Archief

17E MARCHE AU PIED DU TERRIL.

MORTIER C’EST L’PIED.

BLEGNY.

Vandaag wandelen in Blegny. Vertrek op het domein van “Blegny-mine”. De steenkoolmijn van Blegny gelegen nabij Trembleur in de gemeente Blegny. Het is een publiekelijk toegankelijke mijn die erkend is als Unesco werelderfgoed.

De mijn heeft twee schachten, die hier tot 8 niveaus omlaag reiken, met een diepste punt van 530 m. Alleen niveau 1 en 2 (op -30 m en -60 m) staan nog boven het grondwater. Schacht nr 1 dient tegenwoordig als toegangspunt van de ondergrondse rondleiding. De tweede schacht Marie l'Espérance is in gebruik voor de ventilatie van de galerijen, hier is ook een museum ingericht. Verder zijn er exposities in de voormalige werkplaats en de kolenwasserij. Naast de mijn ligt de terril van Blegny met een hoogte van 43 m, waarop de steenresten gestort werden. De eerste schacht werd in 1779 afgediept. De Société Anonyme des Charbonnages d'Argenteau nam in 1919 de concessie weer op. Tijdens de Duitse invasie in mei 1940 werd schacht 1 en de kolenwasserij door het Belgische leger opgeblazen, de exploitatie ging door via schacht Marie. Tussen 1942 en 1948 werden de vernielde schacht en kolenwasserij herbouwd. Op het hoogtepunt in 1970 produceerde de mijn 232 000 ton steenkool met een personeelsbestand van 680 personen. Tot 1980 werd de mijn uitgebaat door SA des Charbonnages d'Argenteau-Trembleur. Na de sluiting werd de mijn voor het publiek opengesteld als toeristische attractie. Op 17 december 2015 werd de mijnconcessie formeel beëindigd verklaard door de Waalse regering.

We verlaten het domein en wandelen de natuur in. Langs weilanden en velden komen we zo in het volgen dorp waar we langs een huis lopen waar een oude vliegtuigmotor staat, één van de laatste in zijn soort en er staat een bord bij met de nodige uitleg. Vandaag zullen we meer van deze oudere technieken te zien krijgen. We wandelen verder en komen zo in het dorpje met mooie oude huizen we komen zo aan op de rustpost waar verschillende wandelvrienden ook aankomen het is altijd fijn om elkaar terug te zien. Na de rust gaan we verder met onze wandeling. Een heel eind door een vallei met op de hellingen bos, we komen aan een huis en hier staan verschillende Citroëns samen. Verschillende 2pk’s. wat mooi om te zien. Wij weer verder, we wandelen een heel eind door de vallei en steken de “La Sainte Julienne” beek over en volgen ze een heel stuk. Hier en daar staat er en prachtig huis tussen de bomen op de heuvels wat is dit toch mooi. Dan komen we aan de vijvers en het recreatie domein. Een groep ganzen en eenden maken veel geluid en ze komen af om wat eten, op de parking staan tientallen oude militaire voertuigen. Wij blijven nog een heel eind door het bos wandelen en ook hier weer vele paddenstoelen. Zo komen we aan in Argenteau langs de oude statie en naar de controle in het Scar fabriek.

De zetel van Argenteau is een "massief industrieel gebouw dat, zoals een kasteel uit de Middeleeuwen, waakt over de nabije Maasvallei". Dit gebouw dat in 1980 door SCAR werd aangekocht, werd gebouwd in het begin van de eeuw en heeft verscheidene inrichtingen gekend naarmate de "Molen van Moureau" zich verder ontwikkelde. De linkervleugel van de molen dateert van 1955.

Dit is een van de mooiste industriële gebouwen aan de Maas en doet denken aan een kasteel het moest de rijkdom van de eigenaars uitstralen. Na de controle opnieuw een heel eind door het bos tot we aan de kapel komen.

De kapel van Wixhou is een neobyzantijnse kapel uit 1850 in de gemeente Wezet, die staat op de plek van een oudere kapel. De kapel is gelegen aan de Rue de Wixhou, iets ten noorden van Argenteau. De naam Wixhou zou een verbastering zijn van het Germaans wi-hout (gewijd hout). Er zou sprake geweest zijn van een vrouw die -in 1683- hout sprokkelde en daarbij een Mariabeeld ontdekte. Als zodanig werd het een bedevaartplaats. De kapel is dan ook gewijd aan Notre-Dame aux Bois-Bénits (Onze-Lieve-Vrouw van het gewijd hout). Het miraculeuze Mariabeeldje is ongeveer 10 cm hoog en bevindt zich in de kapel. Er zijn twee blazoenen boven het portaal: het linker wapen heeft een groot kruis met een wapenschild en vier Sint-Jacobsschelpen. Op ieder kwartier staan vijf kruizen van Jeruzalem. Dit zijn de wapens van de familie van Argenteau. De kapel is eigendom van de familie Van Zuylen, bewoners van het Kasteel van Argenteau.

Weer verder met onze wandeling en we wandelen door de weilanden terug naar Blegny de mijn gebouwen komen weer in het zicht en we wandelen het domein op en zo eindig deze mooie wandeling.

WOENSDAGTOCHTEN.

WSV. NOAD.

SIMPELVELD.

De gemeente Simpelveld ligt centraal gelegen in Zuid Limburg. Omringd door groen, ruimte en een verkwikkende rust is Simpelveld het ideale startpunt voor wandeltochten. Al wandelend genieten van de prachtige natuur. We wandelen vanuit de start en al vlug zijn we in de velden en daar boven op de heuvel staat de windmolen de Vrouwenheide. Op de Vrouwenheide staat verder de monumentale windmolen Op de Vrouweheide. Deze molen werd in 1858 op een belt (een kunstmatige heuvel) gebouwd. Dit om nog meer wind te kunnen vangen. Het is met 216 meter boven NAP de hoogstgelegen windmolen van Nederland. In 1945 brandde de molen finaal uit. Pas in 1980 begon de restauratie en werd daarmee de hoogst gelegen molen van Nederland. De molen is momenteel in gebruik als woning. Wij verder met onze wandeling door de prachtige natuur, we wandelen verder door een bosje dan weer langs weilanden met koeien. Dan komen we in Baneheide. Baneheide heeft een typisch Limburgs dorpsgezicht met een waterpoel, een waterputhuisje, boerderijen opgetrokken uit Kunradersteen, vakwerkhuizen en op de kruising evenals op de gevel van de Heihoeve een houten kruisbeeld. Bijzonder in deze streek zijn de waterputten, ook zwingelput of draaiput genaamd.

Een zwingelput of draaiput is een waterput met een (houten) opbouw (het puthuisje) waarin een katrol- of lier-mechanisme bevestigd is om water uit de grond boven te halen. Boven op de vaak stenen put werd een houten opbouw met dak gebouwd waarin een houten rol bevestigd werd waaromheen het touw gedraaid werd. Deze houten rol werd met de hand aangedreven door een grote zwingel, waarmee het water naar boven werd "gezwingeld". Zwingelputten komen onder andere veelvuldig voor in Nederlands Zuid-Limburg waar de meeste zwingelputten te vinden zijn in dorpen en buurtschappen die gelegen zijn op de hogere delen van het landschap. In dorpen waar men geen beschikking had over een beek werd dan een put aangelegd om toch water te hebben voor het vee, de was of het huishouden. De putten zijn vaak in gebruik geweest totdat de dorpen werden aangesloten op de waterleiding. Vanwege de cultuur-historische waarde zijn een aantal van deze putten bestempeld als rijksmonument.

Nu wandelen we het bos in en een hele poos blijven we in dit prachtige bos wandelen duizenden paddenstoelen komen we tegen. Wat een verscheiden- heid aan paddenstoelen komen we hier tegen. Prachtig om te ontdekken en dan komen we aan het Kasteel Nijswiller.

Toen het kasteel werd gebouwd werd hiervoor een strategische plek gekozen aan de oeroude handelsroute Maastricht-Aken en aan de Selzerbeek. Het huidige kasteel omvat een hoofdgebouw, het eigenlijke kasteel, en een neerhof. Het kasteel heeft een grote vierkante woontoren met hieraan een oostelijke vleugel. Op een hoek van de vleugel bevindt zich, aansluitend aan de woontoren, een achthoekige 16e-eeuwse traptoren. De woontoren heeft een achtkantige spits met hierop een windvaan welke is voorzien van het familiewapen van Van Eynatten, een der vroegere bewoners. De neerhof ligt aan de oostzijde van het kasteel en bestaat uit drie aaneengesloten vleugels waarop de jaartalankers 1774 en 1785 zichtbaar zijn. Aan de zuidzijde van het kasteel bevindt zich een park met daarin een Mariagrot en restanten van de vroegere kasteelgracht.

We wandelen voorbij het kasteel en een paar grote boerderijen en dan via een holleweg weer verder. Vanaf hier krijgen we meer open velden en weilanden met prachtige vergezichten over het landschap. We komen aan een infobord waar de geschiedenis word verteld van het “de Hoeve en laathof Holzet.” Een heel eind door de velden en weilanden om dan aan de spoorweglijn te komen. We gaan nu richting station van Simpelveld en dan zijn we terug aan ons vertrek. Een prachtige wandeling in Simpelveld.

<br<HERFSTTOCHT.

DE SCHOVERIK.

DIEPENBEEK.

De maandelijkse wandeling van de Schoverik vertrekt in buurthuis op Terlogt. Wij wandelen verder en komen aan de Kranebos wijngaard met een 380 wijnstokken. Verder langs de velden waar nu de maïs staat te rijpen, dan een eindje door het bos en hier veel paddenstoelen. Wat een verscheidenheid. Wij wandelen nu in het Jongebos. Het is een vrij jong bos en hoe dat komt word nu verteld.

Het historisch stabiele bos fungeerde steeds als park- en jachtdomein van het gelijknamige Loons leengoed. De bouwheer van het huidig kasteel, baron Van der Meer, liet er - zo wordt verteld - zeventigduizend bomen aanplanten. Het aanpalende, bestaande loofbos was immers gerooid omdat de bouw van het kasteel grote hoeveelheden hout vereiste. Dat werd vooral gebruikt als brandhout in de ovens van de steenbakkerij. De bakstenen werden er uit plaatselijke klei vervaardigd. De tertiaire zand- en kleilagen, die zich hier op geringe diepte onder de zandleemmantel bevinden, werden ontgonnen, hetgeen in de vijver achter het kasteel resulteerde. Aanvankelijk werd het planmatig aangelegde bos intensief beheerd: bomen werden gesnoeid, hakhout verwijderd en de dreven onderhouden. Sinds de Tweede Wereldoorlog werd reeds zo’n 30 ha tot weiland omgevormd. Aan de overkant van de Winterbeek ligt een dennenbosje, vergelijkbaar met dennenbossen in de Kempen. Op de vochtigste plaatsen staan populieren en elzenbroeken. Thans zijn park en bos door een extensief onderhoud enigszins verwilderd en hebben zij een semi-natuurlijk uitzicht, landschappelijk echter niet minder aantrekkelijk. Het is een gesloten bos met halfopen randzones. De randzones, vooral in westelijke en noordelijke richting (De Wale Weyde), zijn overblijfselen van een meer gesloten bos. Oude bomen, bomenrijen en houtkanten doorheen de vochtige weidegronden zijn landschappelijk waardevolle restanten, verspreid voorkomende bosjes en struikgewas belangrijke structuren in de halfopen zones. Het agrarisch bodemgebruik in de omgeving bestaat - omwille van de slechte natuurlijke drainage en de hoge bodemvochtigheid - hoofdzakelijk uit weilanden terwijl de akkerbouw in de eerste plaats op veeteelt afgestemd is. De (laagstammige) fruitteelt is hier aan de noordrand van Vochtig-Haspengouw beperkt.

We wandelen door het bos en dan weer verder door weilanden en zo komen we terug richting van de start nog eerst langs een vakwerkhoeve die in restauratie is zo blijft er een stukje geschiedenis bewaard. Zo eindigt onze maandelijkse wandeling in Diepenbeek.

40E MARCHE FRANCHIMONTOISE.

LES MARCHEURS FRANCHIMONTOIS.

THEUX.

In de Gallo-Romeinse tijd heette Theux "Tectis". Theux werd later de hoofdplaats van het Markgraafschap Franchimont. Dit was een heerlijkheid binnen het prinsbisdom Luik. Het domein van Theux werd in 898 door koning Zwentibold, koning van Lotharingen, aan de bisschop van Luik geschonken. In de twaalfde eeuw werd deze heerlijkheid het Markgraafschap Franchimont. Het Kasteel van Franchimont in Theux was de zetel van het markgraafschap. Theux is vooral bekend vanwege het "zwarte marmer van Theux", een zeldzame lokale hardsteen die hier in de 16e, 17e en 18e eeuw werd gedolven en die vooral gebruikt werd voor grafmonumenten en andere beeldhouwwerken. Vanop de start hebben we een prachtig zicht op de rots waar château-fort de Franchimont staat. We wandelen verder door het bos prachtig maar hier is het wel pittig geregeld een stevige klim. Stukken tussen de rotsen die bedekt zijn met mos toch mooi. In het bos staan honderden paddenstoelen, vele verschillende soorten wat het allemaal zo fijn maakt. We proberen zoveel mogelijk verschillende verschillenden paddenstoelen op foto te zetten. We wandelen verder tot aan de controlepost, dan weer verder komen Peter tegen al een heel tijdje niet gezien en weer verder. Nog een heel eind door het bos tot we in Sassor komen. Ook hier weer prachtige huizen en boerderijen, hier hebben we onze tweede controlepost. Even rusten en dan weer op pad. Nu beginnen we aan onze weg naar het Kasteel van Franchimont. We komen aan het plein voor het kasteel en nemen een kijkje op de binnenplaats van het kasteel, wij hebben spijtig genoeg geen tijd over om het kasteel zelf te gaan bezoeken, wij wandelen daarom verder rond het kasteel. Het Kasteel van Franchimont is een middeleeuws fort dat in de 11de eeuw gebouwd werd op een rotsachtige uitloper die uitkijkt op drie valleien ten noorden van de Ardennen. De huidige overblijfselen van dit voormalige fort van het Prinsbisdom Luik zijn de impressionante getuigen van en sterk middeleeuws fort dat aangepast was aan het begin van de Moderne Tijd. Het kasteel uit de 11e en 12 eeuw vormde de kern van een fort dat omringd was door een enorme verdedigingsmuur sinds het begin van de 16e eeuw. Dit bouwwerk is een van de weinige voorbeelden van de evoluties van de verdedigingssystemen tijdens de Renaissance, waarbij vooral gebruik werd gemaakt van bunkers en ondergrondse toegangsgangen. De hoogteburcht werd gebouwd nadat de bisschop van Luik de wereldlijke macht kreeg in een deel van zijn bisdom. Het moest Luik langs de oostzijde beschermen. Aanvankelijk was het niet meer dan een kazerne. De grootste uitbouw gebeurde in de 16e eeuw onder prins-bisschop Everhard van der Marck. Kort nadien was de artillerie zodanig verbeterd, dat het kasteel kon beschoten worden uit de omliggende heuvels; bijgevolg verloor het zijn militaire rol. Het kasteel was ook de zetel van het markgraafschap Franchimont; het deed dienst als gevangenis voor de vijf bans van het markgraafschap. Onder de Franse bezetting werd het kasteel tot nationaal bezit verklaard en verkocht aan een ondernemer die het ontmantelde en uitbaatte als steengroeve. Vandaag is het een van de mooiste ruïnes in het landschap rond Luik. Wij gaan verder en een weinig later komen we terug aan ons vertrek. Een pracht van een wandeling.

33E MARCHE DES CLAP SABOTS.

LES CLAP SABOTS DE POUSSET.

MOMALLE.

We vertrekken met de wandeling in het centrum van Momalle, de kerk Notre-Dame de l'Arbre. De kerktoren heeft een gedraaide torenspits. Een gedraaide toren(spits), getordeerde of schroefvormige toren(spits) is een toren waarvan de spits in spiraalvorm gedraaid is. Deze is doorgaans gedekt met leien. Er zijn ongeveer honderd torens van dit type in Europa bekend. Ze behoren tot de club van de Vereniging van de “des Clochers Tors d'Europe” een prachtige plein met tegenover de kerk het schoolgebouw en rond de kerk een kerkhof met verschillende kapellen van de aderlijke families. We verlaten de startplaats en begeven ons op weg. Langs grote Haspengouwse boerderijen. We gaan verder een romp van de windmolen staat midden in het veld, vandaag is het een woning geworden. Dan een heel eind door het veld en daar staan we opeens voor een grote boerderij de kippen en pauwen lopen vrij rond, hier komt toch geen verkeer, wij verder met onze wandeling. We komen zo in Fexhe-le-haut-Clocher. Op deze plaats werd in 1316 de Vrede van Fexhe gesloten waarmee prins-bisschop van Luik Adolf van der Mark een deel van zijn macht verloor. In het dorp staat een monument die deze gebeurtenis vermeld. We wandelen verder door het dorp met grote boerderijen. En een prachtige Sint-Martinuskerk. Dan weer verder velden en weilanden en we keren nu terug naar Momalle. We gaan even op het kerkhof kijken naar de grote kapellen van de adellijke families, ze zijn in zeer goede staat en wel onderhouden, dragen de wapenschilden van de familie. Mooi. Zo eindigt onze wandeling in Momalle.

DE KAJAANTOCHT.

W.C. AVIAT.

SINT TRUIDEN.

Vandaag wandelen in St Truiden een eerste gedeelte door de velden en weilanden. We wandelen langs de watermolen de Stayenmolen op de Molenbeek. Witgeschilderde, bakstenen gebouwen gegroepeerd rondom het erf, dat vanaf de straat bereikbaar is via een gekasseide oprit. De Molenbeek stroomt onder het erf door, en loopt achter de gebouwen onoverdekt verder. Huidig uitzicht der gebouwen uit de 19de eeuw. Het molenhuis is een hoog gebouw van drie bouwlagen. Wij wandelen langs de molen en gaan zo langs de spoorweg naar de Halmaal H2O XL tentoonstelling in het overstromingsgebied in Halmaal. Zestien kunstenaars zijn de uitdaging aangegaan een creatie te maken met als thema: “Water: bedreiging en bron van leven”. De vallei van de Molenbeek biedt de mogelijkheid om bovenstaand thema te illustreren. Bij de keuze van de locaties in het natuurgebied werden er aan de deelnemers geen noemenswaardige beperkingen opgelegd, behalve die welke het functioneren van het overstromingsgebied in de weg zouden staan. Een uitgestippeld wandelpad met de aanduiding van de locaties nodigt uit om de ganse tentoonstelling te exploreren, maar ook door middel van een korte tekst de inhoud van het werk aan te voelen. In Halmaal is water niet alleen een bron van leven of ergernis, maar tevens een bron van inspiratie. Wij wandelen door de tentoonstelling en langs de grote vijver en dan wandelen we Halmaal binnen. Waar we controle en rust hebben. Er is een boerderij waar een tentoonstelling is en we gaan even een kijkje nemen. Lokale kunstenaars stellen tentoon in boerderij Houwaer. We gaan even rond en maken wat foto’s toch een paar prachtige beelden en de uitleg van de eigenaar is toch wel fijn. Na de controle gaan we verder met onze wandeling. Nog een eindje door de velden en dan door de stad terug naar ons vertrek. Een aangename wandeling in St Truiden.