Het is dit jaar 50 jaar geleden dat de Expo in België zijn deuren opende. De stad Mechelen wilde dit feit herdenken met een tentoonstelling 'Anno Expo'. Maar dat was buiten de waard gerekend, in dit geval de fam. WaterKeyn.
Waterkeyn is de architect van het Atonium, het symbool bij uitstek van de Expo. Wie een foto van de negen bollen wil tonen moet zo'n slordige 91€ betalen per foto. De familie ontvangt dan ook jaarlijks 25.000€ aan auteursrechten. Sabam houd blogs en websites goed in de gaten, dus u weze gewaarschuwd.

Nu ja, ergens begrijp ik het wel, de kunstenaar zijn artistieke en creatieve vrijheid moet beschermd worden. De meeste kunstenaars zijn immers zelfstandigen en dat is hier in België vrijlopend wild. De zelfstandige is de melkkoe van de regering en je pensioen is alvast geen vetpot. Dus moet je uit je kunstobjecten zoveel mogelijk trachten uit te halen.
De auteursrechten gelden niet enkel voor het 'Atonium' maar ook voor het Flagey en Berlamont gebouw.
Maar ik stel mij daarbij toch wel de vraag met welk en wiens geld al die kunstobjecten onderhouden worden? Volgens mij is dat toch door de belastingbetaler, en de belastingbetalers zijn u en ik. Hebben wij dan geen recht om fier te zijn op al die dingen en mogen we dat dan niet tonen? Ik huiver al bij de gedachte dat ik morgen onze mooie Antwerpse Kathedraal niet meer mag tonen met op de voorgrond my dutch lover. En wat met de duizenden toeristen die a volonté kiekjes nemen van 'Manneke Pis' Gaat Sabam alle Chinese blogs en websites controleren? Of is dit weer te simplistisch geredeneerd van een huismus?

Nu, zelf heb ik van de Expo niet veel meegekregen. Mijn pleegouders zijn er wel naartoe geweest, maar ik mocht niet mee. Het ticket kostte teveel, dus bibi moest thuisblijven. Ook mag ik niet bewijzen dat ze daar geweest zijn, het zou mij dus 91€ kosten. Een aardige duit meer dan het inkomticket toendertijd, en dat is het mij niet waard.
Wat ik mij wel herinner is het 'Expo brood' We hebben het tot in den treure gegeten. Op de broodzak stond een blauwe cirkel met daarin op een witte achtergrond een blauwe ster. Die sterren moest je uitknippen en verzamelen tot je er een bepaald aantal had, ik geloof tien, maar ik ben niet zeker. Vervolgens moest je die sterren inleveren en kreeg je er een 45 toerenplaatje voor in de plaats. Het eerste plaatje dat wij bijeenspaarden was van Chubby Checker 'Lets Twist Again'. We hebben het dan ook grijs gedraaid en onze heupen bijna ontwricht bij die Twist.

Enfin, om alle deugnieterij kracht bij te zetten, zou ik nu ook moeten betalen als ik een foto toon van mijn favoriete ijsje? Of krijg ik nu op mijn donder van Seniorennet omdat ik aan sluikreclame doe?
Pffff, bloggen is geen simpele bezigheid!!!

SCHIJN BEDRIEGD

Natoken (klik op haar naam om op haar blog te komen), een jong en nog maagdelijk blogje (zei de oude kneus die al drie jaar blogt, hihi) liet recentelijk weten dat ze het bloggen hoe langer hoe leuker begint te vinden naar hoe meer ze ervan begint te kennen. En dat is ook zo, het was ook zo bij mij en ik denk bij vele andere bloggers ook. Het gevaar zit er trouwens in dat je het gewoon niet meer kunt missen. Vriendschappen zijn ontstaan en je hebt contacten gelegd met mensen die je leven verrijken.

Maar bloggen kan ook gevaarlijk zijn, en zeker beginnende bloggers zijn zich van die gevaren niet altijd bewust. De blogwereld is een afspiegeling van de maatschappij, en net als in de maatschappij vind je in de blogwereld leugenaars bedriegers, ruziemakers, manipulators en gekken. Zelfs ervaren bloggers trappen in hun val, geloven hen op hun woord en vellen een oordeel zonder ook maar enige vraag om uitleg aan de gedupeerde te stellen. Dat het in diskrediet brengen van een medelogger voor sommigen een reden om bloggen op zich en zeer makkelijk is, wil ik hier even aantonen.

Het manipuleren van reacties:
Meestal kan je onder een geschreven log een reactie plaatsen, hetzelfde geld trouwens ook voor een reactie in een gastenboek. Beide kun je manipuleren als je kwaadwillige bedoelingen hebt. Je kent als eigenaar van het blog de naam van de reageerder, het emailadres, de tijd en het uur dat de reactie is ingegeven.  Nadat je ingelogd bent op je blog kan je gaan manipuleren. Je kopieert de bewuste reactie naar Word en je veranderd de woorden van de reageerder met je eigen woorden. Daarna plak je de reactie gewoon terug in je blog nadat je de originele hebt verwijdert.
EEN VOORBEELD:  (Bojako zal het mij hopelijk niet kwalijk nemen dat ik haar blognaam hier even leen, net omdat geen mens het gaat geloven dat zij zo wat zou schrijven. Het is enkel mijn bedoeling om de lezer te laten inzien dat je een een lieve dame zoals zij, makkelijk een slechte naam kan geven.)
Dit is de originele reactie:
Beter vroeg dan niet dus Musje voor jou en je Dutch lover een Zalige Pasen en laat het rotweer de pret niet bederven
alweer zo'n gesloten deurtje in je verdrongen herinneringen dat opengaat - goed zo! Hoe meer etter uit de zweer komt, hoe minder pijnlijk de zweer wordt.
Heel dikke knuffel om het verdriet van vroeger iets te lenigen.

Ingegeven op maandag 17 maart 2008 om 10:44:31, door bojako, IP-adres: (Het IP.adres heb ik hier voor alle veiligheid verwijderd, de bezoeker krijgt dit trouwens nooit te zien, enkel de blogeigenaar kan dit zien)
En nu ga ik dit manipuleren zie
Ik ken haar blognaam uiteraard, en ik ken haar emailadres, dat vul ik dan ook in.
Jij.....

Vuile vieze gore slet. Je noemt je huismus maar je bent in mijn ogen eerder een etterende zweer. Zonder groeten

Ingegeven op donderdag 27 maart 2008 om 23:24:28, door Bojako, IP-adres:

Enkel de datum en het uur zijn veranderd, maar dat weet de bezoeker uiteraard óók niet. Dus bovenstaande reactie van mijn hand, want mijn lieve vriendin bojako zou nooit zo wat schrijven, kan ik als reactie op mijn blog zetten. Geen mens die het doorziet, de bezoeker gelooft enkel wat hij leest.

Zo doet de manipulator het ook met je mails die je hem/haar toezend. Erger nog ,zelfs al heb je hem/haar nooit een email, door muisaanwijzer op jouw naam te zetten die onderaan je geschreven items staan komt je mailadres te voorschijn. En met die gegevens alleen al kan de kwaadwillige in jouw naam smerige of bedreigende mails versturen naar wie hij maar wilt, ook naar zichzelf. Dat laatste doet hij/zij om jou in een slecht daglicht te stellen. De enige die kan achterhalen of de mail werkelijk van jouw pc komt is de internetpolitie. Die raad dan ook aan om van elke mail die je verzend een printscreen te maken, zodat je bewijzen in handen hebt. Een beetje omslachtig zul je zeggen, en dat is waar. Maar wanneer men je kwaadwillig onderuit wilt halen is het geen overbodigheid.
EEN VOORBEELD:

Natuurlijk heeft bojako deze mail nooit verzonden, die heb ik aan mezelf verzonden. Dat heb ik kunnen doen omdat ik twee emailadressen heb, één bij mijn provider en één dat ik zelf heb aangemaakt bij hotmail. Bij het kopiëren van de mail naar Word kan ik alles aanpassen, toevoegen en/of verwijderen wat ik maar wil. Deze mail kan ik dan weer kopiëren naar mijn hotmail en doorzenden naar wie ik wil. De ontvanger zal zonder twijfel geloven dat bojako deze mail naar mij heeft gezonden, en zo kan ik haar in een kwaad daglicht stellen.

En het gebeurt zo werkelijk lieve mensen, dit is geen grap of science fiction die uit mijn geest voort vloeit. Er vertoeven werkelijk zulke gekken in blogland die van dit smerige spel een sport maken. Enkel en alleen om het genoegen te kunnen smaken anderen te hebben neer gehaald.
Daarom, wanneer je een mail of reactie leest die iemand benadeeld of beklad, wees dan niet naïef en geloof niet klakkeloos wat je voor ogen krijgt. Zoek liever contact met de gedupeerde, stel hem/haar vragen. Pas dan kun je beoordelen of de reacties en de mails op waarheid berusten.
Bloggen is minder onschuldig dan het lijkt, gelukkig zijn er meer bloggers die het louter voor het plezier doen.

Op regelmatige wijze word ik na een te korte nachtrust te vroeg wakker, zo ook nu. Omdat het ganse huis nog slaapt ga ik dan maar blogjes lezen. En bij sommige blogjes krijg ik dan rare gedachten, zwarte gedachten.

Zo las ik bij Didi, een blogje dat ik graag lees, haar item over bloed en oorlog voeren. Wij vrouwen houden niet van bloed, wij vrouwen gaan liever winkelen in de stad zonder te moeten vrezen om overreden te worden door een tank, of te worden geveld door een kogel of terroristische aanslag. Dit even in het kort samengevat haar item dat je HIER volledig kan gaan lezen, zo u wilt.
Toen draaide ie weer op volle toeren, mijn rare hersenkronkel bedoel ik, want......

Wat als er geen oorlogen meer zijn? Nergens. Alle wapens zijn vernield, alle landmijnen en boobytraps zijn verdwenen? Alle geloofsovertuigingen zijn het er mee eens dat elk zijn eigen geloof kan en mag belijden zonder het te moeten opdringen aan die ander. Er zijn geen geloofsfanaten meer.
Nergens sterft er nog een kind door honger en ontbering. Niemand sterft nog door ziekte of pijn? Enkel nog door ouderdom, hoge ouderdom.
Er zijn geen landsgrenzen meer? Heel de wereld is een open deur, en iedereen die er door wil stappen kan dat. Heel de wereld leeft in peis en vree met, en voor, elkaar? Niemand is nog arm?
Hoe zou de wereld er dan uitzien?
Zou hij dan niet overbevolkt geraken? Mensen worden in ieder geval al ouder dan vroeger, ongeveer minstens zo'n twintig jaar. Moet er dan een selectie worden gehouden? Zo van, "ok jij bent tachtig nu en het is nu tijd om je 'terminale spuitje' te krijgen!" En wie gaat die selectie houden?
Zouden daar geen oorlogen van komen?

Ach, het is nog vroeg, misschien moet ik maar terug m'n bed inkruipen! Dan word ik misschien wakker met rooskleuriger gedachten.

't Is stil in huis!
Enkele maanden terug werd die stilte plots doorbroken. De twee katten van dochterlief kwamen logeren. Wat maar voor enkele weken zou zijn werden maanden. Mijn eigen snoezepoes, van wie ik vond dat hij de allerzachtaardigste kater ter wereld moest zijn, veranderde in een heuse tiran. Meteen wierp hij zich op als leider. Hij bepaalde wie wanneer mocht eten, wie waar en wanneer mocht slapen, en de pas verschoonde kattenbakken mochten enkel worden bezocht nadat hij er als eerste duchtig in gewroet had. De twee doetjes van dochterlief kregen ook geen kans om genegenheid te tonen aan mij, meteen stond hij als een ware catcher klaar om in te grijpen en desnoods enkele rake klappen uit te delen. Snoes was de baas, het was zijn huis, ik was van hem, en die twee indringers moesten zich vooral niets in hun hoofd halen, en dat maakte hij hen klaar en duidelijk vanaf de eerste dag.
Er was dan ook regelmatige een geblaas en getier in huis te horen.

En net toen het getij een beetje begon te keren, net toen die twee doetjes van dochterlief zich niet meer zo genadig lieten doen en Snoes wat inschikkelijker werd. Net toen het moment gekomen was dat ze met z'n drie gezellig samen op het bed sliepen als drie dikke vrienden, net op dát moment kwam dochterlief ze weer halen.
En ik mis ze! Ook al is er een plant gesneuveld, ééntje dat ik al meer dan tien jaar had. Ook al moest ik Beau in de gaten houden want hij had een voorliefde voor het slaapkamerbehang. Of was het misschien omdat hij het lelijk vond, hij deed in elk geval veel moeite om het te verwijderen. Op al die maanden kon ik geen vijf minuten tv kijken zonder dat Neo me kwam dwingen om met zijn favoriet speeltje te spelen. Een gekleurd vogeltje dat met een met elastiek is vastgemaakt aan stokje. Hij kwam het me voor de voeten gooien als een hondje, en zelfs als ik het wegstak wist hij het te vinden en bracht het me. Er was geen ontsnappen mogelijk voor me, ik moest en zou met hem spelen. Ik heb het hem als afscheidscadeau meegegeven.

Snoes mist hen! Hij loopt wat verloren te zoeken dor het huis heen. Af en toe laat hij een klagend miauw horen. De eerste dagen at hij zelfs niet, gelukkig is dat nu weer beter.
Moest ik niet mijn verstand laten spreken ik haalde meteen een kameraad voor hem in huis. Maar één hond en één kat is meer dan voldoende voor een pendelaar zoals ik.
Maar het is wel akelig stil!