Archief

15E MARCHE D’AUTOMNE DANS LE DOMAINE.

LES FOUGNANS.

CHEVETOGNE.

Onze wandeling vandaag gaat door in het Provinciaal domein Chevetogne. Het Domein verenigt op één plaats en op een uitgestrekte oppervlakte alles wat een wandelaar verwacht: gezellige plekjes, wandelpaden door bossen en tuinen, sportvelden, fantastische speeltuinen en nog veel meer. Het park van Chevetogne biedt een mooie landschappelijke diversiteit met een mix van wild enerzijds en elegante nette tuinen anderzijds. De thema-tuinen zijn alle 12 ontworpen door de Antwerpse architect Benoît Fondu en aangelegd voor het tuinderteam van het Domein. Elke tuin roept een ander "elders" in het geheugen en wekt zo bij de bezoeker andere gedachten en andere gevoelens op. Verlaat de parking en je komt direct in de natuur. De Esplanade is waar je ontdekking begint, de ontmoetingsplaats. Het is ook een weelderige tuin met zomerbloemen, grassen en winterharde planten die wedijveren que kleuren en vormen. In de haast wilde intimiteit van hoge loof- en naaldbomen schittert een levendige collectie van rododendrons, azalea's en toverhazelaars op een tapijt van winterharde bodembedekkers. Voorbij een aardig houten bruggetje ontrolt zich een sierlijke laan een muur van haagbeuken. Het Provinciaal Domein van Chevetogne is de ideale plaats voor een natuurwandeling. De 550 hectare van het Domein zijn voorzien van paden. Het vogelpad loopt door bossen, weides en boomgaarden, langs beken en vijvers. Volg het silhouet van de vogel met de belofte dat je vogels van bij ons of trekvogels, aangetrokken door de biotopen van het park zult waarnemen. Het panoramisch pad daalt af van het grasperk van het kasteel naar de tuinen. Vanaf de hogere delen van het park schenkt het een ideaal vergezicht voor wie het landschap wil bewonderen of voor bezoekers die spoedig het andere eind van het park willen bereiken. Ook de vijvers liggen in zicht. Het pad slingert tussen bomen en struiken, tussen eiken en haagbeuken, stapt over een brug boven vochtige grond en stopt eventjes in de frisheid van de Eenhoorntuin of van de watervalletjes. Het landschap verandert geleidelijk aan tot de wandeling de rustige wateren van de vijver. De Folies zijn originele gebouwtjes in het park. Ze hebben meerdere functies. Ze geven structuur aan het park en vormen etappes op het parcours. Ze geven het park een pittoreske (een schilderij waardige) ziel. Het zijn rustpunten die bijdragen tot de 'heterotopie' van het park: door de tijd en de ruimte in de war te brengen, geven ze je het gevoel dat je in een ander deel van de wereld bent. Heel stimulerend voor je emoties en je verbeeldingskracht.

De Geschiedenis Van Het Domein: Een burgerlijk bezit.

Aristocratische eigendom, het kasteel werd in 1868 gebouwd door architect Henri Beyaert voor baron Jacques de Wykerslooth van Royesteyn. De barones Maria Villegas St. Peter veranderde het kasteel in 1914 in een veldhospitaal voordat ze toetrad tot de koningin aan de IJzer en zelf een ziekenhuis in Poperinge bouwde. De laatste privé-eigenaar is de heer Valéry Cousin, bedrijfsdirecteur. Zijn vrouw, Alice Wielemans, behoort tot de grote Brusselse brouwerij Wielemans-Ceuppens. In 1969, na de dood van de heer Cousin, kocht de provincie Namen het landgoed van meer dan 453 ha om het te openen voor sociaal toerisme.

De wandeling door het domein is zeker een heel fijne ervaring en zo verschillende, een golvende landschap soms zelfs eens stevige klim door bossen en door het mooie park. Controlepost in een van de vele lokalen op het domein een fijne en aangename wandeling.

HEIDETOCHT.

DE SCHOVERIK

DIEPENBEEK.

Onze maandelijkse wandeling met onze club vertrekt weer eens op Rooierheide. Het word een beetje afgezaagd verschillende keren per jaar op dezelfde plek vertrekken, door het park van het klooster langs de vijvers en dan een eind langs de beek de striemer en dan het bos in en daar wandelen we de rest van de wandeling. Daarna terug langs het park van het klooster en terug naar het vertrek. Veel meer kan je er niet over zeggen.

>




































>

43E MARCHE INTERNATIONALE DU HOUX.

LES ROTEUS DI HOUSSAIE.

BEYNE-HEUSAY.

We wandelen vandaag in Beyne-Heusay en we wandelen langs het raadhuis, een prachtig gebouw dan wandelen we verder een eindje door de gemeente en verder komen we in Romsee-Fleron. Hier komen we aan de gebouwen van de mijn Werister.

Société anonyme des Charbonnages de Wérister.

De concessie bestond uit twee gedeelten: Het meest westelijke lag op het grondgebied van Fléron en Beyne-Heusay, terwijl het oostelijke deel zich op het grondgebied van Soumagne en Herve bevond. De concessie van de Société anonyme des Charbonnages du Hasard bevond zich tussen deze twee gedeelten in. Het voormalige hoofdkantoor is nog aanwezig te Romsée. De terreinen zijn voor een deel in gebruik genomen door andere bedrijven en activiteiten. Ook een aantal dichtgemaakte schachten, mét gedenksteen, zijn nog te vinden.

We nemen even de tijd om op het domein te wandelen en de bewaarde gebouwen te bezichtigen, we gaan verder met onze wandeling en komen zo aan het monument voor de gesneuvelden en omgekomen mijnwerkers, de Heilige Barbara staat op het monument en erlangs een gedenkplaat met namen van mijnwerkers die gestorven zijn tijdens hun werk. We wandelen verder en komen aan het monument voor de 27 personen die werden vermoord door de Duitse 35 inf Berlin op 6 augustus 1914. De Duitser verbranden en vernietigde 40 huizen. We wandelen verder en komen in Magnee. Ook hier een monument voor de op 6 augustus 1914, tijdens de Duitse invasie, werden 17 burgers vermoord en 14 huizen verwoest. Magnée ligt in het Land van Herve op een hoogte van ongeveer 240 meter. Naar het noorden en westen toe is het gebied verstedelijkt, naar het zuiden toe vindt men hellingbossen en het dal van de Magne, naar het oosten toe landelijk gebied. De fruitteelt is belangrijk in deze regio. Er zijn ook verschillende historische boerderijen. Dan wandelen we verder door het prachtige land van Herve. We wandelen terug naar Beyne-Heusay over de spoorwegzate. We komen langs het kasteel van Neufcour. Spijtig hebben we geen foto kunnen maken; De betreffende heerlijkheid werd reeds midden 15e eeuw vermeld. In 1659 werd het kasteel aangekocht door Lambert de Neufcour, die het liet herbouwen van 1661-1663. Op 3 januari 1689 werd het kasteel geplunderd en in brand gestoken door Franse troepen, waarna het hersteld werd. In 1915 kwam het toen vervallen kasteel in bezit van de mijnbouwonderneming Société anonyme des Charbonnages de Wérister, welke het kasteel restaureerde. In de jaren '20 van de 20e eeuw werd een terras toegevoegd. Hier woonde de directeur van de onderneming tot deze in 1982 overleed. In 1986 werd het kasteel te koop gezet en aangekocht door het Laboratoire d'Analyses Médicales Philippe Ralet. Het kasteel en bijbehorende boerderijgebouwen zijn gegroepeerd om een vierkante binnenplaats. De noordwestvleugel is het eigenlijke kasteel. Er is een rechthoekig torengebouw en een poortgebouw in het noordoosten van het complex. Aan de westzijde wordt het kasteelgebouw afgesloten door een vierkante toren. Het geheel is uitgevoerd in baksteen. Het kasteel wordt omringd door een park. De omgrachting van het kasteel is vrijwel geheel gedempt. We wandelen over de spoorwegzate voorbij de brug. Dan wandelen we terug naar ons vertrek. Een prachtige herfstwandeling met een paar mooie historische plekken.

WANDEL MEE IN WONDERMOOIE KANNE.

TONGERSE WANDELVRIENDEN.

KANNE – RIEMST.

Kanne ligt aan de Jeker en wordt in tweeën gedeeld door het Albertkanaal. Het gedeelte aan de (noord-)oostelijke kant van het kanaal, heet Neerkanne, het andere, aan de (zuid-)westelijke kant, heet Opkanne. Kanne ligt in het dal tussen het Plateau van Caestert (de Sint-Pietersberg) en de Muizenberg. De omgeving van Kanne kent aanzienlijke hoogteverschillen. Het dorp ligt in het dal van de Jeker dat is ingesneden in het Plateau van Caestert, waartoe ook de Sint-Pietersberg behoort. Ook het Albertkanaal is diep ingesneden. Van groot natuur- en cultuurhistorisch belang is het voorkomen en dagzomen van mergelsteen, waardoor een bijzondere flora en fauna van kalkminnende soorten ontstaat, zoals op de kalkgraslanden. De mergelsteenwinning leidde bovendien tot het ontstaan van uitgebreide gangenstelsels, die vervolgens weer voor allerlei doeleinden werden benut, zoals de champignonteelt, maar ook voor smokkel, voor het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, en later zelfs voor een militair hoofdkwartier. We wandelen Kanne uit en gaan vervolgens naar het natuur en wandelgebied Sint Pietersberg. Het Plateau van Caestert ontstond doordat, aan weerszijden ervan, de Maas en de Jeker circa 60 m diepe dalen uitsleten. De bovenzijde van de Sint-Pietersberg is relatief vlak en ligt op +101 m NAP. Het hoogste punt is D'n Observant (+171 m NAP), ontstaan door het storten van grond die vrijkwam bij de kalksteenwinning. Het plan om deze kunstmatige heuvel alsnog af te graven is uiteindelijk niet uitgevoerd. Aan de Nederlandse kant van de grens ligt er de Duivelsgrot en het Poppelmondedal. Ook vindt men daar de Cannerberg met de Muizenberg. De Duivelsgrot of Wijngaardgroeve is een klein gangenstelsel in de Sint-Pietersberg, onderdeel van het Plateau van Caestert, dat zich bevindt aan de zijde van het dal van de Jeker. De groeve ligt ten zuiden van Maastricht in Nederlands Zuid-Limburg. Ter plaatse van de groeve komt het droogdal Poppelmondedal uit in het Jekerdal. De ingang van de groeve ligt op minder dan 200 meter van de grens met België en op zo'n 400 meter ten noordoosten van Kanne. De helling waarin de groeve ligt wordt de Poppelsberg genoemd. Hier komt het geel zonneroosje voor. Verder leven er zeldzame kalkminnende planten. De groeve is gedurende lange tijd een stal voor dieren en een opslagplaats geweest. We wandelen over de Sint Pietersberg en komen verschillende mooie plekken tegen en ook historisch belangrijke plekken. en vroeg-middeleeuws mottekasteel, waarvan slechts de contouren in het landschap bewaard zijn gebleven, lag op de westelijke flank van de berg: De Tombe. Op de zuidelijke helling, thans in de Waalse gemeente Wezet gelegen, lag het kasteel Caestert, waarvan thans nog slechts de gedeeltelijk ingestorte hoeve Caestert resteert. Langs de Maas in het dorp Sint Pieter ligt het 16e-eeuwse Huis de Torentjes, een oorspronkelijk middeleeuwse versterkte woning. Op de noordoostelijke flank van de Sint-Pietersberg ligt verder de Kasteelruïne Lichtenberg, een middeleeuwse donjon. We wandelen verder en komen aan het Sint Pieter fort in Maastricht. Het fort Sint Pieter kwam in 1702 gereed als uitbreiding van de vestingwerken van Maastricht. Het enigszins gehavende fort werd begin 21e eeuw gerestaureerd en min of meer in oorspronkelijke staat teruggebracht. We wandelen weer verder en komen aan het “Kiekkoet” is de plaats waar je een prachtig zicht heb op het uitgegraven gedeelte met veel natuur. Dan weer verder dalen we af naar Kanne met nog een mooi zicht op het Kasteel van Neercanne. Zo komen we terug aan de kerk van Kanne en daar onder in de zaal eindigt onze wandeling.

MARCHE DU VAL DE L’OURTHE.

LES BOTT’IN ESNEUX.

ESNEUX.

Onze tweede wandeling van dit prachtig wandelweekend. Esneux de Ourthe stroomt door de gemeente. Een prachtige omgeving om te wandelen. Esneux wordt gedomineerd door de torens van kasteel Le Fy, een belangrijk symbool voor de inwoners van Esneux, en door de kerkklok van de grote kerk Saint Hubert. Andere bezienswaardigheden zijn de ruines van kasteel Beaumont (geklasseerd sinds 1936), het Maria park, kasteel Lavaux, en de trappen van ‘oude-Thiers’. We wandelen door het dorpje langs de Ourthe en dan klimmen we het bos in. We komen zo aan “Le grand Site de la Boucle de l’outhe”.

Natuurgebied la Boucle de l’Ourthe.

Dit gebied bestaat uit prachtige natuurlandschappen en eeuwenoude historische monumenten. Geniet van de vele prachtige vergezichten, met als beroemdste het panorama van La Roche aux Faucons, met het uitzicht op de rivier. Op deze plek zijn de oudste sporen gevonden van menselijke bewoning in de gemeente Neupré. Het uitgebreide routenet bestaat uit 40 km aan recent gerenoveerde en bewegwijzerde paden. Op de 27 informatieborden vinden we uitgebreide informatie over de geologie, de geschiedenis en het landschap, met daarin de resten van een Romeins kamp, een zandsteengroeve, kalkovens, enz. Een bijzondere bestemming voor natuurliefhebbers!

We komen op de plek waar opgravingen bezig zijn of waren de plek op 145meter hoogte is “Chateau Beaumont”. De fundering van het kasteel van Beaumont bevindt zich op de heuvel met dezelfde naam vlakbij het gehuchtje Ham. Het lijkt er veel op dat het gebouwd is op een oude versterkte plaats, gebouwd in 1144 door Henri, Bisschop van Luik. Het kasteel van Beaumont wordt voor het eerst in de 12e eeuw in de geschriften genoemd. Desondanks lijkt het erop dat het kasteel een ruïne was in de tweede helft van de 13e eeuw. In 1928 zijn de opgravingen begonnen. Men vond onder andere koperen munten en een interessante hanger die kan leiden naar een episode uit het verhaal van Tristan en Yseult. Bij latere opgravingen werden de overblijfselen van een romaanse kerk ontdekt. Op de plek zelf staan verschillende infoborden met veel uitleg.

Wij weer verder met onze wandeling, we volgende de aangeven paden door het bos en komen zo in de vallei wat is het prachtig om hier te wandelen en wat een verscheidenheid van zichten. We dalen af naar Lhonneux op 80 meter hoogte. In de vallei ligt een prachtige hoeve, we zijn onder de indruk van de rustig gelegen gebouwen die perfect passen in de uitzonderlijke omgeving. Omringd door bossen en weiden. Tegenover de hoge rotsen die boven het landschap uitsteken. Zo mooi. We steken de Ourthe over en komen langs het oude overzethutje hier weer een infobord met de geschiedenis van de plek. Hier staat nog één van de vele kalkovens. “La four a Chaux” Een kalkoven is een oven waarin een calciumcarbonaat bevattende grondstof zoals kalksteen wordt gebrand, waarbij ongebluste kalk ontstaat. De kalk wordt in een kalkoven tot meer dan 1000 °C verhit. Hierbij ontleedt deze kalk in calciumoxide en koolzuurgas, dat ontwijkt. Het oxide valt tot poeder uiteen en wordt ongebluste kalk genoemd. Ongebluste kalk had (en heeft) vele toepassingen. Het meest werd de poederkalk na blussen met water in de bouw gebruikt als bindmiddel in mortels en in de landbouw gebruikt als meststof. We wandelen nu een eindje langs de Ourthe. We gaan weer verder en komen Hony. Bezienswaardig is de parochiekerk uit 1777, toegewijd aan Sint-Leonardus met bijbehorende pastorie. Het geheel staat in het hogere deel van het dorp, enigszins verwijderd uit de dorpskern. De kerk werd gebouwd op het moment dat Hony een zelfstandige parochie werd door afsplitsing van de moederparochie Esneux. Weer verder met onze tocht en komen zo aan kasteel Avionpuits. Het kasteel van Avionpuits (op de monumentenlijst sinds 1991) ligt ten noordoosten van Esneux en dateert uit 1757. Het is gebouwd op de plaats van een oud versterkte woning, zoals het vaak het geval was. Het is geheel in natuursteen gebouwd. We mogen langs het kasteel en door de boerderij wandelen waardoor we een prachtig zicht hebben op het kasteel en boerderij. We gaan verder en komen aan de tweede rustpost in Fontin. Wat fijn om onze wandelvrienden te zien en ze ontvangen ons met open armen. Een korte rust en dan weer verder. Vlug komen we terug in Esneux. We wandelen langs het “Chateau Lavaux” (geklasseerd in 1961) ligt in het centrum van Esneux op de rechteroever langs de Ourthe en dateert in zijn huidige vorm van de dertiende eeuw. Het hoofdgebouw wordt geflankeerd door twee vierkante torens. De set is asymmetrisch. Het is gebouwd van gebrandschilderd wit en van natuursteen. Deze voormalige adellijke residentie werd al in de 13e eeuw genoemd. Als we binnen komen zien we boven op de rots het kasteel Le Fy staan. Château Le Fy werd gebouwd in 1904-1905 door Paul Saintenoy voor Jean-Edouard Jules Van Parys, schoonzoon van Ernest Solvay. Van 1930 tot 1940 stond het leeg. Toen nam de Duitse bezetter er zijn intrek. Vanaf 1944 waren er Amerikaanse troepen in gelegerd. In 1951 werd het ter beschikking gesteld aan een organisatie van pater Dominique Pire voor de opvang van vluchtelingen uit Oost-Europese landen. In 1964 werd het gebouw verlaten, en in 1982 werd het gekocht door de gemeente Esneux. Restauratiewerkzaamheden werden vanaf 1983 uitgevoerd, maar in 1985 brandde het dak af, wat provisorisch werd gedicht. Pas in 1995 werd een vereniging van vrienden van het kasteel opgericht. De Nederlandse zakenman Arthur Paes kocht het kasteel in 2004, met in het contract opgenomen de garantie om het in oorspronkelijke staat te herstellen. Vanaf 2006 vonden de restauratiewerkzaamheden plaats.

Nog even en we zijn terug op ons vertrek waar deze prachtige wandeling eindigt en een heerlijk wandelweekend eindigt.

45. INTERNATIONALE VOLKSWANDERUNG.

CHARLY’S WANDERCLUB MONTENAU.

MONTENAU.

Er staat ons een schitterend wandelweekend. Montenau onze wandeling die we al jaren doen, toen nog samen met vele wandelvrienden en vooral onze spijtig overleden vriend Manfred Wiezen. Hij was degene die ons altijd op een heel bijzondere wijze ontvangt op de controlepost, Manfred is al die tijd onze beste vriend gebleven samen met Jeaninne zijn lieve vrouw. We vernamen op de wandeling vandaag dat Manfred overleden is na een lange tijd van ziekte. Wij bezochten Manfred telkens we in Stavelot kwamen, en de laatste keer was hij volledig van de wereld wat een triest aanblik onze vriend zo te zien. We zullen hem nooit vergeten en blijven komen wandelen als eerbetoon aan onze vriend Manfred. Er is een heel interessante verhaal over Monteanu. Goudkoorts van Montenau In 1876 deed de Duitser Julius Jung geologisch onderzoek in de streek rond Sankt Vith. Hij werkte aan een tracé voor een spoorlijn die Aken en Sankt Vith moest verbinden: de Vennbahn. Jung had als ploegbaas gewerkt in Amerikaanse goudmijnen en was geïntrigeerd door goudvondsten bij Amel. Er waren bewijzen van primitieve goudwinning in de Romeinse tijd en ook toponiemen verwijzen naar goud: Goldgrübe, Goldgrof en Goldkuhl bij Montenau en Recht; Goldbach am goldenen Bitgeleisen nabij Faymonville of de Heid de la mine d'Or nabij Quarreux, tussen Aywaille en Stoumont of ander plaatsen in het stroomgebied van de Amel. Jung wist dat in dit gebied 'een grote goudader' moest liggen. Hij mikte op Montenau en kreeg een concessie voor 2 miljoen vierkante meter. Jung ging zoeken en vond goud. Zijn zoon Friedrich pakte de zaak groots aan, naar Amerikaans voorbeeld, en gedurende enkele jaren won Jung met zijn maatschappij 5 gram goud per ton gesteente. Via de pers werden zijn activiteiten bekend en de goudzoekers kwamen naar Montenau, doch alleen Jung vond goud. Montenau paste zich aan aan de goudkoorts. Er kwamen cafès en zelfs bordelen. In 1919 trok de Duitse regering de concessie in op grond van ecologische motieven. De uitgravingen mismaakten het natuurlijke landschap. Montenau vergat al snel de goudkoorts. Dank zij het ingrijpen van de Duitse regering is dit prachtige bewaard gebleven. Vandaag wandelen we in dit prachtige gebied veel bos en mooie wandelwegen. We komen langs het klooster.

Korte geschiedenis van het klooster Montenau: Het klooster Montenau is gevestigd in een oud landhuis, dat de Antwerpse koopman Grisar slechts enkele jaren voor het aanbreken van de Eerste Wereldoorlog (1914 – 1918) heeft laten bouwen in de nabijheid van de “Wolfsbusch”. In 1928 kochten de Missionarissen van Steyl dit gebouw, dat voor de toenmalige omstandigheden zeer goed was ingericht en ze stichtten er het klooster “St. Raphael“. Het klooster van Montenau, dat in eerste instantie als herstellingsoord voor de Missionarissen van Steyl bedoeld was, werd in 1938 aanzienlijk vergroot. Dit gebouw diende tijdens de Tweede Wereldoorlog (1940 – 45) als herstellingsoord voor soldaten van de Duitse Wehrmacht. In de winter van 1944 – 45 (slag van de Ardennen) stonden er tien operatietafels en in enkele weken stierven er ongeveer 70 soldaten. In de jaren 1945 tot 1951 bevond zich de “Bischöflische Schule” (B.S) in de z.g. nieuwbouw van het klooster. Er waren twee redenen: Ten eerste kon in St. Vith geen onderwijs plaats vinden, omdat de stad en ook de B.S: kompleet verwoest waren. Ten tweede de z.g. nieuwbouw van het klooster kon voorlopig goed dienst doen als schoolgebouw voor het Middelbaar onderwijs. Sinds het vertrek van de B.S. in 1951 stond het huis open voor scholen, verenigingen, privaatpersonen, cursussen, studiedagen en retraites. In het oude gebouw, de villa Grisar, leeft sinds 1987 een kleine missionair-contemplatieve gemeenschap van mannen en vrouwen. We wandelen langs het klooster en door de romantische vallei van de Amel. Prachtig is het hier. We komen veel paddenstoelen tegen wat dit jaar al uitzonderlijk is, we klimmen en dalen gewoon prachtig en dan komen we in Onderval. Hier weer prachtige oude boerderijen en veel natuur. Dan komen we aan de Ravel Ligne 48. Deze Ravel is de oude spoorweg de “Vennbahn” waar tot over een tiental jaren nog een toeristische trein was van Eupen naar Monschau. Vandaag is het een fietsroute en wandelroute. Ze word ook “De wildste grens van Europa !” genoemd. Deze route brengt je naar prachtige glooiende landschappen waar, voor het grootste deel, de hellingen (max. 2%) milder zijn dan je zou verwachten. Dit is het voordeel van veilig reizen op de RAVeL van de oude spoorlijn 48 met zijn stenen viaducten en nieuwe metalen bruggen. We genieten van onze prachtige Duitstalige regio, de nabijgelegen Duitse Eifel en de prachtige landschappen van de Hoge Venen en, ten slotte, de bossen en bosjes van de vallei van Ambleve. Deze route ligt aan de route van de Vennbahn International Route, een oude spoorlijn in 3 landen, die een van de langste en mooiste groene banen in Europa is geworden . De Vennbahn is een groot succes bij liefhebbers van zacht toerisme. Deze Ravel brengt ons terug naar Montenau. Zo komen we terug in het centrum, langs de “Schinkenräucherei” ze stellen zich als volgt voor. Hier in Montenau, een plaatsje in het hart van de Oostbelgische Hoge Ardennen, ligt de bakermat van onze originele Ardeense ham. Naar eeuwenoude traditie, met vakkennis en ambachtelijke zorg, houden we een gelijkblijvende, hoge kwaliteit in stand. Gecontroleerde kwaliteit vanaf het begin: dat is het principe van onze toegewijde medewerkers en onze ondernemingsfilosofie. Uiterste zorgvuldigheid - fundamenteel in alle fasen van de productie - begint al met het uitbenen van de verse hammen. Originele Ardeense ham, ook nu nog, net zoals al vele generaties lang, met de hand en hoogwaardig geproduceerd. In de vertrekhal is er eens stand waar je de Ardeense hesp kunt kopen, zij zijn ook sponsors van deze wandeling. Zo eindigt een prachtige wandeling in Duitstalig België.

56E KASTELEN MONUMENTENTOCHT.

WSV DE VELDLOPERS.

GULPEN.

We vertrekken met onze wandeling op de Markt in de Herberg De Zwarte Ruiter. We komen langs de kerk en deze is open we gaan even binnen kijken. De neoromaanse Sint-Petruskerk dateert uit 1924 en werd ontworpen door Caspar Franssen. We kijken even binnen en dan gaan we verder. We gaan langs de vijver de laan naar het kasteel binnen en komen langs de Pannenkoekenmolen. De Neubourger Molen, een watermolen op de Gulp. De geschiedenis van de molen gaat terug tot 1712 toen de molen met goedkeuring van de heer van Neubourg en Gulpen werd gebouwd als papiermolen door Cornelis Hollman uit Maastricht, een afstammeling uit een Duitse familie van papierfabrikanten. Er werden, met een onderbreking van 1809-1816, tot 1840 lompen vermalen en van de pulp werd handmatig papier geschept. In 1845 werd de molen gekocht door de toenmalige kasteelheer van Neubourg, graaf Oscar Franz Michiel Marchant d’Ansembourg. In 1853 kreeg de graaf toestemming van de provincie om de molen te verbouwen van papiermolen tot graanmolen. Het malen van graan werd tot dan gedaan in de oude Neubourger molen gelegen bij het kasteel. Nadat de ombouw tot graanmolen klaar was werd het malen van graan verplaatst naar deze molen en werd de molen bij het kasteel gesloopt. De omgebouwde molen had een houten waterrad met een middellijn van 5,12 m en een breedte van 1,54 m. In 1885 werd dit rad vervangen door een rad met een middellijn van 1,64 m en een breedte van 1,36 m. In 1905 werd de molen door brand verwoest, het waterrad bleef echter gespaard. In 1907 werd de molen gemoderniseerd en werd een turbine met een ijzeren gangwerk in gebruik genomen en in 1930 werd er nog een elektromotor bijgeplaatst die werd gebruikt als de waterkracht van de Gulp te wensen overliet. In 1952 werd de molen verkocht aan de gebroeders Roex, waarvan de voorvaderen reeds meer dan een eeuw als pachters de molen bedreven. Wat verder komen we aan het kasteel Neubourg is idyllisch gelegen in het dal van het riviertje de Gulp. Het kasteel is omgeven door bospercelen, fruitboomgaarden en weilanden. Kasteel Neubourg bestaat uit een hoofdgebouw en twee voorburchten, een aan noordzijde en een aan westzijde. Een lindendreef met toegangsbrug over de kasteelgracht leidt naar de imposante toegangspoort van de noordelijke voorburcht die wordt geflankeerd door twee slanke torens. Dit deel wordt ook wel aangeduid als 'eerste bouwhoeve'. De westelijke voorburcht heeft een eigen toegangspoort en is eigenlijk een boerderij, meestal 'tweede bouwhoeve' genoemd. We wandelen verder door de weilanden dan komen we langs de oude tramlijn. Eigenlijk is er niet veelmeer te zien dan de bedding waarop de tram liep, deze is nog duidelijk zichtbaar in het landschap. De Centrale Limburgse Stoomtramweg Maatschappij nam in 1923 de tramlijn Vaals – Wijlre – Gulpen in gebruik, einde 1939 was het verhaal te einde. Nu wandelen we verder door het landschap en komen zo in Partij met een mooie vakwerkhuis en een grote bakstenen boerderij. Wat verder is onze rustpost, daarna wandelen we naar Wittem we komen langs Het Redemptoristenklooster Wittem, vervult een functie als regionaal bedevaartsoord (de heilige Gerardus Majella). Het klooster ligt schuin tegenover kasteel Wittem en werd tussen 1729 en 1733 gebouwd naar een ontwerp van de bekende Westfaalse bouwmeester Johann Conrad Schlaun. Van het oorspronkelijke klooster is slechts een deel van de barokke kloosterkerk bewaard gebleven. Het huidige klooster werd omstreeks 1894 naar een ontwerp van architect Johannes Kayser gebouwd. Bijzonder is de gewelfde, neogotische bibliotheek met drie boven elkaar geplaatste galerijen, die door middel van spiltrappen met elkaar verbonden zijn. Deze monumentale bibliotheek, die ook over een mooie akoestiek beschikt, is na een aantal jaren leegstand in 2001 opnieuw in gebruik genomen als cultureel centrum. Wat verder wandelen we het kasteeldomein op. De geschiedenis van Kasteel Wittem gaat terug tot de 12e eeuw. Rond 1220 werd het uitgebreid en kreeg het een toren. In de 14de eeuw werd het kasteel bewoond door Jan van Cosselaer, heer van Wittem, die in zijn jurisdictie onder meer Mechelen heeft gekregen nadat de hertogen van Limburg uitgestorven waren. Van Corselaer heeft het kasteel verder uitgebreid. Na veel oorlogsschade werd het kasteel rond 1800 door Simon Merckelbach en vooral zijn zoon Jan Mathys herbouwd. Tot 2010 was het kasteel eigendom van Marc en Peter Ritzen die er bijna veertig jaar een hotel-restaurant hadden. We wandelen door het domein en kunnen zo genieten van het mooie gebouw en park. Even buiten Wittem ligt aan de Selzerbeek de Wittemermolen, een tot kasteel Wittem behorende watermolen uit 1835. Weer een eind door het mooie landschap en we komen aan Kasteel Cartils. Wat mooi dat we over het domein mogen langs de hoeve en langs het kasteel door de mooie toegangspoort. Het huidige, zeventiende-eeuwse, rechthoekige gebouw heeft aan de voorzijde op een hoekpunt een zogenaamd arkeltorentje en aan de achterzijde bevindt zich een grote ronde toren die uit omstreeks 1500 dateert. Het hoofdgebouw is in 1883 ingrijpend gewijzigd. De naam is afgeleid van het Latijnse "cortile" hetgeen zoveel betekent als "behorend bij een curtis (leengoed)". Deze naam is aan het kasteel gegeven in een tijd dat de romaans-germaanse taalgrens enigszins naar het noorden was opgeschoven. De geschiedenis van Cartils gaat waarschijnlijk terug tot de Romeinse tijd toen het een militaire vesting zou zijn geweest. De reden van het bestaan van deze vesting was dat deze plek een strategisch gunstige plaats was vlak bij de kruising van belangrijke Romeinse heirwegen. In de vroege middeleeuwenstond op deze plek een grote hoeve die de zetel was van de heerlijkheid met dezelfde naam. De bewoners, de heren van Cartils, moesten verantwoording afleggen aan hun bisschop. Omdat hun keizer echter erg ver weg woonde konden ze verder vrijwel ongestoord hun gang gaan en menig robbertje uitvechten met hun directe buren, de heren van Wijlre en de heren van Wittem. Weer verder een eind langs de riviertje en we komen dan in het centrum van Gulpen, zo eindigt onze mooie kastelentocht.