De heraanleg van het kerkhof in Hoegaarden begint na Allerheiligen volgend jaar. Schepen voor Begraafplaatsen Jos Cauwberghs (CD&V) bezoekt er dagelijks het graf van zijn zoon Tom die tien jaar geleden overleed. "We plannen meer groen, meer banken, een ceremoniehuis en graven met één verticale steen. Nabestaanden moeten er tot rust kunnen komen."

CHRISTIAN HENNUY

Schepen voor Begraafplaatsen Jos Cauwberghs (CD&V) weet dat de herinrichting van het kerkhof voor veel mensen moeilijk zal worden. Zijn zoon Tom overleed in mei 2006 op 26-jarige leeftijd aan een hartfalen.

"Het is bij ons in het Kouterhof gebeurd, de taverne van de brouwerij. Ik stond bij hem. Het was een verschrikkelijke schok. Sinds zijn dood ga ik dagelijks naar de begraafplaats. Ik dacht dat de pijn zou wegebben, maar dat is niet zo. Op het kerkhof ontmoette ik mensen die dagelijks het graf van hun dochtertje bezoeken dat gestorven is in de jaren 60. Die hadden mij verwittigd dat de pijn blijft. Tijdens mijn dagelijkse bezoeken vond ik het jammer dat er geen banken stonden. Ik heb zelfs overwogen om op eigen kosten banken te plaatsen. Maar toen kwam het plan voor een heraanleg. Dat is goed, want nu trekt het op niets."

Ceremoniehuis

Na Allerheiligen volgend jaar start de heraanleg. De eerste fase van de heraanleg betreft enkel het stuk van de ingang tot aan de grote eerste dwarsweg, zowel links als rechts van de centrale laan. "Alles zal minder strak worden, met cirkelvormige lijnen, banken, meer groen en ook minder onderhoud.We willen iets zoals de begraafplaatsen voor militairen, alleen graven met een kopsteen. En daartussen overal gras. Aan de linkerzijde voorbij de ingang komt er een ceremoniehuis met groendak, waar de mensen bij slecht weer afscheid kunnen nemen van hun naaste. Er komt ook nog links een soort museummuur met oude foto's en kransen. De strooiweide krijgt een herdenkingszuil. Daar kunnen de plaatjes komen van de ontruimde graven. Er komt ook een sterretjesweide met zitruimte en graven in de vorm van een lessenaar. De begraafplaats wordt in terrassen gelegd om het hoogteverschil te overbruggen", vertelt Cauwberghs. "Het is een grote investering, maar achteraf zal het onderhoud goedkoper uitvallen", aldus burgemeester Jean-Pierre Taverniers.

Jaar tijd om te reageren

"Er werden ondertussen plaatjes geplaatst op de graven die moeten ontruimd worden aan de kant Walenstraat. De nabestaanden krijgen een jaar tijd om te reageren. Graven waarvoor geen reactie komt, worden vernietigd. Graven met een concessie worden verplaatst op kosten van de gemeente, die zonder concessie op kosten van de betrokken familie. Niet alleen de ontgraving, maar ook een nieuwe grafsteen. Uiteraard verwachten we wel emotionele reacties, en we zullen ook informatiemomenten organiseren", aldus Cauwberghs.

Andere kerkhoven

Voorlopig is er nog niets concreet gepland voor de kerkhoven in Meldert, Outgaarden en Hoxem. "Ideaal zou zijn dat alle begravingen in het centrale kerkhof zouden gebeuren, maar dat zal wel moeilijk liggen bij veel mensen", besluit Cauwberghs, die niet denkt dat de begraafplaats dan zou moeten uitgebreiden. "Er zijn steeds meer asverstrooiingen in de weide en ook steeds meer mensen nemen de as van hun overledenen mee naar huis."

Duivenmelker Luc De Bruyn werd door de gemeente gevierd als kampioen in de duivensport. Niets verwonderlijk, ware het niet dat de nu 80-jarige duivenliefhebber vorig jaar aangekondigd had dat hij er volledig mee zou kappen.

"Ik heb geprobeerd mijn duiven te verkopen. Ik wilde er 21 verkopen. Mijn beste duif had 79 prijzen gespeeld, mijn slechtste nog 47. Men wilde er nauwelijks iets voor geven op de verkoop. En toen ik dan zag dat men voor duiven, die geen of nauwelijks prijzen hadden gewonnen, gewoon omdat ze een stamboom hadden, wel 300 euro per stuk gaf, heb ik besloten verder te doen. Ik had nagelaten om een stamboom op te maken, maar echte duivenliefhebbers zouden toch beter moeten weten dat zo'n papiertje niets betekent. Ik moet dan toch inzien dat de liefde voor deze prachtsport, die veel werk vraagt, ver zoek is bij heel wat liefhebbers. Ik ben dan aan het nieuwe seizoen gestart. Van mijn 21 overblijvende duiven heb ik er twee in de kookpot gestoken, en met de andere 19 ben ik beginnen te spelen. Ik heb er dit jaar 224 prijzen uitgehaald, en dat met duiven zonder stamboom. Dit jaar ben ik ook weer beginnen kweken", besluit Luc.

(HCH)

De Universiteit van Gent heeft gisteren een interactieve kaart gelanceerd waar verschillende dialecten uit Vlaanderen werden opgelijst in honderden geluidsfragmenten. Een van de geluidsfragmenten kwam van Albert Guilluy, een krasse 99-jarige uit Hoegaarden, de voormalige conservator van het heemkundig museum en voormalig schoolhoofd van de gemeenteschool.

CHRISTIAN HENNUY, SELIEN DIDDEN

Het 'dialectloket' van de UGent toont met de stemmen uit het verleden hoe mensen vroeger dialect spraken. Ook de verschillende dialecten die het Hageland rijk is, komen in het overzicht aan bod. Onder meer in Aarschot, Schaffen, Oplinter, Vissenaken en Rummen werden in de jaren 60 en 70 inwoners geïnterviewd over de dingen des levens om hun dialectgebruik te onderzoeken. Een ervan was Albert Guilluy, dorpsfiguur en kenner van het Hoegaardse dialect. In het interview voor de universiteit vertelt Guilluy, intussen 99, honderduit over Hoegaardse karamellen, het gemeenteschooltje waar hij directeur was en het heemkundig museum 't Nieuwhuys. Hij bouwde ook de eerste waterput van bierbrouwer Pierre Celis en maakte de muntkaramellen, een echt Hoegaards streekproduct.

"Ikzelf ken tweeënhalve taal, Hoegaards, Nederlands en een beetje Frans. In mijn tijd als schoolmeester sprak iedereen dialect, zowel de leerkrachten onderling als de leerlingen", vertelt Albert. "Ik zou geen AN kunnen spreken met een echte Hoegaardier. Ikzelf heb Nederlands geleerd tijdens mijn militaire dienst, en ook omdat mijn vrouw uit Hasselt kwam. We moesten dus wel Nederlands spreken. Want zelfs bij mijn onderwijzersopleiding spraken we dialect onder elkaar. Toen ik onderwijzer was, spraken de leerlingen thuis dialect met hun ouders. Nu spreken de jongeren amper Hoegaards. De uitspraak is niet zozeer veranderd, maar er verdwijnen veel woorden. Gewoon omdat ze geen reden van bestaan meer hebben. Zo is 'krinse' verdwenen, of dorsen met de vlegel. En ook de 'zwik' een veiligheidklep met roggearen op de vaten bier, bestaat niet meer."

Grammaticaboek

Albert Guilluy werkte onlangs zelfs nog mee aan een nieuw grammaticaboek over het Hoegaards van Christian Hennuy dat op 10 november uitkomt. "We zijn misschien de laatste generatie die nog dialect spreekt en daarmee is een belangrijk deel van ons immaterieel erfgoed bedreigd. Vandaar een poging om het Hoegaards anno 2015 te bewaren via een praktische grammatica. Het Hoegaards en het Tiens behoren tot het Getelands, maar verschillen wel eens in uitspraak. Vandaar dat er ook veel verwijzingen in staan naar het Tiens", aldus Hennuy.

"In de streken rond Tienen en Hoegaarden leeft het dialect nog sterker dan bijvoorbeeld in Diest. In Diest spreken de jongeren geen dialect meer", vertelt dialectenkenner Glenn Geeraerts uit Averbode. Hij schreef acht jaar aan een boek over het Averboodse dialect. "Het feit dat er de laatste tijd zoveel interesse is voor dialecten is positief, maar tonen ook dat het dialect er slecht aan toe is. Anders zouden er niet zoveel woordenboeken of theaterstukken in het dialect verschijnen."

Je kan de geluidsfragmenten beluisteren op de website: www.dialectloket.be/geluid/stemmen-uit-het-verleden/kaart

 De Confrerie der Vijf Geslachten van Hoegaarden viert op 10 oktober haar mombaarvader e.h. deken Jan Vandervelpen. Bij die gelegenheid wordt uit de doeken gedaan waar het kruis van de mombaar vandaan komt.

Het blad Familieschoon meldt dat het ereteken van de mombaarvaders van de confrerie al twee keer verloren ging. Het eerste exemplaar uit 1745 werd overhandigd aan pastoor Henricus Sweerts. Het ging nadien over op zijn neef Joannes Huberts Sweerts, ook pastoor-deken. Bij zijn overlijden in 1805 was het kruis-met-edelstenen onvindbaar. Zijn opvolger ontving dus geen ereteken. In 1815 werd een nieuw kruis gekocht. Het werd gedragen door Jacobus Sweerts en door Charles Van Nerum. Na diens overlijden ging het kruis weer verloren. De volgende mombaarvaders stelden het zonder waardigheidsteken.

In 1988 kwam daarin verandering. Mombaar Jan Vandervelpen kreeg een kruis met zes rode kornalijnstenen. Vanwaar kwam dat? Hubert Van Nerum kreeg het van zijn grootvader Emile Logist. Die was stalmeester bij de Tiense familie Goossens-Blijckaerts en ontving het kruis bij hun verhuizing naar Brussel. En de familie die kreeg het kruis van koningin Maria-Hendrika, na een bezoek aan Tienen samen met koning Leopold II in 1894. De koningin had het sierraad uit het familiebezit van Wurtemberg. 'Que cette croix puisse vous porter bonheur', zei ze erbij.

Bron Nieuwsblad Raymond Billen 

  Christian Hennuy heeft een roeping: hij wil alle Hoegaardiers de eigen taal zonder fouten leren schrijven.

De auteur ondervond (bij publicaties, straatnaamborden, liederteksten,...) dat alle medestanders de taal op een eigen manier schreven. Dat er duidelijke verschillen bestaan tussen Tienen, Hoegaarden, Honsem... en zelfs tussen de Hoegaardse gehuchten maakte de zaak niet eenvoudiger. En de uitdaging niet kleiner...

Chris Hennuy: 'Vergeten we niet dat het Hoegaards een levende taal is. Dikwijls zijn er varianten in de uitspraak en het taalgebruik, zeker onder invloed van het Nederlands en de omliggende dialecten. Dan zullen we beide vormen geven, of ernaar verwijzen in voetnoot. Zo worden de werkwoorden 'doen' en 'zien' in het Hoegaards 'deng' en zéng', maar onder invloed van het Tiens hoort men ook dikwijls 'doown' en 'zeujn'.'

'We verwijzen af en toe wel in voetnoot naar een aantal kleine verschillen tussen het centrum, de gehuchten en de deelgemeenten. Verder verwarren mensen al te gauw een dialectstudie met een opsomming van dialectwoorden, als een soort woordenboek. We geven geen opsomming van zeldzame Hoegaardse woorden als 'pismeroewej', 'roeweskes',' moesje' en 'pééjàrààter', hoewel die erin zitten, maar gewoon de dagelijkse taal, zoals die nu gesproken wordt, met ook vervormde Nederlandse woorden. We hebben een schrijfwijze gebruikt, met zo weinig mogelijk symbolen, alleen wat er voorkomt op het klassieke klavier van een schrijfmachine.'

Het boek is beschikbaar vanaf de Armistis (10 november, in het Paenhuys) en op 13 november in het Kapittelhuys. Wie nu intekent betaalt 19 euro (nadien 22). Op rekening BE 42 3630 1467 7554 van Hennuy-Dotremont met vermelding Grammatica.

 De MS-week vindt dit jaar plaats van 3 tot en met 13 september 2015.
Het thema is 'Werk en MS', meteen ook passend in het jaarthema van het MSIF, de wereld MS organisatie, die 'access to work' naar voor brengen. Werk is cruciaal voor personen met MS, zeker voor jongeren (20-30 jaar). Op die leeftijd bouwen mensen familiale verantwoordelijkheden op en staan zij vaak aan het begin van een arbeidsloopbaan.
'Werken' speelt een belangrijke rol in ons leven, a fortiori voor persenen met een beperking. Het is voor hen niet alleen een bron van inkomsten, maar zorgt ook voor sociale contacten, voor een gevoel van onafhankelijkheid en eigenwaarde en voor het algemeen welbevinden. Uit angst om hun werk te verliezen verzwijgen PmMS vaak hun diagnose. Dit brengt heel wat spanning met zich mee.

Maar niet alleen toegang tot werk is belangrijke, werkbehoud is dat evenzeer. Nog veel te veel moeten we vaststellen dat personen met MS hun werk verliezen veelal omdat werkgevers maar niet beseffen dat ze evengoed uit kunnen gaan van de competenties van PmMS in plaats van te blijven vasthangen in de beperkingen van hun werknemer. Hoog tijd dat het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de Rechten van Personen met een Handicap dat door België werd geratificeerd op 2 juli 2009 echt in voege gaat en kan gebruikt worden om inzake werk en werkbehoud tot concrete maatregelen over te gaan.

Dus help ons helpen!

Neem deel aan de actie vanaf begin september : koop chocolade of koekjes, kom mee verkopen of verzin een leuk initiatief. De verkoop van chocolade en koekjes vertegenwoordigt immers een zeer belangrijk deel van de jaarlijkse inkomsten.

De Vlaamse Liberale Vrouwen afdeling Hoegaarden dragen hiervoor hun steentje bij en verkopen chocolade voor MS op Zaterdag 12 September op de Markt te Hoegaarden , u vindt hun tentje in de Arthur Putzeystraat ter hoogte van nummer 1 juist naast café Den Venetiaen ! KOOP CHOCOLADE !

De bewoners van de Koningin Astridstraat keken gisteren raar op toen hun straat plotseling en zonder voorafgaande kennisgeving veranderde in een laan !

Er werden in Hoegaarden nieuwe straatnaambordjes geplaatst , maar blijkbaar werden ze toch niet allemaal goed nagezien want aan het Smisveld zoals de Koningin Astridstraat in de volksmond genoemd word , verscheen de naam Koningin Astridlaan !

Men kan zich afvragen , is dit een stunt of een stuntelige handeling van één van de bevoegde beleidsmensen ? 

Hoegaarden is niet alleen het bierdorp bij uitstek maar nu heeft er zich ook een GIN CLUB gevestigd in bijgemeente Meldert . De BELGIAN GIN CLUB heeft haar zetel aan de Bosberg 9 .

Lid worden van deze exclusieve club kost 75 € per jaar , een tweede lid in hetzelfde gezin betaald 50 € . Voor dit geld krijg je minstens zes maal een proevertje van 3 centiliter thuisgestuurd met technische fiche waar de hele uitleg qua samenstelling en bouket op vermeld is en dit voor de gin verkrijgbaar is in de winkels , men moet wel minstens 18 jaar zijn om lid te worden !

De Belgian Gin Club organiseert ook cursussen voor de leden met voordeelkorting bij aankoop alsook demonstratieavonden met proeverij voor maximun 35 personen , dit kan thuis ,in een bedrijf of op een lokatie voor een vereniging . Ze hebben ook een verplaatsbare bar die op lokatie kan geplaatst worden met of zonder personeel .

Vorig weekend stond de Belgian Gin Club op de grote markt in Blankenberge voor de Word Gin Day !

Zeker een aanwinst voor onze gemeente , ,meer info op info@thebelgianginclub.be

Op de foto : De Gin club op ROB tv .