Berichten van 1 juli 2015 tot 31 juli 2015

38E MARCHE DES CHARMILLES.

CLUB DE MARCHE DES CHARMILLES.

XHOFFRAIX.

We gaan vandaag een wandeling maken in Xhoffraix. We vertrekken in het centrum van het dorpje. Even verder een oude vakwerkhoeve waar tussen de balken alles opgevuld is met bakstenen, het is een groot gebouw. Wat verder een typische woning uit natuursteen en de bovengedeelte in vakwerk.

En dan komen we langs de “Charmilles” dit zijn huizenhoge hagen die voor de huizen staan om ze te beschermen tegen de koude en hevig winden in deze streek in de winter het zijn groene muren ter bescherming. Netjes geschoren en piekfijn onderhouden.

Dan verlaten we het dorpje om de natuur te gaan verkennen langs boswegjes. Al vlug wandelen we het “Parc naturel Hautes Fagnes – Eifel” binnen wat een prachtige zichten over de hoogste vlakte van België. Natuur op zijn best, langs de bekende plankenpaadjes door de natuur, veel vlinders komen we tegen, maar de zichten over het landschap zijn adembenemend.

De Hoge Venen

De Hoge Venen zijn ongetwijfeld één van de meest ongerepte stukjes natuur van de Ardennen en de Eifel. Door het strenge klimaat van deze streek, de hevige neerslag, de lange koude winters en een lage gemiddelde temperatuur (6,1°) zijn uiterst zeldzame plantensoorten uit Noord-Europa, de bergstreken en het Atlantische gebied hier behouden gebleven. Het huidige veenlandschap is grotendeels ontstaan onder invloed van de mens.

De oude landbouw- en veeteeltpraktijken, zoals het weiden, het bestrijden van kreupelhout, het binnenhalen van hooi en de ontginning van turf hebben geleid tot de vorming van open ruimten. Tot in de middeleeuwen daarentegen waren de Hoge Venen nog voor 90% bebost. Vanaf omstreeks 1840 (in de Pruisische periode) werd heel wat heideland herbeplant met sparren. Dit heeft geleid tot een aanzienlijke afname van de veenoppervlakte, voorheen de enige niet beboste zone. Dit kwam doordat het water naar de oppervlakte steeg, wat de vorming van een turf laag bevorderde. Deze kon zelfs een hoogte van enkele meters bereiken. De Hoge venen zijn de enige natuurlijke biotoop die tot vandaag is blijven bestaan. De handhaving ervan vereist aanzienlijke beschermingsmaatregelen.

Om de fauna en flora van de Hoge Venen te behouden, werd een oppervlakte van 4.500 ha beschermd als natuurreservaat (reeds in 1957). Dat reservaat kreeg in 1966 het Europees diploma voor natuurbehoud.

Hoe zouden we onze wandeling door dit prachtige gebied kunnen beschrijven?

Tijdens deze schitterende wandeling gaan we op verkenning in een bijzonder woest gebied. We trekken onmiddellijk, via knuppelpaadjes, naar de “Fagne du Freineu”. Het pad voert aanvankelijk door een open landschap, maar wat verderop moet u door een duister bos. Plots duiken, als een eilandje temidden van een leger sparren, de “Six Hêtres” (zes beuken) voor ons op, vroeger een rustplaats voor de herders van de omstreken. Een aandenken aan het landschap van vroeger, dat toen bestond uit uitgestrekte weilanden en heidevelden. Een knooppunt van wegen, waarlangs, tijdens de 17e eeuw, ijzer vanuit het Eifelgebied naar de smederijen van de Luikse regio werd getransporteerd. De natuur is er bijzonder woest.

Nu eens verdwijnt de weg tussen het struikgewas, dan weer houden knuppelpaden ons op het droge. Verderop heeft de Trôs Maret zich in de vallei ingegraven en een echte mini-canon gevormd. Over de volledige lengte kunnen we genieten van watervalletjes die ricocheren op een ondergrond van kwartsiet en zandsteen.

Na bijna de gehele wandeling over de Hoge Venen wandelen we naar Longfaye. Verder met onze tocht hier veranderd het landschap, we wandelen langs hoge rotsen over houten brugjes en dan dalen we af naar Xhoffraix waar deze toch wel bijzonder mooie wandeling eindigt.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Xhoffraix

KERSENTOCHT.

STROOPLEKKERS. BORGLOON.

VOORT.

Als het wandelen in Borgloon is gaan we meestal van bij ons thuis uit te voet naar het vertrek, ook vandaag doen we dit. We wandelen van het centrum van Borgloon naar de start in Voort. Voort ligt op de rand van de vallei van de Herkebeek en de Motbeek, welke laatste iets ten zuiden van de kom van Voort ontspringt. Het grootschalige landschap buiten de beekdalen behoort tot droog-Haspengouw. Hier worden voornamelijk granen en suikerbieten verbouwd. Het kasteelpark en de heerbaan zijn verdere elementen in het golvende landschap, dat een hoogte heeft van ongeveer 80 meter.

Na dat we ons ingeschreven hebben vatten we de wandeling aan we komen langs de dreef het kasteel van Voort. Het kasteel is gelegen in een zeer mooi park, dat vrijwel de hele vallei van de Herkbeek op het grondgebied van Voort beslaat. Het is aangelegd in Engelse stijl, de voormalige slotgracht werd omgevormd tot vijver. Een aantal merkwaardige, oude bomen, onder meer beuken, eiken en platanen. Toegang aan de zijde van de Romeinse Kassei via een smeedijzeren hek met initialen T B (Tornaco de Beghein) tussen geblokte, hardstenen pijlers; een tweede ingang tussen dito pijlers aan de zijde van de Benaetsstraat. Het eigenlijke kasteel wordt in november 1943 door brand verwoest. Het wordt niet meer heropgebouwd, zodat alleen de dienstgebouwen bewaard bleven. Het eigenlijke, thans verdwenen kasteel was, te oordelen naar de bewaarde foto's, een U-vormig, classicistische gebouw uit het derde kwart van de 18de eeuw, twee bouwlagen onder schilddak (leien). Het bevond zich ten noordoosten van de nog bestaande gebouwen.

We gaan verder en krijgen het kasteel van de Hulsberg en de Loreto kapel te zien. Gebouwd in 1882, op de plaats van de oude kluis van Hulsberg. Ruim gebouw in eclectische stijl, gelegen in een park in landschapsstijl; van de oorspronkelijke bomen resten nog een aantal exemplaren. Door zijn hoge ligging beheerst het kasteel de hele omgeving, en is in alle richtingen van ver zichtbaar. We wandelen wat verder en komen dan langs de Kapel en kluis van Hulsberg worden in 1689 gebouwd door Nicolaas Poislevache, deken van het kapittel van Borgloon, die de bedevaart naar Loreto in Italië maakte. De kluis was oorspronkelijk gelegen op de top van de Hulsberg, waar thans het kasteel staat. De eerste kluizenaar is Martin Derwael, genaamd Joseph. Eind 18de eeuw is Samuel Ulens eigenaar, die de kluis in 1810 aan Claes, eigenaar van het kasteel van Rullingen, verkoopt. Bij de aanvang van de bouw van het kasteel van Hulsberg in 1882 worden de gebouwen afgebroken en heropgebouwd aan de voet van de Hulsberg. De laatste kluizenaar overleed in 1897. De kluis deed nog enige tijd dienst als landbouwbedrijf; thans blijft alleen de kapel bewaard. Een gevelsteen binnen in het gebouw vermeldt de oprichting van de eerste kapel en het jaartal 1689. Op oude foto’s zijn de bomen nog te zien die rond de kapel stonden maar deze zijn enkele jaren geleden allemaal weg gedaan.

We wandelen voorbij de kapel en langs de boomgaarden en plantage. Terwijl het kasteel hoog boven ons uit troont. Op de helling naar het kasteel nog steeds prachtige hoogstambomen waar koeien onder grazen, een stukje Haspengouwse geschiedenis. Zo wandelen we nu terug naar ons vertrek. Het is altijd een plezier om in onze eigen stad te wandelen en telkens weer worden we verrast met mooie zichten die we nooit beu worden.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Voort - Borgloon

19E MARCHE DES TROIS SOURCES.

LES AMIS DU HENRY FONTAINE.

GRAND-HALLET.

Grand-Hallet is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met nog veel akkerbouw en veeteelt. In de dorpskom staan nog verscheidene gerestaureerde oude huizen die gebouwd werden in tufsteen die in de plaatselijke groeve gedolven werd. We vertrekken met de wandeling en komen langs het kasteel en kasteelhoeve geheel in het wit geschilderd, een prachtige geheel.

En dan komen we aan de vertrekhal. Wij schrijven ons in en begroeten onze vriend Gerard Boes die aan de inschrijving zit en dan op weg voor de wandeling. Natuurlijk komen we langs vele landerijen en velden door, wij zijn hier ook in Haspengouw. Het is daarom niet minder mooi. Even later komen we langs de kasteelhoeve, nog altijd in gebruik als landbouwbedrijf. Weer wat verder en we komen in Petit-Hallet. Het is alleen de naam van het dorp dat verschild het landschap blijft het zelfde, we komen in het dorpje en daar is de controlepost in een grote Haspengouwse vierkantshoeve. Indrukwekkend met een grote koer en een grote schuur. Mooi.

We komen dan weer tussen de weilanden en akkers en langs de watermolen. De Moulin de la Caïade is een voormalige watermolen van het onderslagtype op de Henri Fontainebeek, een zijtak van de Kleine Gete. De molen bestond reeds voor 1841 en is tegenwoordig omgebouwd tot woning. Het metalen schoepenrad is vervallen. Nog wat verder door de velden, we komen langs de velden met vlas en er zijn al verschillende velden afgedaan.

Misschien even verduidelijken wat en waarom vlas blijft liggen op het veld.

Dat het vlas niet onmiddellijk van het veld wordt verwijderd heeft te maken met het rotingsproces, het roten. Hierdoor wordt de pectine die het lint bindt aan de vezel verwijderd. Dit heet dauwroten. Het vlas wordt dus terug plat op de akker gelegd en moet gekeerd worden, om een egale roting te verkrijgen. Ook hiervoor zijn er aparte machines ter beschikking. Tijdens het zogenaamde keren kan het vlas ook ontzaad worden. Dit is het keerrepelen, waarbij de zaadbollen enkele dagen later bij het keren verwijderd worden. Bij het trekrepelen wordt tegelijkertijd het stro van de zaadbollen ontdaan.Het trekken geeft het al of niet ongerepelde vlas.

Weer wat verder en we komen in Warsin. Hier ook weer prachtige boerderijen en dan weer verder terug naar Grand-Hallet. We komen langs een korenveld dat omrand is met brede rand akkerbloemen, de rand kleurt rood van de klaprozen. Wat is dit zo prachtig.

Weer een eindje verder. Zo komen we terug aan ons vertrek. Een mooie wandeling met afwisseling en toch verschillende interessante gebouwen.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Grand-Hallet

43E MARCHE INTERNATIONALE.

MALMEDY MARCHE.

MALMEDY.

Aan de samenvloeiing van de Warche en de Warchenne ligt de stad Malmedy, rustig in een uitzonderlijke groene vallei, door verschillende dorpen omringd en overgeheld. Toeristisch maar ook cultureel is Malmedy zeer aantrekkelijk. De belangrijkste charme van de gemeente is zijn natuurlijke groene en beboste omgeving. Het zijn de schilderachtige landschappen die ons even buiten de paden overvallen. Een uitzonderlijke fauna en flora begeesteren de wandelaars.

We vertrekken met de wandeling in de straat naar de “Tannerie” genaamd, het is de straat waar het vakwerkhuis staat die eigenlijk een schuur was waar huiden gedroogd werden, je kan het zien aan de vele venster die hier in staan. Het is een prachtig vakwerk gebouw. Verder met de wandeling. Langs een paar mooie oude huizen en dan de natuur in een eindje langs een riviertje en dan klimmen. Een heel eind door de prachtige natuur weilanden en langs bosjes en het is er prachtig.

Langs de weg van Malmedy naar Robertville hebben we deze drie dorpen waar de woningen verspreid liggen op de heuvels en de bergkammen; ze hebben een prachtig panorama van de heuvels naar de vallei en van de vallei naar de heuvels. Men kan er Baugnez, Géromont en de weg naar Xhoffraix, Longfaye en Stavelot en soms nog verder waarnemen. De arkozensteen wordt ontgonnen in een steengroeve op de hoogte van Boussire. Vele gevels oude en meer recente bewijzen de intense activiteit van deze exploitatie. We komen zo aan de kapel de Chôdes.

De kleine kapel, zichtbaar langs alle zijden van de weg dateerde van 1816 maar werd vernieuwd in 1932. Ze is opgedragen aan de heilige Quirinus. Een beetje verder tegenover de school is een oude boerderij uit de 18 de eeuw. We zijn nu in Gdoumont. Van hieruit wandelen we de uitgestrekte bossen in wat een prachtige zichten over dit fantastische stukje landschap. Hier zijn we werkelijk in een stukje ongerepte Ardennen met diepe dalen en veel bos. We wandelen op de hoogte en langs ons het diepe dal. Gewoon buiten gewoon. We zijn nog altijd in Gdoumont met zijn prachtige huizen in lokale steen die hier zo verzorg bijstaan ze zijn gewoon prachtig met de zon op de grijze muren. We komen aan een grote boerderij met woonhuis en stallingen en geheel ommuurd, mooi om te zien.

Nu wandelen we verder na een korte stop op de controlepost en we zijn nu in Chodes. Hier weer prachtige vergezichten en de weilanden zie vers gemaaid zijn en waar het hooi al geperst is in grote rollen, wat een verschil met enkele 10 tal jaren geleden dan lagen de weilanden vol met kleine bussels. Ook hier heeft de moderne landbouw intrede gedaan. Wat verder langs een kleine kapel en het uitkijkkiosk over Malmedy. Nu dalen we af naar Malmedy. We komen aan “De kruisweg” Hij werd in 1728 opgericht door de kapucijn Albert van Dinant op de heuvel van Livremont. De veertiende statie stelt een kapel voor die in al haar luister wordt gesteld op Goede Vrijdag om 15uur. Een lager gelegen uitzichtpunt laat U toe Malmedy van bovenaf te bewonderen.

Nu staan we terug in Malmedy. Langs “De kapucijnerkerk” Zij werd voltooid in 1626 en gewijd in 1631. De preekstoel en de twee biechtstoelen dateren van het einde van de XVIIe eeuw ; de maagd met het kind daarentegen is een beeldhouwwerk van Jean Delcour. Wij gaan even binnen kijken. Weer een eindje verder zo komen we terug aan ons vertrek. Wat een prachtige wandeling hebben we vandaag kunnen doen bedankt wandelvrienden van Malmedy. We hebben nog even de tijd en gaan even de stad in en gaan even “De kathedraal” bezoeken. Deze werd vanaf 1775 gebouwd als abdijkerk en opgedragen aan Petrus Paulus en Quirinus op 05/09/1784. In 1819 werd het een parochiekerk .Tijdens de korte periode van het bestuur van Baltia en het bisdom Eupen-Malmedy, tussen 1920 en 1925, werd ze verheven tot kathedraal.

Het hoofdaltaar is van marmer en dateert van 1877. Het marmeren altaar van de Heilige Maagd is van 1773.De preekstoel , evenals de vier biechtstoelen, dateren van 1770. In de kathedraal bevindt zich het reliekschrijn van Sint Quirinus. Tevens op te merken zijn de glasramen die vervangen werden ten gevolge van de bombardementen in december 1944. De beiaard dateert van1786 en bestaat uit 35 klokken die gegoten werden door Martin Legros uit Malmedy. Nog even langs de een paar mooie gebouwen en dan verlaten we Malmedy.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Malmedy

VACANTIETOCHT.

DE SCHOVERIK.

DIEPENBEEK.

Diepenbeek is gelegen in het Demerdal en ligt op de grens van de Kempen in het noorden en vochtig-Haspengouw in het zuiden. Zijbeken van de Demer zijn onder meer: Galgebeek en Kaatsbeek. De zuidgrens van de gemeente wordt gevormd door de Oudebeek en de Winterbeek.

We wandelen vandaag in verschillende natuurgebieden van Diepenbeek. We wandelen eerst de Dorpsbemden-Pomperik is een natuurgebied van 60 ha, gelegen in de valleien van de Demer en Kaatsbeek ten noorden van Diepenbeek. Dit gebied was eertijds een gemeenschappelijk weidegebied van de inwoners van Diepenbeek. Het was in bezit van de gemeente, die het in erfpacht gaf aan particulieren. Tot ongeveer 1900 werd het gebied gebruikt als hooiland, terwijl er runderen graasden na het hooien, dat wil zeggen vanaf augustus tot het begin van de winter, en in het voorjaar tot 1 april. Het hooien gebeurde vanaf april tot midden augustus, van de drogere randen naar het nattere middengedeelte toe. Na 1900 verdween de voorjaarsbegrazing, en vanaf de jaren 50 van de 20e eeuw werd ook de najaarsbegrazing gestaakt. Het natte middengedeelte werd toen beplant met populieren. In 1956 werd de Demer gekanaliseerd en aan de jaarlijkse overstromingen van het gebied kwam toen een einde. Men trachtte vervolgens het gebied voor landbouw geschikt te maken, doch dit mislukte.

Voor de aanleg van een autoweg werd nog een visvijver (de Pomperik) uitgebaggerd. In 1988 werd in de erfpachtovereenkomst opgenomen dat het maaischema gericht moest zijn op het behoud van de gewenste plantensoorten. Tussen 1987 en 1992 werden 34 ha in erfpacht overgedragen aan Natuurpunt. We wandelen ook in de Dauteweyers.

Het 11 ha omvattende gebied bestaat uit een reeks vijvers, waaromheen zich verlandingszones bevinden. De vijvers zijn ontstaan door winning van ijzererts, welke plaatsvond in de 19e eeuw en in 1873 tot een einde kwam. Om de vijvers zijn elzenbroekbossen en vochtige weilanden te vinden. In het gebied komt de boomkikker voor. Een prachtige wandeling in Diepenbeek.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Diepenbeek

41E MARCHE DES VACANCES.

LA RICHELLOISE.

RICHELLE – VISE.

We vertrekken in het centrum van Richelle, een plek met prachtige monumenten. De classicistische Sint-Firminuskerk uit 1777 met massieve vierkante kerktoren. Het kasteel van Richelle is een groot herenhuis. Het voormalig rechts hof van Richelle vlak bij de kerk en Het Hof van Aken waarvan de oudste delen dateren van 1671. Een prachtige plek de dorpskom van Richelle: rue de la Cour de Justice.

We verlaten de dorpskom en wandelen dan de velden en weiden in. Wat verder komt de kolenmijn van Blegny in zicht. Wat verder wandelen en we komen aan de controlepost, tot nu toe een pracht wandeling. Na de rust verder we zijn nu in Housse. Langs een paar uitzonderlijke mooie oude gebouwen, het zijn maar gewone woningen maar prachtig gelegen. We wandelen nu verder en komen in de Vallee de la Julienne. Een pracht van een vallei met vijvers, wat klimmen en dalen, veel bos. Met hier en daar een boerderij in de verte.

We komen ook langs een afgedekte mijnschacht. “Puits de mine 209081” staat op het paaltje. “Société Anonyme des Charbonnages d'Argenteau” weer verder langs vijvers en langs boswegen. Zo komen we aan de Kapel Notre Dame de Wixhou. En dan komen we aan het kasteel van Argenteau. Een prachtige geheel met een vierkantshoeve met toegangstoren en het kasteel erlangs van op deze weg is het al een indrukwekkende geheel. Wat als je het ziet vanop de Maas hoog gelegen op de rots.

Zo komen we terug in Richelle. Richelle ligt op een hoogte aan de rechteroever van de Maas tussen Luik en Wezet en aan de weg van Argenteau naar Dalhem die vanuit Argenteau een kronkelend en steil verloopt heeft en de spoorlijn tussen Luik en Maastricht. Richelle behoort tot de uiterste westrand van het Land van Herve met zijn typische weilanden en boomgaarden. En zo kunnen we genieten van deze prachtige streek.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Richelle

10e MARCHE DU CHATEAU VERT.

MARCHEURS DU CHATEAU VERT DE HUY.

HUY.

De wandeling vertrekt aan het “huis van de sluizen” vlak bij de Maas. Voor hun 10de verjaardag hebben ze een mooie wandeling uitgezet.

Een stukje langs de Maas langs het sluishuis en dan wandelen we meer het dorp in langs Ecomuseum, spijtig dat het niet open is anders waren we ven binnen gegaan. Dan verder langs de prachtige natuur met rotsen en bossen. Grote stukken bos met hier en daar een veld. Toch zeer mooi om in te wandelen. Dan komen langs een melkvee bedrijf, de koeien staan in de grote stallen en kijken ons aan als we voorbij gaan. We blijven klimmen en komen langs mooie oude gebouwen, kleine boerderijen in lokale steen.

Vooral de natuur is prachtig weer verder een heel eind door de bossen en langs de beekjes die kabbelend door het landschap slingeren. Dan klimmen we uit het bos door de weilanden en zo een natuurreservaat binnen, met veel vijvers waar de libellen en beekjuffers vliegen den de vele vlinders rond fladderen. Hier is het echt mooi we volgen het reservaat een heel eind en dan komen we langs een gebouw wat het geweest is niet duidelijk maar nu woont er een schilder in die hier zijn schilederijen tentoonstelt.

Wat verder een prachtige manege die zeker mooi gelegen is. Langs de kapel, en verschillende oude huizen en dan zijn we terug aan ons vertrek waar deze toch wel mooie wandeling eindigt.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Huy

ERFGOEDWANDELING.

VERBORGEN MOOIS: JONCKHOLT.

REGIONAAL LANDSCHAP HASPENGOUW EN VOEREN.

HOELBEEK-BILZEN.

Hoelbeek ligt in Vochtig-Haspengouw op een hoogte van ongeveer 70 meter, en de Meersbeek heeft haar bron iets ten zuiden van het dorp. Hoelbeek was en is een landbouwdorp zonder noemenswaardige industrie. Ten noorden van de kom liggen de bossen en landgoederen van Kasteel Jonckholt en Kasteel Groenendaal. Onze wandeling vertrekt aan de Sint-Adrianuskerk.

Deze neoromaanse zaalkerk werd gebouwd in 1926. Nu wandelen we naar de ruïne van Jonckholt. Goed verborgen in de bosrijke omgeving van Hoelbeek ligt de ruïne van het fort van Jonckholt. Wat er overgebleven is van deze post middeleeuwse versterking zijn de vier duidelijk herkenbare hoektorens waarin de verdedigingslinie plaats nam en het unieke dubbel grachtsysteem uit de periode van de eerste vuurwapens. Het geschud kon op deze manier niet rechtstreeks de meer dan één meter dikke stenen wal treffen. De mergelstenen fundamenten van de muren en de vier robuuste hoektorens lagen eeuwenlang begraven in de moerassige bodem voor ze werden blootgelegd. Jonckholt is nooit hoger opgebouwd geweest dan wat je nu ziet: een onvoltooid fort dat in allerijl is opgeworpen aan het begin van de Tachtigjarige Oorlog.

We wandelen rond Jonckholt door het domeinbos van Groenendaal is een oud loofbos dat behoorde tot het gelijknamige kasteel. Het bos ligt tussen de Kempen en Haspengouw waardoor een mozaïek aan flora het bos siert. Graslanden, loofbos en landbouwgebieden zorgen voor een afwisselend landschap in de regio van Groenendaal. Weer een eind door de velden om dan langs het Park bij het goed Vivario. Dan weer het bos in waar we aan de bron van de Meersbeek komen. We wandelen het bos uit door velden en langs akkers. Nog een beetje verder en we zijn terug in Hoelbeek.

We wandelen terug tot aan het Fort Jonckholt om er even in rond te wandelen en alles eens te bezien, in de grachten zitten vele groene kikkers. We wandelen terug naar de kerk waar onze wandeling eindigt.

Nu we toch hier zijn kunnen we even gaan kijken naar het kasteel Groenendaal.

Groenendaal is een verkeerde en late schrijfwijze voor het oorspronkelijke Croenendael of Croonendael. Croenendael was een Loons grootleen, dat samen met Hoelbeek en Jonckholt (confer Hoelbeek) één leengoed vormde, in het bezit van de heren van Jonckholt.

Eind 14de eeuw heeft een deling van de goederen plaats: Aleidis van Jonckholt, gehuwd met Godenoel van Elderen, heer van Elderen, erft Croenendael. Vervolgens komt het goed in het bezit van de familie Lamboy (1477). Midden 18de eeuw(1757) is de familie de Grady eigenaar van het goed. Het is Michel Joseph de Grady (+ circa 1786) die het oude, 17de-eeuwse kasteel in Maasstijl verbouwt tot zijn huidige, classicistische vorm, evenals de hoeve. In 1861 wordt het goed verkocht aan baron Emile de Rosen de Borgharen. Het is nog steeds in privé-bezit. Het geheel is gelegen in een Engels park, met resten van de voormalige omgrachting.

Het is prachtig gerestaureerd en kan goed gezien worden vanop de weg. Wat verder ligt de kasteelhoeve.

Het oorspronkelijke gebouw in Maasstijl, uit midden 17de eeuw - tweede helft 17de eeuw wordt in 1761 tot zijn huidige vorm verbouwd, datering op een windvaan. Gesloten hoeve, gelegen ten zuidoosten van het kasteel. Bakstenen gebouwen onder zadeldaken (leien voor het woonhuis), gegroepeerd rondom een rechthoekig erf. Huidige inrijpoort uit de 19de eeuw in de zuidelijke vleugel, die, naast het poortgebouw onder zadeldakje, stallen bevat. Bakstenen rondboogpoort, voorzien van hardstenen posten, imposten en sluitsteen. Zij vervangt waarschijnlijk de oorspronkelijke inrijpoort in de noordelijke vleugel, die naar de zijde van het kasteel was gericht.

Oorspronkelijk poortgebouw met duiventil, thans stal, ten noorden, eveneens geflankeerd door stallen. smeedijzeren muurankers (17de eeuw). 19de-eeuwse, rechthoekige staldeuren in houten omlijsting. Op de bovenverdieping, duiventil: rechthoekig venster in een houten omlijsting. De stal aan de rechterzijde behield resten van vakwerk, thans met bakstenen vullingen. De gevel aan de noordelijke zijde is voorzien van rechthoekige deuren in een vlakke, kalkstenen omlijsting en halfronde, bakstenen zoldervenstertjes.

Voor het fotoalbum de link volgen

Van Jonckholt Bilzen