
Anny Kostermans is algemeen kampioene in de duivenvereniging van Autre-Eglise-Orp. Ze gaf maar liefst 74 mannen het nakijken. Of hoe een kampioene zich staande houdt in een mannenwereld. "Alleen op de feesten zie ik wel eens een vrouw."
CHRISTIAN HENNUY
Het bestaat nauwelijks, vrouwen in de duivensport. Anny Kostermans uit Hoegaarden doet het al jaren in opvolging van haar vader Alfons. "Het is altijd een mannenwereld geweest, vroeger en nu ook nog. Bij inkorvingen zie je geen enkele vrouw in het lokaal. Alleen bij feesten of kampioenenvieringen", vertelt Anny. Ze werd zopas tot algemene kampioene uitgeroepen in de duivenvereniging van Autre-Eglise-Orp. "Het was een complete verrassing voor mij. Ik wist wel dat ik mooie resultaten had gehaald, maar kampioen ...", aldus een fiere Anny.
Van vader op dochter
Anny is afkomstig uit Hoegaarden. Ze woonde in Herent, maar kwam een tiental jaren geleden weer in Hoegaarden wonen in het ouderlijk huis, na het overlijden van haar ouders. "Mijn vader Alfons was een gekend duivenliefhebber. Hij speelde zowel bij Brem al bij Selleke in het dorp. Zijn bijnaam was 'Foïng van Jeanne van 't vraake'. Mijn vader was zeer triest dat de twee duivenmaatschappijen in Hoegaarden teloorgingen, en ging dan in Geldenaken spelen. Hij reed altijd met iemand mee, en de laatste jaren toen hij ziek was, ging ik zelf ook al mee. Ik heb het helemaal van hem overgenomen na zijn overlijden, zelfs wat noodgedwongen", lacht Anny.
120 duiven
Alfons Kostermans liet de laatste keer dat hij voor de ziekte van Parkinson was opgenomen in het ziekenhuis, tien jaar geleden, op het gemeentehuis een document opmaken dat stelde dat Anny zijn werk verder moest zetten. Alfons had altijd een 120-tal duiven gehad en de hokken staan nog altijd op dezelfde plaats. "Maar voor mijn vader stak het zo nauw niet. Die hokken leken op een peperkoeken huisje. Samen met mijn echtgenoot hebben we die beter afgewerkt en vernieuwd. Want bij mij moet het proper zijn. Ik ben bang van spinnen", zegt Anny, die nog altijd evenveel duiven heeft als haar vader.
Verhuisd
"Ik heb veel geleerd door te luisteren wat andere duivenmelkers vertellen op café, maar ik zeg niet veel. Zoals alle liefhebbers in Hoegaarden, op dit ogenblik nog negen, ben ik noodgedwongen van Geldenaken mee naar Orp gegaan, omdat ook de Geldenaakse bond opgedoekt werd. Ik moet zeggen dat ik als vrouw geen negatieve reacties heb gekregen. In Orp moeten we niet alleen de plaatselijke liefhebbers uit Wallonië bekampen, maar ook mensen uit Landen, Walshoutem, Overwinden en Goetsenhoven. Zo moest ik 74 mannen achter mij laten om kampioen te worden", aldus Anny.
Veel tijd
Anny haalde goede resultaten in de diverse categorieën, maar die algemene kampioenstitel is toch speciaal. "Dat geeft mij nieuwe moed om het werk verder te zetten, want ik heb toch elke dag een halve dag nodig om de vijf hokken en de twee kweekhokken proper te maken. En uiteraard ook om te praten met mijn duiven", vervolgt Anny, die nog drie gouden regels meegeeft voor alle duivenmelkers: geduld, hygiëne, en tijd voor observatie. "Want een duif laat onmiddellijk zien of ze geschikt is voor wedstrijden als je het hok binnenkomt", besluit ze.