Archief

BLOESEMWANDELING OKRA.

OKRA BORGLOON.

BOMMERSHOVEN.

OKRA is de vereniging van de gepensioneerden. Ze organiseren eens per jaar een bloesemwandeling. Vandaag vertrekken we vanuit Bommershoven. De oudste schriftelijke vermelding, als Womershove, dateert van 1314. De naam bestaat uit een (Frankische) -hoven uitgang en een eigennaam, wellicht Bomar. Begin 20e eeuw werden nabij de Wilderstraat resten van een Romeinse villa opgegraven. Ook de kasteelhoeve Tenhoven, ten zuidoosten van Bommershoven aan de Mombeek, zou oorspronkelijk een Galloromeins domein geweest zijn, dat later door de Franken in bezit werd genomen. In 773 kwam dit goed aan de Abdij van Corbie, die er een proosdij vestigde van waaruit de bezittingen van deze Abdij in deze streken werden bestuurd. In 1971 verloor Bommershoven zijn zelfstandigheid als gemeente. Er werd een nieuwe fusiegemeente gevormd die bestond uit de dorpen Bommershoven, Haren, Piringen en Widooie. Het was het dorp Haren dat zijn naam aan de fusiegemeente gaf. Reeds in 1977 werd de nieuwe gemeente opgeheven. Bommershoven met Haren werd een deelgemeente van Borgloon terwijl Piringen en Widooie bij Tongeren werden gevoegd. We vertrekken met de wandeling in het cultureel centrum; het vroegere stroopfabriek van Lowette. We wandelen al vlug het veld in naar Widooie. We komen langs de bloeiende hoogstambomen, prachtig de bloesems in Haspengouw. Dan wandelen we naar het Kasteel van Widooie. Het kasteel is gelegen aan de Kasteelweg. Het kasteel ligt ten westen van de dorpskern nabij de bron van de Mombeek. Het Kasteel van Widooie is een kasteelhoeve en vormt een gesloten geheel bestaande uit vier vleugels rondom een rechthoekige binnenplaats. Het kasteel is deels van een gracht voorzien en wordt omringd door een park aan de zuidzijde en weilanden aan de overige zijden. Het hoofdgebouw bestaat uit drie delen; het poortgebouw, het woonhuis en het stallencomplex. Het poortgebouw in de westelijke vleugel telt twee bouwlagen en is opgetrokken in baksteen. Het gebouw wordt bedekt door een zadeldak en is voorzien van hoekbanden, spekbanden en vensteromlijstingen uit mergelsteen en gekrulde muurankers ter versiering van de gevel. In de onderste bouwlaag bevindt zich een korfboogpoort die voorzien is van een rechthoekige omlijsting in kalksteen. Centraal boven de poort is eveneens in kalksteen het wapen van Richard Vaes gehouwen, deze beeltenis dateert uit 1662. Het woonhuis is gelegen aan de zuidzijde. Het bakstenen gebouw telt twee bouwlagen en is negen traveeën lang. Deze vleugel wordt bedekt door een zadeldak, echter, boven de travee grenzend aan de westelijke hoektoren bevindt zich een schilddak. Net als bij het poortgebouw worden hoekbanden, spekbanden en vensteromlijstingen uit mergelsteen en gekrulde muurankers gebruikt om de gevel te versieren. Het uitzicht van het woonhuis is het resultaat van grondige aanpassingswerken in de 18e eeuw. De vierkante hoektoren op de aansluiting van het poortgebouw en het woonhuis telt drie bouwlagen en wordt bedekt door een tentdak bekroond met een vierzijdige dakruiter. Het stallencomplex bestaat uit twee gebouwen die gelegen zijn aan de oostelijke en de noordelijke zijde van het complex. De noordelijke vleugel betreft een dwarsschuur uit de 17e eeuw opgetrokken in baksteen en bedekt wordt door een zadeldak en waarvan de zijgevel trapsgewijs versmalt naar boven toe. De oostelijke vleugel is betreft eveneens een bakstenen gebouw voorzien van een zadeldak. Beide vleugels dateren uit de 17e eeuw. In 1559 werd het kasteel van Widooie door abt Karel I van Bourbon van de abdij van Corbie in erfpacht gegeven aan Godfried van Bocholt, heer van Grevenbroek. In 1588 komt het kasteel in bezit van Hendrik Vaes. Na de Franse revolutie kwam het kasteel in het bezit van verschillende families zoals de families Grisard, Blochaise, De Coen, Van Aken en de Schaetzen. Historisch gezien is het kasteel van Widooie sterk verbonden met het nabijgelegen kasteel Terhove. Wat verder komen we aan het Kasteel Terhove, kasteel op domein van voormalige proosdij. Oorspronkelijk lag hier een Romeinse villa. In de Middeleeuwen was hier een proosdij van de Abdij van Corbie gevestigd van waaruit de abdijgoederen in de omgeving werden bestuurd. Het hoge bakstenen poortgebouw met zadeldak bevat een wapenschild en de vermelding anno 1723. De deurlatei draagt het opschrift In Concordia Humilitate (1759). We laten het kasteel achter ons en wandelen d edreef af en zo wandelen we terug naar Bommershoven. Langs het kasteel van Bommershoven. Het Kasteel van Bommershoven, gebouwd in 1761 in rococostijl, ligt naast de dorpskerk. Het werd gebouwd op de plaats van een vroegere pachthoeve en brouwerij. Dit kasteel, eigenlijk een herenhuis, werd gebouwd van 1759-1761 door Marcel-Gérard Magnée uit Luik. Oorspronkelijk bestond het uit drie losstaande vleugels, namelijk een L-vormig herenhuis en twee dienstgebouwen. Eén daarvan werd begin 19e eeuw gesloopt. Het andere werd in de 2e helft van de 19e eeuw ingrijpend verbouwd. Een nabij het park aanwezige hoeve werd gesloopt en het terrein werd bij het park gevoegd dat in dezelfde tijd in de huidige vorm werd aangelegd en voor een deel in formele stijl, voor een deel in Engelse landschapsstijl werd uitgevoerd. Het herenhuis, is een L-vormig bakstenen gebouw, rood geschilderd en met een bewaard gebleven interieur in rococostijl. Er zijn nog betegelde schouwen, een schouw met stucwerk en een schilderij van de heer Magnée in de eetkamer. Ook is er een achthoekig salon met muurschilderingen door Italiaanse kunstenaars. Daarnaast bevat het huis een bibliotheek. De huidige dienstgebouwen, een aan het herenhuis vastgebouwd, U-vormig complex vormend, stammen uit de 2e helft van de 19e eeuw, maar de vleugel aan de straatzijde, met poort, is mogelijk een dwarsschuur geweest met een kern uit de 18e eeuw. We wandelen verder en komen langs Cafe de Ware Vrienden. En dan zijn we terug aan ons vertrek. Een mooie wandeling in “het Land van Loon”.

32E MARCHE DE LA MOLIGNEE.

LES DJALES D’ANHEE.

ANHEE.

Het landelijke Anhée ligt in een bebost gebied langs de rivier de Maas, aan de westoever, halverwege tussen de steden Profondeville en Dinant. Het riviertje de Molignée stroomt door de gemeente en mondt er uit in de Maas. Het baljuwschap van Montaigle was een vrij landelijke en bosrijke streek. Er waren hier geen echte steden. Alleen Anhée lijkt in het verleden door haar ligging aan de Maas en de metaalbewerking enig economisch belang gekend te hebben. De streek kende wel een aantrekkingskracht op kloostergemeenschappen. In de bossen van Sosoye werden in de 19de eeuw de abdijen van Maredsous en Maredret gesticht. Tot het einde van de 18de eeuw was er ook een abdij vlak bij Anhée met de naam "Moulins". Hiervan rest alleen nog de hoeve en het abtenhoofdkwartier. We vertrekken en al vlug wandelen we de mooie natuur binnen. Bossen en weilanden wisselen af en dan komen we in Haut-Le-Watia. met een kerk en museum, spijtig is het museum niet open. Van 12 tot 14 mei 1940 was het dorp Haut-le Wastia en de omgeving het middelpunt van een strijd waarin de Franse en Belgische soldaten hun uitstekende moed toonden. Het dorp werd tot twee maal toe veroverd (50 Duitsers werden krijgsgevangenen gemaakt) met het verlies van veel mannen. Het laatste verzet werd gebroken op 14 mei door vijandelijke tanks. Het gedenkteken en het museum vereeuwigen de herinnering, 8 ruimtes met thema's, historische objecten, poppen, diarama's, meditatieruimte, de luchtoorlog, de tankslag in Flavion, de forten van Namur en nog veel meer. Bij het verlaten van het dorp komen we langs het oorlogsmonument . we wandelen nu weer een heel eind door de velden en weilanden. Zo komen we aan de “Fermes de Grange” gelegen in het veld op een hoogte met panorama’s die je doen dromen is deze oude boerderij een bijzondere plek de gebouwen uit de XVII en XVIII eeuw. Hier is onze rustpost op de binnenkoer is er een klein lokale markt. Na de rust weer verder en komen in Senenne is een gehucht van Anhée. Gelegen op de hoogten op de linkeroever van de Maas , twee kilometer ten zuiden van het dorp Anhée op de weg van Grange, is het beperkt tot een paar gebouwen, waarvan sommige erg oud zijn. Ook hier een prachtig kasteel. Chateau de Senenne is een prachtig gebouw met een gebouw in lokale steen en het kasteel zelf is opgetrokken in rode bakstenen. Wat verder komen we terug op ons vertrek. Het is een prachtige tocht met verschillende prachtige oude gebouwen en een omgeving om trots op te zijn. Prachtige wandeling.

MARCHE DES CROUSTILIONS.

MORTIER C’EST L’PIED.

MORTIER.

Mortier ligt in het Land van Herve, tussen de valleien van de Ruisseau de Mortier en de Ruisseau Loneu. De omgeving wordt gekenmerkt door landbouw. De heerlijkheid Mortier was vanouds een Karolingisch bezit. In de 10e eeuw kwam deze aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken, welke de voogd, feitelijk de heer, aanstelde. Dit bleef zo tot de Luikse Revolutie eind 18e eeuw. Mortier ging deel uitmaken van het Graafschap Dalhem. De eerst bekende voogd was Renier Coye, die deze functie begin 14e eeuw uitoefende. In 1557 kwam Mortier aan de Koning van Spanje en in 1686 verkocht deze de voogdij weer. De Sint-Pietersparochie is al zeer oud en zowel het patronaatsrecht als het tiendrecht behoorden toe aan het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken. Na ons vertrek wandelen dadelijk door het prachtige Land van Herve. Langs een weg kruis en dan langs een oude hoeve met sluitsteen 1692. Dan verder langs weilanden en velden zo typische voor Het Land van Herve, weilanden omgeven door hagen. Hier ook nog vele hoogstamboomgaarden. Wel mooi om te zien de bomen in bloei en de koeien die er onder grazen. Er staan ook prachtige boerderijen in het landschap. We wandelen verder en het begint toch wel te sneeuwen. Verder met de wandeling en komen aan een prachtige kasteel in Bolland. We staan aan de kasteelhoeve, het kasteel bevindt zich juist achter deze hoeve; het is meteen een van de meest opmerkelijke kastelen van de regio, en dat niet alleen omwille van de afmetingen en de aristocratische uitstraling, maar ook omwille van verschillende beroemde families die het kasteel achtereenvolgens bewoonden: van de 13de tot de 15de eeuw, de familie de Houffalize en Brandenberg; in de 16de en 17de eeuw, de familie d’Eynatten, Berlo en Groesbeek; van de 17de tot de 19de eeuw, de familie de Lannoy: en tot slot de familie de Berlaymont. De vierkante toren van het kasteel is het oudste gedeelte (13de of 14de eeuw). De ronde toren en de hoofdgebouwen dateren uit de 16de eeuw en ondergingen tijdens de tweede helft van de 17de eeuw belangrijke aanpassingen. In 1920 werden het kasteel en het domein van 70 hectare te koop gesteld. Baron Adhémar de Royer de Dour de Fraula werd de nieuwe eigenaar. Vandaag wordt het kasteel bewoond door zijn zoon Adolphe. Het geheel is sinds 27 september 1972 geklasseerd. We wandelen de vallei in hebben een prachtig zicht op de kerk en kasteel. Verder met onze wandeling. We wandelen langs het riviertje de Bolland. Wat verder komen we aan een prachtige boerderij gelegen in de vallei zo mooi we wandelen er langs en dan volgen we een stukje de vallei, hier weer mooie hoogstambomen, peren staan in bloei, en weer krijgen we een fikse sneeuwbui over ons. Weer verder komen we aan een prachtige panorama van de mijn van Blegny. En wat verder weer een prachtig zicht op de kerk. Nog wat verder en mooie zichten over de bloeiende perenbomen. Nog wat verder en we komen we terug in Mortier waar de mooie wandeling eindigt. Een wandeling met zon, sneeuw en winter toestanden.

LENTETOCHT.

TERUG OP STAP POST.

SPALBEEK.

In het noorden van Spalbeek stroomt de Demer terwijl de zuidgrens gevormd wordt door de Herk. Spalbeek, dat gelegen is in het overgangsgebied tussen de Kempen en vochtig-Haspengouw, was in het verleden een landbouwdorp maar heeft zich sinds de jaren 1970 ontwikkeld tot een woondorp. De gotische Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskapel, met romaans koor uit de 13e eeuw, die dienstdeed als kapelkerk van Kermt. De kapel is sinds 1946 een beschermd monument. De oudste delen van het gebouw zijn romaans, zoals het in ijzerzandsteen opgetrokken koor, dat uit de 12e of 13e eeuw stamt. Naar verluidt zou de ziekenkamer van de Heilige Elisabeth van Spalbeek (begin 14e eeuw) aan de oostzijde van het schip hebben gelegen. De oostelijke traveeën van het schip (tussen 1320 en 1350) zijn uitgevoerd in ijzerzandsteen, de westelijke traveeën zijn laatgotisch en in baksteen uitgevoerd. De westgevel werd tussen 1610 en 1650 gebouwd. Vanouds was de kapel onderhorig aan de parochie van Kermt, maar in 1848 werd Spalbeek een zelfstandige parochie. In 1870 werden bij toeval muurschilderingen in het kerkje ontdekt. Toen, in 1890, de neoromaanse Onze-Lieve-Vrouw Boodschapskerk in gebruik werd genomen, kreeg dit bouwwerk weer de status van kapel. Van 1950-1953 werd de kapel gerestaureerd. Van belang zijn twee gotische muurschilderingen, voorstellende de tronende Christus en -mogelijk- Elisabeth van Spalbeek. Dateringen lopen uiteen van 2e helft 14e eeuw tot eind 15e eeuw. Op onze tocht komen we ook enkele boerderijen in vakwerkbouw, zowel lang gestrekte als halfgesloten hoeven. Prachtig dat ze bewaard worden. We wandelen door de velden en akkers en genieten van de wandeling.

VOORJAARSWANDELING.

WSV BERGGALM.

NOORBEEK.

Noorbeek, een dorp met beschermd dorpsgezicht, is op een 'verscholen' manier gelegen in het dal van de Noor(beek), welke in de nabijgelegen buurtschap Wesch ontspringt. De naam van deze buurtschap is ontstaan omdat bij de bron in vroeger tijden de was (de wesj) werd gespoeld. De oude openbare wasplaats is nog steeds te zien. Vanaf 1 januari 2011 is het een onderdeel van de gemeente Eijsden-Margraten. Tegenwoordig kunnen de buurtschappen en gehuchten Bergenhuizen, Hoogcruts, Wesch, Terlinden, Vroelen Schey en een deel van Schilberg en Ulvend als onderdeel van het dorp worden gezien. Samen met de Wesch vormt de oude kern van Noorbeek een beschermd dorpsgezicht. In de buurtschap Wesch bevindt zich de Sint-Brigidabron waar het riviertje de Noor ontspringt en vlak er naast een wasplaats gesitueerd is. Diverse historische boerderijen en vakwerkhuizen in Noorbeek en de buurtschappen in de omgeving. De omgeving van Noorbeek geniet sinds kort het predicaat icoonlandschap. Twee borden bij de belangrijkste toegangswegen geven aan dat wij een bijzondere streek binnengaat. Niet alleen landschappelijk is de omgeving onderscheidend, zij heeft ook haar eigen gewoonten en tradities weten te behouden. Noorbeek als eerste de vermelding icoonlandschap omdat zij tot de mooiste gebieden van Nederland behoort waar veel landschapselementen intact zijn gebleven. Denk aan kronkelige wegen, holle wegen, graften, hagen en andere essentiële elementen van flora en fauna. Langs de hollewegen staan op kruispunten veldkruizen, versierd met ronde kransen. Noorbeek, een beschermd dorpsgezicht, ontleent zijn naam aan het beekje dat er ooit stroomde.

Een van de kleurrijke tradities is het den-halen op de zaterdag na Pasen.

Ongehuwde jongens slepen dan een door de priester gezegende den uit het Bovenste Bos en vervoeren die op een kar met tientallen versierde paarden. Vervolgens zetten ze de boom rechtop tegen de kapel van Sint-Brigida middenin het dorp.

De traditie wordt her en der in de streek in ere gehouden, zoals de mei-den van Banholt. De Gerlachus-den die voor de kerk staat, wordt al sinds 1881 op Pinksterzaterdag geplant. Ook hier zijn het ongetrouwde mannen die de den met versierde trekpaarden vervoeren vanuit de bossen bij Epen. Tradities zijn eveneens terug te vinden in de vakwerkhuizen met balkconstructies en leem. Ze werden 200 jaar geleden in de regio veelvuldig gebouwd. En zijn parels in het landschap.

We wandelen door dit prachtige landschap en genieten van al het moois dat de natuur ons schenkt. We komen in Bergenhuizen is een hooggelegen gehucht. Het gehucht telt ongeveer dertig boerderijen en woonhuizen en ligt hoog op een plateau. In de richting van Schey hangt aan een boom een kruisbeeld en verderop in een bosje staat een gietijzeren wegkruis. Prachtig is het als je boven op het plateau bent en naar benden naar de kerk en het dorpje kijkt gewoon prachtig en de beloning na de klim. Wat verder komen we terug in Noorbeek en komen langs de Sint-Brigidakerk. Vandaag is ze open en wij bezoeken ze even. Het kerkgebouw ligt op een kerkheuvel met eromheen een kerkhof. Ze worden omgeven door een mergelstenen keermuur. Aan de oostzijde van de kerk ligt de Brigidakapel. Op het kerkhof liggen 25 stenen grafkruisen uit de periode 1608-1765. Bij het kerkhof staat een Heilig Hartbeeld van August Falise. Binnen is er een verzameling religieuze voorwerpen te bekijken, een mooie tentoonstelling van bijzondere voorwerpen. Na ons bezoek terug naar het Paviljoen Berggalm waar onze wandeling eindigt.

45E MARCHE DES PINGOUINS.

LES PINGOUINS DE BELLAIRE.

BELLAIRE.

Bellaire ligt in de vallei van de Ri des Moulins, aan de rand van het Land van Herve. Vanouds behoorde het tot het Karolingische Domein van Jupille, en werd in de 11e eeuw door de Duitse keizer verkocht aan de bisschop van Verdun, welke het in 1266 verkocht aan het Sint-Lambertuskapittel te Luik, om in 1276 toe te vallen aan de bisschoppelijke tafel van Luik. In de 17e en 18e eeuw gaf de Prinsbisschop van Luik de heerlijkheid Bellaire herhaaldelijk uit. We vertrekken met onze wandeling in het centrum en we komen langs de Onze-Lieve-Vrouw Visitatiekerk. Hoewel Bellaire einde 15e eeuw al een kapel bezat, was deze afhankelijk van de parochie van Jupille. De huidige in classicistische stijl opgetrokken kerk werd gebouwd op dezelfde plaats in 1726. De kerk is in baksteen gebouwd op een hoge plint van zandsteenblokken. Omlijstingen en hoekbanden zijn uitgevoerd in kalksteen. De zaalkerk heeft een geheel met leien bedekte dakruiter, voorzien van een sierlijke spits. Boven het ingangsportaal bevindt zich een nis met daarin een Mariabeeld. De kerk bezit een piëta van omstreeks 1400 in gepolychromeerd hout. We wandelen het dorp uit en de velden in. Typische voor het Land van Herve zijn de weilanden omringt door hagen waar de koeien in grazen het is mooi om te zien. Verder komen we in Queue-Du-Bois. De naam is afkomstig van de ligging aan de rand van het voormalige Bois de Bellaire. In Queue-du-Bois was de Société anonyme des Charbonnages des Quatre-Jean actief in de steenkoolwinning. In 1959 sloot de laatste mijn. Weer wandelen we door het mooie landschap van weilanden en akkers maar hier is het toch meer heuvelend. We keren terug naar Bellaire door het bos van Bellaire welke zeer mooi is en afwisselend, aa, de beelavllei staan wilde anemonen en de wilde daslook staat er ook al bij nog even en de witte bloemen sieren de omgeving dan komen we terug in Bellaire waar deze mooie wandeling eindigt.

LENTETOCHT.

DE SCHOVERIK DIEPENBEEK.

GODSHEIDE – HASSELT.

Godsheide is een gehucht van Hasselt en sinds 1845 een parochie waarvan de kerk is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Bezoeking. In 1853 startte men met de bouw van de Onze-Lieve-Vrouw Bezoekingkerk. Haar toegangspoort is de oude stadspoort van Hasselt die tot 1868 aan de Luikersteenweg dienstdeed. In 1869 kreeg de kerk een orgel dat beschermd werd in 1975 en volledig gerestaureerd werd tussen 1995 en 1998. De naam Godsheide zou niets te maken hebben met een heide van God maar de benaming zijn voor een gebied dat op de scheiding lag tussen Hasselt, dat in de middeleeuwen toebehoorde aan het graafschap Loon, en Diepenbeek, dat aan het hertogdom Brabant behoorde. Goetschey, een naam die op een kaart uit 1549 is te zien, zou op deze betekenis wijzen. De dialectische uitspraak van de plaatsnaam Gooètskè wijst ook in die richting. We wandelen voorbij de kerk en die is open we gaan ven binnen kijken. We wandelen verder en komen aan het Albertkanaal, aangelegd tussen 1930 en 1939, loopt dwars door Godsheide. Een aantal bewoners werd onteigend en moest verhuizen. In Godsheide werden sluizen gebouwd. De kleinste was 55m lang en 7,5m breed en kon schepen tot 360 ton versassen. Dan komen we aan het Flanders Nippon Golf terrein. De rivier de Demer stroomt door de golfbaan. Wij wandelen over het golfterrein en dan langs de Japanse Tuin. Vandaag niet open maar we kunnen toch even binnen kijken, wij hebben deze prachtige tuin al eerder bezocht. Het is met een oppervlakte van 2,5 hectare de grootste Japanse tuin in Europa. De tuin is een ontwerp van Inoue Takuyuki. We wandelen verder en komen terug in het golfterrein we wandelen verder en wat later komen we terug in Godsheide. Een mooie wandeling.

46E MARCHE INTERNATIONALE DU PLAYA-TROTT.

CLUB MARCHEURS PLAYA-TROTT.

MONTZEN.

Vertrek in Montzen aan het prachtige plein met kerk en park omringt met prachtige huizen. De Sint-Stefanuskerk, in 1649 werd de parochie gesticht. Deze parochie was afhankelijk van het Onze-Lieve-Vrouwekapittel te Aken. De kerk werd gewijd in 1724. De huidige kerk werd in 1781 gebouwd op de plaats van de voorganger, en is in classicistische stijl. Het ontwerp zou van Joseph Moretti zijn, maar het bewijs hiervoor is onduidelijk. Het is een éénbeukige kerk met een smaller koor dat afgesloten wordt door een halfronde apsis. Als materiaal werd baksteen gebruikt met kalkstenen versieringen en omlijstingen. De kerk heeft een ingebouwde toren, welke in 1865 werd herbouwd. Op de hoek staat het Euregionaal ontmoetingscentrum ART-Pütz en Sculpturenmuseum in een historische pand. Dan wandelen we het dorp uit en genieten van het landelijke omgeving. prachtige zichten over het landschap. Wat is het toch prachtig hier wat een landschap met zoveel afwisseling, heuvelen en prachtig. We wandelen verder en komen in Hombourg. Homburg ligt op een hoogte van ongeveer 240 meter, in het verlengde tussen twee heuvelplateaus in. Aan de noordzijde is dat het Plateau van Crapoel dat helemaal doorloopt tot in Gulpen in Nederland met op het Belgische deel het Beusdalbos. In het zuiden ligt er een heuvelrug richting Hendrik-Kapelle. Ook het dorp zelf ligt op een relatief hoog punt in het landschap. Verder ligt ten noordwesten van het dorp de heuvel Schaesberg. Het dorp ligt in het stroomgebied van de Geul. Aan de westzijde van het dorp en het westen van de beide heuvelplateaus stroomt de Gulp. We wandelen het dorp binnen en komen langs het voormalig gerechtshof van de heerlijkheid Homburg. Tegenover de Brouwerij Grain d'Orge. s gespecialiseerd in het brouwen van specifieke bieren (Extra, Heusschennoise, Pré Messire, Inkelsbeer….). De bieren van het huis zijn De Brice en de Joup alsook een witbier genaamd Canaille. Dan wandelen we verder door het dorp en dan weer de vrije natuur in weer weilanden en velden met hier en daar een groepje bomen. We wandelen nu een dal in met een grote boerderij met vierkante torens wel indrukwekkend dan komen we aan het Couvent de Pannesheydt. Hier vonden tussen 1940-1945 vluchtelingen onderdak tijdens de WOII. Ook mensen uit de nazikampen konden hier onderdak vinden een plakkaat aan de muur herinnerd hier aan. Dan komen we terug aan in Montzen waar deze mooie wandeling eindigt.

BLOESEMTOCHT.

WC. AVIAT ST. TRUIDEN

GELINDEN.

Gelinden ligt in Droog-Haspengouw nabij de vallei van de Herk, waar men het natuurgebied Overbroek-Egoven vindt. Gelinden kent landbouw, waaronder fruitteelt. Enkele grote 18e-19e-eeuwse vierkantshoeves. Het Overbroek is een oase waar tal van zeldzame en kalkminnende planten een toevlucht vinden. Op verscheidene plaatsen kan je mergel ontdekken. Egoven is een beemdgebied aan de bovenloop van de Herk. In dit natuurgebied vloeien de Grondelingenbeek, de Fonteinbeek, de Molenbeek en de Kasteelbeek in de Herk. Egoven is een vrij moerassig natuurgebied in de vorm van een groot hoefijzer met grote stukken rietland, populierenbossen en weilanden met grote zegge. Talrijke knotwilgen geven het landschap een typisch waterlandkarakter. In het natuurgebied Overbroek ligt een oude mergelgroeve. Echte mergel, dat bestaat uit kalk, klei en leem, werd vroeger gebruikt om akkergronden minder zuur te maken. Het gaat om een openlucht groeve met erbovenop een bos en een permanent grasland met kalkminnende planten. Speciaal zijn wilde narcis en de wasplaten-paddenstoelen. In de gevonden bladfossielen in de mergelgroeve werden maar liefst 59 verschillende plantensoorten ontdekt, waarvan vele nog nooit eerder gevonden werden. De 57 miljoen jaar oude blad-, naald- en zaadafdrukken maken van de mergelgroeve een wereldbelangrijke referentie. In Overbroek steelt in het vroege voorjaar de wilde narcis de show, even later gevolgd door de gulden sleutelbloem. Kalkgraslanden zijn eeuwenlang blijven bestaan doordat rondtrekkende schaapskuddes ze jaar na jaar begraasden. De schapen hielden de plantengroei kort, zodat snel groeiende agressieve planten zoals brandnetel en kleefkruid de typische kalkplanten niet konden overwoekeren. De rondtrekkende schaapskuddes zijn nu uit het Overbroek verdwenen. Om de typische kalkplanten in stand te houden, schakelen we nu Galloway runderen in. Deze koeien, afkomstig uit de Schotse landstreek Galloway, zorgen net zoals de schapen van vroeger, dat typische, kalk minnende planten zoals naakte lathyrus en hokjespeul kunnen overleven. Gallowayrunderen stellen weinig eisen aan de kwaliteit van hun voeding. Deze eigenschap laat toe om deze dieren op onbemeste gronden te laten grazen. We wandelen door de prachtige vallei en op de heuvelruggen staan duizenden narcissen. Wat een mooi zicht. Het is genieten van deze mooie plek en zo eindigt toch een bijzondere mooie tocht.