vraagt zich af wanneer de bui nu eindelijk gaat over zijn.
Maar de ene bui volgt de andere op, de eens al heviger dan de andere.
En het einde is nog lang niet in zicht als we de weersvrouw/man mogen geloven.

Vaak hebben ze het verkeerd voor, die weersvoorspellers.
Maar dit schijnt enkel op te gaan wanneer ze mooi weer voorspellen, met slecht weer schijnen ze het steeds bij het rechte eind te hebben.
Met een brede smile op het gezicht kondigen ze aan dat het te koud is voor de tijd van het jaar.
Ja peuh, dat kon ik zelf ook al wel vaststellen.
Ik blijf tegen beter weten in ramen en deuren opengooien, maar moet mij steeds weer gewonnen geven.

Ik sta voor de kleerkast en kijk naar al die zomerse topjes die ik zo gretig heb gekocht in soldenperiode.
Waar waren toch mijn gedachten, vraag ik mij nu af.
Ik schuif al die vrolijke kleuren maar weer naar de achterste plank, en kies voor een wollen truitje met mouwen.
Weliswaar in een zomerse groene tint, maar……;
Een jeansbroek hoort er ook bij, een bermudamodel, want ik wil kost wat kost toch dat zomerse gevoel opwekken.

Maar het helpt allemaal niets.
Ondanks mijn vrolijke kleuren word ik niet vrolijker wanneer ik overdag het licht moet aansteken in de kamer.
s’Avonds zit ik te rillen van de kou aan mijn peeceeke.
En na lang overwegen geef ik mij ook daar gewonnen en zet de verwarming op.
Denk daarbij vluchtig aan de afrekening van mijn energiefactuur van volgend jaar.
Die zal weeral een stukje hoger komen te liggen.

Kou lijden in de maand augustus.
Hoog zomer.
Het is om de muren op te lopen!

1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 augustus 2006

Prettig weekend

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 7 augustus 2006

WAT LEEFT ER IN HET WATER?

6 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 6 augustus 2006

DE VOETVEEG

Toen ik jong was had ik steeds een gevat antwoord of repliek klaar.
Men zei daarom over me “die laat zich de kaas niet van het brood eten”.
Wanneer ik nu zo mijn leven overschouw, dan moet ik helaas erkennen dat ‘men’ vreselijk ongelijk had.
Want ik ben nog het meest een voetveeg geweest.
Ondanks mijn grote mond, speelde mijn kleine hartje me parten.
Dat was zo tijdens mijn loopbaan, en dat was ook zo in de vriendschap.
Ik geef jullie enkele voorbeelden.

Mijn schoonmoeder zei me hoe, en wat ik moest koken voor haar zoon.
Ik durfde haar niet tegenspreken.
Op een dag maakte ik prei klaar met een recept uit een magazine.
Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik op mijn twintigste bijlange na niet zo goed kon koken als zij.
Toevallig kwam ze binnenvallen, keek in de pot, haalde haar neus op, en kieperde de rotzooi zoals ze het noemde in de vuilnisbak.
Doodleuk zei ze daarna tegen haar zoon “Vanavond zullen het nog maar eens boterhammen worden jongen, want je vrouw kan niet koken”.
En ik deed er het zwijgen toe.

Op de fabriek had men al vlug in de gaten dat ik een vlugge werker was.
Het was bandwerk, en ik was een zenuwpees, dus werkte ik aan een hoog tempo waarbij ik tijd over had, en diegene die de band moesten laden niet konden volgen.
Er werd mij dan door hen ook vaak gevraagd om bij hun taak wat te helpen, wat ik met graagte ook deed.
Maar de baas kreeg dit al gauw in de gaten.
Resultaat, ik bediende twee loopbanden alleen, terwijl anderen met twee, en soms met drie aan dezelfde soort machine stonden.
Mijn loon was hetzelfde als van de andere vrouwen, maar ik werkte met gemak voor twee.
En wederom zei ik niets.

Zo ook toen ik mijn werk als dienster in de horeca begon.
Bij moesten toog en buffet glanzen.
Dat hadden mijn colega’s al vlug in de smiezen.
Dus liepen zij er de kantjes af, goed wetend dat ik aan de slag zou gaan zogauw mijn dienst begon.
Nog maar eens deed ik hun werk erbij, en wederom zei ik niets.

Maar in de prive verging het mij al niet beter!
Toen ik mijn eigen zaak begon, nam ik op een moment een serveerster in dienst.
Al van bij het begin van haar dienst slaakte ze diepe zuchten, en vertelde dat ze hondsmoe was, om die en die reden.
Dus wat deze deze ‘bazin’?
Ik liet de dienster zitten en deed zelf het werk waarvoor ik haar had aangenomen.
Want het arme kind was zo moe!
Bediende in haar plaats op het terras, en gaf het drinkgeld braafjes aan haar.
En als ze niet uit zichzelf ontslag had genomen, had ik nooit wat gezegd.

Met vriendinnen lag het al niet veel anders!
Ik had een vriendin die heel graag uitging, en die daarbij, hoewel gehuwd ,de éne na de andere minnaar had.
Haar man mocht dit natuurlijk niet te weten komen.
En zo vertelde ze hem dat ze met mij naar de bioscoop ging, maar in de plaats daarvan ging ze de hort op met haar minnaar.
Ik diende dus als haar alibi.
Maar wij woonden maar enkele huizen van elkaar.
Dus wanneer zij nog maar eens op zwier was, kon ik de deur niet uit.
Haar man zou mij kunnen tegenkomen, en dan zouden haar leugentjes uitkomen.
Die situatie heeft drie jaren geduurd, tot ze ergens anders een huis kochten.
En toen verwaterde meteen ook de vriendschap zienderogen.
Ik heb haar er nooit op aangsproken.

Een zevental jaren terug.
Een toenmalige vriendin koopt haar een hond, en vervolgens een kat.
Maar de beestjes worden al vlug een blok aan het been van het baasje dat graag op zwier gaat.
”Jij wil er wel oppassen he Lulu, want jij bent toch altijd thuis, en ik weet dat ze bij jou goed verzorgt worden.”
Nu, jaren later, leven beide beestjes nog bij me, maar de vriendin zie of hoor ik niet meer.
En wanneer ik haar nog eens heel per toeval zou tegenkomen………
Dan zeg ik er niets van!!!

HEB EEN FIJNE WEEK ALLEMAAL!

1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 augustus 2006

DE WONDERDOKTER

Een vrouw blijft maar kampen met chronische hoofdpijn, nadat ze
bijna alles heeft geprobeerd.

Uiteindelijk beslist ze om een nieuw soort alternatieve geneeskunde
toe te passen, en gaat ze naar een bekende "new age" holistische
dokter.

"Dokter, ", zo begint ze, "ik heb intussen al alles geprobeerd, maar
mijn hoofdpijn gaat maar niet over!".
"Wel dan, ", zo antwoordt deze, "dan ben je naar de juiste plek gekomen!”

Dit is wat je moet doen: ga naar huis, ga voor de spiegel staan en wijs
met je wijsvingers naar
je slaap en herhaal deze mantra:
'Ik heb echt geen hoofdpijn!…..Ik heb echt geen hoofdpijn!'
Doe dit zolang het nodig is, maar de hoofdpijn gaat gewoon
verdwijnen..."

Wanneer ze buitengaat, weliswaar vrij sceptisch maar desalniettemin
nieuwsgierig, gaat ze voor de spiegel staan in de lift,
wijst met haar wijsvingers naar haar slaap en begint
ze aan de mantra's.
Ze heeft het nog geen vier keer gezegd wanneer ze
beseft dat de hoofdpijn werkelijk weg is.

Verrast en opgelaten, loopt ze terug naar de dokter, geeft hem drie
kussen en zegt:
"Dokter! Je bent een genie!
Kan ik misschien mijn man even langs sturen?
Hij heeft de laatste tijd wat problemen op een bepaalde plaats ... hoe
moet ik het zeggen...."

"OK", vraagt de dokter, "hoe lang is het geleden sinds jullie voor de
laatste keer seks hebben gehad?"
"Dat moet nu ongeveer 8 jaar geleden zijn.", zegt ze.
"Stuur hem dan maar door!".

Een paar dagen later zit ze te wachten tot haar man terugkomt van de
dokter.
En wanneer hij binnenkomt, loopt hij naar de badkamer,
herhaalt zijn mantra's, loopt terug de huiskamer binnen,
zwiert zijn vrouw op de zetel en begint een hevige stoeipartij.

Wanneer deze erop zit, loopt hij terug naar de badkamer,
komt enige minuten later terug buiten en wederom start een vrijpartij
die nog nauwelijks in de meeste huishoudens voorkomt.

Na wederom een uur met elkaar gesext te hebben, loopt hij terug naar de badkamer,
en de vrouw begint stilaan nieuwsgierig te worden.
'Hoe heeft deze dokter haar man omgetoverd in de meest onverzadigbare
man die rondloopt op deze wereld?', denkt ze bij zichzelf...

Ze loopt op haar tenen naar de badkamer, kijkt door het sleutelgat,
en ziet haar man, wijsvingers wijzend naar zijn slaap, terwijl hij zijn mantra's is aan het opzeggen:
"Dat is niet mijn vrouw! Dat is niet mijn vrouw."

5 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 26 juli 2006

.

FROM ME, TO YOU ALL

2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 22 juli 2006

MY WISHES TO YOU ALL

TROUBADOERKE

Reageer op dit bericht

Zondag 16 juli 2006

VLIEGANGST

Merkwaardig, of in feite niet zo merkwaardig, dat bij het lezen van verhalen op andere blogs, bij jezelf lang vergeten herinneringen en ervaringen weer opborrelen.
Zo ook weer bij mij door het lezen van een leuk maar fictief verhaal bij CHIA.
Tja, sorry CHIA, ik kan het niet helpen dat dit verschijnsel meestal door dezelfde blogs komt.
Zal heel waarschijnlijk komen doordat jouw blog één van mijn ultieme favorietjes is,hahaha.

Dit keer gaat het bij CHIA over een, fictief maar heel leuk, verhaal.over vliegangst.
Het verhaal mag dan fictief zijn, vliegangst, of ‘Aviofobie’, is dat echter niet.
Eén derde van de mensheid heeft er mee te maken, zo leerde ik uit de info dia achter haar plaatje stak.
En bij dat procent van mensen hoort mijn allerliefste knuffel ook bij.
Zo ondervond ik toen we beide voor de allereerste keer een vliegreis gingen maken.
Er zijn pillen voor, maar ik had ook nog een andere oplossing.
Lees maar wat ik hem lijden deed……

Net voor onze vakantie gaf mijn maatje een homeparty in sex-atrbuten.
Ik geloof dat het zoiets als ‘Upper-Ware’ heette.
Enkel dames waren toegelaten, en na de smekende vraag van “jij komt toch ook he Lu’ke?” kon ik niet nee zeggen.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik wel wat benieuwd was, en wat sexy lingerie voor tijdens de vakantienachten leek mij wel wat.
Ik hanteerde daarbij de gedachte van “Ze kennen mij daar toch niet, dus je m’en fous de buren”.

Maar hoe verder de party vorderde, des te meer werden mijn visioenen van mezelf in uitdagend zwart negligé, met rode jarretelles en zwarte netkousen de bodem ingeslagen.
Niet dat het niet te koop werd aangeboden, maar ik zou de outfit niet aankrijgen, zelfs niet met een schoenlepel.
Daarvoor mag je niet zoals ik maatje 44 hebben.
Al de andere attributen liet ik ietwat ongeïnteresseerd aan mij voorbijgaan wegens superduur.
Maar “ik moet toch wat kopen” gevoel heb je dan steeds op die homeparty’s.

En de redding kwam voor mij onder de vorm van een piepklein bruin flesje.
”Een afrodisium dat je stoutste dromen overtreft” zo zei de demonstratrice.
”Eén snuifje aan het flesje door je partner, en je beleefd wilde nachten”.
Weer met de gedachte in mijn achterhoofd aan onbekende buren en vreemde oorden, kocht ik dan maar zo’n flesje.
2O€ aub… Dank je wel!
Ik geloof niet in die dingen, en vond het al bij al ook niet echt goedkoop.
Maar ik had ten minste mijn gezicht gered tegenover al die andere dames, en mijn maatje puntjes bezorgt voor een gratis geschenk.

Nu nog een aannemelijke uitvlucht vinden om dat flesje onder de neus van mijn allerliefste te krijgen.
Want onder geen beding wou ik dat hij ging denken dat hij ondermaats presteerde, en dus wat hulp kon gebruiken.
Je weet wel dames, hoe gevoelig mannen op dat vlak zijn, niet?
Maar die 20€ zomaar geheel onrendabel laten was ik ook niet van plan.
De demonstratrice had er stellig bijgezegd dat het enkel werkte bij mannen.
Anders had ik zelf wel een flinke snuif genomen, of wat had je gedacht!
Maar dat was nu dus geen optie, al heb ik het wel geprobeerd hoor.
En inderdaad, buiten dat het volgens mij vreselijk stonk, had het geen enkele uitwerking.
En toen was er de vliegangst van mijn knuffel!

We gingen naar de apotheek om pillen tegen vliegangst op te halen.
Die pillen moest hij enkele uren voor de aanvang van de reis innemen, eveneens nog twee tabletten een halfuur voor vertrek.
Bij het slapengaan, de avond voor onze heenreis, vertelde ik hem dat ik nog wat had gekocht tegen vliegangst, en dat hij eens moest snuiven aan dit flesje.
En ik duwde hem het afrodisium onder zijn neus, en hij nam een flinke snuif.
Tja dames, zijn angst tegen vliegen was al vast niet geveinsd, zo wist ik meteen.
Van slapen kwam niet veel in huis, we moesten al om 03.00h opstaan, maar van ‘presteren’ ook niet!
En daar verdween weer een illusie de lucht in, evenals mijn zure centjes.

Op de luchthaven aangekomen herinner ik mijn allerliefste knuffel eraan dat hij nu zijn pilletjes moet innemen.
Gehoorzaam voldoet hij aan mijn opmerking, en vervolgens neemt hij het kleine flesje uit zijn jaszak en neemt nogmaals enkele flinke snuiven.
Een beetje ontsteld volg ik deze actie, ik had geen flauw idee dat hij dit flesje mee had genomen.
Maar ik durf er niets over zeggen.
Vermits het resultaat nihil was, zou het ook wel niet schaden, zo hoopte ik vurig.

In de vertrekhal zie ik dat het voorhoofd van mijn teerbeminde ietwat bezweet is.
Tevens trillen zijn handen, en voelen klam aan.
Op mijn vraag of de vliegangst nog niet is geminderd, antwoord mijn knuffel een beetje onthutst….
”Mijn vliegangst valt al veel beter mee, maar ik krijg zo’n onweerstaanbare drang om je, hier en nu, eens goed te pakken”!

En toen sloeg de angst ongenadig toe bij mij!
Nee, geen vliegangst!
En niet de vrees dat hij zijn woorden in daden zou omzetten!
Maar angst voor de bagage controle in het land van bestemming.
Stel je voor dat er in het flesje drugs zaten?
Stel je voor dat men ons zou aanzien voor drugsmokkelaars?
Stel je voor dat men ons de gevangenis zwierde.
Turkije staat niet meteen bekend om zijn prachtige gevangenis accommodatie!

Knuffel die mijn angst opmerkt laat me weten dat ik ook beter een ‘snuifje’ zou nemen.
En ik denk bij mezelf, “Tja, waarom niet”
”Als we dan toch de Turkse bajes ingaan, kunnen we het daar maar beter zo aangenaam mogelijk trachten te maken.”
Geniepig zeg ik dat ik nog vlug naar het toilet moet, en kieper daar flesje en inhoud door de wc.
Van paniek gesproken, en weggegooid geld, iets waar ik op dat moment geen zier meer om geef!

Dit is een waar gebeurd verhaal.
Op onze hotelkamer aangekomen was het gevolg van het ‘snuifje’ bij mijn allerliefste uitgewerkt..
Maar ook zonder de sexy lingerie en het afrodisium werd het “Je m’en fous de buren”.
Toen hij bij de terugreis vroeg om het flesje, deed ik of mijn neus bloedde, en zei dat ik het vast verloren had.
Knuffel heeft nooit de ware toedracht geweten, en wanneer hij dit nu leest, hoop ik dat hij erom kan lachen.
Momentheel ben ik nog effe safe, we zitten zo’n 126 km van elkaar verwijderd.
En tegen volgend weekend hoop ik dat hij het vergeten is.
Wim, I love you…… slijm slijm slijm……

9 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 juli 2006

DE VIP BEHANDELING

Een man die gans zijn leven mensen bedot en bedrogen heeft voor het eigen gewin, heeft zonet het eindige met het oneindige gewisseld..
Hij klopt aan bij de hemelpoort, maar Sinte Pieter verwijst hem linea-recta naar de hel.
Daar aangekomen wordt hij bij de grote baas Lucifer himself ontboden.

Lucifer zegt, “Man man man, wat heb ik een bewondering voor jou!”
De man denkt; “Eindelijk iemand die mij begrijpt!”
Lucifer; ”Jij hebt volkomen geleefd naar mijn leer, en daarom sta ik jou een grote gunst toe.”
De man denkt; “Ik had ook niet anders verwacht.”
Lucifer nodigt de man uit om hem te volgen.

De man volgt Lucifer door lange donkere gangen.
Op die gangen komen talloze deuren uit.
Vanachter die deuren hoort de man verschrikkelijk angstige kreten komen.
De man denkt bij zichzelf; “Nou, leuk lijkt mij toch anders, en hij begint al een ietsiepietsie berouw te krijgen.
Maar Lucifer die weet wat de man denkt zegt; “Geen nood, jij krijgt de Vip behandeling.”

Samen komen ze aan in een grote zaal waar een ware orgie aan de gang is.
Talloze beeldschone jonge naakte vrouwen laten gewillig alles toe wat de mannen ook maar pleziert.
De man denkt; “Ja, dat is het, dat heb ik verdiend, hier moet ik zijn”!
Lucifer legt aan de man uit dat net het dagelijkse speeluurtje aan de gang is.
Dat dit de beloning is voor een liederlijk leven in navolging van de leer van de duivel.

De man denkt;”En wat dan met de overige 23 uren van het etmaal?”
Wederom leest Lucifer de man zijn gedachten, en legt uit!

“Je ziet dat er drie gouden deuren zijn in de zaal.”
”Achter die deuren zijn de kamers waar je de rest van de dag en nacht zal verblijven.”
”Maar de vip-behandeling houd in dat jij mag kiezen in welke kamer je gaat verblijven.”
En de man kan een smile van oor tot oor niet verbergen en denkt: “Ik ben heel mijn leven gewiekst geweest, ben alle mensen te vlug af geweest, de duivel zal ik ook wel aankunnen”

Lucifer opent de eerste deur, en tot zijn ontsteltenis ziet de man een kamer vol mannen tot aan hun nek in de drek staan.
”Dit lijkt mij maar niets denkt de man” en ze gaan naar de tweede kamer.
Daar ziet de man dat men tot aan het middel in de drek staat en denkt;“Dit lijkt er al meer op”, maar Lucifer troont hem mee naar de derde kamer.

Daar ziet de man dat men maar tot aan de knieën in de drek staat, en hij denkt; “Ja, dat is het!”
”Wat maken mij die vuile voeten uit, ik heb gans mijn leven alles en iedereen betreden met vuile voeten, dus in de hel zal dit niet anders zijn.”
En hij kiest voor de derde kamer, en de duivel vind dit een prima beslissing.
De man kijkt de kamer rond en kiest een plaats dicht bij de deur.
Kwestie van als eerste in de speelzaal te kunnen zijn wanneer de orgie begint.
En Lucifer stemt tevreden in met de keuze van de man.

De orgie is ondertussen afgelopen, en de duivel zend alle mannen terug naar hun eigen kamers.
Lucifer sluit één voor één de deuren af met een zware grendel.
Voor hij echter de derde deur afsluit zegt hij “En jullie hier, nu allemaal op jullie hoofd gaan staan”

Moraal van het verhaal ?!
Met drek gooien naar mensen kan je later zuur opbreken!!!!

6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 12 juli 2006

WANKEL BUDGET

Zo tegen het einde van de maand, maak ik de som op van mijn huishoudbudget.
En elke maand kom ik tot dezelfde conclusie’s.
Ik ben een slechte boekhoudster, want het klopt nooit!

Boekhouding is iets waar ik al heel vroeg mee te maken kreeg.
In eerste instantie kreeg ik keiharde lessen van mijn schoonmoeder, en zij gaf die lessen met een ware pitbull mentaliteit.
Wanneer met veel schroom en voorzichtig tegengeprutteld werd van mijn kant, liet ze haar tanden zien.
In tweede instantie begon ik als zelfstandige te werken, en dan is een goede boekhouding een must, wil je niet totaal gepluimd worden door de fiscus.

Vroeger deed ik die boekhouding in een geruit A4 cahier.
De laatste jaren door het verwerven van een pc, doe ik het in Excel.
Veel makkelijker en vlugger en een ietsepietsie overzichtelijker, hoewel dat laatste met mijn A4 cahier methode, ook goed meeviel.
Althans voor mij dan toch.
Mijn boekhouder, die toch een gestudeerde man is, had echter steeds wat feedback nodig, hihihi.
Maar we kwamen uiteindelijk toch altijd tot hetzelfde vergelijk.

Maar…..en nu komt de maar!

Sinds ik niet meer werk, en derhalve ook niet meer te maken krijg met allerlei instantie’s die op mijn zuur verdiende centen uit zijn, ben ik toch steeds mijn boekhouding blijven bijhouden.
Dit uit redenen dat mijn budget vrijwel is gereduceerd tot het uiterste minimuminkomen, (hoewel mijn kinderen dit weglachen wanneer ik wortelpuree op het menu zet) en dat de belastingformulieren elk jaar onoverzichtelijker en ingewikkelder worden.
Zo lijkt mij althans.
Maar zoals ik al zei, ik lijk met de jaren steeds slechter te worden in het laten kloppen van die boekhouding.
Er zijn altijd wel uitgaven die niet meer blijken achterhalen te zijn.

Maar als ik heel eerlijk moet zijn tegen mezelf, dan moet ik toegeven dat ik héél goed weet waarin die uitgaven zitten.
Ze zitten in nutteloze hebbedingetjes!
In door luiheid ingegeven uitgaven!
In “oh wat een mooi kleedje…., bloesje…., rokje…., dat je in feite niet nodig hebt!”
In het leuke paar schoentjes, waar je al na één dag enorme blaren van op je voeten krijgt, en die vervolgens naar de donkerste hoek van de schoenenkast verdwijnen om er nooit meer uit te komen.
Omdat haakje dat ik ontdek in mijn nagel, en tot de conclusie komt dat ik geen nagelvijltje in mijn (weer een andere) handtas heb, dus onderweg maar ééntje kopen…. Het zoveelste!
In dat leuke geschenkje voor zoon-dochter-kleindochterlief, en dat zij ook niet nodig hebben, wegens al genoeg ‘rommel’.

En dan de uitgaven uit luiheid!
Het gaan eten van een snack omdat je nu net een beetje trek hebt.
Een croque of uitsmijter die tussen de 5-en de 8€ kost, en die ik minstens voor de helft van de prijs even smakelijk zelf kan klaarmaken thuis.
(En ja dames/heren, het uit eten gaan, of het uithalen van eten schrijf ik wel heel contentieus op, zelfs als de oorzaak “ik heb vandaag geen zin in koken” is.)
Het ijsje, waarvan ik 5 liter van in de diepvries heb zitten, en daarbij alle benodigdheden om het lekker en aantrekkelijk te maken.
Ik heb zelfs op een blauwe maandag geld uitgegeven om leuke ijscoupes te kopen!!!

Die, en al die andere uitgaven, dat zijn diegene die mijn boekhouding wankel maken.
Dat zijn de uitgaven die ik liever niet neerschrijf, die ik naast mij neerleg om dan snel te vergeten.
Om dan tot de conclusie te komen dat ik mijn vooropgestelde maandbudget weer schromelijk overschreden heb.
Dat ik mijn goede voornemen zoals “deze maand ga ik het wat zuiniger aandoen, want ik wil sparen” weer niet heb waargemaakt.
”Maar ach” denk ik dan bij mezelf, “binnen enkele dagen komt er weer nieuw geld binnen.”
En geld moet rollen, toch?
Kwestie van de economie op peil te houden!
En we leven maar één keer!
We kunnen het toch niet meenemen in het graf.
En zo kan ik nog wel een tijdje verder doorgaan met mezelf mooi te praten.
En de oplossing heb ik ook al in gedachten......;)

Morgen wortelpuree, en vervolgens een ‘kliekjesdag’ inlassen.
Het eerste vind mijn allerliefste lekker, en het tweede vonden mijn kinderen vroeger ook altijd leuk.
En met die deugddoende gedachte sluit ik tevreden Excel af.
Laat ik de boekhouding voor wat ze waard is.
De fiscus aan me hoela!
En ik troost en prijs mezelf.
Al bij al heb ik het er toch nog niet zo slecht bij afgebracht!
Al bij al vind ik mezelf geen slechte boekhoudser…..!!!

4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 10 juli 2006

DE GETORMENTEERDE MAN

MOORD MET VERZACHTENDE OMSTANDIGHEDEN.

Of wat een man lijden kan.

Komt ie.............

Een man staat voor de rechter omdat hij zijn vrouw heeft doodgeslagen.

Rechter: "Dat is een zwaar misdrijf, als u verzachtende omstandigheden kunt aantonen wordt de straf niet zo hoog".
De man: "Ze was dom, ik moest ze gewoon doodslaan".

De Rechter: "Dat is niet echt een verzachtende verklaring van u, als u echt niet levenslang achter tralies wilt zult u met iets beters moeten komen."

Waarop de man verklaart: We woonden in een flat.
Op de 12e verdieping woonde een gezin met 2 kinderen, het was gewoon zielig.
Ze waren heel klein.
De zoon van 12 was maar 90 cm en die van 19 was maar 85 cm.

Op een dag zei ik tegen mijn vrouw: "Dat is toch zielig hè, die kinderen van die mensen".
"Ja", zegt mijn vrouw, "dat zijn Pyreneeën".

Ik zeg: "je bedoeld pygmeeën".
"Nee", zegt ze, "pygmeeën dat is dat wat onder de huid zit waar je sproeten van krijgt".

Ik zeg: "dat is pigment".
"Nee", zegt ze, "pigment dat is waar de oude Romeinen op schreven".

Ik zeg: "dat is perkament".
"Nee", zegt ze, "perkament is als een dichter iets begint en niet afmaakt".

"Edelachtbare, U kunt zich voorstellen dat ik niet van plan was te zeggen dat het fragment is. Ik ging dus in mijn stoel zitten en las mijn krantje."

Plotseling komt mijn vrouw met de volgende zin en ik denk: ze is rijp voor het gesticht...

"Schat kijk eens", ze maakt een boek open en laat een stuk tekst zien.
"Het zonnedak van de handtas was de lerares van pooier 15."

Ik neem het boek en zeg: "Maar schat, dat is frans daar staat:
'La Marquise de Pompadour est la Maitresse de Louis XV.'
Dat betekent: De Marquise van Pompadour was de maîtresse van Louis de 15e".

"Nee" zegt mijn vrouw, "dat moet je letterlijk vertalen:
'La marquise - het zonnedak, Pompadour - de handtas, la maîtresse - de lerares, Louis XV - de pooier. '
Ik moet dat toch weten ik heb extra voor mijn franse les een legionair in dienst gehad."

Ik zeg: "je bedoelt een lector".
"Nee", zegt ze, "Lector is een Griekse held".

Ik zeg : "dat was Hector en dat was een Trojaan".
"Nee", zegt ze, "Hector is een vlaktemaat".

Ik zeg: "dat is een hektaar".
"Nee", zegt ze, "hektaar is een godendrank".

Ik zeg: "Dat is nectar".
"Nee", zegt ze, "dat is een rivier in Zuid-Duitsland".

Ik zeg : "dat is de Neckar".
Mijn vrouw: "Ken jij dat lied niet "Gauw graas ik aan de Naktar, gauw raas ik aan de Rijn", dat heb ik pas nog met mijn vriendin in duo gezongen".

Ik zeg: "in duet".
"Nee", zegt ze, "duet is als twee mannen met een sabel vechten".

Ik zeg: "dat is een duel".
"Nee", zegt ze, "duel is als een trein uit een donker berggat naar buiten komt".

"Edelachtbare... toen heb ik de hamer genomen en haar doodgeslagen".

Ze zwijgen.......

Dan zegt de rechter: “Vrijspraak!”
Ik had ze bij Hector al doodgeslagen!"

2 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 juli 2006

MIJN GEDACHT!!!

Niettegenstaande (intelligent woord vind ik dat, net zoals desalniettemin) dus niettegenstaande mijn hersenpan de laatste dagen op overkoken stond, werkten mijn gedachten toch nog op volle toeren.
Het is evenwel een mengelmoes geworden, een beetje zoals een geklutst ei als het ware.
Maar hoe hoog te temperaturen ook mogen oplopen, mijn gedachten geven niet op.

Wat ruist er zoal door die geklutste materie?
Wel, ik deel het jullie graag mede!

Zo zat ik te denken aan de poll die ik hiernaast heb geplaatst!
7000 blogs, al is dat volgens mij ietwat overdreven, want als je blogland doorloopt kom je vaak blogs tegen dat enkel het welkomstbericht van de webmaster bevat, en dit al maandenlang.
Anderen hebben een poging tot ondernomen, maar na één klein item, het ook maar gelaten voor wat het was.
Dus van die 7000 mag je voor mijn part gerust enkele tientallen aftrekken, al bij al toch nog een mooi getal dat rest.

Dus van al die blogs zijn er velen misnoegd over het beleid van SenNet.
Dat laten ze dan ook weten op hun eigen manier, op hun eigen blog.
Dus dacht ik zo bij mezelf, wat zou de oplossing zijn om het beleid te veranderen?
Weet je wat, ik maak er een poll van, en dan zien we wel wat eventueel de oplossing zou kunnen zijn.
Maar……,van de al die misnoegden die met veel tamtam en grote woorden, en nog grotere buttons luidkeels lagen te roepen, zijn er welgeteld 10 dappere bloggers die gestemd hebben.
Dus leve de kontlikkers, de hypocrieten, de hardroepers, de grote smoelen met een klein bang hartje.
Van hen moet je alvast niet verwachten ze dat het beleid ooit gaan veranderen.
Zou hier het spreekwoord “Holle vaten klinken het hardst” op gebaseerd zijn?

Denk …denk….denk….!

Weet je wat, ik gooi het over een andere boeg, dacht ik zo bij mezelf.
Er zijn zovele bloggers die vriendschap zo hoog in het vaandel dragen.
Die dit ook te kennen geven met prachtige gedichten, spreekwoorden, leuzen en plaatjes.
Misschien moet ik die maar eens benaderen?!
En toen kwam ik bij mijn blogvriendin hotlips, een mooi gedicht tegen, net of het zo moest zijn.
Met woorden van waarheid over vriendschap en tolerantie.
Dat gedicht sprak mij zo aan, de woorden waren zo confronterend, en dus moet het anderen toch ook aanspreken, zo dacht ik.

Dus weer ging er bij mij een lichtje branden in de duisternis, en kwam ik tot volgend besluit.
Weet je wat, ik vraag aan de bloggers die genegenheid, vriendschap, tolerantie en dies meer zo hard verdedigen en vertegenwoordigen, ik vraag hen om dat mooie gedicht op hun blog te zetten.
Om het te over te nemen als teken van vriendschap.
En wederom constateer ik, dat buiten mezelf, er slechts één is die zulks heeft gedaan.
En dan nog één waarvan ik het niet had verwacht!
Niet omdat ik hem geen vriendschapsgevoelens toedicht, maar omdat hij een zeer nuchter persoon is die zich meestal met zulke ietwat onbenullige zaken niet bezig houd, met name Cyberfox.
Bedankt Cyber, blij dat je mijn visie over vriendschap en tolerantie deelt!!!

En zo blijven mijn gedachten maar doordraaien.
En kan ik enkel tot de volgende conclusie’s komen.
Dat alle plusminus 7000 blogs uiteraard niet mijn blogje bezoeken, dat is nogal evident, en zal ik ook nooit verwachten.
Maar wat met diegene die hier wel komen?
Die mijn blogje zo mooi vinden, volgens hen eigen zeggen?
Die wekelijks een button plaatsen in mijn gastenboek?
Lezen die dan nooit wat er geschreven staat?
Of kunnen die niet lezen….Willen die niet lezen?
Is voor hen vriendschap en tolerantie synoniem voor egoïsme?
Mijn blog! Mijn visie! Mijn teller! Mijn rangschikking! Mijn bezoekersaantal!
En al de rest, aan me hoela, de pot op?
Is dat hen visie op vriendschap en tolerantie?

Wel, als deze gedachten zo door mij heen flitsen, dan zou ik graag het volgende zeggen.
Blijf weg met je buttons, ik wil dat er gelezen wordt op dit blog.
Blijf weg met je uitspraken als vind je mijn blog mooi.
Het is een aanfluiting voor jezelf, en een belediging voor mij.
En als antwoord op al die hypocrisie die hier op de blogs schering en inslag lijken te zijn, en waarvan ik walg…..
Die mij in alle eerlijkheid de strot uitkomen….Verwijder ik mijn gastenboek.

Zo heeft men de keuze, of je schrijft iets zinnigs op mijn schrijfsel, of je verdwijnt zwijgend en in alle stilte.
Want zonder zinnige reactie, of een waar gemeend woord, zal ik elke button verwijderen.
Op dit blog geen reclame voor eigen winkel, kies daarvoor maar een andere aanplakzuil.
En komen er helemaal geen reactie’s meer…..! Ook goed, prima zelfs!
Dat is dan tenminste een eerlijke reactie!
Want rangschikking, bezoekersaantal, en zo voort en zo verder, interesseren mij geen zier.
Enkel uw eerlijke waardering, uw mening is voor mij belangrijk.

Want dat is waar dit blog is voor bedoeld.
Om mijn mening, mijn visie te kennen te geven.
En daarbij eveneens die van jullie te mogen kennen.
Zo leer je van elkaar.
Zo kan ik het positieve leren uit het leven en de mens, iets dat ik al heel mijn leven placht te doen.
Want mijn mening, mijn visie hoeft niet noodzakelijk de uwe te zijn.
Ze hoeft niet eens het juiste te zijn, ook ik kan dwalen.

Maar wie niet dwaalt, wordt nooit verstandig, een waarheid als een koe.
Maar ik zie niet in hoe ik verstandig kan worden, en iets positiefs kan leren uit een ondoordachte en lukraak geplaatste button, al dan niet een mooie.
Want ook dat is een relatief gegeven.
Wat voor de Romeinen mooi en nieuw was, was voor de Grieken lelijk en grof.
Een button kan een pareltje zijn, maar het zegt niet dat de maker die erachter zit even mooi is.
Bewijze de desinteresse van de maker/plaatser op diverse blogs.

Zo, nu komen mijn gedachten weer enigszins tot rust!
En is mijn hersenpan weer een beetje opgefrist.
Lang zal dat niet duren vrees ik, zo zit ik nu éénmaal in elkaar.
Maar voor nu is het goed.
En kan ik jullie in alle eerlijkheid, en met een frisse kop het volgende toewensen......

weekendwens9op.th.gif

11 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 5 juli 2006

WIJ BLOGGERS

Onze mening geven, ons ongenoegen uiten….
we doen het allemaal wel eens op tijd en stond.
En natuurlijk zijn we het niet steeds eens met elkaar, en dat hoeft ook niet.
Zolang we maar respect opbrengen voor die andere mening.

Vandaag las ik op het blog van hotlips het onderstaande gedicht.
En het greep mij aan, want de woorden zijn ò zo waar.
We zijn allemaal unieke mensen die geen van allen perfect zijn.
En we hebben allemaal zo onze reden om hier te bloggen.

Ook al zijn we het niet steeds eens met het beleid van Seniorennet, we krijgen toch maar de kans om ons ding te doen.
We hebben zelfs de mogelijkheid om te protesteren wanneer we het met iets niet eens zijn.
We hebben hier met ons allen een open forum.

Als laatste protest zie je her en der een plaatje tegen het beleid van ‘blogabuse’.
Wel ik zou graag dit onderstaande gedicht op elk blog zien verschijnen, als teken van samenhorigheid
Doe je mee?
Kopieer dan het onderstaande gedicht, en zet het op je eigen blog.
Ben benieuwd hoe ver het komt!
Met dank aan hotlips!

Op Internet zijn verschillende mensen,
ieder op zich met verschillende wensen.
De 1 uit zijn verdriet,
terwijl een ander van gezelschap geniet.
Zo vangen we elkaar allemaal hier op,
met een traan of met een goede mop.
De 1 is erg depressief, maar toch zo lief.
De ander voelt zich eindelijk bevrijd,
na een gevoerde innerlijke strijd.
Weer iemand vindt hier een nieuw begin,
en duikt steeds vaker de prive chat in.
Dat kan iemand weer jaloers maken,
want die wil ook wel eens contact maken.
Het leven schenkt je lieve mooie blije dagen, soms sta ik duidelijk bij het leven in de gunst.

Als het me goed gaat, hoort niemand me klagen.

Maar met de trieste dagen omgaan,
dat is De kunst
Dan neemt het passen meer tijd in beslag,
dus vul die tijd in de chat op, met een lach.
Bied je schouder aan of deel virtueel bier,
als mens zijn we dan allemaal gelukkig hier.
Als mens zijn we allemaal uniek,
met z'n allen kunnen we hier zorgen voor muziek.
Een ieder verdient op zijn manier respect,
want wees eerlijk……

Niemand is perfect!

6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 4 juli 2006

GRIJSHEID,WIJSHEID

Toen ik mij nog maar eens zat te beklagen voor mijn spiegel van wat ik allemaal lelijk vond aan mezelf, kreeg ik volgend antwoord van mijn toenmalige partner.
”Ach meisje, trek het je niet aan, schoonheid is vergankelijk, maar lelijkheid blijft fascineren”.
En daar kon ik het dan mee doen.
Hij ontkende niet mijn bedenkingen, maar vond toch enige, naar waarheid, woorden van troost.
Want het is waar!

Ik vraag mij vaak af hoe vrouwen die in hun jonge jaren als mooi werden bestempeld, omgaan met de aftakeling van hun lichaam en gezicht.
Ik denk dat het ouder worden voor hen meer problemen veroorzaakt, dan bij iemand die die schoonheid nooit heeft bezeten.
Zegt men niet vaak bij het zien van een oude vrouw “Je kunt nog vaag zien dat zij een mooie vrouw was in haar jonge jaren”?
Waarbij men dan tegelijk te kennen geeft dat dit nu niet zo meer is.
Ik kan mij voorstellen dat het voor die vrouwen enorm moeilijk is om te constateren dat ook de tand des tijd op hen vat heeft.
Ik vermoed dat zij nog meer geobsedeerd zijn door de schoonheid uit hun jonge jaren.
Bewijs is de opmars van de plastische chirurgie.

Enkele dagen terug zag ik hier in NL een tv programma van de misgelopen schoonheidsoperatie’s.
Iets dat men bij ‘Beautifull’ en ‘Extreem make-over’ en nog wat van die programma’s in dezelfde trend, niet laat zien.
Ook Jef Hoeybergs, die om zijn vranke eerlijkheid bekend staat, liet in zijn programma de minkukels niet zien.
En dat die er zijn weet ik uit goede bron.

De beelden die bij het mislopen van zulke operatie in beeld werden gebracht, waren afgrijselijk.
Nu moet ik wel toegeven dat het om Amerikaanse dokters gingen, namelijk in Miami.
Het lijkt erop dat daar zelfs de slager een schoonheidsoperatie mag uitvoeren.
Van het moment dat je je dokter mag noemen ben je vrij om te snijden in wat en waar je wil.
Ben je geen dokter, geen nood, je kan het papiertje nog altijd kopen op de zwarte markt.
Dus niet echt vergelijkbaar met ons systeem.
Maar ook bij ons heb je “slagers” die enkel dollartekens in hun ogen hebben.
Die je niet vertellen wat de complicatie’s kunnen zijn, die je niet vertellen dat jouw wensen niet haalbaar zijn.
Met alle gevolgen vandien.

Maar worden we ook niet een beetje in die richting geduwd?
Is het ons nog wel toegelaten om oud te worden?
Om Taille en heupen te zien uitdeinen, en dit door de menopauze, dat toch een heel natuurlijk ‘vrouwelijk’gegeven is?
Om onze borsten te zien verslappen en wat hangerig te worden?
Om lachrimpels rond mond en ogen te krijgen?
Om grijze haren te krijgen?
Die rimpels en grijze haren die zo mooi werden bezongen als ‘wijsheid en schoonheid der jaren’?
Nee dat mogen we niet!
En als vrouwen er zelf zo over denken, dan is het hek helemaal van de dam.

Ik las op één van de vele blogs hier, geschreven door een vrouw de volgende degenereerde zinnen.
{quote}
"de sloren verliezen niet alleen hun pluimen maar hun oestrogenen zijn door de jaren vervangen door testosteron,
daardoor krijgen die brave besjes niet alleen een serieuze moustache, maar ook dikke lange haren op hun peperkoorden plus baardgroei op de kin."{unquote}.
Deze zinnen stonden wel in de context van een ander verhaal, maar het geeft toch een beeld weer van hoe men veelal denkt over de ouder wordende vrouw.
Ze grepen mij des te meer aan, was zelf ietwat verontwaardigd bij het lezen van, daar ze geschreven waren door een vrouw.
Althans, zo doet zij zich toch voor, want helemaal zeker ben je nooit op de blogs.
Niet dat het een onwaarheid is, maar omdat het zo confronterend is was ik geschokt
Het ouder worden is een verwijt geworden.

Een klant van me tracht steeds te zeggen “Als je niet oud wil worden, moet je je jong ophangen, dan ben je pas een mooi lijk”.
En dat is zo.
Of we gaan naar de plastische chirurg, met alle risico’s die eraan verbonden zijn.
Om nog maar te zwijgen van het vele geld dat het kost.
Want lelijkheid of schoonheid heeft hier niks meer mee te maken.
Men moet vooral jong blijven ogen.
En hoe vaak men ook de slogan “Het zit van binnen” aanhaalt, het is enkel het uiterlijk dat telt in deze huidige maatschappij.

Ik verzorg mij zoals het een vrouw betaamd.
Maar ik verf mijn haren niet.
Niet omdat ik het niet mooi vind, gewoon omdat ik er geen zin in heb.
Ik denk er ook niet over om een face lift te ondergaan, of om mijn borsten met siliconen op te vullen.
Mijn vergane taille en mijn brede heupen camoufleer ik zo goed mogelijk met aangepaste kleding.
En ik ben blij dat ik ouder mag worden.
Dat ik dan wel niet jong meer oog, dat ik geen schoonheid ben.
Maar dat ik misschien wel kan fascineren om diegene die ik werkelijk ben.
Gewoon mezelf!!!

Portret van Ans & Ton rijkers/ oude vrouw

5 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 3 juli 2006

ZOMERGELUIDEN

Als er nou iets is dat mij geweldig stoort hier in Brunssum, dan is het de geluidshinder.
Nee, niet het gekeuvel van de winkelende mensen, niet het jengelende kind, en zelfs niet het onverwacht claxonneren van een toevallige auto.
Dit laatste doet mijn hart al wel eens opspringen omdat ik het niet verwacht wegens een autovrije winkelstraat.
Nee, de geluidshinder waar ik mij sappel over maak komen van een bouwproject.

Een mens is blij dat het zomer is.
Ik heb er maandenlang naar getracht, en de laatste maand zelfs zeer hevig naar verlangt.
En nu is hij daar dan, de zomer!
Dag en nacht de ramen open, een zuchtje wind door het huis, heerlijk.
Maar, het lawaai moet ik er voor lief bijnemen.

Dit is reeds de tweede zomer op rij dat we er mee te maken krijgen.
Verleden jaar begon men met een prestigieus appartementsblok over onze deur te bouwen.
Residentiele koopwoningen, met op de begane grond twee winkelruimten.
Winkelruimten die nota bene, nu nog steeds leegstaan.
De straat werd half opgebroken, kolossale machines werden neergepoot, en het werk kon beginnen.

Een generator die al om zes uur begon te draaien, en die pas ophield om 17u.
Drilboren, graafmachine, zaagmachines, en al wat er zo nog meer nodig is om een gebouw uit de grond te stampen, wedijverden met elkaar om het meeste geluid voort te brengen.
En dan om nog niet te spreken van het verstikkende stof dat ze bij je binnen lieten waaien.
Gedaan open venster in de zomer.
Gedaan met het vakantiegevoel, gedaan met lekker lang uitslapen.

Deze morgen zes uur!
Mijn knuffel die een lichte slaper is, uit bed.
Ik die normaal door alles heenslaap, één oog open.
Zal wel moeten plassen denk ik bij mezelf, en draai mij op de andere zijde met het vaste voornemen nog minsten vier uur verder te dromen.
Maar dan neem ik vanuit de verte, nog half slapend een gebrul waar.
Ik versta het taaltje niet, maar dat het de mannen menens is snap ik wel aan de toon.

En of het hen menens is!
Een generator overstemt het mannelijke gebrul.
De drilboor doet haar duit ook in het zakje.
En ik kan enkel nog zuchten en constateren, we zijn weeral vertrokken voor weken, zoniet maanden.

Achter de nieuwbouw moet een parking komen.
Dit voor de twee op de begane grond gelegen, nog steeds niet verhuurde winkelpanden.
Daarvoor moeten twee prachtige huizen worden afgebroken.
Maar dat zal de projectleider worst wezen.
Dat zijn zorgen voor de huiseigenaars.

Wat hem ook worst zal wezen is onze rust.
Dat we onze venster weer kunnen sluiten, willen we een conversatie kunnen voeren op normale toonhoogte, daar ligt hij niet wakker van!
Dat we met open venster zand moeten vreten tussen onze zomerse salade, daar kan hij zich geen zorgen om maken!

Ik vraag mij bij dit alles af waarom men straten zo nodig moet openbreken net voor het bouwverlof.
Waarbij dan vervolgens alles weken stil ligt.
Putten en vuiligheid alom.
En na een regenbui een stinkende smurrie als toemaatje.
Begrijpe wie het kan!
Maar ja, het zijn zo van die dingen waar je wel kan over zeuren, maar waar je geen zier kan aan veranderen..

Maar het laat mij soms verlangen naar Wagenborgen.
Het groene stille pittoreske dorpje in Groningen, waar mijn knuffel woonde toen ik hem leerde kennen.
In een vrijstaand huis met grote tuin.
En aan de overkant een wei met paarden.
Het enige geluid kwam van de vogels en de krekels.

Voor ons in onze situatie was het niet doenbaar dat huis aan te houden.
Van Antwerpen naar Wagenborgen was vier en een half uur rijden, en dan mocht er nog geen te grote file staan in Den Bosch, ook iets dat een utopie was.
Even over en weer om de planten water te geven was onmogelijk. Daarom een verhuis, dichter naar de grens van België toe.
En het is praktischer nu moet ik toegeven.
Maar op momenten zoals deze speelt het hemwee mij toch parten.

4 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 30 juni 2006

IK BEN HET ZAT!

Voila zie!
De oplossingen vliegen langs alle kanten binnen!!!
Zo is er het antwoord van de webmaster aan cyberfox.
Niet echt bevredigend te noemen, maar niets tegen in te brengen.
Cyberfox zal het er mee moeten doen, doch wat SeniorenNet betreft.

Eveneens een uitleg van de webmaster hebben de ‘lolmakers” gekregen, dus die weten nu ook waaraan en waaraf.
Ook zij zullen er zich moeten bij neerleggen, of hun kar keren en zich aanpassen aan de wetten van SenNet.
Natuurlijk kunnen beide hierboven genoemden verdere stappen proberen te ondernemen naar andere instantie’s toe, maar voor ons bloggers blijft er niets anders over dan Amen te zeggen op dit alles.

En ik ben blij.
Blij dat het allemaal terug windstil kan worden hier op de blogs.
Want eerlijk gezegd werd ik het behoorlijk zat.
Waarom ga ik toch altijd op de barricade staan voor anderen?
Waarom kan ik het niet laten om mijn mening te geven wanneer ik onrecht meen te bespeuren?
Wel, dan kan ik nu weer laten rusten.

Geen discussies meer over recht of onrecht!
Ik hoef mij geen vragen meer te stellen over de beweegredenen van…..!
Ik hoef niet meer te goochelen met woorden op reactie’s waar met woorden wordt gegoocheld.

In feite neem ik mij voor om dit überhaupt helemaal nergens en nooit meer te doen.
Laat iedereen zijn zegje maar doen over het wel en wee, of vierkant draaien van de wereld.
Ik ga trachten te zwijgen.
Want eerlijk gezegd vreet al die heisa aan me.
Laat ik er soms zelfs mijn rust en slaap voor, om iemand toch maar diets proberen te maken van mijn visie.

Mijn vaste voornemen is dat ik nog enkel naar die blogjes ga, waar men in alle rust kan vertoeven.
Blogs met naar waarheid geschreven anekdotes van vroeger en nu.
Blogs met een lach en een traan, mooie plaatjes, muziek en poëzie.
Blogjes van het eerste uur, die toen en nu nog steeds, bloggen puur om het plezier.
Blogs die niet het gevoel geven dat er op alles en iedereen kritiek moet worden geven.
Bloggers die niet het geloof hebben dat ze de wijsheid in pacht hebben, en dit dan ook willens nillens door je strot willen jagen.
Die blogs ga ik vanaf nu bezoeken.
Die anderen doen hun ding maar, maar zonder mij.
Want ik ben het zat.

Ik hoop dat ik mijn voornemen kan waarmaken!
Ga er alvast mijn uitstekende best voor doen.
Ik ga mijn ding doen zoals ik het geplant had.
Hier op dit blog, en op mijn ander blog.
Misschien is het een utopie van mij om te geloven dat ik steeds mijn mond ga kunnen houden, want ik ken mezelf.
Maar ik ga in elk geval trachten te vermijden dat ik mij nog laat meeslepen door derden.

Want geloof me, ik ben het zat.
Zo zat zelfs dat ik een ogenblik heb overwogen om te stoppen met bloggen.
Maar daar zou ik enkel mezelf mee straffen.
Beter kan ik mijn goede voornemen beginnen met een mopje.
Want met humor bereik je veel meer dan met schelden!
Dat weet ik van een goede blogvriendin, en zij kan het weten.

Hopelijk is dit minstens goed voor een glimlach
Dus hier gaan we.

MOP

Een jonge novice komt helemaal ontreddert bij moeder-overste aankloppen.
Moeder-overste, ik ben ongesteld, en er is geen maandverband meer!
Ach, zegt moeder-overste, ga dan maar vlug kopen hierover bij de apotheek.
”Dat durf ik niet”, zegt de jonge novice.
”Weet je wat”, zegt moeder-overste?
Zeg tegen de oude apotheker maar “het is nat en het regent niet”, dan weet hij wel wat je bedoeld.
Met goede moed gaat de jonge novice naar de apotheek aan de overkant van het klooster.
Maar….., de oude apotheek is ziek, en in zijn plaats staat nu een jonge snuiter.
”Met wat kan ik u van dienst zijn” vraagt de jonge man?
”Wel, zegt het nonnetje, “het is nat en het regent niet”.
De jonge pillendraaier snapt er de ballen van, en herhaald zijn vraag, en
het nonnetje herhaald haar zinnetje.

Het gaat zo een tijdje voort, en ze komen geen stap vooruit.
Plots krijgt het nonnetje een ingeving.
Zij trekt haar habijt hoog op, en herhaald de zin die moeder-overste haar had toegespeeld.

“Kijk dan toch, het is nat en het regent niet!!!
De jonge man kijkt met grote ogen naar de half ontblootte non, en opeens schijnt bij hem het licht te dagen.
”Oh, maar nu snap ik het!”
Hij laat zijn broek zakken, en zegt……

“Kijk, het is stijf en het vriest niet”!!!!

BEN IK NU NIET BRAAF?

Of moet je het "aangepast" noemen?

4 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 25 juni 2006

VOOR NUDE LOVERS

MOOI NAAKT IS NIET LELIJK!
ZO DACHT REMBRAND ER OOK OVER.

Reageer op dit bericht

Zondag 25 juni 2006

MIJN OVERTUIGING

Voor één keer is niet mijn mening, maar mijn overtuiging.
Al zou je kunnen opperen dat er tussen die twee vrijwel geen verschil is.
Een mening is een oordeel, een gevoelen van, een standpunt en/of opinie p iets of iemand.
Een overtuiging heeft slechts een klein nuance verschil.
Een overtuiging is een vaststaande mening, een convictie.
Wil de eerste nogal eens vatbaar zijn voor herziening, de tweede is dat vrijwel niet.
Beide hebben dit gemeen, ze zijn persoonlijk.
En het hangt dan ook af van de persoon en zijn persoonlijkheid wat hij met die mening en overtuiging doet.
Daarom is mijn titel misschien ietwat verkeerd gekozen.
Want onderstaande noem ik liever ‘bedenkingen’.
Bedenking: opmerking, aantekening, ook nog bezwaar volgens ‘Den dikke’ en hij als geen ander kan het weten, toch?!
Je zou het ook nog een verduidelijking kunnen noemen.
Waarbij ik wat duiding wil brengen op mijn vorig schrijfsel.
En dit dan vooral wegens de reactie’s.

1) Ik ben hoegenaamd niet tegen een naakte afbeelding van vrouw of man?
2) Ik ben wel tegen porno, hard of zacht op een blog.
Ik vind dit geheel onnodig op een seniorensite.
Voor diegene die porno willen bekijken zijn er genoeg sites te vinden op internet.
Porno behoort volgens mij nog steeds tot de intieme sfeer, waarbij de keuze vrij is voor de liefhebber van.
Maar dat niet in het gezicht moet gaan staan kletsen van diegene die anti porno is.
3) Naakt is geen bloot zou men kunnen stellen, en wanneer een naaktportret in functie is van het artikel, zal geen één rechtdenkend mens zich daaraan storen.
De grootmeesters Rubens, Jordaens en Van Dijck om er maar enkele te noemen, allen schilderden zij naaktportretten. En men telt heden ten dage nog graag miljoenen euro’s neer om die portretten te bezitten.

Ik hoop dat dit duidelijk is voor de lezer dezer.!
Wat nu de verbanning betreft van een blog.!

1) Wanneer men een blog verband, moet men dit naar de blogger toe zeer goed verduidelijken.
2) Wanneer die verbanning is omdat er provocerend naakt op te zien is, en dit ongepast is in de context van de site, dan moet men dit ook duidelijk durven stellen.
3) Reglementen moeten er zijn, en moeten worden nageleefd door hen die hier willen bloggen.
4) Maar men zou die reglementen duidelijk moeten formuleren, en niet zoals nu in onduidelijke door advocaten opgemaakte disclaimers, waarbij het mogelijk is met twee maten en twee gewichten te meten, al naargelang naar wie toe, en door wie toegepast.

Ik hoop dat dit voor zover ook nog duidelijk is voor de lezer?!

Volgende verduidelijking die ik kwijt wil is..;
Ik ben niet pro of anti het“lolmakers” blog.
Zij hadden evenveel recht als alle andere bloggers hier op SenNet, om hun ding te doen.
”Lolmakers was een flauw afkooksel van “Het vuurpeloton”, en ik werd er niet warm of koud van,maar…..

1) Ik ben wel pro democratie.
2) Ik ben anti dictatuur.
3) Ik ben anti willekeurige en onduidelijke verbanning beslissingen.
4) Ik ben anti het alleenrecht om die beslissingen te nemen door onbevoegde en ondemocratisch verkozen personen.

En het waarom maak ik graag met volgende duidelijk;

1) Omdat men nooit kan weten wat de beweegreden is van die persoon.
2) Omdat dit gevaarlijk dicht kan aanleunen bij ‘vriendjespolitiek’.
3) Omdat dit grote onduidelijkheid schept onder de bloggers, en vooral een hypocrisie zal teweeg brengen.
4) Omdat één blogverantwoordelijke te weinig is om de meer dan 7000 blogs met eerlijke genuanceerdheid en vooral met kennis van zaken te beoordelen.

Hoop dat ik nog altijd duidelijk ben tot hiertoe, ik doe althans mijn uiterste best?!
Wat zou dan de oplossing zijn?

1) Eerst en vooral een duidelijk opgesteld reglement, in duidelijke seniorentaal zoals ook het boek van de webmaster is geschreven.
2) Een democratisch gekozen blogverantwoordelijke, en dit voor elke categorie één.
3) Enkel geregistreerde bloggers mogen zich kandidaat stellen.
4) Enkel geregistreerde bloggers mogen aan de verkiezing deelnemen/
5) De webmaster creëert daarvoor een tot dit doel gericht blog.
6) kiezers moeten verplicht met hun inloggegevens (enkel zichtbaar voor de webmaster) hun stem uitbrengen.
7)Men zet zijn voorkeur eveneens op zijn eigen blog, dit om verdenkingen en een gevoelen van manipulatie en dubieusiteit te voorkomen.
(Laat het vooral duidelijk zijn dat ik mij niet geroepen voel om de taak als blogverantwoordelijke uit te voeren.
Ik voel mij daarvoor niet bevoegd.)
Tevens heb ik noch de tijd, noch de zin om zulks naar behoren te kunnen volbrengen, maar diegene die zich wel geroepen voelt mag. 8) Stemmen zal ik wel, want dat aanschouw ik als mijn recht.

Als u lieve lezer ondertussen nog niet duizelig bent geworden van dit schrijfsel, dan zou ik graag nog één, maar voor mij zèèr belangrijk ding, duidelijk willen stellen.

1) Ik behoor, en wens ook niet te behoren, bij EENDER WELK blogclubje dan ook.
2) Tenzij bij het clubje van die 50+ bloggers die IEDEREEN in hun EIGEN WAARDE laten.
3) Die IEDEREEN met RESPECT EN BELEEFDHEID tegemoet treden.
4) Die weliswaar RECHT VOOR DE VUIST DURVEN ZIJN, en dit op een wel zeer genuanceerde manier.
5) De reden dat ik ben begonnen met bloggen is een persoonlijke reden, en die wil ik noch laten beïnvloeden, noch laten manipuleren door EENDER WIE.
6) Mijn mening, overtuiging, mijmeringen en gedachten, wens ik te kennen te geven vrij en onafhankelijk van EENDER WIE DAN OOK.
7) BLOGVRIENDSCHAP heb ik hier op de blogs mogen ondervinden, en die VRIENDSCHAP wil ik koesteren.
8) Omdat die BLOGVRIENDEN mij niet WILLEN HINDEREN in mijn opzet, MIJN PERSOONLIJKHEID NIET UITBUITEN.
9) Mij vooral RESPECTEREN OM WIE IK BEN, en NIET OM WAT ZIJ ZOUDEN WILLEN DAT IK BEN.

Als laatste (oef hoor ik jullie zuchten),wil ik duidelijk maken dat je op dit, en mijn ‘huismusjesblog’, geen button gaat vinden tegen de verbanning van het ‘lolmakersblog’.
Me dunkt dat ik mijn stelling daaromtrent nu wel duidelijk genoeg heb gemaakt.

Het is zondag vandaag, en het is hier in Brunssum mooie en warm weer.
Ik zit te genieten van een overheerlijk ‘nieuwe maatje’
Het is 'koopzondag'.
Tevens is het vandaag hier op de promenade waar wij wonen (ik op logement) muziekparade.
Dat houdt in dat er de ganse dag allerlei muziekbands en muziekkapellen de straat op en af wandelen.
Momentheel speelt en wandelt er een muziekkorps van Limburg voorbij.
Zij spelen toevallig op dit moment 'Limburg Allein' geschreven door Jo Erens.

En als laatste toemaatje kom ik tot de volgende bedenking.

Moet ik als rechtgeaarde of chauvinistische Antwerpse nu door de venster gaan hangen om luidkeels het lied van ‘De strangers’“Aantwaarpe gaai ze gaai veur maai…” te gaan kwelen?
Nee, dat moet ik niet!
Ik moet mij aanpassen aan de lokatie waar ik ben.
Ik moet respect hebben voor het chauvinisme van de Limburgers.
En dat kan ik gelukkig, en dat doe ik dan ook met graagte.
En dat wens ik alle bloggers toe.
RESPECT VOOR IEDEREEN!
En nu ga ik naar buiten, daar waar het echt plezant is.

3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 juni 2006

BROEDTIJD

Zo om de zoveel dagen wil ik graag mijn gedacht eens zeggen.
Niet dat het de wereld gaat veranderen, nee, mijn hersenspinsels gaan zelfs mensen niet op andere gedachten brengen.
En dat is ook niet mijn betrachting.
Het is enkel zo dat ik zo heel af en toe met een ei zit, en dat is pijnlijk zitten als je dat ei niet kwijt kan.
Voor kippen kan het zelfs de dood tot gevolg hebben.
Nu ben ik geen kip, maar ik wil dat ei dan toch ook het liefst zo vlug mogelijk kwijt.

Bij “Een Belg in Frankrijk” kon ik lezen dat hij een mailtje had ontvangen van “De “lolbroeken”, het voormalige “Vuurpeloton”.
Ik ga die uitleg hier niet allemaal weergeven, indien het jullie werkelijk interesseert klik dan hier, en lees zelf maar het item "De lolmakers en de spoken".
Was het eerste een omstreden blog voor velen, het tweede was een flauw afkooksel ervan.
Dat is althans mijn mening, want ik werd er niet warm of koud van.
Het enige dat min of meer wat in het oog sprong waren de seksuele getinte plaatjes, rechts en links van het blog.
En ook daar werd ik persoonlijk niet warm of koud van.
De zogezegde seksbelevenissen van de (vrouwelijke auteurs?) konden mij geen zier schelen.
Ik vond ze integendeel en eerlijk gezegd wat kinderlijk naief.
Iets dat misschien een tienjarige nog wat kan opwinden, maar de twaalfjarige heeft in deze tijd het meeste al in praktijk gebracht.
En wie denkt, of meent dat ik schromelijk overdrijf met die bewering, moet zich dringend op de hoogte gaan stellen van het doen en laten van tieners.
Je gaat je kleinkinderen dan wellicht met heel andere ogen bekijken.
Maar denkelijk waren ze wederom voor sommigen een doorn in het oog, want nogmaals zijn ze van SenNet verwijderdt , volgens eigen zeggen, zonder enige waarschuwing of uitleg.

Nu zou het natuurlijk zo kunnen zijn, dat wanneer je verbannen wordt van SenNet, men als het provocatie ziet wanneer je onder een andere naam een nieuw blog opstart.
En ergens kan ik dat begrijpen.
Niemand laat zich graag voor schut zetten, en geen enkele baas zal het nemen van zijn werknemer dat die hem belachelijk maakt door zijn gezag te ondermijnen.
De blogs zijn hier gratis, de faciliteiten zijn zoveel beter dan bij een andere provider, en ik vind dat je hier veel meer inspraak hebt.
Ook de service is niet van de minste, al kan het natuurlijk altijd beter, want hoe meer je kunt krijgen, hoe liever we het hebben, niet?
En vergis u niet lieve lezer, ik ben niet blind en doof voor de dingen die hier wel mis lopen.
En ik snap drommels goed dan wij senioren het SeniorenNet populair maken.
Ik ben er stellig van overtuigd dat de reclame-inkomsten sinds de komst van de blogs ontegensprekelijk in de hoogte zijn geschoten.
Men zou zich dan ook de vraag kunnen stellen, “wie gebruikt wie”?

Wanneer nu echter “De lolmakers” zijn verwijderdt omdat er wat ‘blote’ plaatjes opstonden, dan vind ik dit uitermate belachelijk.
Want wie in godsnaam, om maar iemand te noemen, stoort zich in deze tijd, en van onze generatie nog aan een blote borst of reet?
Is het de boer Bavo van deze tijd?
Je krijgt meer naakt te zien bij een reclameboodschap voor een afwasmiddel!
Als je de reclamemensen mag geloven staan we meer naakt in het dagdagelijkse leven dan aangekleed.
Ik heb daar nog nooit weten tegen demonstreren.
Of toch wel eens, door een mevrouw van het toenmalige Vlaams Blok, wier naam ik niet over mijn lippen wens te laten gaan.
Zij ergerde zich geweldig aan een poster van twee paarden die zich aan het voorplanten waren.
Maar, als morgen dìe normen van dìe aanhangers wet worden, dan staan overmorgen alle vrouwen terug aan de beek te wassen, en schuren ze op hun knieën de keukenvloer.
Dan komt elke anders geaarde en ieder anders denkende, voor hun vuurpeloton, en ik vrees dat zij niet met losse flodders zullen schieten.

Het is niet mijn bedoeling hier mijn seksleven uit de doeken te doen, maar geef toe, waren de plaatjes nu echt zo aanstootgevend?
Zijn wij echt niet meer gewend dan dat?
Dan is het maar pover gesteld in de bedden van Vlaanderen.
Ben ik dan de enige die toen ze jong was, wettelijk te jong omdat je achttien moest zijn, die naar een pornofilm ging kijken in de bioscoop?
Ben ik de enige die toen de video uitgevonden werd, een pornofilm ging huren?
Ben ik de enige die met mijn partner zoveel mogelijk standjes heb uitgeprobeerd, dit om sleur te voorkomen?
Ik dacht het niet, ik geloof het niet, en vooral ik hoop het voor jullie van niet!
Als men om die reden “de lolmaker”s heeft verwijderdt, dan zijn we gevaarlijk dicht aangeland bij een dictatuur hier op SenNet.

Wat het “Vuurpeloton” deed was niet heel netjes.
Ze hadden het recht aan hun zijde, want men heeft het recht hier in België om zijn mening ten beste te geven op alles wat men ziet en hoort.
Maar of het nu echt nodig was om blogs te gaan evalueren, en daar een keiharde recensie op te geven, dat betwijfel ik sterk.
Tenslotte hadden ook die geviseerde blogs het recht om te doen wat ze wilden.
Dus je kan rustig stellen dat er niemand op dat blog zat te wachten.
Maar dan nog hadden ze volgens mij hun bestaansrecht.
Je had de keuze om het blog te negeren.
Je had de keuze om je te verdedigen.
En voor diegene die niet onderlegd genoeg was om zich te verdedigen, waren er die die taak op zich namen.
Hun drijfveer daarvoor laat ik voor nu maar even in het midden…..

Wat mij benieuwd, wat mij vooral ongerust maakt is, wat is de ware reden dat “de lolmakers” zijn verwijderdt?
Wie heeft die beslissing genomen, en op welke grond?
Wat zijn de normen en waarden die men daarbij hanteert?
Als ik dat moest weten dan zou ik misschien kunnen voorspellen wie de volgende gaat zijn.
Anoniem bloggen is een recht.
Anoniem klacht neerleggen ook.
Maar lafheid en achterbaksheid zijn grote karakter gebreken, en hebben niets met recht te maken.

DAT WAS MIJN EI, EN DIE BEN IK MET DEZE KWIJT!

ALS JE WIL MOGEN JULLIE JE EI HIER OOK UITBROEDEN!!!

18 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 22 juni 2006

GASTENBOEK OVERLADEN

Lieve bezoekers.
U zult merken dat mijn gastenboekje leeg is.
Dit is niet te wijten aan een fout.
Ik heb noodgedwongen de berichten zelf moeten verwijderen.
Zware buttons vertraagden het laden van mijn blog.
Ik hoop dat het jullie niet ontmoedigd om een berichtje achter te laten.
Maar mag ik jullie beleefd vragen om jullie button niet te zwaar te maken, zodat mijn blogje niet uit zijn oorspronkelijke proportie wordt getrokken.
Anders zit er mij niets anders op dan deze wederom te verwijderen, en dat zou ik enorm spijtig vinden.
Er stonden 261 berichtjes in.
Waarvoor hartelijk dankt van,
Uw toegenegen Troubadoerke

Reageer op dit bericht

Donderdag 22 juni 2006

ZO ZIJN VROUWEN!

ZO ZIJN VROUWEN

Als een vrouw naar je staart,
is ze benieuwd waarom je liegt.

Wanneer een vrouw met haar hoofd op je borst rust,
wenst ze dat je voor altijd bij haar blijft.

Wanneer een vrouw je elke dag wilt zien,
vind ze je leuk.

Als een vrouw zegt: "Ik hou van jou"
meent ze dat.

Wanneer een vrouw zegt:Ik mis je"
is er niemand op de wereld

die jou meer mist dan zij.

1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 juni 2006

LIEVER LUI

Mijn knuffel en ik zijn veelal rauwkost eters.
En dat komt mij heel goed uit.
Vermoedelijk heb ik teveel moeten koken om den brode, en heb ik er nu ietwat een aversie tegen.
Ik sluit ook niet uit dat ik met ouder worden, ook luier wordt. Zelfkennis is de eerste stap tot verbetering, niet?

Komt bij dat wanneer het buiten tropische temperaturen zijn, en voor ons Belgen is dat al bij 25°, warm eten mij minder lekker smaakt dan in de winter.
Maar we moeten wel gezond blijven!
Dus wel dagelijks groentjes eten naast de dagelijkse portie fruit.

Nu heb je gelukkig veel variatie bij het klaarmaken van rauwkost.
Ontelbare variëteiten, al naargelang je eigen fantasie en creativiteit.
Maar zo heel soms laat mijn fantasie mij in de steek.
En dan reken ik op de creativiteit van een ander.
Dan open ik één van mijn ontelbare kookboeken.

Zo heb ik eens een kruidenboekje gekregen.
Weet al lang niet meer waarbij, wanneer of waarom.
Maar het is al vrij oud, en ik maak er nog steeds dankbaar gebruik van.
Allerlei soorten kruiden, hun afkomst en hoe gebruiken en verwerken staat erin..
Met daarbij recepten die het best passen bij de bepaalde kruiden.
Of is het nu andersom?

Wat er ook van zij, ik heb hierna drie recepten voor jullie opgeschreven die bij dit weer lekker kunnen zijn.
Voorbij de BBQ of gewoon als rauwkost salade.
Vlug klaar, weinig werk!
Wat wil een lui mens als ik nog meer?
Mijn antwoord: naar buiten met mooi weer, en zeker geen hele dag in de keuken doorbrengen,hahaha.

BLOEMKOOLSALADE.

Benodigdheden;

1 kleine bloemkool
8 fijne gesneden ansjovisfilets.
10 gehakte olijven
3 eetlepels olie
1 eetlepel wijnazijn
1 theelepel gehakte ui.
1 eetlepel versgehakte peterselie
1 eetlepel kappertjes
Peper en zout.

Bereiding:

Snij de bloemkool in roosjes, en kook in gezouten water niet langer dan 5 minuten.
De bloemkool moet knapperig blijven.
Maak een sausje van de overige ingrediënten.
Giet dit over de bloemkoolroosjes wanneer deze goed uitgelekt en afgekoeld zijn.
Lekker bij koud gebraad.

SPERCIEBOONTJESSALADE.

Benodigdheden;

500 gr.dunne sperziebonen
3 eetlepels zure paprikareepjes.
Vinaigrettesaus
100gr. Monchoukaas of Boursain zonder kruiden.
Scheutje koffieroom
1 eetlepel versgehakte peterselie
1 eetlepel vers gehakte bieslook.
zout en peper.

Bereiding:

Kook de boontjes in weinig water beetgaar, en giet ze af. Snij de groenten in stukjes, en meng de paprika reepjes eronder.
Strooi er een weinig peper en zout overheen, en de vinaigrettesaus.
Laat dit een halfuur trekken.
Klop dan de Monchou/Boursain los met wat koffieroom en roer de peterselie en bieslook er doorheen.
Giet deze saus voor het serveren over de salade.
Lekker bij aardappelsalade.

GUACAMOLE

Benodigdheden;

2 rijpe advocado’s
Sap van 1 citroen.
1 teentje knoflook uit de knijper.
4 gepelde en ontpitte grof gesneden tomaten.
Halve fijngehakte ui.
4 eetlepels gehakte selderij, of groene paprika.
1 eetlepel fijngehakte verse korianderblaadjes.
2 à 4 eetlepels olijfolie.
zout en peper.

Bereiding:

Schil de advokado’s, snij ze doormidden en verwijder de pit. Let op: gooi de pitten niet weg, die hebt u later nodig.
Maak de vrucht fijn met een houten lepel.
Meng het vruchtvlees in een schaaltje met citroensap, knoflook, tomaten, ui en selderij of groene paprika.
Roer er de korianderblaadjes, olijfolie en zout en peper naar smaak doorheen.
Leg de advokadopitten in de saus om het bruinen worden tegen te gaan.
Lekker bij gefrituurde of gegrilde tortilla’s, maar ook op toost.
Lekker als dipsaus voor koude kip of garnalen.

EET SMAKELIJK!

4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 19 juni 2006

TEST

Van de week had ik het er nog over in één van de gastenboekjes van mijn blogmaatjes.
Mijn berichten in een kader had bijval, en ik stuurde dan ook meteen de code door naar diegenen die het wensten.
Omdat ik vind dat we hier allemaal graag wat nieuws uitproberen, want blogsenioren zijn leergierig, maar vooral omdat ik niet wil pochen met andermans veren.
Ik had namelijk de hulp ingeroepen van "zonneke" bij het zien van die kaders op een ander blog.
En "zonneke" altijd bereid om ons cyberleken bij te staan, zette de html code na mijn vragen op haar blog.
Op dat moment was het dus voor mij enkel een kwestie van Kopiêren en plakken.
Voor diegene die veel willen bijleren qua bloggen en blogmogelijkheden, vinden de link naar het "zonnekes" blog rechtsonder aan mijn blogje.
Gewoon een kwestie van effe naar beneden scrollen.

Dus, waar ik het van de week over had, was dat er ook een mogelijkheid moest bestaan om een kader op te vullen met een achtergrondplaatje, maar dat ik nog zover niet was.
Et voila, net of "zonneke" het geroken had, toen ik ging kijken naar haar blogs, doe ik vrijwel elke dag, stond daar op mirakuleuze wijze, zo lijkt, de html code voor die mogelijkheid te blinken.
In feite was ik naar haar blogje toegegaan om daarover raad te vragen, maar het was niet meer nodig.
Misschien dat zij mijn vele vragen beu is geworden, en daarom maar al op voorhand maatregelen had getroffen.
Kwestie van even rust te hebben,hahaha.

En ziehier dus het resultaat!
Maar let wel!
Niet elk achtergrondplaatje is mooi als achtergrond.
Zo is een foto mogelijk, maar met een korte tekst kmt de foto niet tot zijn recht.
Met een langere tekst begint de foto zich te herhalen, en ook dat vind ik geen fraai zicht.
Maar dat is voor een zoveelste maal reeds gezegd, een kwestei van smaak.
Wat zeker in acht moet worden genomen is dat het achtergrondplaatje moet beschikken over een URL.
Dus het moet worden geupload, of van een internet website afkomstig zijn.
Een plaatje, achtergrond of foto rechtstreeks van je eigen pc werkt niet.

Dit is maar een eerste test.
Vlug vlug een plaatje gezocht en gevonden, ge-upload en ingevoegd.
Er zijn mooiere achtergronden, en alles is mogelijk.
Zo zullen photoshopkenners wel iets uniek en/of origineels kunnen maken als achtergrond.
Maar ik was met dit voor nu al tevreden.
Ik ben vlug tevreden hoor.
Zeker wanneer ik besef dat ik bij het prille begin van mijn bloggerij (nieuw woord, zelf uitgevonden, denk ik...)nog niet eens wist hoe ik een letter moest invoegen, laat staan een heel bericht en foto of plaatje.

De breedte en kleur van de kader kan je ook zelf aanassen.
Maar dat is voor morgen, of een andere dag om uit te proberen.
Zal ook grotendeels van het weer afhangen.
Want ik mag niet vergeten dat ik in feite op vakantie ben,hahaha.

See you later

Reageer op dit bericht

Zondag 18 juni 2006

HOOFDDOEK

Een 24-jarige receptioniste van Marokkaanse afkomst die besloot een hoofddoek te dragen, is ontslagen, door haar werkgever.
Ze heeft haar vakbond en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding ingeschakeld.
Samira Achbita uit Deurne werkte al vier jaar bij de Group 4 Securicor.
Dat besteedde haar uit als receptioniste aan Atlas Copco in Wilrijk.
Vier maanden geleden begon Samira een hoofddoek te dragen.
Daar waren ze bij Atlas Copco niet over te spreken.
Achbita klopte daarom bij haar rechtstreekse werkgever aan, maar ook daar ving ze bot.
Group 4 informeerde bij andere klanten, en daar was een grote meerderheid eveneens tegen de hoofddoek gekant.
In Het arbeidsreglement van Group 4 was daar nochtans niets over geregeld.
Maar de multinational eist van zijn medewerkers wel een "strikte neutraliteit".
Daarop kreeg Achtbita haar ontslag.

Tot zover dit bericht overgenomen uit de krant.

Mijn gevoel voor vrijheid op vele vlakken is hierbij een beetje dubbel.
Ten eerste;
heb ik er helemaal niets op tegen dat moslimvrouwen een hoofddoek wensen te dragen.
Dat is hun terechte volkomen vrije keuze.

Ten tweede;
en eerlijkshalve, moet ik erbij zeggen dat ik van de Koran en zijn moslimwetten minder afweet dan elke modale burger.
Misschien gewoon omdat ik mij niet uitermate erger aan geloofsovertuigingen, en “vrijheid blijheid” hoog in het vaandel draag.
Conclusie, ik weet dus niet waarvoor die hoofddoek staat, en elke verklaring van diegene die het wel weet is hierbij dus zeer welkom.

Ten derde;
Wat met de katholieken?
Specifiek te herkennen aan hun gewaden.
Althans de gezagdragers zoals daar zijn, nonnen en pastoors, de Kardinalen, Bisschop en last but not least de Paus.
Geen mens dat het in zijn hoofd zal halen om de Paus te verbieden zijn keppeltje te dragen.

Vervolgens heb je dan ook die aanhangers van die katholieke kerk die toch vrijwel allemaal heel demonstratief een gouden kruisje aan een gouden ketting rond hun nek hebben hangen.
En in vroeger dagen op aswoensdag met een kruisje op hun voorhoofd liepen. Dit als symbool en uiting van hun geloof.
Geen mens die erom maalt, of maalde.
Geen werkgever die het in zijn hoofd zal halen dit te verbieden, laat staan de drager ervan te ontslaan.
Je zou wat meemaken moest dit gebeuren, vermoed ik.

Maar zoals al geschreven aan het begin van mijn bedenking, het gevoel daarover is bij mij wat dubbel, want…..
Ten overstaan van de praktiserende katholiek is het natuurlijk wel zo dat moslims zoveel maal het werk moeten onderbreken om te bidden, daar waar eerstgenoemde dit doet in de eigen vrije tijd, namelijk op zondag, of na het werk. Men zou dus rustig kunnen stellen dat een moslimse werknemer meer geld kost aan de werkgever.

Maar dit heeft niets te maken met het al dan niet dragen van een hoofddoek.
Conclusie van dit alles is voor mij het volgende;
Wanneer er een gedragscode en/of dresscode heerst op de arbeidsvloer, dan moet men zich daar naar schikken.
Dat doen wij hier allemaal.
En dat valt volgens mij ook onder de noemer: integreren.

Bovenstaande olieverfschilderij op doek heet: Naakt met hoofddoek gemaakt door Wim de Lange

4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 juni 2006

HET RECHT,MIJN RECHT

Reeds meer dan een jaar blog ik nu.

Veel bijgeleerd, zowel nuttige als onnuttige maar leuke blog dingen.
Mooie dingen gezien en artikels gelezen op de vele blogs.
Maar eveneens artikels gelezen die getuigen van weinig respect naar één of andere blogger toe.
Keiharde reactie’s die getuigen van haat en oneer, en zelfs smaad en laster.
Die reactie’s worden dan al of niet ingegeven door ofwel de eigen blognaam, ofwel door ghost mailadressen, of nog door ontelbare vlug vlug gemaakte pseudoniemen en aliassen.
Zodat men in het ongewisse wordt gelaten van wie de reactie nu werkelijk afkomstig is.
Zo ook met IP-adressen die om de haverklap moedwillig aangepast worden, om toch maar zo anoniem mogelijk zijn gif te kunnen spuien.
Manipulatie alom dus.
En de eerlijke blogger is daar de dupe van.

Wanneer men nu echt iemand de huid wil vol schelden, dan gebeurt dit via het emailformulier van het blog.
Want emails, zo wordt verondersteld zijn prive, en mogen daarom niet openbaar worden gemaakt.

Maar daar is men nu juist helemaal mis in.
Want een email die wordt verzonden via je eigen blogformulier, of aan jouw eigen emailadres zijn helemaal niet privé.
Zij genieten niet van het voorrecht ‘briefgeheim.
Daar bestaat momentheel nog geen enkele wet voor.
Lees hieronder wat ik daarover vond op internet;

Wanneer u meer wil te weten komen over wat kan, of juist niet kan en mag op een blog, klik dan hier.

En zo kom ik stillaan bij de kern van de zaak.
Over het artikel dat ik hier wil schrijven.
En waarbij ik de mij toegezonden emails openbaar zal maken.
En dit met elke mail zal doen waarvan ik meen dat dit nodig is om mijn artikel te ondersteunen.
Ooit werd ik gedwongen door Red Poppy, na een klacht van de bewuste mailzender, gedwongen om die mails te verwijderen.
Onder dwang dat anders mijn blog zou worden verwijderd van SenNet.
Imponerend op dat moment omdat ik nog een beginnende blogger was.
En ik heb gehoorzaamd, hoewel ik het gelijk aan mijn kant had, en vele bloggers het met me eens waren.
Maar vooral had ik het recht aan mijn kant!!!

Tegen de regels van de internetwetten, zo weet ik nu.
En bij een geschil moet ook SenNet zich aan deze internetwetten houden.
Of het in overeenkomst is met de etiquette wil ik in het midden laten.
Tenslotte getuigt een haat, terechtwijzende of ongenuanceerde en buiten proportie opgestelde mail ook niet van de nodige etiquette, niet?

En daarom zal mijn volgend artikel mails bevatten die mij worden toegezonden als ze betrekking hebben op mijn blog items, of op een reactie die ik her en der heb ingegeven.
Ik heb dat recht.
Ik heb het recht om kromme toestanden recht te zetten.
Ik heb het recht om mij te verdedigen.
Ik heb het recht om aantijgingen aan mij toegezonden via mail, te ontkrachten en te weerleggen.
Ik heb het recht om op mijn blog, mijn bezoekers, in kennis te stellen aangaande de bedoeling van mijn schrijfsels!
Ik heb het recht op een openbaar weerwoord!
Ik heb het recht om achterbaksheid, lafheid en schijnheiligheid naar mij toe gericht, openbaar aan te klagen.

En niemand, ook SenNet niet kan en mag mij dat recht ontzeggen.
Ik zal citeren, fraseren naar mijn eigen goeddunken, zonder daar de toestemming aan wie dan ook te vragen.
Ik heb dat recht!
En ik zal van dat recht gebruik maken waar nodig.
Het enige probaat middel om te vermijden dat diegenen, die menen mij zo nodig te moeten terechtwijzen via mail, aan de kaak zullenl worden gesteld, is mij enkel beleefde mails te sturen!!!

2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 14 juni 2006

GELUK, HEEL GEWOON!

Door te rommelen in een blikken doos, vol met oude herinneringen kwam ik een piepklein boekje tegen, amper 5cm bij 5cm.
Dat boekje heb ik lang geleden gekregen van dochterlief toen ik een zoveelste maal in het ziekenhuis lag, voor een zoveelste operatie.
Het staat boordevol met spreuken en wijsheden over geluk.
En ik dacht, laat ik dit even gauw op mijn blogje zetten, misschien wel leuk voor de mensen.
Maar dat gauw viel danig tegen, want er staan meer spreuken in dan je zou kunnen vermoeden bij het zien van het mini ding.
Maar hier gaan we dan toch maar.
Je kan nooit weten wie je er gelukkig mee maakt!

Niemand kan geluk omschrijven.
Alleen wanneer je ongelukkig bent, begrijp je wat het is.

Geluk is als je het te druk hebt om ongelukkig te zijn.

Oprecht geluk is wanneer een vrouw een onderkin bespeurt bij het vroegere vriendinnetje van haar man.

Geluk komt niet voort uit wat je hebt, maar uit wie je bent.

Gelukkig wordt je niet door meer bezittingen te vergaren, maar door minder te verlangen.

Geluk is daar waar je het vind, en zelden daar waar je het zoekt.

Het lijkt erop dat sommige mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze zich ongelukkig voelen.

Geld maakt niet gelukkig, en met creditcards lukt het ook al niet.

Rijkdom maakt niet gelukkig, maar het lijdt ietwat behaaglijker.

Geluk is een tussenstation tussen veel en veel te weinig.

Het ware geluk kan worden gezocht, gedacht of gegrepen, maar nooit worden gekocht.

Het hart is het gelukkigst als het klopt voor een ander.

Geluk is houden van wat je doet en doen waarvan je houd.

Het ware geluk is niet duur, maar toch tellen we veel geld neer voor namaak.

Veel geluk wordt over het hoofd gezien omdat het niets kost.

Voor elke minuut dat je boos bent verlies je zestig seconden geluk.

Sommige mensen vinden geluk door het beste te maken van wat ze niet hebben.

Gelukkig is de mens die afstand neemt van alles wat op zijn geweten drukt.

Twee dingen dragen bij aan het geluk:datgene waarzonder we kunnen leven en datgene waarmee we kunnen leven.

Mensen die vooral op hun eigen geluk uit zijn, vinden het zelden.

De beste manier om gelukkig te worden is je inzetten voor een belangrijker doel dan jezelf.

Geluk zit in het hart, en niet in de omstandigheden.

Vrijheid is het recht dat alle mensen hebben om zo gelukkig mogelijk te zijn.

De plek om gelukkig te zijn is hier, de tijd om gelukkig te zijn is nu, en de manier om gelukkig te zijn is anderen gelukkig maken.

Om geluk te vinden moet je bereid zijn voorbij te gaan aan wat het leven jou schuldig is en te denken aan wat jij het leven verschuldigd bent.

Geluk zit vanbinnen, maar daar komt het niet vanzelf.

Sommige mensen kunnen anderen heel gelukkig maken door simpelweg hun mond te houden en te vertrekken.

Mensen die niet waarderen wat ze al hebben zullen nooit gelukkig worden.

Geluk is de overtuiging dat we ondanks onze fouten worden bemind.

Om anderen geven maakt ons gelukkig, om onszelf geven maakt ons eenzaam.

Als onwetendheid een zegen was, zouden we allemaal een stuk gelukkiger zijn.

De beste manier om gelukkig te zijn is het tellen van je zegeningen in plaats van je geld.

Geluk is een gezonde geest, een dankbare instelling, een schoon geweten en een hart vol liefde.

Oef, gelukkig, ik ben erdoor geraakt!!!!

Reageer op dit bericht

Dinsdag 13 juni 2006

VOOR MIJN ALLERLIEFSTE KNUFFEL

Ik had niemand en voelde me alleen
Toen kwam jij en er ging iets door me heen
Een gevoel dat ik moeilijk uit kan leggen
Maar het was heerlijk, dat kan ik wel zeggen
En datzelfde gevoel dat is er nu nog
Ik ben verliefd op jou, dat weet je toch!?!?

Reageer op dit bericht

Dinsdag 13 juni 2006

KLAAGLIED VAN EEN HUISVROUW

Hebbedingetjes, de naam zegt het al zelf.
Ze worden gemaakt om te hebben, te bezitten, en verder zijn ze van geen enkel nut.
En ik, ik trap er steeds weer in!

Zo heb ik hebbedingen van groot naar klein.
Meestal zijn het keukenattributen.
Zo heb ik een ananassnijder.
Het ding is tweemaal uit zijn kartonnen verpakking geweest, en staat al jaren gewoon plaats in te nemen.
Ik heb een sinaasappelschiller, lijkt een beeje op een haakpen, en die kreeg je vroeger gratis bij een ‘Tupperware’ demonstratie.
Maar ik ben hem kwijt gespeeld met de een of andere verhuis vermoed ik, al is de laatste verhuis reeds zestien jaar geleden.
En jawel hoor, ik zag bijna net dezelfde liggen in een winkeltje dat hebbedingetjes verkoopt, dus kopen dat ding.
En ik gebruikte het nooit voor het verlies, en ik gebruik hem nu ook niet.
En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Hebbedingen, ze zijn een plaag.
Voor mij dan althans.

Zo gingen knuffel en ik in onze favoriete snackbar te Brunssum een koffietje drinken.
Datis iets dat we regelmatig doen na het winkelen.
We zijn er nog steeds niet uit of we nu een koffie gaan drinken omdat we winkelen, of dat we gaan winkelen om een excuus te hebben om een koffietje te gaan drinken.
Maar enfin, dit doet niets ter zake.
In die favoriete snackbar had men nieuwe suikerpotjes en melkpotjes op tafel staan.
Kleine bolletjes van glas met een zilverkleurige sluitdop met handvat eraan.
En die dingen charmeerden mij enorm.
”Oh kijk Wim, hoe leuk, hoe mooi” zei ik enthousiast.
Waarbij mijn knuffel heel gelaten “ja” zegt, en met zijn ogen rolt.
Want hij weet dan al hoe laat het is.
Hij weet dat ik niet rust tot ik zo’n leuk melkpotje vind en koop.

Wil nu het geluk toch met mij zijn zeker!
Want in de Hema, vlak naast de snackbar verkopen ze die dingen.
Daar hebben zij ze ook gekocht laat de dienster mij vriendelijk weten.
Knuffel rolt nog wat meer met zijn ogen, en slaakt een zucht.
Hij weet waar mijn volgende stappen naartoe zullen keren.
Wat het ding kost hoef ik net eens te weten.
Ik zie in gedachten dat hebbeding op mijn tafel staan, waarbij mijn bezoek van bewondering geen woord kan uitbrengen bij het zien van zoveel moois.
Dol enthousiast zullen ze zijn, en mij vooral op het hart drukken dat ik bij een volgend bezoek ook voor hen zo’n leuk ding moet meebrengen.
Vooral niet vergeten Lulu!
Dus niets dat mij kan weerhouden om dat melkpotje en suikerpotje te kopen.

En nu staat dit hier te schitteren.

Na het eerste gebruik vervloekte ik het ding al.
Want de sluiting sluit niet helemaal, en wanneer je de laatste melk eruit wil krijgen, loopt de melk wel langs het potje, maar komt nooit terecht in je tas.
En dan ga je het afwassen!
Met de hand, want als ik het in de vaatwasser doe vliegt het van links naar rechts, zo licht weegt het ding.
Maar ook dat brengt frustratie’s mee.
Want de opening is zo klein dat je er maar met één vinger in kan om de bodem te reinigen.
Probeer vooral geen twee vingers te gebruiken, want dan zuigt het zich vacuüm vast aan je hand.
Dus nu staat het werkloos mooi te zijn in mijn kast, en ik vervloek alle hebbedingen.

Zo kocht ik eens een fruitmandje.
Niet omdat ik het nodig had, want ik heb een mooie sierfruitschaal gekregen van knuffel.

Een witte porseleinen schaal in de vorm van twee zwanen.
Nee, de bedoeling was om die nieuwe fruitschaal te gebruiken in de keuken.
Het was een metalen korf met houten bodem.
Geen design of merkartikel, want het hoeft voor mij niet duur te zijn om het graag te hebben.
Ik zag die fruitschaal in gedachten staan op mijn ijskast.
Gevuld met mooie tomaten en/of citroenen en limoenen.
Aardbeien had ik ook in gedachten, maar daarvoor stonden de metalen stangen te ver uit elkaar.
Dus ik die schaal gekocht natuurlijk.
Resultaat…..

Mijn ijskast geeft de geest, en de nieuwe is zeker nog een halve meter hoger dan de vorige.

Wil ik bij de fruitschaal komen moet ik het keukentrapje van buiten nemen.
En vooral, geen mens die ze ziet staan.
En ook die staat daar nu werkloos te zijn.

Woensdag ga ik weer naar NL.voor veertien dagen.
En dan zal ik weer voorbij al die winkels moeten lopen met hun mooie en leuke hebbedingen.
Als jullie mij zien lopen op straat, willen jullie mij dan aub tegenhouden wanneer ik die winkels wil binnenstappen?!
Want mijn knuffel heeft dat al lang opgegeven!!!!

1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 6 juni 2006

NOBLESSE OBLIGE

Naar het schijnt loopt hier op sennet ook al adel rond.
Zo kwam ik ooit bij een kasteel van een baron terecht.
Wat die baron niet weet is dat ik nog een ver familielid ben.
Onze voorouders hebben ooit nog gevochten, tegen elkaar!
En dit om een erfenis in de wacht te kunnen slepen.
Zijn tak heeft gewonnen!
Want zoals bij de meeste erfenis kwestie’s is diegene die er het snelst bij is, ook met het meeste weg.
Het was hier niet anders!!!
En sindsdien zijn onze families gebrouilleerd, en mijden we elkaar als de pest.

Maar niet getreurd, de koek was nog niet helemaal op.
En ik woon dan wel niet in een kasteel, mijn optrekje mag er ook wezen.
Mijn volledige naam is Barones Petronella Ludieka von Stoeffen zum hosesheissen

En ik woon in een kast van een villa!
Heb dertig kamers, waarvan twintig logeerkamers, elk met eigen badkamer.
Die badkamers zijn uitgerust met spiegelwanden met verzonken belichting
Een stortbad met regenkop, en een bubbelbad.
In mijn woonkamer brand dag en nacht de elektrische openhaard, kwestie van gezelligheid troef.
In elke kamer vloerverwarming en Aircondition die automatisch afwisselend werken naargelang de buitentemperatuur, en dit dag en nacht.

Mijn keuken is voorzien van alle naar de laatste mode zijnde attributen.
De talloze toestellen zijn in en uitschakelbaar met een afstandsbediening, en staan 24u op 24u op stand-by.

In de hal drie grote kristallen luchters met elk dertig lampjes van 100 watt.
Die blijven dacht en nacht branden als ultiem welkomstteken.

Elke dag geef ik een feest voor minstens honderden genodigden per keer.
Zij mogen vrij gebruik maken van het overdekt verwarmd zwembad, jacuzzi en sauna.
Wanneer het weer het toelaat, ook van het verwarmd olympisch openlucht zwembad.

Voor de genodigden die aan hun conditie willen werken, heb ik een fitnesszaal, voorzien van hydraulische toestellen.
Uiteraard met voor elk toestel een flatscreen tv, en dvd speler.

Voor de liefhebber van de buitensport zijn er tennisvelden.
Eén met gras, en één met kreffel, en waar tientallen spots het toelaten te tennissen tot lang nadat de duisternis is ingetreden.

Mijn landgoed van tientallen hectaren is voorzien van elektrische sproeiers die driemaal daags mijn gazon besprenkelen.
Het is er zalig wandelen, want buiten de tweehonderd lichtlantaarns en verdoken spots, is hij ook versierd met feeërieke kleurige lampions.
Dit tot aan de verwarmde paardenstallen toe.
Ja, ik ben een gelukkig mens.

Ben blij dat ik niet woon in een driekamerflat, gehuurd van een sociale maatschappij.
Aan energiebesparing doe ik niet mee.
Van spaarlampen moet ik niet weten.

ALTHANS ALS IK DE AFREKENING VAN MIJN ENERGIEFACTUUR MAG GELOVEN!!!

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 5 juni 2006

.

Mooie herinneringen aan onze reis naar Turkije

Reageer op dit bericht

Maandag 5 juni 2006

ETEN OF DIËTEN, THAT'S THE QUESTION!

Vandaag maandag ja, maar ook een feestdag!
Pinksteren, of zoals wij Antwerpenaren het noemen “Sinksen”
Tja, de rechtgeaarde Antwerpenaar vaart soms wat tegen de stroom in.
En met Sinksen dan staat bij ons de sinksefoor.
Reeds als klein kind gingen ik daar naar toe.
Toen stond de kermis nog op de 'Leien'.
”Den boulevard” zoals wij Antwerpenaren het noemen.
Je zal als toerist de weg maar moeten vragen aan een Antwerpenaar!
Nu zou men het “Den beerput” kunnen noemen, want de 'Leien' liggen al eeuwen open gebroken, en het stinkt er soms van jewelste.
Maar dat is een ander verhaal.

Ik sla een bezoek aan de “Sinksefoor” geen enkel jaar over. Jawel, het is duur om op een attractie te zitten, maar de meeste zijn sowieso niet meer voor mijn ouderdom.
Niet dat ik bang ben, want in een pretpark zal ik weinige attractie's overslaan.
Maar het is mijn bloeddruk die er niet meer kan tegen die snelheid, en dat heen en weer schudden van het toestel.
Ook het ondersteboven hangen valt me nogal tegen.

Maar er zijn tal van andere dingen die ik wel kan doen, en mij er dan ook met volle overtuiging op stort.
Zo zijn er de Caracoles, de dikke vette hamburger, de braadworst, de beignetjes, de lacmans met stroop of honig. En last but not least, de smoutebollen.
In Nederland maakt men op nieuwjaarsdag geheit smoutebollen.
Wij doen dit niet, bij ons is die traditie wat verloren gegaan. Maar smoutebollen zijn wel ECHT BELGISCH!

Daarstraks zat ik op canvas te kijken naar een programma over diëten.
De voor en de nadelen van allerlei diëten kwamen aan bod. En men vertelde daar wat ik al jaren weet.
Diëten is slecht voor je gezondheid.
Beter is het om een goed en evenwichtig eetpatroon te hebben.
Want van elk dieet verliest men kilo’s, maar....
Dan verval je in je oude gewoonte, en komen de kilo’s er snel weer bij.
Meestal nog meer dan voorheen.

Pillen zijn boerenbedrog, en laten je enkel vocht verliezen. Vocht dat je met elke slok water weer opneemt.
Enkel de proteïne papjes zouden goed werken, en nog het gezondste zijn.
Maar ze zijn duur, en om dat een gans leven te blijven doen?

Bewegen bewegen en nog eens bewegen, dat is hetgeen je moet doen.
Dus ga ik het diëten laten voor wat het is.
En ik ga wat bewegen!
Ik ga alvast beginnen met mijn vingers over mijn toetsenbord te bewegen om hier voor jullie een lekker smoutbollen recept neer te zetten.
En als je vreest dat je er te dik van wordt, dan moet je gaan bewegen.
Wandel eens over de sinksefoor!
Komen we elkaar misschien nog tegen!
Of loop naar de winkel om volgende ingrediënten in huis te halen…….

ECHT OUD BELGISCH RECEPT

BENODIGHEDEN

500 gram bloem
25 gram gist
3 ½ deciliter lauwe melk
250 gram rozijnen, gewassen, geweekt en gedroogd
2 geschilde en fijn versneden appelen
snuifje zout
bloemsuiker

BEREIDINGSWIJZE

Doe de bloem en het zout in een kom en maak een klein kuiltje in het midden.
Los de gist op in een beetje melk en giet dit mengsel in het kuiltje.
Giet dan de rest van de melk erbij en roer alles dooreen. Voeg de rozijnen en de appels toe.
Klopt nu met de hand of de machine tot je een luchtig mengsel krijgt.
Leg een vochtige doek over de kom en laat 45 minuten op kamertemperatuur rijzen.
Verhit de frituurolie tot 175 graden C.
Maak dan met twee lepels ballen van het deeg en laat ze in de warme olie vallen.
Frituur de bollen tot ze bruin en gaar zijn.
Leg ze op een schotel en bestrooi ze met bloemsuiker.

EET SMAKELIJK!!!

7 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 juni 2006

.

1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 juni 2006

DE SLUIPSCHUTTERS

Van "Vuurpeloton" naar sluipschutters.

Als je nu mocht denken dat ik door onderstaande mailtje, mij zo vriendelijk toe gezonden door een nobele onbekende, het noorden ben kwijt geraakt....dan moet ik de schrijver (ster) dezer teleurstellen.
En bij deze alle andere bezoekers gerust stellen.
Nee, ik heb ze nog alle vijf op één rijtje, en daar heeft "Bonux" niets mee te maken.
Hoewel ik Katrien de Vos een gezellige "kotmadam" vind, moet ik zeggen dat ik Jan Theys zaliger, die voor "witter dan wit" was, ook best te pruimen vond.
Maar ik dwaal weer af!
Seffens komt het nog zo ver dat ik aan het wassen sla, en dan komen jullie het laatste nieuwtje nooit te weten.

Het laatste nieuwtje, vers van de pers is het volgende...
Al surfend door blogland, iets dat ik vrij veel doe, zeker als ik geen zin heb in strijken, kwam ik op een nieuw blog.
Het eerste dat mij in het oog sprong, nee het deed niet echt pijn, was een zeer bekende foto van een dame met uitdagende halsuitsnijding.
Zij noemt zichzelf 'Enomena'.
Zij is would be secretaresse, en werkt voor twee bazen waarvan de namen zijn: 'Lijt en 'Orroz'.
Tweede kantoormeisje is 'Eibbed'.
Hun kantoornaam is "De lolmakers"

Of het lol gaat worden weet ik nog niet.
De voorstanders van "het vuurpeloton" zullen in hun vuistje lachen, dat is zeker.
De tegenstanders daarentegen, die hun korte rust is voorbij.
Zij zullen weer in de startblokken moeten schieten.
Bij Redpoppy moeten ze niet gaan klagen, want die heeft weet van het bestaan, en heeft reeds een vriendelijke groet in hun gastenboek gezet.
En onze lieve jonge SeniorenNetbaas heeft geen tijd om al die klachten persoonlijk door te nemen, wegens examendruk.
Waarbij ik hem bij deze heel veel sucses toewens!
'Pascal Vincke', of is het nu 'Lacsap Ekcniv', verdorie, dat is al even moeilijk om uit te spreken dan te schrijven, heeft wel andere dingen aan zijn hoofd nu.

Wat gaat het worden?
Gaan de poppen weer aan het dansen, of gaat men de "lol" er van inzien?
Ik ben alvast benieuwd, u ook?

HEBBEN JULLIE DAAR EEN MENING OP?

8 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 1 juni 2006

HOT HOTMAIL

Waar mensen zich toch mee bezig houden!

Gisteren kreeg ik in mijn mailbox een mailtje, nogal wiedes tot zover, vermits kemels meestal worden geschoten, en niet verzonden
Dat mailtje was verzonden via mijn “huismusjes” blog. Ook nog heel gewoon vermits zulks kan en mag.
Maar de inhoud van het mailtje was al wat minder gewoon!
De aanhef was nog min of meer redelijk, hoewel kort en bondig.
Dit stond er in het mailtje te lezen, en ik kopieër en plak het niet, maar ik citeer;

Aan de huismus,
Ik (en wie ik is, is een raadsel voor mij) kom reeds gedurende enkele dagen uw blog lezen.
En er valt een heleboel te lezen, zoveel dat ik er bijna bij in slaap viel.
Maar ik hield vol, en heb door gescrold tot aan het prille begin.
Ik moet zeggen qua blogkennis bent u behoorlijk geevolueerd.
Zou willen dat ik dit ook van uw schrijfsels kon zeggen.
Mus mus mus, wat een treurnis, wat een tranendal.
Kunt ge nu echt niet anders dan triestige momenten neer kladden?
Leer eens lachen mens!
Bekijk het leven ook eens van de zonnige kant alsjeblief.
Als ik op uw blog elke dag moet komen lezen, dan denk ik dat ik binnen de week aan de Prozac moet.
Of bent u één van die rancuneuze onhandelbare kinderen, die in plaats van dankbaarheid te tonen aan uw pleegouders, nu uw haat al zo verspreid?
Nog een mogelijkheid is dat u zelf als moeder niets voorsteld, en nu uw haat fixeert op uw eigen moeder.
Een gratis goede raad van ondergetekende, koop een moppenboekje, en zet eens één van die moppen op uw blog.
Dan kunnen uw bezoekers is echt lachen met uw schrijfsels.
Tenzij u natuurlijk helemaal geen huismus bent in de letterlijke zin van het woord, en u aandelen hebt in de farmaceutica.
In dat geval zou ik de naam Huismus veranderen in Vieze Mot.
Uw gratis consult verstrekkende psychiater, Dr. Voetzoeker

Dat was het! Het emailadres van de verzender was: voetzoeker@hotmail.com Ik weet nog altijd niet of het om een grap gaat van iemand die ik ken, of dat het echt is.
Maar ik heb het wel met enige verbijstering gelezen, meermaals gelezen zelfs.
En toen heb ik het verwijderdt.
Als het werkelijk een grap is van een kennis, dan zal men me dit wel laten weten vermoed ik.
En zo niet, dan kan ik maar één ding antwoorden. VOETZOEKER…..ONTPLOF!!!!

6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 31 mei 2006

VANAVOND NIET BEREIKBAAR

Vanavond smelt ik even weg.
En samen met mij nog vele andere dames vermoed ik.
Waarom?
DAAROM!

Vanavond geven ze op ‘VIJF TV’ een film met deze hunk.
”Docter T and the woman”.
Geef toe dames, deze man heeft toch een groot knuffel gehalte.
ZUCHT…
Enig minpuntje bij dit alles, ik ben helemaal alleen thuis.
De enige man in huis is mijn gesneden kater.
Voordeel is dan weer dat ik alleen beslis waar ik naar kijk.
En vanavond kan je er donder op zeggen dat dit naar Richard Gere is.

De verwarming op (hoe is het mogelijk, het is verdorie eind mei).
Ik in zwart negligé, met daarover mijn super zachte peignoir….
(Kwestie van mij wat te vereenzelvigen met al die mooie actrices die rond hem fladderen, en die geen schijn van kans maken met mij in de buurt, maar zich daar nog niet van bewust zijn, HA)
Uitgestrekt op de sofa, met enkele zachte kussens in de rug.
Glaasje plat water naast me, want vanavond let ik heel contentieus op de lijn.
En genieten maar, en smelten maar.

Heren EAT YOUR HEART OUT!
Want vanavond gaan jullie dames voor niets bereikbaar zijn.
Maar misschien dat het na de film nog wat extra’s oplevert?

Nog even een hele belangrijke melding!

TUSSEN 21.10u. EN 23.10u
NIET STOREN AUB!!!

TENZIJ HIJ........ZUCHT.... DUBBEL ZUCHT.....

7 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 30 mei 2006

ALCOHOLISME

Al surfend door blogland, ontdekte ik een nieuw blog.

Het blog wordt beheerd door HERMA.
Op dat blog beschrijft zij haar wedervaren van haar leven met een alcoholist.
In feite moet ik zeggen ex drankverslaafde.
Want het gaar hier over haar man, die ondertussen al ettelijke jaren droog staat.
Zij beschrijft de leugens, de bedriegerijen die zij moest dulden van haar man.
Maar ook zijn dappere strijd tegen de drankduvel.
En vooral kan je daar lezen hoe liefde, vertrouwen en moed kunnen leiden tot een huwelijk dat al heel wat jaren gelukkig is.

Ik heb bewondering voor die man, maar nog meer heb ik bewondering voor Herma.
Want ik weet wat voor een hel het leven met een drankverslaafde kan zijn.
Bij het lezen van haar blog kwam elk klein detail van mijn desastreuze jaren weer bij mij naar boven.
Ook bracht het veel vragen weer terug, vragen waar ik nooit antwoord zal op krijgen.
Omdat er niemand een antwoord op heeft.
Tenzij de drankzuchtige zelf, in dit geval mijn ex man.
Maar om die antwoorden te kunnen geven moet hij eerst ontnuchteren.
En dat is nu net hetgeen hij niet doet.

Alcoholisme is een ziekte.
Het zit in je genen, het is erfelijk.
Ik hoorde en las het telkens weer.
Maar ik was op de duur zo radeloos dat ik het nog enkel kon zien als blablabla.
Want ik las ook dat je kon genezen van die ziekte.
Mits de zieke er zelf toe bereid was!

Ok, hij had hulp nodig.
Hij had vertouwen nodig, en je moest bereid zijn om hem dat te geven.
Maar vertrouw maar eens een man die je dag in dag uit blijft bedriegen.
Die je telkens met elke drie woorden die hij die spreekt, er twee van liegt.
Elke dag.... jaren lang.
Dagen en jaren waarin je je bewust bent dat hij liegt.
Wat je ook doet, hoe vaak je hem ook confronteert met die leugens, het is allemaal boter aan de galg.
Je kan simpelweg niet winnen van een gepatenteerde leugenaar.
De drankduvel is sterker dan jij.

Alles heb ik geprobeert.
En hij ook.
Meetings bij de AA, ik naar Al-Anon.
Inplanting van Anta-Buse.
Opname in een ontwenningskliniek.
Dat laatste kon enkel uit eigen vrije wil.
Dat hield in dat hij zich ook op eigen vrije wil weer kon ontslaan.
Waarbij zijn eerste stappen in vrijheid, steevast leidden naar de over de kliniek gelegen kroeg.

Ondertussen werk jij je als partner te pletter om de rekeningen te kunnen betalen.
Want op het loon van manlief moet je niet rekenen.
Ten eerste gaat die meer niet dan wel werken, wegens ladderzat.
Of hij wordt ontslagen.
Ten tweede gaat het grootste deel van het loon naar de drank.

Zo werkte mijn man bij GM te Antwerpen.
Driemaal moest men de deur van het toilet openbreken omdat hij in coma lag.
De fles sterke drank leeg naast hem.
Dat de werkgever dit niet blijft pikken is nogal evident.
Dan maar naar de volgende werkgever, maar de fles Wodka ging mee.
Waarom Wodka? Naar het schijnt ruik je dat niet aan je adem.
Maar ik wel.
En wanneer ik er hem dan op aansprak, dan ontkende hij in alle toonaarden.
Liet mij geloven dat ik spoken zag.
Deed dit met zoveel elan dat ik twijfelde aan mezelf.
Verweet mij van paranoïde te zijn.
En met dat laatste had hij een punt.
Je wordt gewoon paranoïde.

Je zoekt achter elk woord, achter elke daad naar de waarheid.
Je controleert elke stap die hij zet.
Je zoekt in elke hoek van je huis, van je auto naar die verstopte fles.
Je slaapt nooit meer vast.
Omdat ik hem betrapte op het plassen in de hoek van de kamer, op het plassen in mijn kleerkast, op het plassen in bed.

Omdat ik hem betrapte op het stelen van mijn bankkaart wanneer zijn rekening nog maar eens leeg was.
Omdat ik ondervond dat hij ’s nachts geniepig naar mijn zaak reed, omdat daar de drank voor het grijpen stond.
Mijn eigen zaak, waar ik jaren had naartoe gewerkt, jaren had voor gespaard.
En dit als alleenstaande moeder met twee kinderen.
Die zaak zoop hij kapot.

De goede relatie die ik had met mijn kinderen.
Zelfs die ging teloor in die jaren dat ik leefde met mijn alcoholist.
Mijn zoon kon het niet langer aanzien dat ik beetje bij beetje kapot ging aan zijn drankzucht.
Gaf zijn studie op en ging alleen wonen.
Mijn dochter waar hij niet met zijn fikken kon afblijven, en die doodsbang was niettegenstaande de grote sloten op haar deur.

Dan moet je kiezen.
Dan zie je die zieke niet meer als een zieke.
Dan brengt die zieke jou op de rand van de dood.
Want zo was het bij mij, ik wilde zo niet verder leven.
En hij?
Hij ging vrolijk door.

Hij dronk omdat ik kanker kreeg, omdat ik genas van de kanker, omdat ik mijn eigen zaak had, omdat die zaak werd onteigend.
Hij dronk bij warm en koud weer, bij zon en regen.
Wanneer er gelachen werd, of gehuild.
Elke minuut van de dag die voorbij ging was een reden om naar de fles te grijpen.

Uiteindelijk heb ik hem een reden gegeven.
Ik heb hem, zoals zijn eerste vrouw voorheen, laten uitdrijven uit de echtelijke woonst.
Mijn woonst, want toen ik hem leerde kennen had hij geen nagel om zijn gat te krabben.
Woonde op een armtierige gemeubelde kamer, dronk om zijn verdriet te verwerken.
Verdriet omdat zijn twee zonen met hun vader niets meer te maken wilden hebben.
En ik geloofde hem toen nog.

Geloofde al zijn leugens die hij vertelde over zijn ex vrouw, en dacht dat wanneer hij een liefhebbende vrouw zou hebben, het drinken wel zou stoppen.
Ik was bereid omdat allemaal te zijn voor hem, en ben het dan ook jaren geweest.
Tot ik niet meer kon.
Tot ik tot over mijn oren in de schulden zat omdat hij dronken een ongeval had veroorzaakt.
De zoveelste keer dat hij onder invloed reed, de zoveelste keer dat zijn rijbewijs in beslag werd genomen.
Schulden die ik op mijn ééntje jarenlang heb moeten afbetalen, omdat hij niet werkt.
Niet kan werken wegens zijn ziekte.
Want alcoholisme is een ziekte!!!

Door het blog van Herma te lezen zit ik met zoveel vragen.
Waarom kon hij niet stoppen met drinken?
Wat heb ik mis gedaan?
Waarom drinkt hij nog steeds?
Waarom zit het mij nog steeds zo hoog?
Nou ja, op dat laatste heb ik wel een antwoord, maar dat is een ander verhaal en voor een volgende keer.

Alcoholisme is een ziekte.
Maar wat als jij er zieker van wordt dan de patiënt?
Wat als het jouw leven, en dat van je kinderen in gevaar brengt?
Wat als blijkt dat de ziekte eeuwigdurend gaat zijn?
Omdat hij zonder drank het leven niets waard vind?
Omdat hij enkel leeft voor die drank?

Ik heb een enorme bewondering voor die alcoholist die stopt met drinken.
Zij verdienen alle lof.
Maar hun partners en kinderen verdienen een standbeeld.
Want als partner of kind mag je de ex drankzuchtige niet opzadelen met schuld gevoelens.
Eens nuchter heeft hij die zelf al genoeg.
Dan pas beseft hij wat hij je al die jaren heeft aangedaan.

Je moet hem terug het vertrouwen geven, je moet de touwtjes die je zolang noodzakelijk in de hand hebt gehouden, weer loslaten.
Ik heb een oprechte immense bewondering voor hen die het kunnen.
Ik kan het niet!
Kan niet vergeten en vergeven wat die dronkelap ons heeft aangedaan.
Veracht hem nog steeds uit de grond van mijn hart!
Ik weet dat het heel lelijk van me is, maar ik wens hem dood!

Zo, dat moest even van mijn hart.
En wees vooral niet bang om jullie mening te geven.
Want uit jullie mening kan ik misschien wat leren.

2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 24 mei 2006

R.I.P MARLIES

VANDAAG IS DE BEGRAFENIS VAN MARLIES.

13-06-1942---20-05-2006

IK VERLAAT HEN DIE IK LIEFHAD

IK GA NAAR HEN DIE IK LIEFHAD

2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 23 mei 2006

MOEDERS MOOISTE

Toen ik zwanger was van mijn tweede kind was zoonlief twee jaar oud.
En dat kleine potjes grote oren hebben, heeft hij bewezen.

Tijdens mijn zwangerschap had ik vrijwel nergens last van.
De ochtendziekte had ik vrij snel achter de rug.
Deze tweede zwangerschap liep heel wat vlotter dan de eerste.
De enige eigenschap die de twee zwangerschappen gemeen hadden, buiten dat er een kind in mijn buik groeide dan, was de onbedwingbare drang naar de vreemdsoortigste combinatie’s van eten.
Zo heb ik ganser potten pickles leeg gegeten.
Je kunt het zo gek niet bedenken, of ik at er pickles bij.
Zure augurken, en zure zilveruitjes heb ik ook met de kilo’s verslonden.
Ik mag blij zijn dat mijn kind kon lachen.

Waar ik echter niet tegen kon was parfum.
Ik die een lekkere geurtjes maniak was, en nog ben.
Mijn favoriete geur in die tijd was Chloë.
Maar ik kon hem niet meer verdragen.
Zelfs het kijken naar het flesje maakte mij ziek.
Wanneer er iemand naast mij stond met parfum op, moest ik maken dat ik weg kwam.
Ik zou ter plekke alle pickles, augurken en zure uitjes terug hebben gegeven.
Het liep soms echt de spuigaten uit, want ook de geur van deodorant of haarlak deed mij kokhalzen.

Ik vertelde dat eens aan een vriendin die op bezoek kwam.
Zij had een zoontje, dat ongeveer zo oud was als zoonlief.
Beide zaten mooi op de grond te spelen met dat waar jongetjes zoal graag mee spelen.
Wij schonken geen speciale aandacht aan de kinderen, en keuvelden lustig verder over ditjes en datjes.
Op een keer moest ik de stad in.
Daar ik geen auto kan rijden, doe ik alles met het openbaar vervoer.
Zo ook die keer.

Ik, met zoonlief aan de hand, op de tram.
Ik vergeet nog te zeggen dat hij weinig praatte, maar wat hij zei was duidelijk te verstaan.
De tram zat stampvol.
Dus nam ik mijn zoon op mijn arm, en zocht mij een plaatsje waar ik niet van links naar rechts zou zwieren.
Een hele vriendelijk heer stond zijn plaats af aan ons, en ik nam daar dankbaar gebruik van.
Maar naast de heer zat een negerin.
Een prachtige statige dame in vol ornaat.
Gekleed in haar tradionele klederdracht, tulband en grote gouden oorringen incluis.
De parfum was ze ook niet vergeten, en daar had ze volgens mij, heel kwistig mee in het rond gespoten.

Al na enkele minuten voelde ik mijn maag onderste boven keren.
Ik moet hier weg, en vlug, was al wat ik nog kon denken.
Dus stond ik terug recht, en wilde zo ver mogelijk van de vrouw vandaan.
Want parfum had bij mij de neiging om nog lang in mijn neusgaten te blijven hangen.

Zoonlief, die de dame met grote ogen had zitten bekijken zei toen heel duidelijk…
”Zwarte piet stinkt he, mama moet van kotsen”!
Ik denk dat het één van de weinig volzinnen was die hij sprak, maar ze hadden een denderend effect.
Het leek of de ganse tram zijn woorden hadden gehoord, en het plots muisstil was geworden.
De dame in kwestie bliksemde mij bijna dood met haar grote ogen.
Nog even, en ze had mij behekst met een van hun Sjamaanse verwensingen, zo leek het mij..
Hoewel ik nog lang niet ter bestemming was, ben ik veiligheidshalve toch maar afgestapt.
Nu, jaren later, lachen we er nog vaak mee, maar ik kan je verzekeren dat ik op het bewuste moment helemaal niet lachte.
En dat bewijst dat kleine potjes grote oren hebben.

4 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 21 mei 2006

IN MEMORIAM, MARLIES

Zaterdagochtend, even na middernacht is de moeder, schoonmoeder en bobonne van resp.mijn schoondochter, zoon en kleindochter overleden.

Ik heb haar nooit anders geweten dan in strijd met haar ziekte.
Toen ik, nu ongeveer acht jaar geleden, kennis maakte met de fam. van zoonlief nieuwe vriendin, had Marlies net een bestraling en chemokuur achter de rug wegens borstkanker.
Tevens was mijn schoondochter haar vader in behandeling voor longkanker.
De chemo kuren mochten niet baten.
De vader overleed en werd begraven op de dag van de geboorte van zijn en mijn kleinkind.

Ondertussen had men bij Marlies de borst moeten amputeren.
En weerom een zoveelste chemokuur.
Maar het mocht niet zijn.
De lymfeklieren waren aangestoken en moest worden verwijderd.
Nog maar eens bestralingen, nog maar eens een chemo kuur.

Toen ik Marlies leerde kennen was zij een energieke vrouw.
Een klein fijn vrouwtje, maar met een grote dosis vechtlust in zich.
De kanker en de dood van haar man kregen haar er in eerste instantie niet onder.
Zij was lid van een wandelclub, een zwemclub en turnclub.
En ze ging zo vaak mogelijk op reis.
Steeds stond zij klaar om, ondanks haar ziekte, haar drie kinderen te helpen.
Haar kleinkinderen waren altijd welkom.
Maar ook voor vrienden en buren stond ze steeds klaar.

Verleden jaar kwam dan de vernietigende diagnose.
De kanker was andermaal uitgezaaid.
Naar haar longen, naar haar lever, naar haar hart.
En nog gaf zij niet op!
Nog maar eens bestralingen, nog maar eens een chemokuur.
Maar de laatste chemokuur maakte haar nog zieker dan ze al was.

Amper nog 45 kilo wegend, had zij niet genoeg weerstand meer.
De reserve was op, haar vechtlust echter nog niet.
Verleden zomer hebben we nog met ons allen een dag aan zee bij haar doorgebracht.
Maar van toen ging het snel bergaf.
Zij kreeg een hartinfarct door de zware medicatie.
Kon bijna geen eten meer binnenkrijgen.
Kon geen trappen meer opkomen wegens te zwak.
”Maar voor alles is een oplossing” zo hoor ik haar nog zeggen.
Er kwam een verpleegster aan huis, er kwam een poetsvrouw, en de dochters hielpen waar ze konden.
Buren en vrienden kookten voor haar, want je oogst wat je zaait, en zij had ook steeds voor hen klaar gestaan.
Ook beide dochters deden wat ze konden.
Beide zijn immers zelf verpleegsters.
En zo vocht Marlies moedig verder.

Tot over veertien dagen.
Nog maar eens moest ze worden opgenomen in het ziekenhuis.
De hartspecialist gaf haar nog 6 maanden tot een jaar.
De oncoloog nog slechts enkele weken.
En die laatste heeft spijtig gelijk gekregen.
Vrijdag had ik nog afgesproken met m’n schoondochter om haar zaterdag te gaan bezoeken.
Maar het was niet meer nodig.
Zelf was ik op uitnodiging van dochterlief op een feestje.
En door het lawaai heb ik mijn gsm niet gehoord.
Maar toen ik er rond een uur of drie ’s nachts naar keek, las ik het verpletterende berichtje: ”Bonnie, ons ma is om 12.45 overleden”.
Weinig woorden, maar o zo ingrijpend.
Woorden waar je koud van wordt, ook al hadden we ze al verwacht.
Woensdag is de begrafenis.

Lieve Marlies,
Ik ben blij jou te hebben mogen kennen.
Jouw moed en vechtlust hebben mij de dingen leren relativeren.
Jouw inzet voor anderen, ondanks je ziekte, hebben van mi,j en allen die jou hebben gekend, een beter mens gemaakt.
Je hebt hard gestreden, je hebt die strijd helaas verloren.
Nu mag je rusten.
Rust in vrede lieve Marlies.

Alles is heimwee

Wolken en water

Alles is heimwee

Naar vroeger, naar later

'Vroeger' is over

'Later' een ster

Gisteren is oud

En morgen nog ver

Toon Hermans

6 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 mei 2006

IN BEELD GEWEEST?

Vanavond vlieg ik er nog eens uit!
Of beter gezegd, 'k vlieg er eens in.
Dochterlief woond te Herentals, en nu wil het lukken dat er in het cafe recht tegenover hen vanavond heel wat op het menu staat.
Zij en haar partner nodigden ons daarbij uit.
Eerst bij hen langs, en dan op naar de fun.

Zo is er een show van Linedancers, en dat is iets dat mijn teerbeminde ook nog heeft gedaan, en dus graag gaat weerzien.
Er is een travestietenshow, en dat zorgt ook steeds voor een lol en leute.
Er is eveneens een live orkest aanwezig.
Welke muziek ze gaan brengen is nog een verrassing voor mij, maar met enkele rode wijntjes achter mijn kiezen, vind ik alles best te pruimen.
Maar ik zal mij een beetje moeten gedragen.
Op tafel dansen is er niet bij
Want als klap op de vuurpijl is VTM ook aanwezig.
Zij komen filmen voor het programma van Jan van Rompay.
Ik geloof dat het programma “Jan en alleman” heet.

Dus ik ga het hier kort houden.
Ik moet dringend onder de douche.
En vooral moet ik mij danig gaan op kalefateren.
Je kan nooit weten of ik in beeld kom.
En dan wil ik toch een beetje een goede indruk maken.
Zwaaien jullie terug als ik naar jullie zwaai?!

4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 18 mei 2006

BUTTONS, EEN PLAAG?

Toen ik verleden jaar in april besloot om een blog te beginnen, wist ik amper wat een blog was.
Laat staan dat ik wist wat een Button was.
Buttons waren knopen en die naai je aan je kleding, want die dingen hebben de vervelende neiging om los te komen, tot zover raakte mijn kennis.
Maar hoe meer ik leerde over wat je met blogs allemaal kon, hoe leergieriger ik werd.

Her en der had ik al eens een mooi plaatje gezien, en als je daar op klikte kwam je op het blog van de verzender.
Dus dat wilde ik ook kunnen.

Ik was niet alleen met de onkunde over het hoe een button maken.
Op het blogforum kwamen als een spervuur vragen over dat fenomeen.
Dus ik lezen en proberen.
Dat ging niet van een leien dakje.
Mijn haren heb ik soms bijna uitgetrokken toen het mij voor de zoveelste maal weer niet lukte.
Maar de volhouder wint, en gaandeweg kreeg ik het zelfs meer dan behoorlijk onder de knie.
Dit with a little help from my friends.
Zodoende kreeg ik eveneens wat kennis over HTML.
En zo ga ik verder en verder, en is het bloggen voor mij een verrijking van mijn pc kennis.

Nu wat betreft die buttons.
Er zijn echte pareltjes bij.
Ze zijn er in alle maten modellen.
Zo heb je de supergrote, en de heel eenvoudige kleine.
En vrijwel elke blogger heeft het button maken onder de knie, want je vindt ze in elke reactie, en in elk gastenboek weer
Maar de mens zou de mens niet zijn moest er geen kritiek zijn op die buttons.

Zo zijn ze voor de één te groot, voor de ander dan weer te zwaar.
En al gauw werden ze op sommige blogs helemaal niet meer gewenst, en worden ze zonder pardon verwijderdt.
Nu is het wel zo dat die hele grote je blog uit zijn voegen doet barsten.
Dat een veelvuldigheid van zware buttons je blog enorm kan verzwaren waardoor het supertraag wordt ingeladen
En dat is niet bevorderlijk, want vele bezoekers haken af wanneer ze minutenlang moeten wachten om op je blog te komen.
Een button is als een visitekaartje.
Er mag wat kleur in zijn, het kan zelfs ludiek of gewoon heel romantisch zijn.
Dit naargelang de aard van je eigen blog.
Maar het moeten geen posters worden.
Anders lijkt het op de ongewenste reclame in je brievenbus.
Die keil je ook zonder lezen in je vuilzak, althans ik toch.

En dat is wat er nou werkelijk mis loopt met de buttons.
Men leest niet wat er op je blog staat.
Men kijkt zelfs niet rechts of links op je blog.
Er wordt geen commentaar/reactie gegeven op wat je schrijft.
Nee, men maakt een button, iets waar men terecht fier mag op wezen, daar niet van, maar men gaat hem te pas en te onpas plaatsen.
Dit enkel als lokmiddel naar het eigen blog.

Dat men sommige mensen daar mee grieft, daar staat men al lang niet meer bij stil.
Een weliswaar mooie, maar opvallende button wordt in je gastenboek gedeponeerd.
En als je geluk hebt staat er ook een stukje tekst bij zo in de trant van “Mooi blog, kom je ook eens bij mij?”
Of, “Ben komen lezen, bezoek ook eens mijn blog,klik maar op het plaatje.”

Ik heb dan steeds de neiging om naar dat bewuste blog te gaan, en te vragen wat ze van mijn schrijven vonden van die of gene datum.
Maar ik bespaar mij de moeite en de ergernis want ik weet bijna voor een feit dat die buttonpatsers er geen idee van hebben wie ik ben.
En vooral dat ze niet weten over wat ik schrijf.
Wat ze werkelijk zeggen is “jou blog is een postbus waar ik mijn reclame folder in deponeer.
Ik heb geen interesse in jou blog, het maakt mij niet uit wat je schrijft.
Ik moet verder, ik heb nog vele postbussen te gaan.

En dat is wat er werkelijk mis is.
Er is niets mis met de buttons an sich.
Er is wat mis met de mensen die erachter schuil gaan.
De mooiste geavanceerde button kan mij niet bekoren wanneer hij enkel dient als lokmiddel.
Integendeel zelfs.
Want ik schrijf om gelezen te worden.
Ik zet een mooi plaatje opdat het bekeken zou worden.
En ik krijg er graag een eerlijke reactie op.
En ik denk dat ik met deze voor elke blogger mag spreken.

En als die eerlijke, waarlijk geïnteresseerde reactie dan samen gaat met een mooie button, is dat mooi meegenomen.
Anders vind ik het aanfluiting die ik als een persoonlijk belediging neem.
Dat mijn blogs niet aan de normen van alle bezoekers kan voldoen, is iets waar ik kan inkomen en volkomen begrijp.
Maar bespaar mij dan ook van de buttons en het nietszeggende commentaar.
Laat zien dat je meer bent dan een kenner van html!
Laat blijken dat je meer bent dan alleen maar een mooie button!
En aan allen die dit reeds begrepen hebben!
Heel veel dank voor jullie bezoekje en jullie reactie hier of in het gastenboek!!!

DIT IS MIJN MENING
AAN JULLIE OM DIE MENING TE DELEN OF TEGEN TE SPREKEN
MET OF ZONDER BUTTON

4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 17 mei 2006

Planning

Voila se!
We zijn nog maar halverwege de week, en mijn planning valt al in duigen.
Vandaag kwam mijn teerbeminde hier onverwachts aanzetten.
Nu ben ik natuurlijk helemaal in de war wat de dagen betreft.
Denk al de ganse dag dat het vrijdag is.

Gauww profiteren van het feit dat ik een auto ter beschikking heb, en de nodige boodschappen gedaan.
Maar uitstel is geen afstel.
Zal er enkel enkele uurtjes later opstaan.
Dus tot straks allemaal.

4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 17 mei 2006

TOILETBLUES

TOILETBLUES

Dames en Heren:
Welkom binnen!

Uoordat u gaat beginnen
met het zakken laten van uw broek,
eerst nog een vriendelijk verzoek.
Is bij het betreden van dit toilet
de deur wel goed op slot gezet!!!
En wat ik dan nog mag bidden
doe het netjes in het midden.
U bezorgt ons overlast
als u naast het rondje plast.
Beste gast, onthoud dit goed
ook als u erg nodig moet.
Ga na gebruik van het toilet
de handen wassen, tot en met.
En bedenk dan met elkander,
Hier komt ook nog een ander.
Daarom vraag ik groot en klein,
houd de boel hier fris en rein.
Zorg dat na het lezen van dit bord,
Uw stoelgang hier geen afgang wordt.
En gebruik in deze dure tijden,
het toiletpapier langs beide zijden.

Dit is niet geplukt van het internet.
Het is een spreuk die bij ons in het kleine kamertje hangt.
Zo heb je bij de kleine of grote boodschap wat te lezen he.
Er hangen wel meerdere spreuken, zo ook de volgende, maar die is bijna standaard vermoed ik.
De plaatjes komen wel van het internet.
Maar ik heb er zelf de kader rond gezet. Goed he!
Weeral wat nieuws geleerd.

Denk niet bij het laatste vel,
Wie na mij komt die red het wel!

2 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 16 mei 2006

ANEKDOTE

Ik heb verschillende jaren als vrijwilligster gewerkt.
Zo onder andere in een gaarkeuken voor de armen.
Men kon er voor enkele luttele centen een volledige maaltijd nuttigen.
Soms zelfs gratis als je een ‘bonnetje’ had van ocmw.

Het waren vrijwel steeds dezelfde mensen die kwamen, en ik kende dan ook de meeste van hen.
Behalve deze nieuwkomer.

Het was een stille man.
Hij deed mij een beetje denken aan Ferre Gringnard, onze volkszanger.

Lange lokken en een grijze baard.
Een klein brilletje op het puntje van zijn neus en een hoed die tot diep over zijn ogen zakte.
Zijn kleding was oud en uit de mode, doch zag er verzorgd uit.
Hij keek nooit op of om.
At zijn maaltijd in stilte en had met niemand contact.
Vermits er bij ons geen alcoholistische dranken werden verkocht nipte de man regelmatig aan een zakflesje.
In feite was dit verboden, maar we gaven iedereen het voordeel van de twijfel, het kon immers een hoestdrankje wezen, niet?
En zolang er geen amok van kwam zagen we het door de vingers.

De man kwam in stilte, gaf zijn bonnetje af, at zijn maaltijd, ruimde zijn tafel af, en ging in stilte weer naar buiten.
Voor zover niets aan de hand!

Maar een halfuur nadien kwam de man weer.
Gaf in stilte zijn bonnetje af en …….Zelfde scenario.
Dat riep natuurlijk vragen op bij ons.
Hoe kwam de man aan twee bonnetjes?
Hoe kon hij kort na elkaar twee maaltijden binnenspelen?
Hij was nota bene graatmager!
Iemand van ons moest daar de man over aanspreken.
Vermits ik die week de zaal deed was het aan mij om dat te doen.

Dus sprak ik de man er beleefd over aan.
”Maar madammeke, ik ben pas binnen, ik ben hier helemaal nog niet geweest vandaag”.
”Maar ik begrijp jullie vergissing.
Het is mijn tweelingbroer, maar we praten al jaren niet met elkaar.”
”Weet je hoe je ons uit elkaar kan houden”, zei de man nog?
”Mijn broer mist twee tanden in zijn ondergebit, en ik niet”.

Van toen af lachte de ene broer steeds naar ons bij het binnen komen.
Zo konden we zien wie wie was.
En we hoopten natuurlijk dat de éne zijn gebit in orde bleef, en dat de andere zijn gebit niet ging renoveren.

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 15 mei 2006

MIJN NIEUW FOLIEKE

Vermits de zomer in aantocht is zal er door velen van ons wat minder worden geblogd vermoed ik.
Zo zal het alvast bij mij zijn.
Daarom heb ik besloten met dit blog een beetje weer te geven als een weekblad met vaste rubrieken.
Bijvoorbeeld:

Maandag met een lekker recept.
Dinsdag met een terugblik en anekdotes uit mijn voorbije levensjaren.
Woensdag met iets leuk, grappig,een mooi gedicht of plaatje, al dan niet geplukt van internet.
Donderdag met een mening over wat ik heb gezien, gelezen of gehoord, want ik kan het niet laten om af en toe eens duchtig mijn mening te zeggen.Tenzij ik die dag voor pampus lig door een hittegolf.
Vrijdag zal ik die vervelende neiging van mij proberen goed te maken door iets of iemand de hemel in te prijzen.
Zaterdag wordt rommeldag.In alle eerlijkheid wil dit zeggen dat ik nog niet weet wat ik er ga opzetten. Misschien enkel maar een weekendwens want...
Zondag wordt in elk geval een rustdag.

Een tussendoortje is steeds mogelijk.
Zoiets als een vliegende reporter als het ware.
Want je weet nooit wat de toekomst brengt en wat mij ondertussen in het verkeerde keelgat schiet.
Dat moet ik dan wel effe kunnen ophoesten, dat snap je zo.

Ben benieuwd wat jullie er van denken.
Ben al even benieuwd hoelang het gaat duren voor ik ook dat beu wordt en weer "normaal"ga doen.
ik begin alvast vandaag aan mijn nieuwe opzet.

Ik heb tussen mijn twintig lentes en vierenvijftig zomers zo'n meer dan duizend recepten bijeen gespaard.
Echt getelt heb ik ze niet, maar als ik jullie zeg dat ik alleen aan kookboekken al een kast kan vullen, dan kan dat toch al tellen niet?
En dan tel ik nog niet alle losse bladeren en krabbeltjes met recepten, her en der verzamelt.
Vermits mijn teerbeminde en ik beide echte koffieleuten zijn, begin ik daar maar mee.

IJSKOFFIE VOOR LEKKERBEKKEN.

Benodigheden voor 3 personen

Een halve liter zeer sterke en zeer hete koffie.
100gr bitter chocolade.
4 soeplepels suiker.
1 klein glaasje likeur.
slagroom.

BEREIDING.
Laat de chocolade met enkele lepels koffie smelten op "bain-marie"
Voeg de rest van de koffie geleidelijk toe tot u een homogeen mengsel bekomt.
Suiker en likeur toevoegen en laten afkoelen.
Over glazen of schalen verdelen en ijskoud opdienen met een lepel slagroom.
Het glaasje likeur is facultief.

SMAKELIJK EN TOT DE VOLGENDE!

5 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 mei 2006

MOEDERDAG

Dit kreeg ik jaren geleden van mijn dochter voor moederdag.

Mom, "Thank you" Just Doesn't Say Enough

Have i ever told you how muth i appreciate you?
Sometimes as we grow up,
we begin to realize how muth we
neglect sharing our thoughts.
You never gave up on me;
you supported me,
even if you didn't approve.
You always stood by me.
And i want you to know that
those things mean everything to me.

You are what keeps me going,
and without your being there for me,
i don't know where i'd be today.
I don't know what i'd do without you.
"Thanks" just isnt enough.
Please always know how special you are,
and how much i love and appreciate you!

En dit is mijn antwoord;

My loving children,

I'd rather be a Mother ...
than anyone on earth
Bringing up a child or two ...
of unpretentious birth

I'd rather nurse a rosy babe ...
with warm lips on my breast
Than wear a queen's medallion ...
above a heart less blessed.

I'd rather tuck a little child ...
all safe and sound in bed
Than twine a chain of diamonds ...
about my foolish head.

I'd rather wash a smudgy face ...
with round, bright baby eyes,
Than paint the pageantry of fame ...
or walk among the wise.

En om af te sluiten nog een leuke die ik gevonden heb op internet.

A BAKING RECEPE FOR MOTHERS

1. Preheat the oven.
Check to be sure there are no rubber balls or plastic soldiers lurking on the shelves.

2. Remove blocks and toy cars from table.
Grease pan.
Crack nuts.

3. Measure 2 cups flour.
Remove Johnny's hands from the flour.
Wash flour off him.
Re-measure flour.

4. Crack more nuts to replace those that Johnny ate.
Put flour, baking powder, and salt in sifter.
Get dust pan and brush up pieces of bowl that Johnny knocked on the floor.
Get another bowl.

5. Answer the door-bell.
Return to kitchen.
Remove Johnny's hands from the bowl again.
Wash Johnny.
Answer the phone.
Return to Kitchen.

6. Remove 1/2-inch salt from the greased pan.
Look for Johnny.
Grease another pan.
Answer phone.
Return to kitchen and find Johnny.

7. Take up greased pan and remove layer of nut shells in it.
Head for Johnny who runs, knocking the bowl off the table.

8. Wash the kitchen floor, table, walls, and dishes.

9. Call the bakery and place an order.
Take two aspirins and lie down.
Don't forget to turn the oven off.

Have A Wonderful Day!!!

3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 10 mei 2006

KINDERGEJOEL

Oma en kleindochter op de wip in het speeltuintje.
Achter de foto de link naar vele kinderliedjes van vroeger.

Met in het achterhoofd de speelpleinrel van Lauwe, zat ik daarstraks op mijn balkonnetje te luisteren naar het blije gejoel van kinderen.
De zon schijnt, het is warm en de winter heeft lang genoeg geduurd.
We gooien de ramen en deuren wijdt open,en we gaan met z’n allen weer naar buiten.
Zo ook de kinderen.

Ik woon in een kinderrijke omgeving.
Veel jonge gezinnen, maar ook oma’s en opa’s die de kleinkinderen vaak over de vloer hebben.
Op het appartement boven mij woont sinds een jaar of, zes zeven, een gezin van vreemde origine.
Lieve vriendelijke mensen.
Toen ze hier pas kwamen wonen hadden ze drie kinderen, en sindsdien komt er elk jaar ééntje bij.
De man des huize klopt, boort en timmert dat het een lieve lust is.
Wat bij mij en knuffel al eens lachend de uitspraak uit lokt: “Hij is weer een stapelbed aan het bijmaken”.
Mijn overburen zijn ook allochtonen, en ook zij zijn hele lieve en vriendelijke mensen.
Ook hier loopt de gezinsuitbreiding heel gestaag.
Wanneer volgens de mama haar kinderen het een beetje te bont maken in huis, dan zet zij ze voor straf op de gang.
Dit alles vertel ik enkel om aan te tonen dat kindergejoel een dagelijks gegeven is in mijn leven.

Mijn appartement ligt aan de achterkant van het gebouw.
Daardoor heb ik het zicht op nog veel groen.
Prachtige hoge bomen die mij wat privacy gunnen wanneer ik op mijn balkonnetje zit.
Ook het zicht op een onlangs aangelegde speeltuin met toestellen voor de kinderen.
Vroeger was het een modderig grasveld waar al eens werd gevoetbald door enkele jongens.
Voor het veld stonden vuilniscontainers, dit ter comfort voor de omwonenden.
De hinder van de stank en de aantrekkingskracht voor ratten moesten we er voor lief bijnemen.
Gelukkig verkreeg de buurtvereniging dat de containers werden verplaats waar niemand er last van heeft.
En werd het modderveldje dus een heus speeltuintje, met banken van alwaar de toeziende ouders, of grootouders, hun kroost in de gaten kunnen houden.

En ik, gezeten op mijn balkonnetje, geniet van al dat gejoel.
Akkoord, er zijn kinderen bij die ijselijke kreten kunnen slaan.
Kreten waarbij ik aanvankelijk dacht dat er iemand vermoord werd.
Maar is dat niet eigen aan kinderen?
En is het niet beter dat kinderen zich met veel lawaai kunnen en mogen uitleven, dan dat ze op jonge leeftijd naar een kinderpsychiater moeten uit frustratie?
En wat te denken van de kreten die de moeders en grootmoeders slaakten bij het optreden van hun favoriete zanger, of de Chippendales?
En de papa’s en opa’s bij hun favoriete voetbalploeg?
Dat moet niet onderdoen hoor voor het gejoel van kinderen!

’s Avonds als de kleintjes naar bed zijn, is het speelpleintje aan de grotere kinderen.
Zeg maar de twaalf tot zestienjarigen.
Wel daar voel ik mij al minder happy mee.
Niet omdat ik die jongelui hun pleziertje niet gun hoor, helemaal niet!
Maar omdat ik door hun escapades gade te slaan zou kunnen worden aanzien als een perverse gluurster.
Man man man, dat is geen spelen meer!
Tenzij je het begrip ‘doktertje spelen’ of ‘mama, papa’ heel ver doortrekt.
Hun gejoel en kreten zijn ook ver te horen, al zijn ze van een heel andere intonatie.

Dat is dan de moment dat ik mij bedenk hoe wij op twaalfjarige leeftijd ons op straat amuseerden.
Ik kan natuurlijk enkel voor mezelf spreken en voor de vrienden en vriendinnen van toen.
Wij speelden nog allerlei kinderspelletjes, zoal “Schipper mag ik over varen” Antoinette wie heeft de bal”, “Katteke op de hoge”(tikkertje)enz.

Ik vroeg mij bij dit alles af of de jeugd van nu al die liedjes die wij toen zongen bij die spelletjes, nog wel kenden?
En ik ben eens op zoek gegaan naar die liedjes.
Ik kwam op een site waar je al die kinderliedjes nog kan beluisteren.
Ze worden gezongen door kinderen.
En met mijn laptop op schoot, gezeten op mijn balkonnetje in de zon, genoot ik van die kinderliedjes van vroeger.
Met op de achtergrond het vrolijke gejoel van de kleintjes van nu.
Wat kan het leven toch op een simpele wijze mooi zijn!!!

7 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 8 mei 2006

CABARET

Met de cabaretiers en de Stand Up Comedians kan het slechts twee kanten uit.
Je moet hem, of je moet hem totaal niet.

Ik denk vaak met weemoed terug aan Wim Ibo Wim Khan, Wim Sonneveld, Toon Hermans.
Naar Wim Ibo luisterden we op de radio, wij hadden lang nog geen tv.
Ik was een klein kind toen, en begreep niets van wat er gezegd werd, of liever van wat er bedoeld werd, maar het was leuk om rond de radio te zitten en te horen en zien dat er gelachen werd.
De andere drie ken ik dan weer wel van tv.
Herman van Veen versmaad ik ook niet, maar dan meer om zijn liedjes.

Diegene die ik niet te pruimen vind zijn;
Freek de Jonge, Jaap Spijkers, Youp van ’t Hek, Paul van Vliet en Frits van den Heuvel, om er maar enkele op te noemen.
Het is een kwestie van smaak en smaken verschillen nu eenmaal.
Die waar ik echt de kriebels van krijg is Raf Coppens.
Zelfs de trailers over zijn nieuwjaarsconference doen mijn nekharen rechtop staan.
Waarom? Ik weet het niet, ik moet de man gewoon niet!

Net zo met Kamagurka.
Om Herr Seele maar niet te vergeten.
Hun stripboeken over ‘Cowboy Henk’ maken furore.
Herr Seele maakt de tekeningen en Kamagurka schrijft de scenario’s.
Of ik begrijp hun humor niet, of hun humor is geen humor, voor mij dan althans
Het is aan mij alvast niet besteed.

Wie ik ook niet kan zien is Geert Hoste.
Ik heb de man nooit in levende lijve ontmoet.
Weet dus niet wat voor persoon hij is.
Maar zijn lichaamstaal stoot mij af.
Ik heb dat wel meer bij B. V’s.
Privé zijn dat misschien zachtaardige en lieve mensen, maar het is hun performance die mij afstoot, het typpetje dat ze naar voren brengen.

Lezen doe ik Geert Hoste echter des te liever.
Ik vind het knap hoe hij op humoristische wijze de politiekers een veeg uit de pan geeft.
Ook ons Koningshuis schuwt hij niet.
Soms vraag ik mij bij mezelf af hoe het komt dat hij met zijn boute uitspraken er ongestraft mee weg komt.
Alle heilige huisjes heeft de man al ingetrapt, en hij heeft er nog veel succes mee ook.
De steeds uitverkochte zalen en de aankoop van zijn shows door diverse tv zenders zijn daarvan het bewijs.

Ik ben dus lange na niet de enige.
Toch knap als je ongezouten je mening mag geven op alles wat je niet aanstaat.
En er dan nog geld mee verdienen ook!
Ben er in feite een beetje jaloers op.
Niet op het geld dat ze verdienen, maar op hun lef.
Op hun kunde!
Want “Al lachend zegt de zot zijn waarheid” en geen mens die er aanstoot aanneemt.

In mijn tv weekblad staat een column met uitspraken van Geert Hoste.
En er waren er weer enkele bij voor mij, weer goed voor een glimlach.
Ik doe er een greep uit en geef ze jullie hieronder mee.

De Vlaming Luk Joossens krijgt een belangrijke antitabaksprijs.
Wat gaat hij nu doen? Er ééntje op drinken!

Vlaams belang populair bij achttien-tot twintigjarigen.
Dus zelfs in hun stemgedrag zijn jongeren gewelddadig.

Nepal. Het is wel heel moeilijk om nog te geloven dat die Belgische machinegeweren de prille democratie echt hebben geholpen

Opus Dei wil een waarschuwing bij de film “De Da Vinci code”.
De filmkijkers moeten weten dat het een mengeling van fictie en realiteit is.
En niet enkel fictie zoals bij Opus Dei zelf.

“Van Andy Callens kreeg ik volgende bedenking bij de openbare verkoop van het rusthuis in Knokke”.
Hoe graag moet je je moeder zien om er 8,2 miljoen voor over te hebben om haar toch maar niet zelf in huis te moeten nemen?

Moslims bedroefd: “Wij worden ook altijd beladen met alle zonden Israëls”.

Zeven op de tien kinderen zitten onveilig in de auto.
En het verbetert er niet op als ze uitstappen.

Er is relatief weinig ongewenst seksueel gedrag bij ambtenaren, zo blijkt uit onderzoek.
Maar dat zegt niks.
Het kan ook betekenen dat iedereen het graag met iedereen doet bij de overheid.
Ambtenaren volgen wellicht ook daarin de politici.

Het Vaticaan zou eventueel condooms willen toelaten in de strijd tegen Aids.
Maar alleen die met een hostie smaak?

6 reacties Reageer op dit bericht

Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

Meer van HUISMUSJE'S NESTJE